உலக அதிசயம்: 2300 ஆண்டு பழமையான நாடக அரங்கு!

sitabenga cave
Sitabenga cave near Ambikapur

மேலும் ஒரு உலக அதிசயம்: 2300 ஆண்டு பழமையான நாடக அரங்கு!

Written by London Swaminathan
Post No. 1041; Dated 14th May 2014.

Already published in English under “Colour Coding in Ancient India Theatres” on 13th May 2014. Following is the Tamil version)

இந்தியாவில் உலகிலேயே மிகப்பெரிய தங்கக் கோவில், உலகிலேயே ஆழமான கிணறு, உலகிலேயே மிகப் பெரிய ஒற்றைக் கல் சிலை —இப்படிப் பலரும் அறியாத அதிசயங்கள் எவ்வளவோ உள்ளன. இவ்வகையில் பலரும் அறியாத நாடக அரங்குகள் ஒரிஸ்ஸாவிலும் சத்திஷ்கர் மாநிலங்களிலும் இருக்கின்றன. இவைகள் இரண்டும் 2300 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை. பரத முனிவர் வடமொழியில் எழுதிய நாட்டிய சாஸ்திரத்தில் குகை வடிவில் நாடக அரங்குகள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அதன் நீளம், அகலம் இத்தனை அடிகள் இருக்க வேண்டும் என்றும் எழுதி வைத்திருக்கிறார். அதன்படியே இந்த நாடக அரங்குகள் மலைக் குகைகளில் இருக்கின்றன.

இந்த அரங்குகள் நமக்கு மேலும் பல உண்மைகளைப் புலப்படுத்துகின்றன. பரதர் எழுதிய சம்ஸ்கிருத நாட்டிய சாஸ்திரம் கி.மு.மூன்றாம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தையதாக இருக்க வேண்டும்; அல்லது அவர் சொன்ன விஷயங்கள் 2300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இருந்தவற்றை அவர் நூல் வடிவில் தந்திருக்க வேண்டும் என்பது முதல் உண்மை. காளிதாசர் கி.மு.முதல் நூற்றாண்டுக்கு முந்தையவர் என்று பல சம்ஸ்கிருத நிபுணர்கள் கருத்து தெரிவித்துள்ளனர். நானும் சங்கத் தமிழ் இலக்கியத்தில், காளிதாசனில் காணப்படும் 200–க்கும் மேலான உவமைகள் இருப்பதை எழுதிவருகிறேன். காளிதாசனும் அவனுக்கு முந்தைய புகழ்பெற்ற பாஷா, கவிபுத்ர, சௌமிள ஆகீய நாடக ஆசிரியர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். அதில் பாஷா எழுதிய 13 நாடகங்கள் கிடைத்துள்ளன. மற்றவர்கள் எழுதியது எதுவும் கிடைக்கவில்லை. ஆக பாஷா 2300 அல்லது 2400 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவர் என்பதையும் இந்த நாடக அரங்குகள் மறைமுகமாக நிரூபிக்கின்றன.

சுவையான சில விஷயங்கள்
லண்டனில் நடந்த ஒலிம்பீக்கில் பல வண்ண நாற்காலிகள், அரங்குகளை அமைத்து ‘இந்த வண்ண டிக்கட்டுகள் இருப்பவர்கள் இந்தப் பக்கம் போங்கள், அந்த வண்ண டிக்கட்டுகள் இருப்பவர்கள் இந்தப் பக்கம் போங்கள், மேலே போங்கள்’ — என்றெல்லாம் புதிய உத்திகளை கையாண்டனர். இதை முதலில் சொன்னவர் பரத முனிவர்தான்.

empty_seats_2292113b

பரதமுனிவர் எழுதிய நாட்டிய சாஸ்திரம் பிராமணர்கள் அமரும் இடத்தில் வெள்ளைத் தூண்களும், க்ஷத்ரியர்கள் அமரும் இடத்தில் சிவப்புத் தூண்களும், வைசியர்கள் அமரும் இடத்தில் மஞ்சள் நிறத் தூண்களும், சூத்திரர்கள் அமரும் இடத்தில் கறுப்பு நிறத்தூண்களும் நடப்படவேண்டும் என்று எழுதி வைத்துள்ளார். பிராமணர்கள் முதல் வரிசையில் அமர வேண்டும் என்றும் எழுதி வைத்துள்ளார். இன்று இதைப் படிக்கும் போது சினிமா தியேட்டர் (“Colour Coding’’) சீட்டுகளில் கூட ஜாதி விஷயமா என்று அங்கலாய்ப்பார்கள். ஆனால் எந்த ஒரு ஆசிரியரையும் நாம் எடை போடும் முன்னர், அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தைக் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

இன்னொரு சுவையான விஷயத்தையும் சொல்லுகிறேன். நான் 30 ஆண்டுக்காலம் வாழ்ந்தது மதுரையில். அங்கு மீனாட்சி கோவிலுக்கு அடுத்த அளவு பிரசித்தி பெற்றது வடக்கு மாசிவீதி கிருஷ்ணன் கோவில்தான். சங்க காலம் முதல் இருந்து வரும் பெருமாள் கோவிலைவிட இந்தக்க் கோவிலுக்கு ஏன் பெருமை என்றால் மதுரையில் மீனாட்சி கோவிலுக்கு அடுத்தபடியாக நாலு மாசிவீதிகளிலும் சுவாமி பவனி வருவது கிருஷ்ணன் கோவில்தான். அதாவது எல்லா உற்சவ நாட்களிலும்!!

empty 2

இது யாதவரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. எங்கள் 10, 15 பிராமணர் வீடுகளைத் தவிர அங்கே வாழ்ந்தவர்கள் பெரும்பாலும் யாதவர்கள்தான். தமிழ்நாடு சபாநாயகராக இருந்த தமிழ்க்குடி மகன் போன்றோர் வீடு எங்கள் வீட்டுக்கு எதிரேதான். அந்தக் கோவிலில் பிராமணர்களுக்குதான் காலையிலும் மாலையிலும் முதலில் பிரசாதம்!! அது மட்டுமல்ல பிராமணர்கள், கர்ப்பக் கிரகத்திற்குப் பக்கத்தில் உள்ள உயரமான மேடையில் நிற்கவேண்டும். மற்றவர்கள் நாலைந்து படிகள் கீழே இறக்கமான இடத்தில் பள்ளத்தில் நிற்பார்கள்!!

நான் 27 ஆண்டுகளுக்கு முன் லண்டனில் குடியேறும்வரை இந்த வழக்கம் இருந்தது. இதில் மேலும் சுவையான விஷயம் அந்த யாதவகுலத்தைச் சேர்ந்த இளைஞர்களில் 10, 15 பேர் திராவிடக் கழகத்தினர். தீபாவளி அன்றைக்கு துக்க தினம் அனுஸ்ஹ்டிக்க கருப்புச் சட்டைப் போட்டுக் கொண்டு வருவார்கள். ஆனால் யாதவ குல கிருஷ்ண பரமாத்மா உற்சவம் வந்துவிட்டால் கோவிலுக்கு தொண்டு செய்ய வந்து விடுவார்கள். எங்கள் கூட அவர்களும் சேதுபதி உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்ததால் உரிமையோடு கிண்டல் செய்வோம். ‘’ஆ! இது எங்கள் குல யாதவர் பண்டிகை அதனால் விட்டுக் கொடுக்க மாட்டோம்’’ என்பார்கள். அந்த யாதவ குல கிருஷ்ணனைத் தான் பிராமணர்களாகிய நாங்கள் கும்பிடுகிறோம் என்றால் சிரித்து மழுப்பிவிட்டுப் போய்விடுவார்கள். ஆக முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் மதுரை யாதவர் கோவிலிலேயே பிராமணர்களுக்கு இவ்வளவு மதிப்பு என்றால் 2300 ஆண்டுகளுக்கு முன் பிராமனர்களுக்கு இருந்த மதிப்பை பரதர் எழுதி இருப்பதில் வியப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது?

2300 ஆண்டுகளுக்கு முன் உலகம் முழுதும் புத்த மதத்தைப் பரப்ப தனது மகனையும் மகளையும் அனுப்பிய அசோகன், அவனுடைய கல்வெட்டுகளில் பிராமணர்களைக் குரிப்பிட்டுவிட்டுப் பின்னர்தான் பௌத்தர்களைக் குறிப்பிடுகிறான். புத்தரும் அவரது தம்ம பதத்தில் பிராமணர்களைப் போற்றி சில கருத்துகளைச் சொல்லிவிட்டு பிராமணர்களுகு என ஒரு தனி அத்தியாயமே பாடி இருக்கிறார். ஆகவே பரத முனிவரைக் கோபிக்காமல் அடுத்த விஷயத்தைக் காண்போம்.

cave ramgarh
Ramgarh Caves

சீதாபெங்கா யோகிமாரா குகைகள்
சட்டிஷ்கர் மாநிலத்தில் அம்பிகாபூர் அருகில் ஒரு பெரிய மலைக் குடைவரைக்குள் சீதாபெங்கா, யோகிமாரா என்று இரண்டு குகைகள் இருக்கின்றன. அவைகளில் பரதர் கூறியது போலவே அமைப்புகள் இருப்பதால் அந்தக் காலத்தில் அங்கே நாடகம் நடந்திருக்கும் என்றே அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். அந்தக் காலத்தில் மரம், செங்கல் ஆகியவற்றால் ஆன ஆசனங்கள் இருந்தன.

செவ்வகம், சதுரம், சாய் சதுரம் முதலிய நான்கு வடிவமைப்புகளையும் 18 வகை அரங்குகளையும் (ஸ்டேஜ்) பரதர் குறிப்பிடுகிறார். நாடக அரங்கின் பெரிய சுவர்களில் ஓவியங்கள், புடைப்புச் சிற்பங்கள் ஆகியன இருந்தன. கிராமீய, நகரக் காட்சிகளும், காடுகளும் ஆறு மலைகளும் அதில் வரையப் பட்டிருந்தன. தேவைக்கேற்ப அவைகளை துணி மூலம் மறைத்தோ காட்டியோ வசனம் பேசியிருப்பர். அது மட்டூமல்ல.

பரத முனி மிகப் பெரிய புத்திசாலி, விஞ்ஞானி!! ஒலியியல் சாஸ்திரம் (Sage Bharata knows Acoustics!) தெரிந்ததால் மலைக் குகை வடிவில் நாடக அரங்குகள் இருக்கவேண்டும் என்று எழுதினார். ஒலி பெருக்கி இல்லாத காலத்தில், மெதுவாகப் பேசினாலும் இது சப்தத்தை அதிகரிக்கும். இசைக்கருவிகள் பெரிதாக கேட்டிருக்கும். மேலும் நாடக அரங்குகளை இரண்டு மாடிக் கட்டிடம் போலக் கட்ட வேண்டும் என்று எழுதி இருக்கிறார். பூலோகக் காட்சிகள் கீழ் மட்டத்திலும் தேவலோகக் காட்சிகள் மேல் மாடியிலும் நடக்கும். மக்களுக்கு எளிதில் விளங்க இந்த உத்தி.

நாடக மேடையில் சுவரில் இரண்டு வாசல்கள் துணியால் மூடப்பட்டிருக்கும். நாடக நடிகர்கள் ஒரு வழியாக மேடைக்குள் வந்து மறு வாசல் வழியாக வெளி ஏறுவர். அங்கே போடப் பட்டிருக்கும் துணிக்கு ‘’யவனிகா’’ என்று பெயர். இதுவும் கோபம், போர் என்றால் செந்நிறமாகவும், நகைச் சுவை என்றால் வெண்ணிறமாகவும் மாறும். இப்போது நாட்டியம் ஆடுகையில் கோபக் கனல் வீசும் நாட்டியக்காரியின் முகத்தில் சிவப்பு விளக்கு ஒளியை வீசுவது போன்றது இது. ஆக பரதரின் எல்லா உத்திகளையும் இன்றும் நாம் கடைப்பிடிக்கிறோம். உலகில் முதல் நாடக, நாட்டிய நூலை எழுதிய பெருமை அவரையே சாரும்.

நாடகங்களில் ராஜா, உயர் அதிகாரிகள், மந்திரிகள், பிராமணர்கள் சம்ஸ்கிருதத்திலும், மஹாராணி, பெண் கதா பாத்திரங்கள், கீழ் மட்ட ஊழியர்கள், நகைச் சுவை நடிகர் ஆகியோர் பிராக்ருதத்திலும் பேசுவர். நகைச்சுவை நடிகராக எப்போதுமே பிராமணர்கள்தான் நடிப்பர். இப்போது சினிமாவில் பெரிய கதா பாத்திரங்கள், கதாநாயகன் ஆகியோர் செந்தமிழிலும் நகைச்சுவை நடிகர், பட்டிக்காட்டு ஜனங்கள் ஆகியோர் கொச்சைத் தமிழிலும் பேசுவது போன்றது சம்ஸ்கிருத – பிராக்ருதப் பாகுபாடு. இரண்டும் ஒரே மொழிதான். ஆர்ய என்றால் அஜ்ஜ என்று பிராக்ருதத்தில் வரும். அது தமிழில் அய்யர் என்று மருவியது.

ranigumpa near Bhuvaneswar 3rd c,BCE
Ranikumbha near Bhuvaneswar

ஒரிஸ்ஸாவில் புவனேஸ்வர் அருகில் ராணிகும்பா என்ற இடத்தில் பெரிய கட்டிடங்கள் இரண்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. ஸ்கந்தகிரி என்ற மலைக்கருகில் இவை உள்ளன. இதுவும் 2300 ஆண்டுகளுக்கு முன் இருந்த நாடக அரங்கே!! அங்கிருக்கும் பிராமி கல்வெட்டுகள் மூலம் காலத்தை அறிய முடிகிறது

Contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

<span>%d</span> bloggers like this: