சிவிகையில் அமர்ந்த சீரிய குறள்! – 2 (Post No.3290)

pallakku-tiruvaiyaru

Written by S. NAGARAJAN

Date: 26 October 2016

Time uploaded in London: 4-54 AM

Post No.3290

Pictures are taken from various sources; thanks. Pictures are representational; may not have direct connection to the article below.

 

Contact :– swami_48@yahoo.com

 

 

 

திருக்குறள்  பெருமை

 

சிவிகையில் அமர்ந்த சீரிய குறள்! – 2

 

                       By ச.நாகராஜன்

 

 

               alum-pallaku-4                         

செகவீரபாண்டியனாரின் உரை தொடர்கிறது:

 

முற்பெரிய நல்வினை முட்டின்றிச் செய்யாதார்        

  பிற்பெரிய செல்வம் பெறுபவோ – வைப்போ                  

  டிகலிப் பொருள்செய்ய எண்ணியக்கால் என்னாம்                          

முதலிலார்க்கு ஊதியம் இல   (பழமொழி)

 

செய்தீவினை யிருக்கத் தெய்வத்தை நொந்தக்கால்                 எயத வருமோ இருநிதியம்  – வையத்து                     அறும்பாவம் என்ன அறிந் தன்றிடார்க்கு                  வெறும்பானை பொங்குமோ மேல்   (நல்வழி 17)

 

அறம் செய்யாதவர் அல்லல் உறுவர் என இவை குறித்துள்ளன. உவமைகள் கூர்ந்து ஓர்ந்து உணர வுரியன.

 

செய்குவம் கொல்லோ நல்வினை எனவே                    

ஐயம் அறாஅர் கசடீண்டு  காட்சி                                

நீங்கா நெஞ்சத்துத் துணிவில் லோரே                    

 யானை வேட்டுவன் யானையும் பெறுமே                        

 குறும்பூழ் வேட்டுவன்  வறுங்கையும் வருமே               

அதனால் உயர்ந்த வேட்டத்து உயர்ந்திசினோரே                

 செய்வினை  மருங்கின் எய்தல் உண்டெனின்                       

செய்யா உலகத்து நுகர்ச்சியும் கூடும்                           

செய்யா உலகத்து நுகர்ச்சி இல் லெனின்                           

மாறிப் பிறப்பின் இன்மையும் கூடும்                            

மாறிப் பிறவார் ஆயினும் இமயத்துக்                                

 கோடுயர்ந் தன்ன தம்மிசை நட்டுத்                                    

 தீதில் யாக்கையொடு மாய்தல் தவத் தலையே (புறநானூறு  214)

 

நல்வினையால் எல்லா இன்ப நலங்களும் உளவாம்; அதனை எவ்வழியும் செவ்வையாச் செய்ய வேண்டும் என ஒரு சோழ மன்னன் இன்னவாறு அறத்தைப் புகழ்ந்து கூறியிருக்கிறான்.

 

செல்வ வளங்களை அடைந்து ஒருவன் சுகபோகமாய் வாழ்வது புண்ணியத்தினாலேயாம்;  அந்த இன்ப வகைகளுள் சிவிகை ஒன்று. ஆதலால் அது இங்கே நன்கு காண வந்தது.

 

சிவிகை = தண்டிகை, பல்லக்கு

 

மனிதனை மனிதர் சுமந்து  கொண்டு போவது உயர்வையும் இழிவையும் ஒருங்கே வரைந்து காட்டியது. ஒரு சிவிகையைச் சுமப்பவர் எண்மர் ஆதலால் பொறுத்தார் என்று பன்மையில் குறித்திருக்க வேண்டும். ஒருமையைக் கொண்டே அவருடைய சிறுமையைத் தனித் தனி நுனித்து உணர்ந்து  கொள்ள நின்றது.

 

பொறுத்தான் என்ற உரைக்குறிப்பால்  அல்லல்களைச் சகித்துக் கொண்டு சுமையைப் பொறுமையோடு தாங்கிப் போகும் பாங்கு தெரிய வ்ந்தது.

”நான் என்ன பாவம் செய்தேனோ இப்படிக் கழுதைப் பொதி சும்க்கிறேன்” என்று சுமையாளர் நெஞ்சு நொந்து பேசுவதையும்  உலகம் கேட்டு வருகிறது.

 

இன்ப நிலையில் ஒருவன் இனிது வீற்றிருக்கிறான்; துன்பம் தோய்ந்து ப்லர் அவனைச் சுமந்து போகின்றார். அதனை நேரே கண்ட தேவர் புண்ணியத்தின் பயனையும், அதனை இழந்து நின்றவர் பின்பு உழந்துபடும் துயரையும் நினைந்து வியந்து நெஞ்சம் வருந்தினார். அவ்வாறு உள்ளம் ப்ரிந்து இரங்கியபோது பாடிய பாட்டே அறத்தை ஈண்டு இவ்வாறு எடுத்துக் காட்டியது.

 

ஊர்ந்தான் இடை வேண்டா என்றது அங்கே அறத்தின் பெருமித இன்பத்தையும், மறத்தின் சிறுமையான துன்பத்தையும் நேரே காண்கின்ற நீங்களே நன்கு தெளிந்து கொள்ளலாம்;  வேறே நான் யாதும் கூற வேண்டியதில்லை என்று கூறாமல் கூறியருளினார். இது கூர்மையுற மொழிந்த படியாம்.

 

அறத்தா றிதுவென வேண்டா சிவிகை                    

பொறுத்தானோ டூர்ந்தா னிடையை – ம்றுத்தார்சம்                       

பந்தன் சிவிகை பரித்தார் திரிகுவர்மற்                               

றுந்தும் சிவிகையினை யூர்ந்து   (நால்வர் நான்மணி மாலை, 33)

pallakkil-perumal

திருஞான சம்பந்தர் சமய போதனை செய்யச் சிவிகை யூர்ந்து சென்றார். அவர் முருகப் பெருமான் அவதாரம் ஆதலால் அவரது சிவிகையைத் தாங்கினவர் பின்பு அமரர் ஆய்ச் சிவிகையூர் நேர்ந்தார். அதனை வித்தக வினோதமாயச் சிவப்பிரகாசர் இப்படி விளக்கியிருக்கிறார். இந்த அருமைத் திருக்குறள் அந்தக் கவிஞர் உள்ளத்தைக் கவர்ந்துள்ள நிலையை இதனால் நாம் உணர்ந்து கொள்கிறோம். அறம் புரிபவன் தருமவானாய்ப் பெருமையுறுகிறான்.

 

தருமத்தை உரிமையாச் செய்து கொள்ளுங்கள்; அது உங்களுக்குப் பெருமகிமைகளை அருளும்; அதனை இழந்து நின்றால் இழிந்த துயரங்களை அடைய நேரும் என்று அறிவுறுத்தியுள்ளார். புண்ணியம் புரிந்து கண்ணியம் பெறுக.

 

உயர்ந்த நீதியும் சிறந்த அரச இன்பமும் அறத்தால் பெறலாம். இவ்வுண்மையை மூர்த்தி நாயனார் உணர்த்தி நின்றார்.

 

சரிதம்

இவர் பாண்டி நாட்டிலே மதுரையம்பதியில்  இருந்தவர். வணிகர் மரபினர். சிவபெருமான்பால் பேரன்புடையவர். நறும் சந்தனம் அரைத்து நாளும் சிவபூசைக்குக் கொடுத்து வருவது இவரிடம் வழக்காமாயிருந்தது. உல்கப் பாசம் இன்றிப் பிரம்ச்சாரியாய்த் துறவி நிலையில் இருந்த இவர் யாண்டும் அறவினையே ஆற்றி வந்தார். அவ்வாறு வருங்கால் கருநடன் என்னும் மறுபுலத்து அர்சன் இந்நாட்டின் மேல் படை எடுத்து வந்து அரசைக் கவர்ந்து கொண்டான். அவன் சமண சமயத்தவன் ஆதலால் இவருடைய சிவபூசைக்கு இடர்கள் பல செய்தான். இடையூறுகளைப் பொறுத்து வந்தார்; ஒருநாள் பொறுக்க முடியாமல் இறைவனை நினைந்து இவர் உருகி அழுதார்; மறுநாள் கருநடன் இறந்து போனான். அரசு இல்லையானால் நாடு கேடாம் என்று அமைச்சர் யாவரும் ஆலோசித்து முடிவில் பட்டத்து யானையை அலங்கரித்துக் கண்ணைக் கட்டி வெளியே விட்டார்.

“இந்த  மதயானை யாரை  மதித்து எடுத்து வருமோ அவரே அரசர்” என உறுதி செய்து உய்த்தார். வேழம் விரைந்து நடந்தது. கோவில் முகப்பில் இளம் துறவியாய் ஒதுங்கியிருந்த இவரை உவந்து எடுத்து முதுகில் வைத்துக் கொண்டு வீர கம்பீரமாய் மீண்டு வந்தது; வரவே யாவரும் இவரைத் தொழுது வணங்கி அரியணையில் அமர்த்தி அரசுமுடி சூட்டிப் பரசி நின்றனர்.

(இங்கு செகவீர பாண்டியனார் பெரிய புராணம் ,மூர்த்தி நாயனார் வரலாறில் உள்ள 35,36,37 செய்யுள்களை மேற்கோள் காட்டுகிறார்)

 

இங்ஙனம் அரசன் ஆனபின் நீதிநெறியோடு நாட்டை இவர் பாதுகாத்து வந்தார். இவரது சிவிகையைக் கருநடனது உறவினரே தாங்கி வர நேர்ந்தனர். பல்லக்குப் போகிகள் என அவர்  ஒரு தொகையினராய்  அரசுக்கு ஊழியம் செய்து வந்தனர். அறம் புரிந்தவர் சிவிகை ஊர்வர்; அது புரியாதவர் குவிகையராய் ஊழியம் புரிவர் என்பதை உலகம் இவர் பால் உணர்ந்து நின்றது.

 

ஆண்டவனாய் நின்றறவோன் ஆள்வான் அஃதில்லான்     பூண்டடிமை யாவன் புகுந்து

 

அறம் அரசன் ஆக்கும்.

 

என்று இவ்வாறு தன் உரையை முடிக்கிறார்.

 

pallakku-thuukki

என்ன ஒரு அற்புதமான உரை. இப்படி விளக்கத்தைப் படித்தால் திருக்குறளின் மாண்பு புரியும்.

ஆனால் நாத்திகரின் உரையைப் படித்தால் இருக்கும் நல்லதும் நம்மிடமிருந்து போய் விடும் அல்லவா!

செகவீரபாண்டியனாரின் புத்தகத்தை வாங்கிப் படித்தால் திருக்குறளின் உண்மைப் பொருள் விளங்கும். எப்பொருள் எத்தன்மைத்தாயினும் மெய்ப்பொருள் காண்பது தானே அறிவு.

அதை விட்டு விட்டு பகுத்தறிவுச் சிங்கங்கள் எழுதும் பசப்பல் மொழிகளையும் பொய்யுரைகளையும் படிக்கக் கூடாது என்பதற்கு இந்த சிவிகைக் குறளே சீரிய உதாரணம் ஆகிறது!

********* ( இந்தக் கட்டுரைத் தொடர் முற்றும்)

 pallakku

குறிப்பு : (1-1-1957 இல் வெளியிடப்பட்ட மூன்றாம் பதிப்பு) திருக்குறட் குமரேச வெண்பா நூலிலிருந்து செகவீரபாண்டியனாரின் அருமையான விளக்கம் மேலே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

 

 

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: