இது தான் இந்தியா! – ஜிம் கார்பெட்டின் அனுபவம்! –1 (Post No.4336)

Written by S.NAGARAJAN

 

 

Date: 26 October 2017

 

Time uploaded in London- 7-42 am

 

 

Post No. 4336

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

 

 

அதிசய பூமி

இது தான் இந்தியா! – ஜிம் கார்பெட்டின் அனுபவம்! – 1

 

ச.நாகராஜன்

ஜிம் கார்பெட்டை அறியாத இயற்கை ஆர்வலர் இருக்க முடியாது.

வனங்களைக் காக்க வேண்டும் என்பதில் அயராது உழைத்தவர். அதே சமயம் மக்களுக்குத் துன்பம் விளைவித்த ஆட்கொல்லிகளைச் (Man eating Tigers) சுட்டு வீழ்த்தியவர்.

 

அவர் இந்தியாவை நேசித்தார். இந்திய மக்களும் அவருக்கு உரிய மரியாதை கொடுத்தனர்.

 

அவரது ‘மை இந்தியா’ (Jim Carpett’s My India) மிகவும் அருமையான நூல். அதிலிருந்து ஒரு சம்பவத்தை இங்கு தருகிறோம்.

மொழியாக்கம் சொல்லுக்குச் சொல்; வரிக்கு வரி அப்படியே ஆக்கப்படவில்லை. சரளமான சுருக்கமாக இதைக் கொள்ளலாம்.

இதோ அவரது சொற்களிலேயே அவரது அனுபவம்:

*

பயணிகளை ஏற்றி வந்த நீராவிப் படகு சமாரியா காட்டிற்குச் (Samaria Ghat) சற்று தாமதமாகத் தான் வந்தது. பயணிகள் வேகவேகமாக இறங்கி மரத்தாலான பாலத்தைக் கடந்து ப்ராட்கேஜ் ட்ரெயினைப் பிடிக்க விரைந்ததை படகுத்துறையிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அவர்களுக்காக ட்ரெயினைச் சற்று தாமதமாகப் புறப்படுமாறு ஏற்பாடு செய்திருந்தேன்.

 

கடைசியாக படகிலிருந்து இறங்கியவர் ஒரு ஒல்லியான மனிதர். கண்கள் இடுங்கி இருந்தன. அவரது ஒட்டுப் போட்டிருந்த பேண்ட் ஒரு காலத்தில் வெள்ளையாக இருந்திருக்க வேண்டும். கையில் ஒரு வண்ண கர்சீப்பில் முடிச்சிடப்பட்ட மூட்டை முடிச்சு ஒன்று இருந்தது.

கையைப் பிடிக்க ஏதுவாக இருந்த கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு மிக மெதுவாக  நதியிலிருந்து இறங்கினார். மிகவும் மோசமான உடல்நிலை அவருடையது என்பது தெரிந்தது.

கங்கை நீரை முகத்தில் தெளித்து முகத்தை அலம்பிக் கொண்ட அவர், மூட்டையிலிருந்து ஒரு துண்டைக் கீழே போட்டு பரப்பி படுத்துக் கொண்டார் – கால்கள் கங்கை நீரில் இருக்கும்படி!

எஞ்சின் விஸில் சத்தம் ஊதியது. வண்டி கிளம்பும் மணி அடித்தது. ஆனால் அவர் நகரவே இல்லை. ட்ரெயினைப் பிடிக்கும் உத்தேசம் அவருக்கு நிச்சயம் இல்லை என்பது இதிலிருந்து தெரிந்தது.

 

அவரிடம் சென்று நான் அவர் ட்ரெயினைத் தவற விட்டு விட்டார் என்று கூறிய போது, அவர், “எனக்கு ட்ரெயினே தேவை இல்லை, சாஹிப், நான் செத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்றார்.

 

அது மாம்பழ சீஸன் காலம். உக்கிரமான கோடை காலம்.

காலரா தனது உச்ச கட்ட தாண்டவத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தது. அந்த மனிதர் நடைபாதையில் மெதுவாக் நடந்து வருகையில் அவர் ஒரு வேளை காலராவினால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கிறாரோ என்று சந்தேகப்பட்டேன். அவரது நோய்வாய்ப்பட்ட தோற்றத்தைக் கண்டபோது என் சந்தேகம் உறுதியானது.

 

நான் கேட்டதற்கு பதிலாக அவர் தான் தன்னந்தனியாகவே பயணம் செய்து கொண்டிருப்பதாகவும் மொகமே காட்டில் (Mokameh Ghat) அவருக்கு ஒரு நண்பரும் இல்லையென்றும் சொன்னார்.

 

ஆகவே அவரை கையைப் பிடித்து இருநூறு கஜ தூரம் வழி நடத்திச் சென்றேன். எனது பங்களாவையும் கங்கை நதியையும் பிரிக்கும் எல்லை அது.

 

அவரை எனது பங்கா கூலிகள் தங்கும் விடுதியில் அமரவைத்து ஆசுவாசப்படுத்தினேன். அந்த விடுதியில் அப்போது யாரும் இல்லை. காலியாகத் தான் அது இருந்தது. எனது வேலைக்காரர்கள் தங்கும் விடுதியிலிருந்தும் அது தனிப்பட்டுத் தான் இருந்தது.

 

 

மொகமேகாட்டில் தான் நான் கடந்த பத்து வருட காலமாக வாசம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். அங்கு பெரிய ஒரு வேலைக்காரர் பட்டாளத்திற்கு வேலை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சிலர் நான் அவர்களுக்கென கட்டியிருக்கும் விடுதியில் தங்கி இருக்கின்றனர். அதன் மேற்பார்வையையும் நான் தான் செய்து வந்தேன். மற்றவர்கள் சுற்றுப்புறத்தில் இருந்த கிராமங்களில் வசித்து வந்தனர்.

எனது ஆட்களிடமும் சுற்றுப்புற கிராம மக்களிடமும் காலரா செய்த கொடுமையை நான் கண்ணாரக் கண்டு விட்டேன். அந்த கெட்ட வியாதி ஒருவேளை என்னைப் பிடிக்குமானால் ஒரு நல்ல மனிதர் என் மீது இரக்கம் கொண்டு என் நெற்றியில் ஒரு புல்லட்டை சுடட்டும் அல்லது நினைவை இழக்கும் வண்ணம் கஞ்சாவைத் தரட்டும் என்று நான் வேண்டியவாறு இருந்தேன்.

 

காலராவினால் ஒவ்வொரு வருடமும் இறந்ததாகச் சொல்லப்படும் பல்லாயிரக் கணக்கானோரில் அனைவருமே காலராவினால் இறக்கவில்லை அதில் குறைந்தபட்சம் பாதிப் பேராவது பயத்தினாலேயே செத்து விட்டனர் என்று நான் கூறியதை நீங்கள் உட்பட பலரும் ஆமோதிப்பீர்கள்.

 

வெளிநாட்டிலிருந்து கொஞ்ச காலத்திற்கோ அல்லது நீண்ட காலத்திற்கோ பயணமாக வரும் பயணிகளுக்கு மாறாக இந்தியாவிலேயே வாழும் நாம் அனைவரும் விதியை நம்புபவர்கள் – அதனால் ஒருவனுக்கு ‘வேளை வரும் வரையில்’ அவன் இறக்க மாட்டான் என்று நம்புபவர்கள்.

 

இதனால் நாம் எல்லோரும் கொடூரமான தொத்து வியாதிகளை அலட்சியம் செய்பவர்கள் என்று அர்த்தமில்லை. காலரா நாடெங்கும் படை எடுத்துப் பரவி இருந்தது. அது தொத்து வியாதியாகப் பரவும் சமயத்தில் பலர் பயத்தினாலேயே இறந்தனர் – வியாதி பீடிக்கப்படாமலேயே!

 

என பங்கா கூலிகள் விடுதியில் தங்கி இருந்த அந்த மனிதர் காலராவினால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தார் என்பதில் எந்த வித சந்தேகமும் இல்லை. ஒரு வேளை அவர் தப்பிப் பிழைக்க வேண்டுமென்றால் அவரது நம்பிக்கையும் என் கத்துக்குட்டி சிகிச்சையும் தான் அவரைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

ஏனெனில் மருத்துவ சிகிச்சை என்பது பல மைல்கள் தள்ளி அப்பால் இருந்தது. அங்கு தான் ஒரு முரட்டு டாக்டர் இருந்தார். அவரது கடுமை அவரது திறமையற்ற தன்மைக்குச் சமமாகவே இருந்தது.

 

 

என்னால் வழக்கமாக ட்ரெயினில் அனுப்பப்படும் பயிற்சிகால க்ளர்க் (Probational Clerk) ஒருவர் என்றோ ஒரு நாள்அவரது கர்ண கடூரமாகப் பேசும் தொண்டையை அறுத்து அவரை இலேசான இந்தக் கொடுமை மூலம் ‘விடுவித்து’ விடுவார் என்றே நான் நம்பிக் கொண்டிருந்தேன். அந்த அளவுக்கு அவர் அனைவரின் வெறுப்பையும் சம்பாதித்து வைத்திருப்பவர்!

 

எனது க்ளர்க், டாக்டர் மற்றும அவரது மனைவியின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமாக ஆகி இருந்தார். அவர்கள் இருவரும் நடத்தை கெட்டவர்கள். எகிப்திய சுக போகங்களையும் இந்தியாவில் மொகமேகாட்டிற்கு வருவதற்கு முன்னர் தாங்கள் அனுபவித்த இன்ப சுகங்களையும் இப்போது இழந்து விட்டோம் என்றும் க்ளர்க்கிடம் அவர்கள் கூறி இருந்தனர். இந்த தகவல் க்ளர்க்கைச் சிந்திக்க வைத்தது.

 

சில நாட்கள் கழிந்தன. நீராவிப் படகு மொகமேகாட்டிலிருந்து கடைசியாகப் புறப்படுவதற்குச் சற்று முன்னர் டாக்டருக்கு ஒரு கடிதம் கொடுக்கப்பட்டது.

 

அதைப் படித்த டாக்டர் தன் மனைவியிடம் சமாரியா காட்டிற்கு அவசரமாக ஒரு கேஸைப் பார்ப்பதற்குச் செல்ல வேண்டும் என்றும் இரவு முழுவதும் அங்கு இருக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் தெரிவித்தார்.

 

வீட்டை விட்டு வெளியே மரங்கள் அடர்ந்த இடத்தில் அவரை க்ளர்க் சந்தித்தார். மிக மிக இரகசியமாக அவர் ஒரு கட்டிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு அதில் இருந்த காலியான அறைக்கு அவர் கூட்டி வரப்பட்டார். அந்தக்  கட்டிடத்தில் தான் எனது வேலையாட்களில் ஒருவன் சில நாட்களுக்கு முன்னால் நிலக்கரி வாயுவினால் ஏற்பட்ட விஷத்தால் செத்திருந்தான்.

 

அந்த அறையில் டாக்டர் சற்று நேரம் காத்திருந்தார். அந்த அறையில் ஒரு கனமான கதவு இருந்தது. ஒரே ஒரு ஜன்னலும் இருந்தது.

 

சிறிது நேரம் கழித்து அறைக் கதவு திறந்தது. முகத்திரை இட்ட ஒரு ஆள் அறையில் நுழைந்தான், பிறகு கதவு வெளியில் பூட்டப்படும் சப்தம் கேட்டது.

 

அன்று குட்ஸ் ஷெட் வழியாக இரவு சற்று தாமதமாக வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது க்ளர்க்கும் அவரது டியூடியை அடுத்து ஏற்க வரும் சகாவும் மிகவும் கிளர்ச்சியூட்டப்பட்ட விதத்தில் பேசுவதைக் கேட்டேன்.

 

மறு நாள் காலை நான் வேலைக்கு வரும் வழியில் அந்த அறையின் முன் பெருங்கூட்டம் ஒன்று கூடி இருப்பதைக் கண்டேன்.

 

அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு அப்பாவி மனிதர் அங்கு யாரோ ஒருவர் அடைக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் வெளியில் பூட்டு போடப்பட்டிருப்பதாகவும் கூறினார்.

 

உடனே எனது ஆட்களில் ஒருவரை அழைத்து ஒரு சுத்தியலைக் கொண்டு அந்தப் பூட்டை உடைக்குமாறு கூறி விட்டு என் வ்ழியில் விரைந்தேன். ஏனெனில் அது உடைக்கப்படும் போது அதில் இருப்பவர் படும் பாட்டைக் காண நான்

ஆசைப்படவில்லை. சட்டபூர்வமான எனது வேலைக்குச் சென்று விட்டேன்.

அன்றைய எனது டயரியில் மூன்று குறிப்புகள் என்னால் எழுதப்பட்டன.

 

 

  • டாக்டரும் அவரது மனைவியும் அவசரமான சொந்த விஷயம் காரணமாக வெளியூர் சென்று விட்ட்னர்.
  • பயிற்சி காலத்தில் வேலை பார்த்து வந்த க்ளர்க் ஷிவ் தேவ் டேலி க்ளர்க்காக (Tally Clerk) (நிரந்தர வேலை) மாதம் இருபது ரூபாய் ஊதியத்தில் நியமிக்கப்பட்டார்.
  • கதவில் இருந்த பூட்டு, பாட் லாக் எஞ்சின் ஏறி சேதம் அடைந்ததால் புதிய பூட்டு, புதிய பாட் லாக் அறைக்குப் போடப்பட்டன,

மொகமேகாட் பகுதி கடைசி கடைசியாக அந்த டாக்டரையும் அவர் மனைவியையும் பார்த்தது அப்போது தான். மருத்துவப் பதவிக்கு களங்கம் விளைவிக்கும் அந்த மனிதரை அதற்குப் பின்னர் அந்தப் பகுதியிலேயே யாரும் பார்க்கவில்லை!

 

 

என்னிடம் ஏற்கனவே காலரா நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த மூன்று நோயாளிகள் இருந்ததால் புதிதாக வந்த மனிதருக்கு சிகிச்சை அளிக்க எனக்குப் போதுமான நேரம் இல்லை. என் வேலையாட்களிடமிருந்தோ நான் எந்த ஒரு விதமான உதவியையும் எதிர்பார்க்க முடியாது,. ஏனெனில் அவர்கள் ஜாதி வேறு, வந்தவரின் ஜாதி வேறு. அத்துடன் அவர்களை உதவி செய்ய அழைத்தால அவர்களுக்கு இந்த தொத்து வியாதி வந்தால், அதுவும் சரியாக இருக்காது.

என்ன செய்வது?

*** (தொடரும்)

 

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: