இது தான் இந்தியா! – ஜிம் கார்பெட்டின் அனுபவம்! – 2 (Post No.4339)

Written by S.NAGARAJAN

 

 

Date: 27 October 2017

 

Time uploaded in London- 7-46 am

 

 

Post No. 4339

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

 

 

அதிசய பூமி

இது தான் இந்தியா! – ஜிம் கார்பெட்டின் அனுபவம்! – 2

 

ச.நாகராஜன்

 

நான் அவருக்கு எனது சிகிச்சையால் அவர் நிச்சயம் குணம் அடைவார் என்ற நம்பிக்கையை ஊட்டி விட்டால் வேறு எதுவும் ஒரு பொருட்டல்ல என்று தோன்றியது.

ஆகவே அவரிடம் அவரை எனது காம்பவுண்டிற்கு கூட்டிக் கொண்டு வந்தது அவர் அங்கு இறப்பதற்காக அல்ல என்று கூறினேன். மேலும் அவர் குணமடைவதற்காகத்தான் அவரை அங்கு அழைத்து வந்தேன் என்றும் அதற்கு அவரது முழு ஒத்துழைப்பு தேவை என்பதையும் தெரிவித்தேன்.

முதல் நாள் இரவு எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு  முயற்சி எடுத்த போதும் கூட அவரால் பிழைக்க முடியாது; இறக்கத் தான் போகிறார் என்று தோன்றியது.

ஆனால் காலை விடியும் போது அவரது உடல்நிலையில் நல்ல முன்னேற்றம் தெரிந்தது. அந்தக் கணம் முதல் அவர் வெகுவாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு நல்ல பலம் வரச் செய்வது ஒன்று தான் பாக்கி. காலரா மற்ற எந்த வியாதியையும் விட ஒரு மனிதனின் சக்தியை முழுதுமாக உறிஞ்சி விடும். அந்த வார முடிவில் அவர் தனது முழுக் கதையையும் என்னிடம் சொல்ல முடிந்தது.

அவர் ஒரு லாலா. வியாபாரி. தானிய வியாபாரத்தில் ஒரு காலத்தில் செழிப்போடு இருந்தார். பிறகு இது பற்றி ஒன்றுமே தெரியாத ஒருவரைப் பங்காளியாகச் சேர்த்துக் கொண்டார். அங்கு தான் அவர் தவறு செய்தார். சில வருடங்கள் வியாபாரம் நன்றாகத் தான் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு நாள் ஒரு பெரிய பயணத்தை முடித்து விட்டு ஊருக்குத் திரும்புகையில் தன் கடை காலியாக இருந்ததைப் பார்த்தார்.அவரது பங்காளி ஒடியிருந்தார்.

கையிலிருந்த சொற்ப பணம் கடனை அடைக்கவே போதுமானதாக இருந்தது. காசில்லாத நிலையில் அவர் ஒரு வேலையைத் தான் தேடிக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

 

அடுத்த பத்து ஆண்டுக் காலம் மாதம் ஏழு ரூபாய் சம்பளத்திற்கு அவர் வேலை பார்த்தார். அந்தப் பணம் அவருக்கும் அவரது மகனுக்கும் போதுமானதாக இருந்தது. அவர் மனைவியோ பங்காளி அவரைக் கவிழ்த்து விட்டு கொள்ளையடித்து ஒடிய சில நாட்களிலேயே இறந்து விட்டாள்.

முஸாபுர்பூரிலிருந்து கயாவிற்கு தனது எஜமானனது வியாபார சம்பந்தமாக அவர் ட்ரெயினில் சென்று கொண்டிருந்தபோது நோய்வாய்ப்பட்டார்.

படகில் ஏறிய போது அவர் நிலை மிக மோசமானது. ஆகவே தவழ்ந்து வந்து நதிக்கரையில் படுத்துக் கொண்டார் – புனிதமான கங்கை நதிக் கரையில் சாவதற்காக.

லாலாஜி – வேறு எந்தப் பெயராலும் அவரை எனக்குத் தெரியாது என்பதால் அவர் எனக்கு லாலாஜி தான் – ஒரு மாத காலம் என்னுடன் தங்கி இருந்தார். ஒரு நாள் கயாவிற்குத் தன் பயணத்தைத் தொடர என் அனுமதியை வேண்டினார்.

ஷெட்டுகளின் வழியே இருவரும் நடந்து சென்று கொண்டிருந்த போது அவர் இந்த கோரிக்கையை வைத்தார்.

வேலைக்கு நான் செல்லும் போது என்னுடன் கூட அவர் சிறிது தூரம் நடந்து வருவதற்கான பலம் அவருக்கு அப்போது வந்திருந்தது.

அவர் கயாவிலிருந்து திரும்பி ஊருக்குப் போகும் போது அவர் வேலை பார்த்த இடத்தில் அவரது எஜமானர் இன்னொருவரை அமர்த்தி இருந்தால் அவர் என்ன செய்வார் என்று நான் கேட்டேன்.  இன்னொரு வேலையைத் தேடிப் போவேன் என்றார் அவர்.

“ஏன் நீங்கள் திரும்பி உங்கள் வியாபாரத்தைத் தொடங்க ஒருவரின் உதவியை நாடக் கூடாது?” என்று நான் கேட்டேன்.

“வியாபாரத்தை மீண்டும் தொடங்குவது, மகனுக்கு நல்ல கல்வியை ஏற்பாடு செய்வது ஆகிய இது பற்றித் தான் நான் இரவும் பகலும் தொடர்ந்து சிந்தித்து வருகிறேன். ஆனால், சாஹிப், இந்த உலகில் என்னை நம்பி உதவி செய்ய யாருமே இல்லை. மாதம் ஏழு ரூபாய் சமபளம் வாங்கும் ஒருவனுக்கு, எந்த விதமான உத்தரவாதமும் தர முடியாத என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு,  வியாபாரத்தைத் தொடங்கத் தேவையான ஐநூறு ரூபாயை யார் தான் தருவார்கள்?” என்றார் அவர்.

 

அன்று இரவு கயாவிற்கு 8 மணிக்கு ட்ரெயின் புறப்படும் சற்று நேரத்திற்கு முன்னதாகவே எனது பங்களாவிற்கு வந்தேன்.

லாலாஜி புதிதாகத் துணியைத் துவைத்துப் போட்டு உடுத்திக் கொண்டிருந்தார். வந்த போது அவர் கையிலிருந்ததை விட சற்றுப் பெரிதான மூட்டை ஒன்று அவர் கையில் இருந்தது. வாராந்தாவில் என்னிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு போவதற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தார்.

அவரிடம் கயாவிற்குப் போவதற்கான டிக்கட்டையும் ஐந்து நூறு ரூபாய் நோட்டுகளையும் நான் கொடுத்த போது திக்பிரமை பிடித்த முகத்தோடு நாக்கு பேச முடியாமல் அவர் தவித்தார்.

அவரால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் என் முகத்தையும் தன் கையிலிருந்த நூறு ரூபாய் நோட்டுக்களையும் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைத் தான்!

இறுதியாக வண்டி கிளம்பும் பெல் அடித்தது. இன்னும் ஐந்து நிமிடத்தில் வண்டி கிளம்பப் போகிறது. அதுவரை அவர் அப்படி என்னையும் பணத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

திடீரென்று என் காலில் விழுந்தார் அவர்.

“இந்த அடிமை இன்னும் ஒரு வருட காலத்தில் இந்தப் பணத்தை உங்களிடம் திருப்பித் தந்து விடுவான்” என்றார் அவர்.

ஆக லாலாஜி என்னிடமிருந்து கிளம்பி விட்டார் – நான் சேமித்து வைத்திருந்ததில் நான் கொடுத்த பெரும் பகுதி பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு!

 

அவரை நான் மீண்டும் பார்க்கப்போகிறேன் என்பதில் எனக்கு எள்ளளவும் ஐயமில்லை!

ஏனெனில் இந்தியாவில் உள்ள ஏழை மக்கள் ஒரு போதும் தங்களிடம் காட்டப்பட்ட அன்பை – நன்றியை – மறப்பதில்லை.

ஆனால் லாலாஜி எனக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதி அவரால் நிறைவேற்றப்படக்கூடிய சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்று என்பதே எனது எண்ணம்.

ஆனால் இந்த என் எண்ணம் தவறான ஒன்று!

 

ஒரு நாள் இரவில் சற்று தாமதமாக என் வீட்டிற்கு வந்த போது அங்கு வாரந்தாவில் வெள்ளை வெளேரென்று ஆடை உடுத்திய ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்தார்.

அறையில் இருந்த வெளிச்சம் அவருக்குப் பின்னாலிருந்து வந்து என் கண்களில் விழுந்திருந்தது. ஆகையால் அவர் யார் என்பதை என்னால் உணரமுடியவில்லை – அவர் பேச ஆரம்பிக்கும் வரை.

லாலாஜி தான் அவர்.

வாக்குறுதிப் படி தனக்குத் தானே கொடுத்துக் கொண்ட கெடு இன்னும் சில நாட்களில் முடிவடைய இருக்கும் நிலையில் அவர் அங்கு வந்து நின்றிருந்தார்.

அந்த இரவு எனது நாற்காலியின் கீழே அமர்ந்து அவர் தனது வியாபாரம் பற்றிய முழு விவரங்களையும் என்னிடம் விவரித்தார். தான் எப்படி வெற்றி பெற முடிந்தது என்பதைத் தெளிவாகக் கூறினார்.

சில மூட்டைகளை மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டு அவர் தன் வியாபாரத்தை ஆரம்பித்தார். ஒரு  மூட்டைக்கு நான்கு அணா லாபம் வந்தால் போதும் என்பதே அவரது இலக்கு.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வியாபாரத்தை விருத்தி செய்து கொண்டே வந்தவர் 30 டன் எடை கொண்ட சரக்கைக் கையாளும் அளவுக்கு உயர்ந்து விட்டார்.

ஒரு டன்னுக்கு மூன்று ரூபாய் லாபம்!

அவரது மகன் நல்ல பள்ளியில் படிக்கிறான். பாட்னாவைச் சேர்ந்த ஒரு பணக்கார வியாபாரியின் மகளை அவர் மணந்து கொண்டார்.

இந்த அனைத்தையும் அவர் 12 மாதங்களுக்குள்ளாகவே சாதித்திருந்தார்.

தனது ட்ரெயினுக்குச் செல்லும் நேரம் வந்து விட்ட போது என் காலடியில் ஐந்து நூறு ரூபாய் நோட்டுகளை வைத்தார்.

பிறகு தன்னிடமிருந்த ஒரு பையை எடுத்து என்னிடம் கொடுத்து, “இது வட்டிக்காக. நீங்கள் எனக்குக் கொடுத்த பணத்திற்கு 25 சதவிகிதம் வீதம் வட்டி கணக்கிட்டிருக்கிறேன்” என்று கூறியவாறே பையை நீட்டினார்.

நண்பர்களிடம் வட்டியாகப் பணம் வாங்குவது எங்கள் பழக்கம் இல்லை என்று நான் அவரிடம் சொன்ன போது அவர் சற்று ஏமாற்றம் அடைந்திருக்கக் கூடும்.

கிளம்புவதற்கு முன்னர் லாலாஜி என்னிடம் கூறினார்:” நான் உங்களிடம் தங்கி இருந்த காலத்தில் உங்கள் பணியாளர்களிடமும் வேலைக்காரர்களிடமும் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் மூலமாக ஒரு காலத்தில் நீங்கள் ஒரு சப்பாத்தியும் கொஞ்சம் பருப்பும் சாப்பிடும் நிலைக்கு வந்து அப்படியே சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தீர்கள் என்று அறிந்தேன்.

அது போன்ற ஒரு நிலை எந்தக் காலத்திலாவது உங்களுக்கு மீண்டும் வந்தால் – அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலை உங்களுக்கு எந்தக் காலத்திலும் வரக் கூடாது என்று பரமேஸ்வரரைப் பிரார்த்திக்கிறேன் – இந்த அடிமை தன்னிடம் இருக்கும அனைத்தையும் உங்கள் காலடியில் சமர்ப்பிப்பான்.”

பதினோரு ஆண்டுகள் – அதாவது மொகமேகாட்டிலிருந்து நான் கிளம்பும் வரையில் – ஒவ்வொரு வருடமும் லாலாஜியின் தோட்டத்திலிருந்து மிக அற்புதமான தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாம்பழங்கள் அடங்கிய பெரிய கூடை எனக்கு வந்து கொண்டிருந்தது.

அவர் பெரிய வியாபாரியாக வேண்டும் என்ற தனது ஆசையில் வெற்றி பெற்று விட்டார் – அவரது பங்காளி அவரைக் கொள்ளையடித்த போது இழந்திருந்த தன் சொந்த இல்லத்திற்கே அவர் திரும்பி விட்டார்.

*

ஜிம் கார்பெட்டின் அழகிய அனுபவம் இப்படி முடிகிறது.

இந்தியாவில் ஒரு ஏழை கூட நன்றியை  மறக்க மாட்டான்; சொன்ன வார்த்தையைக் காப்பாற்றாமல் இருக்க மாட்டான்.

ஜிம் கார்பெட்டின் நெஞ்சை நெகிழ வைக்கும் அழகிய ஆங்கில நடைக்காக ஏன் நீங்கள் அதை ஒரு தரம் ஆங்கிலத்திலேயே படிக்கக் கூடாது.

JIM CARPETT – MY INDIA

நல்ல ஒரு அழகிய நூல்!

*** (முற்றும்)

 

 

 

 

 

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: