பாரதியார் பற்றிய நூல்கள் – 49 (Post No.5037)

Written by S NAGARAJAN

 

Date: 23 MAY 2018

 

Time uploaded in London –  5-43 AM   (British Summer Time)

 

Post No. 5037

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

 

 

மஹாகவி பாரதியார் பற்றிய நூல்கள் – 49

க.கைலாசபதி அவர்களின் ‘இரு மகா கவிகள்

 

ச.நாகராஜன்

pictures from Taitini Das are used;thanks. 

1

பாரதி ஆர்வலர் .கைலாசபதி அவர்கள் மகாகவி பாரதியாரையும் வங்கக் கவிஞர் இரவீந்திரநாத் தாகூர் பற்றியும் ஒப்பிட்டு எழுதியுள்ள நூல் இது. 114 பக்கங்கள் கொண்ட இந்த நூல் என்சிபிஎச் பிரைவேட் லிமிடெட், சென்னை -2 பதிப்பகத்தாரால் செப்டம்பர் 1962ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

மிக அழகாகவும், தெளிவாகவும் இரு கவிஞர்களைப் பற்றிய முக்கிய விஷயங்களை பத்து அத்தியாயங்களில் தருகிறார் நூலாசிரியர்.

 

Taitinidas Dance Troupe

2

இரவீந்திரநாத் தாகூரைப் பற்றி மகாகவி பாரதியார் எழுதியுள்ள இந்தக் குறிப்புடன் நூல் ஆரம்பிக்கிறது:

கீர்த்தியடைந்தால் மஹான் ரவீந்திரரைப் போலே அடைய வேண்டும். வங்காளத்தில் மாத்திரமா? இந்தியா முழுமையுமா? ஆசியா முழுதுமா? ஜெர்மனி, ஆஸ்திரியா, பிரான்ஸ் பூமண்டல முழுமையும் பரவின கீர்த்தி. இத்தனைக்கும் அவர் பாடிய பாட்டுக்களோ வங்க பாஷையிலே உள்ளன. வெறும் மொழிபெயர்ப்புகளைத்தான் உலகம் பார்த்திருக்கிறது. அதற்குத் தான் இந்தக் கீர்த்தி.

தாகூர் இறப்பதற்கு இருபது ஆண்டுகள் முன்னதாகவே இறந்தவர் பாரதியார். அவரை விட இருபத்தோரு ஆண்டுகள் இளையவர்.

இருவரது கவிதைகளின் ஆழத்தையும், கவிஞர்களின் பார்வையில் உள்ள ஒற்றுமை, வேற்றுமைகளையும் அலசி ஆராய்கிறது இந்த நூல்.

3

ஒரு முக்கிய நிகழ்ச்சியை இந்த நூல் இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் பதிவு செய்கிறது. அது வருமாறு:

மகாகவி பாரதியாருடைய சரிதையைத் தமிழில் எழுதியவர்களில் ஒருவரான சுத்தானந்த பாரதியாரும், ஆங்கிலத்தில் எழுதியுள்ள பேராசிரியர் பி.மகாதேவனும்  ஒரு சம்பவத்தைக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். பாரதியார் இரவீந்திரநாத் தாகூருடன் கவிதைப் போட்டி நடத்த விரும்பினார் என்பதைக் காட்டும் அந்தச் சம்பவத்தைச் சுத்தானந்தர் பின்வருமாறு எழுதியுள்ளார்.

பாரதி : அப்பா! இப்போது டாகூர் எங்கிருக்கிறார்?

சிஷ்யன் : மதுரையில்.

பாரதி : உடனே புறப்படு. சலோ மதுரை.அவனை ஒரு கை பார்க்கிறேன்.

சிஷ்யன் : நாம் போவதற்குள் டாகூர் சென்று விட்டால்..?

பாரதி : அட அபசகுனமே! நமது தமிழ்நாட்டுக்கு டாகூர் வந்து நம்மைக் காணாமல் செல்லுவதா?

சிஷ்யன் : விலாசம் தெரியாதே!

பாரதி : அட சீ! “டாகூர் மதுரை என்றால் தந்தி பறக்கும் ஐயா!

சிஷ்யன் : சரி, என்ன செய்தி அறிவிக்க?

பாரதி : ‘தமிழ்நாட்டுக் கவியரசர் பாரதி, உம்மைக் கண்டு பேச வருகிறார் என்று உடனே தந்தி அடியும்.

சிஷ்யன் : அங்கே போய் என்ன செய்யப் போகிறீர்?

பாரதி : ஓய் ஓய், நாம் டாகூருக்கு ஒன்று சொல்லுவோம்.நீர் வங்கக் கவி; நாம் தமிழ்க் கவி, விக்டோரியா ஹாலில் கூட்டம் கூட்டுவோம். உமது நோபல் பரிசைச் சபைமுன் வையும். நாமும் பாடுவோம்.நீரும் பாடும். சபையோர் யார் பாட்டுக்கு ‘அப்ளாஸ் கொடுக்கிறார்கள் என்று பார்ப்போம். நமது பாட்டே நயம் என்று சபையோர் மெச்சுவார்கள். உடனே உமது கையால் எமக்கு நோபல் வெகுமதியைத் தந்து செல்ல வேண்டியது என்போம்.

Dancer Taitini Das in Tagore Celebrations

சிஷ்யன் : அதெப்படி? அவர் வங்காளத்தில் பாடுவார். நீர் தமிழில் பாடுவீர். வங்காளத்திற்குக் கிடைத்த நோபல் பரிசு உமது தமிழுக்கு எப்படிக் கிடைக்கும்?

பாரதி : அட, அட ஜெயமே! சர்வேசுவரன் தமிழனுக்கு எல்லாம் வைத்தான்; புத்தி மட்டும் வைக்கவில்லை. நேற்றுப் பிறந்த வங்காளத்தான் நோபல் பரிசு வாங்க வேண்டும். கற்பகோடி காலம் வாழ்ந்த தமிழ் அந்தப் பரிசு லாயக்கில்லையோ?

சிஷ்யன் : மன்னிக்க வேண்டும். தமிழ் வங்கத்திற்குத் தாழ்ந்ததில்லை. ஆனாலும் அவர் உலக மகாகவி, உலகப் புகழ் பெற்றவர்.

பாரதி : நாம் உலகப் புகழ் பெற முடியாதோ? அட தரித்திர மனிதா! அந்த இழவுக்குத் தான் நோபல் வெகுமதியை டாகூரிடமிருந்து வெல்ல வேண்டும் என்கிறோம்!

இந்த மாதிரியே பேசிக் கொண்டு பாரதியார் இரவில் எட்டையபுரம் வந்தார். (1919) பிறகு நன்றாகச் சாப்பிட்டுத் தலையைச் சாய்த்தார்; மறுநாள் காலையில் தான் எழுந்தார். நோபல் வெகுமதி விஷயம் மறந்தே போயிற்று.

         

இது யோகி சுத்தானந்த பாரதியார் தீட்டிய சித்திரம். 1918-ல் பாரதியார் புதுச்சேரி வாழ்க்கை அலுத்துப் போய்த் தமது மனைவியின் ஊரான கடயத்திற்குச் சென்றார். கடயத்தில் ஈராண்டு வாழ்க்கை; அப்பொழுதுதான் மேற்கூறிய சம்பவம் நிகழ்ந்ததாகத் தெரிகிறது.

நூலாசிரியர் ரவீந்திரரைப் பாரதியார் பாராட்டி எழுதியதையும் அவரது சிறுகதைகள் சிலவற்றை மொழிபெயர்த்திருப்பதையும் இந்த அத்தியாயத்தில் குறிப்பிடுகிறார்.

ஸ்ரீ ரவீந்திர திக் விஜயம் என்னும் கட்டுரையை 1921 ஆகஸ்டு 25ல் சுதேசமித்திரனிலே பாரதியார் எழுதினார்.அதற்கடுத்த மாதம் செப்டம்பர் 11ம் தேதி பாரதி அமரராகிறார்.

புதுச்சேரியில் இருந்த காலத்தில் (1908-1918) தாகூர் சிறுகதைகளில் எட்டைப் பாரதியார் மொழி பெயர்த்தார்.

தாகூருடைய ஐந்து கட்டுரைகளை பாரதியார் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். 1917-ல் ‘மாடர்ன் ரிவியூசஞ்சிகையில் இந்தக் கட்டுரைகள் வெளிவந்தன.

        

4

மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் தாகூர் உலகக் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்ததையும் பாரதியார் இந்தியாவில் முகிழ்ந்த மறுமலர்ச்சியானது இந்து மதத்தின் அடிப்படையில் இருந்ததை ஏற்றுக் கொண்டதையும் நூலாசிரியர் விவரிக்கிறார்.

மகாத்மா காந்தியை எமது தலைவர் என்று தாகூர் பாராட்டினாலும் அவர் ஆரம்பித்த வெகு ஜன இயக்கத்தைக் கண்டித்தார். ஆனால் பாரதியாரோ, “ஸ்ரீ காந்தியின் நெறியையும் திடசித்தத்தையும் பார்த்தால் இப்படிப்பட தெய்வீக குணங்களமைந்த புருஷனும் உலகத்திலிருக்கிறானாவென்று யோசிக்க வேண்டியதாயிருக்கிறது” என்று மகாத்மாவை வெகுவாகப் பாராட்டினார்.

      

5

இந்தியா முழுவதையும் கவர்ந்த சக்தி வழிபாட்டை ஏறத்தாழ தாகூர் நிராகரித்தார் என்றே சொல்ல வேண்டும் என்று ஆறாம் அத்தியாயத்தில் விவரிக்கும் நூலாசிரியர் பாரதியார் சிவாஜி உற்சவம் கோலாகலமாக நடைபெற வேண்டும் என்று ‘இந்தியா பத்திரிகையில் வேண்டுகோள் விடுத்ததையும் சக்தி வழிபாட்டை பாரதியார் மேற்கொண்டதையும் விவரிக்கிறார்.இருவருக்கும் உள்ள வேறுபாடு நன்கு விளக்கப்பட்டிருக்கிறது.

 

6

ஏழாம் அத்தியாயம் தாகூர் இயந்திரங்களைப் பற்றி கருத்துத் தெரிவிக்கையில் அவை சிருஷ்டிக்கு முரணானவை என்று கருத்துக் கொண்டிருந்த போது பாரதியாரோ அதற்கு நேர் முரணான கருத்தைக் கொண்டிருந்ததைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது.

7

மகாகவிகள் இருவரும் தமது எழுத்துக்களில் கவிதையே நித்தியத்துவத்தைப் பெறும் என்பதை உணர்ந்திருந்தனர்.இருவரும் மேலான இசை உணர்வு கொண்டவர்கள். இது இருவருக்கும் உள்ள ஒற்றுமை.

 

இது போன்ற ஒற்றுமைகளைச் சுட்டிக் காட்டும் நூல் அரவிந்தருடனான பாரதியாரின் தொடர்பை விரிவாக இறுதி அத்தியாயங்களில் சுட்டிக் காட்டுகிறது.

 

    

 

நூலாசிரியர் இலங்கையின் பிரபலமான எழுத்தாளர். இலங்கை சர்வகலாசாலையில் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றியவர். இந்த சிறந்த ஆய்வு நூலை எழுதியுள்ளதன் மூலம் இரு கவிஞர்களைப் பற்றிய சிறந்த ஒப்பீடு நமக்குக் கிடைக்கிறது.

பாரதி ஆர்வலர்கள் அவசியம் படிக்க வேண்டிய ஒரு நூலாக இது அமைகிறது.

****

Leave a comment

2 Comments

  1. This seems to be a book of substance. I do not know whether it is in print.
    Both Subrahmanya Bharati and Tagore were on a deeper quest, and poetry was their means of expression. They were rising above mere intellectuality, and striving towards an intuitive understanding of Life., an essentially spiritual striving. But in this while Bharati adopted and made use of our traditional religious motifs and themes ( like Krishna, Draupadi, Shakti etc and even conceived of India as Mother), Tagore eschewed all traditional religious motifs. His was an amorphous universalism. Again, Bharati was an ardent nationalist, though not without universal feelings; but Tagore disliked nationalism and its vulgar popular expressions.
    Tagore disapproved of Gandhiji’s methods of struggle, but shared Gandhi’s dislike of machinery. There was a simple elegance in what Tagore tried to achieve, combining art and craft. In a way this was what Gandhiji too tried to achieve, How simple and elegant is the Charkha! But Bharati was an advocate of modern industry. Today, we know modern machinery and the economy based on it are sources of trouble and misfortune, leading the world to unsustainable expansion and ecological doom.
    Since we do not know Bengali, we can only read Tagore in translations. Based on the study of Bharati’s Tamil works in the original, and Tagore in English translation, we may say Tagore’s poetry runs like a silent , deep stream while Bharati’s works roar like the tumultuous ocean! Bharati’s essential spirit is a boisterous exuberance. Bharati’s spirit is unmistakably Indian and nationalistic, while Tagore managed to sound universal. Though for Indians “Gitanjali” sounds like a modern restatement [ feeble echo?] of Upanishads, the West took it as its own. This was the reason Tagore got the Nobel prize, as seen from the citation:

    ‘The Nobel Prize in Literature 1913 was awarded to Rabindranath Tagore “because of his profoundly sensitive, fresh and beautiful verse, by which, with consummate skill, he has made his poetic thought, expressed in his own English words, a part of the literature of the West”.’
    In this sense. Bharati is out and out Indian. It is doubtful if anyone could translate his poems into English without loss of spirit and substance, and even more doubtful if that would find favour with the West!
    Alas! Today the youth of both Tamil Nad and Bengal do not seem to set much store by these great poets.

  2. aha! beautiful comparison with full of susbtsance. every word is true. thanks for your comments. i don’t know whether this book has been re-printed. I bought this in sixties.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: