ஆசிரியருக்குக் கடிதங்கள்! – 2 (Post No.6346)

Written by S NAGARAJAN

swami_48@yahoo.com


Date: 5 May 2019


British Summer Time uploaded in London – 9-44 am

Post No. 6346

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog. ((posted by swamiindology.blogspot.com AND tamilandvedas.com))

நாட்டு நடப்பு

ஆசிரியருக்குக் கடிதங்கள்! – 2

ச.நாகராஜன்

நான் முதன் முதலாக கடிதம் எழுதியது Indian Express பத்திரிகைக்குத் தான்.

அது அந்தக் காலம். Mother India பத்திரிகையை நடத்திய பாபுராவ் படேல் கேள்வி- பதில் பகுதியின் மன்னன். அவரைப் போல இன்னும் ஒருவரை பதில் சொல்வதில் நான் இதுவரை காணவில்லை. அவர் கிறிஸ்தவ பாதிரிகள் மதமாற்றத்தில் செய்த அட்டூழியங்களையும் மறுக்க முடியாத ஆதாரங்களுடன் வெளியிட்டவர்.

அவரது புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில் அப்போது நடந்த கிறிஸ்தவ பாதிரிகளின் கொடூரமான மதமாற்றத்தைக் கண்டித்து இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பத்திரிகைக்கு நான் ஒரு கடிதம் எழுத, அது அப்படியே வந்தது.

ஒரே மகிழ்ச்சி. எழுதத் தொடங்கினேன்.

அப்போதிருந்து நல்ல கடிதங்களை கலெக்ட் செய்து என் ‘கலெக் ஷனில் சேர்த்து வைத்திருப்பேன். இதில் பிரபலங்களின் கடிதமும் அடக்கம்.

சமீபத்தில் டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா பத்திரிகைக்குப் பதில் ஹிந்து பத்திரிகையை என் வீட்டில் போட அதை எடுத்துப் பார்த்தேன். அதில் அன்றாட பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் ஆசிரியருக்குக் கடிதங்கள் பகுதி ஒன்று இருந்தது.

எனக்கு – அல்லது – எங்கள் பகுதியினருக்கு ஒரு பிரச்சினை.

எங்கள் வீட்டின் வாசலில் பஸ் ஸ்டாப். தாறுமாறாக கர்நாடகப் போக்குவரத்து பஸ் டிரைவர்கள் பஸ்களை (ஒரு நிமிடத்திற்கு ஐந்து முதல் பத்து பஸ்கள், அத்துடன் எண்ணில் அடங்கா மினி கேப்கள்) நிறுத்துவதால் சிறுவர் சிறுமியர், பெண்கள் உள்ளிட்டோர் பாதுகாப்பாக நடக்கவே முடியவில்லை.

இதைச் சுட்டிக் காட்டி ஒரு கடிதத்தை ஹிந்து பத்திரிகைக்கு அனுப்பினேன்.

இரு நாட்கள் கழித்து எனக்கு ஒரு போன். ஹிந்து அலுவலத்தினர் பேசினர். பிரச்சினையை விளக்கினேன்.

“உங்கள் போட்டோ ஒன்றை அனுப்புங்கள்’ என்றார்கள்.

“வேண்டாம், கடிதம் மட்டுமே போதும் “ என்றேன்.

விளம்பரமே பிடிக்காதவர் என்று நினைத்து விடாதீர்கள்.

கடிதத்தைப் போட்டோவுடன் பார்த்தால்… என்னை நடக்க அனுமதிக்க வேண்டுமே! கை கால் போயிற்று என்றால் யார் தருவார்கள்.

அடுத்து நடந்ததைச் சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள்.

பெரிய பெரிய சிமெண்ட் ஸ்லாப்கள் வந்து திடீரென்று இறங்கின.

பஸ் போவதற்கு ஒரு தனிப்பாதை ஓரமாக அமைக்கப்பட்டது.

காவலர்களும் போக்குவரத்துப் பிரிவினரும் அங்கு நின்று கடுமையாக சில விதிகளை அமுல் படுத்தினர்.

அட, ஒரு கடிதம் இவ்வளவையும் செய்யுமா? செய்தது.

*

திரு ஏ.என். சிவராமன் பெயரைத் தாங்கி வந்த தினமணி கதிர் இதழில் ஜெயகாந்தன் அவர்கள் எழுதிய கதையைக் கண்டித்து அனுப்பப்பட்ட கடிதம் பற்றியும், பிரபல நாவல் ஆசிரியர் இர்விங் வாலஸுக்கு நமது எமர்ஜென்ஸியை ஒட்டி அனுப்பப்பட்ட கடிதத்தையும் பற்றி முன்பே ஒரு கட்டுரையில் எழுதி விட்டதால் அதை இங்கே மீண்டும் எழுதவில்லை.

*

அப்படி என்ன சார், கடித இலக்கியத்தில் ‘interesting’ சமாசாரம் இருக்கு? என்று கேட்பவர்களுக்காக ஒரு சாம்பிள் போல இரு கடிதங்களைக் கீழே தருகிறேன். (எனது collection-லிருந்து)

முதலில் கல்கியில் வந்த ஒரு கடிதம்

மனைவி : வழவழவென்று இருக்காமல்

             ‘வட்டத்தை’ப் போய்ப் பாருங்களேன்

           மலைத்து நின்றே மயங்காமல்

              ‘மாவட்டத்தைத்’ தான் கேளுங்களேன்

           என் பிள்ளைக்கு வேலை கொடுங்கன்னு

              எம்.எல்.ஏவைத் தான் கேளுங்களேன்

           மளமளவென்று காரியம் முடிய

              மந்திரியிடம் தான் சொல்லுங்களேன்

கணவன் : சளசளவென்று துளைக்காதே

             சனவரியோ டதெல்லாம் போச்சு

           வளரும் தமிழ்நாட்டில் நேர்மை

             வளரும் காலமும் வந்தாச்சு

நீடாமங்கலம்                     ச.சேதுராமன்

2-2—76

இந்தக் கடிதத்திற்குப் பின்னணியை விக்கிபீடியாவில் இப்படி காணலாம் : –

On 31 January 1976, Karunanidhi’s government was dismissed by the central government of Prime Minister Indira Gandhi citing non co-operation for MISA and President’s rule was imposed on the state.

**

10-11-1990 Indian Express இதழில் வெளியான கடிதம் இது:

Autobiography of an F.C. Indian

Sir,

It was nearly eighteen years ago, when I was in the second year of my B.A. We were eight – five brothers, one sister and my parents. We could afford food only once a day. To reach my college at Tiruchirapally Junction (TPJ), Tamilnadu, I had to travel by train from Mekkudi (Allur) where we lived. The train was at 8.40 a.m. At 8 a.m. the seven of us (excluding my mother) would sit around the rice pot and my mother would measure out one cupful of rice for each. It did not fill even a corner of my stomach. I used fill my stomach with water. My younger brother Shiv Shankar, who was then seven, was so anemic that he could not even eat his food.  But he also used to sit with us for his quota. The moment the rice was served, he would reject it. We, the remaining brothers, would then pounce upon his plate like a pack of hungry dogs and grab his share. I being the eldest at 18, used to grab it all for myself all the time. (I am so ashamed now of what I did then that I wish I had died). With tears in her eyes, my mother used to be a silent spectator. If my father intervened at times, I used to hurl harsh words at him, forgetting for a moment that he was my father.

On reaching TPJ at 9.40 a.m., my stomach would return to square one to empty. And the gnawing urge to fill it somehow used to be uppermost in my mind while walking from TPJ to my college 20 minutes away. The next “meal” was 24 hours away. Under the guise of playing pranks with my friends and classmates, I used to finish off their lunch boxes. Of course such pranks could not be played too often, as there was the risk of my “Brahmin pride” being hurt.

This forward caste and backward caste business is all hogwash. There are only forward classes and backward classes. Forward, those who are well-to-do, and backward, the opposite.

One day, when I was so hungry that I could not bear it any more, I literally begged for food from a Brahmin’s house in Srirangam, Tiruchirapalli. Although the person knew that I was a Brahmin, he gave me food on plantain leaf and asked me to eat it outside the house but within the compound. (The food was so delicious that even now my mouth waters to think of it.) If I had been of the same class as the Brahmin’s, I would not have begged for food and I would have been a guest at his dining table.

I had the “good fortune” of working with a two-term Parliamentarian, belonging to the academic elite. He used to wax eloquent about the uplift of the downtrodden, secularism, classless society and all that. Once when I claimed auto-rickshaw fare on performing one of his so-called official errands, he said: “Since when you moved into the upper middle class?” His tone and look were so contemptuous that they are still etched in my mind.

Yes, as per the present definition of the term ‘Brahmin’, I might be a Brahmin by birth and according to the assumptions and presumptions of the V.P. Singhs and Yadavs and Paswans, I might belong to the so called forward caste. But I was not taken into a forward class person’s house to dine, and I was ridiculed for claiming auto-rickshaw fare by yet another forward class person.

I used to literally beg, borrow and steal-food from my friends. Many of them were non-Brahmins. Thanks to them, I was at least able to pass my B.A. albeit in the Third Class. Now, as per the standards prescribed by that two-term Parliamentarian, I may have moved into the middle class, if not the upper middle class. I earn around four thousand five hundred rupees a month and have a house of my own in Delhi.

There were other Brahmin boys poorer than myself – who could not even complete their schooling. They became table cleaner/waiters in hotels, gate-keepers in cinema houses – some of them even pick-pockets and petty thieves.

There are only two communities in our country. The haves and the have-nots, the rich and the poor; the exploiter and the exploited; the ruler and the ruled. The likes of Paswan and V.P.Singh and Yadav belong to the former category. The can afford to glibly talk about handing out social justice and all that, because they have nothing to lose. The interests of their near and dear ones are taken care of. Their children get educated in elitist ‘public’ schools and they can go out of this ‘wretched’ country to haven like Switzerland. And they have everything to gain solid vote banks, and its natural corollary, power. Ultimately it is we who are left clutching each other by the throat. We are mere pawns in their political game. This many killed or that many maimed are but marks of the power that they wield.

Poverty knows no class, creed, language or religion. Just because someone is born in a so-called forward caste, it does not automatically immunize him/her from the vagaries of life. Preferential treatment based purely on economic grounds is the only way out, if the Government is genuinely interested in raising the standard of living of its citizens.

New Delhi                                                                                                      S.Raju Aiyer

***

எப்படி இருக்கிறது என் கலெக் ஷன்? இது போதுமா, இன்னும் கொஞ்சம் வேணுமா?

***

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: