Reality of Consumption – நாம் நுகர்வதின் உண்மை இரகசியம்! Post No.7764))

WRITTEN BY S NAGARAJAN                     

Post No.7764

Date uploaded in London – – 31 March 2020

Contact – swami_48@yahoo.com

Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.

ச.நாகராஜன்

(English version follws Tamil version)

இக்கட்டுரையின் ஆங்கில மூலத்தைக் கீழே காணலாம். அதைத் தழுவி தமிழில் என் நடையில் தருகிறேன்.இது மொழிபெயர்ப்பு அல்ல.

ஒரே தலைவலி. மருந்துக் கடைக்குச் சென்றேன். மருந்துக் கடையில் இருந்த வேலைக்காரப் பையன் தலைவலிக்கான மாத்திரை ஸ்டிரிப் ஒன்றைத் தந்தான். உனது ‘ஓனர் எங்கே அப்பா என்று கேட்டேன்.

அவருக்குச் சரியான தலைவலி. அதோ அந்தக் காப்பிக் கடையில் காப்பி சாப்பிடப் போயிருக்கிறார் என்றான் அவன்!

என் கையிலிருந்த தலைவலி மாத்திரை ஸ்டிரிப் என்னைப் பார்த்து ‘ஙே என்று விழித்தது!

அம்மாவுக்கு பிபியும் (BP) ஷுகரும் ஏறி விட்டது. ஆகவே அலறி அடித்துக் கொண்டு டாக்டரைப் பார்க்க  அவரைப் பார்க்க காலையிலேயே அம்மாவுடன் கிளம்பினேன்.

டாக்டர் யோகா செய்து கொண்டிருந்தார். முக்கால் மணி நேரம் காத்திருந்தோம்.

அம்மாவை செக் பண்ணிப் பார்த்த டாக்டர் மருந்துகளை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகப் படுத்த வேண்டும் என்றும் வேளாவேளைக்குச் சரியாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் அறிவுரை புகன்றார்.அவர் எழுதித் தந்த அதிகப்படியான 5, 6 மாத்திரைகள் கொண்ட சீட்டை வாங்கிக் கொண்டேன்.

ஒரு ஆவல் உந்த, “டாக்டர், நீங்கள் என்ன யோகா செய்கிறீர்களா? என்று கேட்டேன். 15 வருடமாகச் செய்து வருவதாகவும் அதனால் தான் பிபி, ஷுகர் இல்லாத ஆரோக்கிய வாழ்வைக் கொண்டிருப்பதாகவும் அவர் சொன்னார்.

பிபி, ஷுகரைக் குறைக்க் அவர் எழுதித் தந்த நீண்ட மாத்திரை சீட்டைப் பார்த்தேன். அது ‘ஙே என்று என்னைப் பார்த்து விழித்தது.

மனைவியின் தலைமுடி கோரமாக ஆகிக் கொண்டிருப்பதாக அவளுக்கு ஒரு உணர்வு. சரி, வா பியூட்டி பார்லர் போவோம் என்றேன்.

நமது நலனைக் கருதி பல்வேறு பாக்கேஜ்கள் நமக்கு உகந்ததாக இருப்பதாக ரிஸப்ஷனிஸ்ட் அன்புடன் சொன்னாள்.

1200 ரூபாயில் ஆரம்பம். 3000ரூபாய் வரை போகிறது லிஸ்ட்.

பேரம் பேசி 3000ரூபாய் பாக்கேஜை 2400க்கு முடித்தேன். (அட,என்ன, எனது சாமர்த்தியம் பார்த்தீர்களா!)

மனைவியின் கேசத்தைக் கோதி விட்டுக் கொண்டிருந்த பெண்மணியின் தலை முடி அழகாக இருந்ததோடு கம கமவென ஒரு நறுமணமும் அதிலிருந்து வந்தது.

‘அட, நல்ல வாசனையாக இருக்கிறதே, என்று அவளைப் பாராட்டினேன்.

அவள் நன்றி தெரிவித்ததோடு, காலம் காலமாக அனைவரும் உபயோகித்து வரும் சம்பிரதாயமான எண்ணெயைத் தான் சூடத்தைக் கலந்து உபயோகித்து வருவதாகவும் அதனால் முடி நீண்டு அழகாக இருப்பதாகவும் தெரிவித்தாள்.

2400 ரூபாய்க்கு பேரம் பேசிய என்னைப் பார்த்து என் மனைவி விழிக்க அவளைப் பார்த்து நான் விழித்தேன்.

நெருங்கிய உறவினருக்கு பெரிய பண்ணை ஒன்று உண்டு. அதில் அயல்நாட்டு கறவைப் பசுக்கள் 150 ஐ அவர் வளர்த்து வந்தார். அவை தரும் பாலைக் கறந்து எடுத்து மெஷின்களில் வைத்துப் பாதுகாத்து வெளிச் சந்தையில் நல்ல விலைக்கு அவர் விற்று வந்தார். அதே பண்ணையில் தொலைவில் இரண்டு நமது உள்ளூர் பசுக்கள் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. ‘அது எதற்காக, என்று கேட்டேன்.

அது குடும்பத்தினரின் உபயோகத்திற்குத் தேவைப்படும் நெய், பால் ஆகியவற்றிற்காக வளர்க்கப்படுவதாகவும் அதைத் தவிர வேறு எந்த நெய் , பாலையும் தங்கள் குடும்பத்தினர் உபயோகிப்பதில்லை என்றும் அவர் சொன்னார்.

பிராண்டட் மில்க் சாப்பிடுவோரை நினைத்துக் கொண்டே நமது தேசீயப் பசுக்களைக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டேன்.

ஒருநாள் மதிய உணவிற்குப் புகழ் பெற்ற உணவு விடுதிக்குக் குடும்பத்தோடு சென்றேன்.

சாப்பிட்டு முடிந்தவுடன் பில்லை நீட்டிய மானேஜர், “சாப்பாடு எப்படி சார் இருந்தது? பசு நெய், சுத்தமான ஆயில், பாஸ்மதி அரிசி மட்டும் தான் நாங்கள் உபயோகிக்கிறோம். அடிக்கடி வாருங்கள் என்று சொன்னார். அத்துடன் தன் கேபினுக்கு அழைத்து தனது விஸிடிங் கார்டையும் கொடுத்தார்.

அங்கிருந்த டிபன் கேரியரை நான் பார்த்தேன். அப்போது ஹோட்டல் பணியாளர்கள் இருவர் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டதையும் கேட்டேன்.

“சுனில், சாரோட டிபன் பாக்ஸை எடுத்து தனியே வை. அவர் சாப்பிட வர இன்னும் பத்து நிமிடமாகும்

அவரைப் பார்த்து நான் கேட்டேன், “ஏன், உங்கள் சார் இந்த ஹோட்டலிலேயே சாப்பிட மாட்டாரா?

“ஊஹூம்! ஒருபோதும் சாப்பிட மாட்டார். அவருக்கு வீட்டு சாப்பாடு தான் ரொம்ப பிடிக்கும்!

என் கையில் இருந்த 1670 ரூபாய் பில்லைப் பார்த்தேன்.

அது ‘ஙே என்று விழித்தது.

அடடா, இது மாதிரி எனக்குப் பல அனுபவங்கள் ஏற்பட்டு விட்டன.

சில சமயம் சிரிப்பாய் இருக்கிறது; சில சமயம் சிந்திக்கவும் வைக்கிறது!

இந்த மல்டி நேஷனல் கம்பெனிகளால் உருவாக்கப்பட்டு வாழ்கையை நடத்துபவர்களாக நாம் ஆகி விட்டோமா என்று தோன்றுகிறது.

நம்மை ஏடிஎம் மெஷினாக அவர்கள் ஆக்கி விட்டார்கள் போலும்; தேவைப்படும் போது நம்மிடமிருந்து பணத்தைப் பெருமளவில் கறக்கிறார்கள்.

இதில் ரகசியம் என்ன்வென்றால் அவர்கள் விற்கும் பொருள்களை அவர்கள் ஒரு நாளும் நுகர்வதில்லை; அவர்கள் குடும்பத்தினருக்கோ அதைக் காண்பிப்பது கூட இல்லை.

நமது பாரம்பரிய பழக்க வழக்கங்களைக் கடைப்பிடித்தோமானால் செலவுக்குச் செலவும் மிச்சம்; ஆரோக்கியத்திற்கு ஆரோக்கியமும் அற்புதமாக நிலைத்து நீடித்திருக்கும்!

நன்றி : கல்கத்தாவிலிருந்து வாரம் தோறும் வெளி வரும் ‘ ட்ரூத் இதழ் – VOL.87 NO. 44 dated 6th March 2020

***

எனது பாணியில் எழுதப்பட்ட தமிழ் கட்டுரையை மெலே படித்தீர்கள். ஆங்கிலத்தில் படிக்க விரும்புவோருக்காக மூலக் கட்டுரை இதோ:-

Reality of Consumption

There was severe pain in my head. I went to chemist’s shop. There was a servant at the shop, he gave me a strip of tabs. I asked him that where is Singh saheb? He said that Singhsab has headache, so he has gone to take coffee in the front shop! 

I was looking at that medicine strip in my my hand.

My mother’s BP and sugar had increased, so early in the morning I took her to our family doctor. Doctor was doing yoga and exercises. I had to wait for about 45 minutes.

After some time, Doctor came to the clinic with his lemonade drink and started checking up my  mother.

He told my mother that her medicines would have to be increased and wrote the names of about 5 or 6 medicines on a prescription. He instructed my mother to take medicines regularly. Later I asked the doctor curiously that whether he had been doing Yoga regularly, Doctor said that he has been doing Yoga for the last 15 years and living a healthy life.

I was looking at the mother’s prescription in my hand, in which Doctor had written several medicines to reduce BP and sugar.

One day I went to a beauty parlour with my wife. My wife had to undergo hair treatment because her hair were getting worse. The girl sitting  in the reception told her many packages and their benefits. The packages ranged from Rs.1200/- to Rs. 3000/- and after some discounts, she gave my wife a Rs 3000/- package for Rs 2400/-. 

At the time of hair treatment, a strange smell emanated from the lady’s hair who was treating my wife. I told her a strange but good smell was felt from her hair. She said that she uses hand. fenugreek oil mixed with camphor, this makes 

her hair soft and grow. 

I was watching my wife, who came to make her hair good for Rs 2400/-. 

My rich cousin who owns a large dairy farm. I had to go to his farm. There were about 150 foreign cows in the farm whose milk  was being extracted and processed by machines. In a separate part 2 desi cows were eating green fodder. When asked, they said that the milk of those cows whose milk is supplied from their dairy farm does not come to his home, but for the use of the family, the milk, curd and ghee of these two indigenous cows are used. 

I was thinking of those who buy branded milk as the best. 

We went to dine at a famous restaurant which is famous for its distinctive thali and pure food.

While leaving, the manager asked me very politely, Sir, how did the food taste, we use pure ghee, oil and spices. We try to prepare exactly like home. 

When I appreciated the food, he took me to his cabin to give me his visiting card. A 3 boxes steel tiffin was placed on the counter.

One waiter said to another, “Put Sunil Sir’s food inside the cabin, he will eat later.” I asked the waiter– “doesn’t Sunil eat here?” He replied– “Sunil sir never eats outside, he gets his food from home” 

I was looking at the bill of Rs 1670/- in my hand. 

These are some of the examples that made me understand that what we think is the right way of life but it is only a means to confuse us. We are just ATMs of companies from which people with efficient marketing take out big money. Often the things that are sold to us are not used by the sellers themselves.

Thanks to : -TRUTH VOL.87 NO. 44 dated 6th March 2020

****

Leave a comment

3 Comments

  1. This is an excellent piece. Such anecdotal accounts are more informative, more interesting to read than merely factual reports.
    The American model of economy is based on wanton consumption of unnecessary things, but packaged and promoted as if our happiness and very life depends on such consumption.
    There is another scandal going on. Many multinational companies advertise their products as containing “desi’ or ‘ayurvedic’ substances, but if you check the label, such desi content is infinitesimal in the total package. Some Indian companies also indulge in such tricks. I do not know whether I can name the companies and products. Generally, we should be wary of anything that claims to be ‘ayur’ or ayush’ or names like that. We should check the labels carefully to ascertain the contents. We should also be wary of the nice pictures of nature or some saintly character they may depict.
    Some of our great poets warned us of such trends 200 years ago. Oliver Goldsmith wrote in 1770:
    Around the world each needful product flies,
    For all the luxuries the world supplies;
    While thus the land adorn’d for pleasure all,
    In barren splendour feebly waits the fall.
    As some fair female unadorn’d and plain,
    Secure to please while youth confirms her reign,
    Slights every borrow’d charm that dress supplies,
    Nor shares with art the triumph of her eyes;
    But when those charms are past, for charms are frail,
    When time advances, and when lovers fail,
    She then shines forth, solicitous to bless,
    In all the glaring impotence of dress.
    Thus fares the land by luxury betray’d:
    In nature’s simplest charms at first array’d,
    But verging to decline, its splendours rise,
    Its vistas strike, its palaces surprise;
    While, scourg’d by famine from the smiling land,
    The mournful peasant leads his humble band,
    And while he sinks, without one arm to save,
    The country blooms–a garden and a grave.
    If to the city sped–what waits him there?
    To see profusion that he must not share;
    To see ten thousand baneful arts combin’d
    To pamper luxury, and thin mankind;
    To see those joys the sons of pleasure know
    Extorted from his fellow-creature’s woe.

    William Wordsworth put it more simply [1807] :
    The world is too much with us
    Getting and spending- we lay waste our powers.

    I think it was in the old Tamil movie Miss Malini that there was a song containing these lines:
    பலே ஜோரு பலே ஜோரு பட்டண வாசம்
    பார்த்துப் புட்டேன் பார்த்துப் புட்டேன் பணத்துக்கு நாசம்.
    I do not know which blessed soul wrote these words, but he got the essence of both Goldsmith and Wordsworth!
    Many serious modern writers have written about this, but their words have gone unheeded.
    Alas! now, due to the power of the media, the whole of India that is Bharat is becoming a huge “Pattanam” ie bottonmless marketplace. We must really thank the Corona virus that has put some fear and restraint in people’s minds, though temporary.

  2. I think I should add a further note because of the importance of the subject. Economics as a subject [ not as a science, because it is not a science] talks about production , consumption and distribution. Classical (early) economists talked of production as they wrote in situations of poverty. But the nature of the economy and economics has changed since then. America showed the way and sowed the seeds of paper wealth. This is based on producing luxury goods, creating abundant wealth for some, leading to conspicuous consumption and finally resulting in the production of a profusion of goods and services which are not really needed. The demand for them is not “organic” as John Kenneth Galbraith pointed out, since the demand for them is not based on any real need, but induced taste and want, matched by the marketers’ greed. In such a situation, goods are produced for the moment or the short term, and not meant to last ie transience is built into them to make them go out of fashion or out of use soon. This has spawned a ‘use and throw’ culture. Just think of the enormous waste this entails and the huge burden on the environment. But our economists reckon all this as ‘wealth’ or progress or development, measured by the devilish GDP. Galbraith was the first economist to draw pointed attention to the undesirable aspects of this situation in his 1958 book “The Affluent Society”. Time has not dimmed the brilliance of these insights, though E.F.Schumacher , E.J.Mishan and others have written further. In short a society that is promoting reckless consumption is destroying itself. Unfortunately, India has entered just this phase. Which party is power does not matter, as it does not matter whether Republicans or Democrats hold power in the USA. Both suffer from poverty of thought, equally. This shows itself clearly in the increasing disparities in income and wealth all over the world.

  3. Santhanam Nagarajan

     /  April 1, 2020

    Thanks a Ton! Super O Super !! very good analysis with good points!!!
    பட்டண வாசம் பற்றிய இன்னொரு பாடல் 1957 எங்கள் வீட்டு மஹாலெக்ஷ்மி
    எழுதியவர் உடுமலை நாராயணகவி
    தாங்கள் ரசிப்பதற்காக…
    பட்டணம் தான் போகலாமடி பொம்பளே
    படம்: எங்க வீட்டு மஹாலஷ்மி
    பாடியவர்கள்: சீர்காழி கோவிந்தராஜன், பி.சுசீலா
    இசை: மாஸ்டர் வேணு

    சீர்காழி:
    ம்ம் ம்ம் .. மூட்டையைக் கட்டிக்கோ

    சுசீலா:
    எதுக்கு?

    சீர்காழி:
    பட்டணம் தான் போகலாமடி பொம்பளே
    பணம் காசு தேடலாமடி
    நல்ல கட்டாணி முத்தே என் கண்ணாட்டி நீயும்
    வாடி பொண்டாட்டி தாயே

    சுசீலா:
    டவுனுப் பக்கம் போகாதீங்க மாப்பிள்ளே
    டவுனாயிப் போயிடுவீங்க
    அந்த டாம்பீகம் ஏழைக்கு தாங்காது பயணம்
    வேண்டான்னா கேளு மாமா

    சீர்காழி:
    கெட்டவுங்க பட்டணத்தை
    ஒட்டிக்கோணும் என்பதாலே
    கெட்டவுங்க பட்டணத்தை ஒட்டிக்கோணும்
    என்பதாலே
    பட்டிக்காட்டை விட்டுப் போட்டு பல பேரும்
    போவதாலே
    கட்டுச் சோத்தைக் கட்டிக் கொள்ளடி பொம்பளே
    தட்டிச் சொன்னா கேக்க மாட்டேண்டி
    நல்ல கட்டாணி முத்தே என் கண்ணாட்டி நீயும்
    வாடி பொண்டாட்டி தாயே

    சுசீலா:
    வேலை ஏதுங்க? கூலி ஏதுங்க?
    வெட்கக் கேட்டை சொல்றேன் கேளுங்க
    அங்கே வேலை ஏதுங்க? கூலி ஏதுங்க?
    வெட்கக் கேட்டை சொல்றேன் கேளுங்க
    காலேஜு படிப்பு காப்பி ஆத்துதாம்
    பி.ஏ. படிப்பு பெஞ்சு துடைக்குதாம்
    ஆளை ஏய்ச்சி ஆளும் பொழைக்குதாம்
    அஞ்சிக்கி ரெண்டு கஞ்சிக்கலையுதாம்
    மேலே போனது நூத்திலே ஒண்ணாம்
    மிச்சம் உள்ளது லாட்ரி அடிக்குதாம்

    சீர்காழி:
    எப்படி?

    சுசீலா:
    ஒண்ணான சாமியெல்லாம் ஒண்ணுமே
    எண்ணாம தவிக்கையிலே
    மாப்பிள்ளே ..ஒண்ணான சாமியெல்லாம் ஒண்ணுமே
    எண்ணாம தவிக்கையிலே
    உன்னாலே என்னாகும் எண்ணாம போனா
    பின்னாலே கேளு மாமா

    சீர்காழி:
    ராத்திரி பகலா ரிக்ஷா இழுப்பேன்
    நைசா பேசி பைசா இழுப்பேன்
    அம்மா ..ஒதுங்கு ..ஒதுங்கு ..ஒதுங்கு…
    ராத்திரி பகலா ரிக்ஷா இழுப்பேன்
    நைசா பேசி பைசா இழுப்பேன்
    டிராமா சினிமா சர்க்கஸ் பாப்பேன்
    ராஜா மாதிரி சிகரெட்டும் பிடிப்பேன்
    வேர்த்து உருகினா பீச்சுக்குப் போவேன்
    மீந்த பணத்திலே மீனு வாங்குவேன்
    ஆத்தாடி உன் கையிலே குடுப்பேன்
    ஆத்தச் சொல்லியே சாப்பிட்டுப் படுப்பேன்

    சுசீலா:
    மேலே?

    சீர்காழி:
    இதுக்கு மேலே சொல்ல மாட்டேண்டி
    பொம்பளே
    இந்த ஊரில் இருக்க மாட்டேண்டி
    நான் இப்போதே போவோணும்
    உங்கப்பாவைக் கேட்டு ஏதாச்சும்
    வாங்கி வாடி

    சீர்காழி:
    பட்டணம் தான் போகலாமடி பொம்பளே
    பணம் காசு தேடலாமடி
    நல்ல கட்டாணி முத்தே என் கண்ணாட்டி நீயும்
    வாடி பொண்டாட்டி தாயே

    சுசீலா:
    டவுனுப் பக்கம் போகாதீங்க மாப்பிள்ளே
    டவுன் ஆயிப் போயிடுவீங்க
    அந்த டாம்பீகம் ஏழைக்கு தாங்காது பயணம்
    வேண்டான்னா கேளு மாமா

    சுசீலா:
    மனுஷனை மனுஷன் இழுக்குற வேலை
    வயிறு காய்ஞ்சவன் செய்யிற வேலை
    மனுஷனை மனுஷன் இழுக்குற வேலை
    வயிறு காய்ஞ்சவன் செய்யிற வேலை
    கணக்குக்கும் மீறி பணம் வந்த போது
    மனுஷனை சும்மா இருக்க விடாது
    என்னை மறந்து உன்னை மறந்து
    எல்லா வேலையும் செய்வே துணிந்து
    இரவு ராணிகள் வலையிலே விழுந்து
    ஏமாந்து போவே .. இன்னும் கேளு …

    சீர்காழி:
    அப்புறம்?

    சுசீலா:
    போலீசு புலி புடிக்கும் மாப்பிள்ளே
    புர்ராவைப் பெயர்த்தெடுக்கும்
    அங்கே போவாதே வீணாக சாவாதே மாமா
    பொண்ஜாதி பேச்சைக் கேளு

    சீர்காழி:
    அப்பிடியா? ஆஹா…
    நீ உலகம் அறிஞ்ச பொம்மனாட்டி
    நான் ஒண்ணுமே தெரியா கம்மனாட்டி
    நீ உலகம் அறிஞ்ச பொம்மனாட்டி
    நான் ஒண்ணுமே தெரியா கம்மனாட்டி
    ஊரு விட்டு ஊரு போனா
    சீரு கெட்டுப் போகுமின்னு
    ஊரு விட்டு ஊரு போனா
    சீரு கெட்டுப் போகுமின்னு
    உண்மையோட சொன்ன சொல்லு
    நன்மையாக தோணுது
    பட்டணம் தான் போக மாட்டேண்டி
    உன்னையும் பயணமாக சொல்ல மாட்டேண்டி
    நல்ல கட்டாணி முத்தே
    என் கண்ணைத் தொறந்தவ நீ தான்
    பொண்டாட்டி தாயே

    சுசீலா:
    மாமா…

    சீர்காழி:
    ஏம்மா?

    சுசீலா:
    என்னைத் தனியா விடவே மாட்டேனுன்னு
    என் தலை மேலடிச்சி சத்தியம் பண்ணு

    சீர்காழி:
    எங்கப்பனானே சத்தியம் ..
    சத்தியம் .. சத்தியம் ..

    இருவரும்:
    ஏரோட்டிப் பாத்தி பிடிச்சி அதிலே
    நீர் பாய்ச்சி நெல்லு விதைச்சி
    நம்ம ஊரோட ஒண்ணாக உள்ளதைக் கொண்டு
    நாம் உல்லாசமாக வாழ்வோம்

    ஏரோட்டிப் பாத்தி பிடிச்சி அதிலே
    நீர் பாய்ச்சி நெல்லு விதைச்சி
    நம்ம ஊரோட ஒண்ணாக உள்ளதைக் கொண்டு
    நாம் உல்லாசமாக வாழ்வோம்

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: