ஹிந்திப் படப் பாடல்களில் பாரதப் பண்பாடு! (Post No.7802)

WRITTEN BY R.NANJAPPA                         

Post No.7802

Date uploaded in London – – 9 April 2020

Contact – swami_48@yahoo.com

Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.

ஹிந்திப் படப் பாடல்களில் பாரதப் பண்பாடு!

R. Nanjappa

ஹிந்தி படப் பாடல்கள் காலம் வென்று நம்மைக் கவர்வது ஏன்?

நீண்ட காலமாக ஹிந்திப் படப் பாடல்கள் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்து வந்துள்ளது. யோசித்துப் பார்த்தால் இதற்கான இரண்டு காரணங்கள் புலப்படுகிறது.

1) பழைய கால ஹிந்திப் பாடல்கள் அருமையான ராகங்களால் அமைக்கப்பட்டுள்ளவையாகும். இதை சீக்கிரமாக உணர்ந்து விடுவதென்பது முடியாது தான் ; ஆனால் இதனால் தான் அவை நெடுங்காலம் நிலைத்திருக்கின்றன. 

2) பாடல்களின் சக்தி வாய்ந்த வரிகள். அந்தந்தப் படங்களின் நிலைக்களனுக்குத் தகுந்த படி அமைக்கப்பட்டாலும் கூட இந்தப்

பாடல் வரிகள் சிறந்த கருத்துக்களையும், உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்துபவை.

சில பாடல் வரிகள் இங்கு தொகுத்து அளிக்கப்படுகிறது. இந்த வரிகள் எதை நம் முன் வைக்கிறது என்பதோடு நம்மை நம்ப வைக்கும் சினிமா காட்சிகளுக்காக இவை எழுதப்பட்டாலும் கூட வார்த்தைகளுக்கு அப்பால் அவை எதை உள்ளடக்கியுள்ளது என்பது இக்கட்டுரையில் குறிப்பிடப்படுகிறது.

பாடல்களைக் கேட்டவர்கள் மலரும் நினைவுகளோடு இதை ரசிப்பர்; பாடல்களைக் கேட்காதவர்களும் அதைக் கேட்க ஆர்வமுறுவர்.

பாடல்களைப்  பார்ப்போமா?

இந்திய மண்ணில் ஊறித் ததும்பியது இசை!

பாரதம் தத்துவ ஞானத்தில் சிறந்து விளங்குவது.

ஞானத்தி லேபர மோனத்திலே — உயர்
மானத்திலே அன்ன தானத்திலே,
கானத்தி லேஅமு தாக நிறைந்த
கவிதையி லேஉயர் நாடு —

இந்தப்பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு எங்கள் பாரத  நாடு

என்று முழங்கினார் மஹாகவி பாரதியார்.

 இத்தகைய ஞானம் ஏதோ மேல்மட்டத்தில் மட்டும் தேங்கிவிடவில்லை  எண்ணற்ற மஹான்கள் நாடுமுழுதும் கால் நடையாகவே சென்று இதை பாமர மக்களிடமும் அவர்கள் மொழியிலேயே கொண்டு சேர்த்தார்கள். கல்வி என்பது பள்ளியில், புத்தகப் படிப்பினால் வரும் விஷயம் என்ற குருட்டு நம்பிக்கை இல்லாத, மெக்காலேவுக்கு முந்தைய அந்த நாட்களில் சாதாரண , எழுத்தறிவில்லாத மக்களும் இத்தகைய உயர் கல்வியை- உண்மை ஞானத்தைப் – பெற்றவர்களாக இருந்தனர். இதை ஸ்வாமி விவேகானந்தரே வியந்து போற்றியிருக்கிறார்.

சென்ற சில பத்தாண்டுகளில் சினிமா, மக்களைக் கவரும் சாதனமாகிவிட்டது. பெரும்பாலும் காசுக்காக நடக்கும் களியாட்டம் என்றாலும், அதில் சில கலையம்சங்களும் இல்லாமல் இல்லை. ஆழ்ந்த கருத்துள்ள கதை,, சிறந்த  வசனம், கவரும் காட்சிகள், சிறந்த நடிப்பு,- என பல அம்சங்கள், டைரக்டரின் திறமையைப் பொறுத்து உயர்ந்த கலைப் பாங்குடன் மிளிர்வதைக் காண்கிறோம்.

 இதில் இந்திய சினிமாவில் முக்கிய பங்குவகிப்பது இசை. சங்கீதம் நம் ஒவ்வொருவரின் ரத்தத்திலும் கலந்து ஓடுகிறது.  நிலத்துக்கு நீர் இறைப்பவனாகட்டும், உழுபவனாக இருக்கட்டும், வண்டியோட்டியாக.இருக்கட்டும், சங்கீதமே  பயிலாத , குழந்தையைத் தூங்கவைக்க முயற்சிக்கும் தாயாக இருக்கட்டும்- எல்லோரும் அவரவரளவில் சங்கீத ஈர்ப்பும் ஈடுபாடும் உள்ளவர்களாகவே இருந்திருக்கிறார்கள் என்று சங்கீத வித்தகர் அமரர் டாக்டர் எஸ். ராமநாதன் விளக்குவார்.

சங்கீதம் சாஹித்யத்தால் வளம்பெறுகிறது. பாவத்தை (Bhaava )வெளிப்படுத்த வார்த்தைகள் அவசியம். அதே சமயம் அது கருத்தையும் தூண்டும் விதமாக இருந்தால்.மனதையும் மூளையையும் சேர்ந்தே கவரும். நினைவை விட்டு அகலாது.

பொழுதுபோக்கு அம்சமான  ஹிந்தி சினிமாவில் .பல பாடல்கள் உயர்ந்த கருத்தைச் சொல்வதாக இருந்தன.- நமது பண்பாட்டின் முக்கிய அம்சமான ஞானத்தை விளக்குவதாக இருக்கின்றன. இத்தகைய சில பாடல்களை இங்கே காணலாம்.அன்று பக்தர்களும் தெருப்பாடகர்களும் ஊர் ஊராக, வீதிவீதியாக அலைந்து பரப்பிய கருத்துக்கள் இன்று வீடுவீடாக எளிதில் டிவி வாயிலாகச் சென்றடையலாம்!

கர்மமும் கர்ம பலனும்

நமது ஞான நூல்களில் தலையாயது ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை. இதன் முக்கிய உபதேசங்களீல் ஒன்று- பலனைக் கருதாமல் கடமையைச் செய்- “செய் கருமத்தேயன்றிச் சேரும் பயன்தன்னில் ஐய உனக்கில்லை அதிகாரம்”,என்பது.

कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन ।

 मा कर्मफलहेतुर्भुर्मा ते संगोऽस्त्वकर्मणि ॥ 2.47

கர்மண்யேவாதிகாரஸ்தே மா ஃபலேஷு கதாசன

மா கர்மஃபலஹேதுர்பூர்மா தே சங்கோஸ்த்வகர்மணி

உனக்குக் கர்மங்களைச் செய்வதில் மட்டுமே பொறுப்பு உண்டு. அவற்றின் பலனில் உரிமையில்லை.(ஆகவே) நீ கர்மங்களின் பலன் களைக் கோருவதற்குக் காரணமாக ஆகாதே. கர்மத்தில் பற்றில்லாதவனாகவும் ஆகாதே.

  இதை எப்படி மிக எளிதாக ஒருவரியில் அடக்குகிறார் கவிஞர் ( கமர் ஜலாலாபாதி Qamar Jalalabadi) என்று பாருங்கள்;  

मेहनत मेरा काम देना उसका काम  

மேஹ்னத் மேரா காம், தேனா உஸ்கா காம்

உழைப்பதுதான் என் வேலை, பலன் கொடுப்பது ‘அவன்’  ஆண்டவன் கையில்!

[ படம்: சலியா, 1959]

காலச் சக்கரம்

மக்கள் காலத்தின் தன்மையை, மஹிமையை, அருமையை உணர்வதில்லை.

காளோஸ்மி லோக க்ஷயக்ருத் பரவ்ருத்தோ-

உலகங்கள் அனைத்தையும் அழிக்கின்ற பெருகிவரும் மஹாகாலனாக நான் இருக்கிறேன் என்று கீதையில் பகவான் மொழிகிறார்.

ஒவ்வொரு க்ஷணமும் நம் ஆயுள்  க்ஷீணிக்கிறது. இதை யாரும் உணர்வதில்லை. ஞானிகள் இதைக்கண்டு வருந்துகிறார்கள். ஆதி சங்கரர் ஓரிடத்தில் ஒரு வயதான பண்டிதர் இலக்கணச் சூத்திரம் ஓன்றை உருப்போட்டுக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டார்.. ‘இந்த இலக்கணச் சூத்திரம் இவர் போகும் உலகத்தில் உதவுமா’ என்ற எண்ணம் சங்கருக்கு எழுந்தது. கருணை பிறந்தது. மனமே, கோவிந்தனைப் பஜி, அதுவே போகும் உலகிற்குக் கதி – பஜ கோவிந்தம்” என்று பாடினார். அதில் மக்கள் எப்படிப் பொழுதை வீணாக்குகிறார்கள் என்று ஒரு பாடல்:

बालस्तावत् क्रीडासक्तः,
तरुणस्तावत् तरुणीसक्तः
वृद्धस्तावच्चिन्तासक्तः,
परे ब्रह्मणि कोऽपि सक्तः 

பாலஸ்தாவத் க்ரீடாஸக்த:

தருணஸ்தாவத் தருணீ ஸக்த:

வ்ருத்தஸ்தாவத் சிந்தா ஸக்த: 

பரே ப்ரஹ்மணி கோபி  ந ஸக்த:

குழந்தைப் பருவம் விளையாட்டில் கழிகிறது. குமரப் பருவம் குமரியைப் பற்றிய நினைவில் போகிறது. கிழப்பருவம் கவலைகளில் கழிகிறது. கடவுளைப் பற்றி யார் நினைக்கிறார்கள்?

இந்தக் கருத்தை நமது கவிஞர் சைலேந்த்ரா எப்படி எளிமையாகச் சொல்கிறார் பாருங்கள்:

लड़कपन खेल में खोया
जवानी नींद भर सोया
बुढ़ापा देखकर रोया
वही किस्सा पुराना है
सजन रे झूठ मत बोलो
खुदा के पास जाना है
हाथी है घोड़ा है
वहाँ पैदल ही जाना है 

லடக்பன் கேல் மே கோயா  ஜவானீ நீந்த் பர் ஸோயா

புடாபாதேக் கர் ரோயா வஹீ கிஸ்ஸா புரானா ஹை

ஸஜன் ரே ஜூட் மத் போலோ குதாகே பாஸ் ஜானா ஹை

ந ஹாதீ ஹை ந கோடா ஹை வஹா(ன்) பைதல் ஹீ ஜானா ஹை

குழந்தைப் பருவம் விளையாட்டில் கழிந்தது. இளமை (ஒருவித) தூக்கத்தில் கழிந்தது. முதுமை கண்டு அழுகை வருகிறது. காலம் காலமாக இதுதானே நடக்கிறது!

அன்பர்களே ! பொய் சொல்லாதீர்கள்- கடவுளிடம் போகவேண்டும்  (நினைவிருக்கட்டும்) அங்கு போக யானையும் இல்லை, குதிரையும் இல்லை, நடந்தே போகவேண்டும்!

[ Poet Shailendra. film: Teesri Kasam, 1966] 

நிலையற்ற செல்வம் துணை வராது!

“காதற்ற ஊசியும் வாராது காண்  கடை வழிக்கே” என்ற பட்டினத்தார் வரிகள் அனேகமாக ஆஸ்தீகர்கள் அறிந்திருப்பார்கள்.

வாதுற்ற திண்புயர் அண்ணாமலையர் மலர்ப் பதத்தைப்
போதுற்ற எப்போதும் புகலுநெஞ் சே! இந்தப் பூதலத்தில்
தீதுற்ற செல்வமென்? தேடிப் புதைத்த திரவியமென்?
காதற்ற ஊசியும் வாராது காணுங் கடைவழிக்கே!

இதையே அருணகிரி நாதரும் பாடுகிறார்.


வையிற் கதிர்வடி வேலோனை வாழ்த்தி வறிஞர்க்கென்றும்
நொய்யிற் பிளவள வேனும் பகிர்மின்க ணுங்கட்கிங்ஙன்
வெய்யிற் கொதுங்க வுதவா உடம்பின் வெறுநிழல்போற்
கையிற் பொருளு முதவாது காணுங் கடைவழிக்கே.

கூர்கொண்ட வேலனைப் போற்றாம லேற்றங்கொண் டாடுவிர்காள்

போர்கொண்ட கால னுமைக்கொண்டு போமன்று பூண்பனவுந்
தார்கொண்ட மாதரு மாளிகை யும்பணச் சாளிைகையும்
ஆர்கொண்டு போவரை யோகெடு வீர்நும் மறிவின்மையே.  

இதை நம் கவிஞர் சைலேந்த்ரா எப்படிச் சொல்கிறார் பாருங்கள்:

तुम्हारे महल चौबारे
यहीं रह जायेंगे सारे
अकड़ किस बात की प्यारे
ये सर फिर भी झुकाना है
सजन रे झूठ…  

துமாரே மஹல் சௌபாரே யஹீ(ன்) ரஹஜாயேங்கே ப்யாரே

அகட் கிஸ் பாத் கீ ப்யாரே யே சர் ஃபிர் ஜுகானாரே

உன் பெரிய மாளிகையும் அதன் பெரிய அறைகளும் ( உன் உயிர் போகும்போது) இங்கேயேதானே தங்கிவிடும்! (அவை உன்னுடன் வாராவே) பின் அன்பனே எதற்காகக் கர்வம் கொள்கிறாய்? (மரணத்தின் முன்) உன் தலையைச் சாய்த்துத்தானே தீரவேண்டும்? பொய் சொல்லாதே.

ஓரளவாவது நமது சமய, ஆன்மீக இலக்கியங்களில் பரிச்சயம் இருந்தால் இத்தகைய பாடல் வரிகளில் இருக்கும் நுண்ணிய கருத்துக்கள் விளங்கும்.

செலவத்தின் பயன்

செல்வர்க் கழகு செழுங்கிளை தாங்குதல் என்போம். இதை புறநானூற்றில் நக்கீரர் ஆணி அடித்தாற்போல் சொல்கிறார்;


தெண்கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி
வெண்குடை நிழற்றிய ஒருமை யோர்க்கும்,
நடுநாள் யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான்
கடுமாப் பார்க்கும் கல்லா ஒருவற்கும்,
உண்பது நாழி; உடுப்பவை இரண்டே;
பிறவும் எல்லாம் ஓரொக் கும்மே;
செல்வத்துப் பயனே ஈதல்,
துய்ப்பேம் எனினே, தப்புந பலவே.  (புறநானூறு பாடல் 189)

இதுவே நமது முதல் உபனிஷதமாகிய ஈஶாவாஸ்யத்தின் தொடக்க வரிகள்:

ईशा वास्यमिदं सर्वं यत्किञ्च जगत्यां जगत्‌।
तेन त्यक्तेन भुञ्जीथा मा गृधः कस्यस्विद्धनम्‌ ॥ 

ஈஶா வாஸ்யமிதம் ஸர்வம் யத்கிஞ்ச ஜக்த்யாம் ஜகத்

தேன த்யக்தேன புஞ்சீதா மா க்ருத; கஸ்ய ஸ்வித் தனம்

இந்த அசையும் உலகில் அசையும் எல்லாப் பொருள்களையும் ஊடுருவி, சூழ்ந்து நிற்பது  ஈஶ்வரன்..

எதை உனதென்று சொந்தம் கொண்டாடுகிறாய்? த்யாகத்தினாலேயே இன்பம்  (திருப்தி) அடைவாயாக.

இது காந்திஜீக்கு மிகவும் பிடித்த ஸ்லோகம். இதுவே அவருடைய தர்மகர்த்தாக் கொள்கைக்கு ஆதாரம், அவருடைய பொருளாதாரக் கொள்கைகளின் அஸ்திவாரம். மனிதன் பகிர்ந்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்பி வாழவேண்டும். ஹிந்து மதத்தின் ஆணிவேரான ஐம்பெரும் வேள்விகளின் மூலாதாரம் இது. 

இவ்வளவு பெரிய.விஷயத்தை எவ்வளவு எளிமையாகச் சொல்கிறார் கவிஞர் ஸாஹீர் லுதியான்வி 

பாருங்கள்:

बाँट कर जो खाये उसपे अपनी जान ओ दिल लुटा
अरे जो बचाये माल उसको जूतियों का हार दे  

பாட் கர் ஜோ காயே உஸ்பே அப்னீ ஜான்  ஓ தில் லுடா

ஜோ பசாயே மால் உஸ்கோ ஜூதியோ(ன்) கா ஹார் தே

இருக்கும் செல்வத்தை எவன் பகிர்ந்து கொள்கிறானோ அவன் நம் உயிரையும் மனதையும் ஈர்க்கிறான்.

எவன் தனக்கு மட்டும் என்று சேர்த்துவைக்கிறானோ, அவனுக்கு  செருப்புமாலை கொடுப்போம்!

‘லைட்’ மூடில் எழுதிய பாடல், ஆனால் எத்தனை பொருள்பொதிந்தது!

[ Poet: Sahir Ludhianvii. Film: Taxi Driver, 1954]

சிந்தையின் நிறைவு

கிடைப்பதைக் கொண்டு திருப்திப்படு, கிட்டாதாயின் வெட்டென மற; இடுக்கண் வருங்கால் நகுக என்றெல்லாம் சிறு வயது முதல் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். இவை எல்லாவற்றையும் சேர்த்து ஒரு ஹிந்திப் பாட்டில் கேட்டால் எப்படி இருக்கும்? இதோ அந்தப் பாடல்:


मैं ज़िन्दगी का साथ निभाता चला गया
हर फ़िक्र को धुएँ में उड़ाता चला गया

बरबादियों का सोग मनाना फ़जूल था
बरबादियों का जश्न मनाता चला गया
हर फ़िक्र को…

जो मिल गया उसी को मुकद्दर समझ लिया
जो खो गया मैं उसको भुलाता चला गया
हर फ़िक्र को…

ग़म और ख़ुशी में फ़र्क़ न महसूस हो जहाँ
मैं दिल को उस मुक़ाम पे लाता चला गया
मैं ज़िन्दगी का साथ… 

மை ஃஜிந்தகி கே ஸாத் நிபாதா சலாகயா

ஹர் ஃபிக்ர் கோ துவேமே உடாதா சலாகயா 

பர்பாதியோ(ன்) கா ஸோக் மனானா ஃபஜூல் தா

பர்பாதியோ கொ ஜிஷ்ன் மனாதா சலாகயா

ஹர் ஃபிக்ர் கோ…

ஜோ  குச் பீ மில்கயா உஸீ கோ முகத்தர் ஸமஜ்லியா, முகத்தர் ஸமஜ்லியா

ஜோ கோகயா மை உஸ்கோ புலாதாசலாகயா

ஹர் ஃபிக்ர்.கோ…..

கம் ஔர் குஷீ மே ஃபர்க் ந மெஹ ஸூஸ் கோ ஜஹா(ன்)

மை தில் கோ உஸ் மகாம் பே லாதா சலாகயா

மை ஃஜிந்தகீ கே ஸாத்..

நான் வாழ்க்கையுடன் சரி செய்துகொண்டு ஓட்டிவிட்டேன், 

ஒவ்வொரு கவலையையும் புகைபோல் விட்டுவிட்டேன்!..

கஷ்டங்களைப் பற்றியே  நினைத்துக்கொண்டிருப்பது அவற்றைக் கொண்டாடுவதாகாதா?

அது வீணே அல்லவா? அதானல் நான் கஷ்டங்களையே கொண்டாட்டமாக்கினேன்! ( இடுக்கண் வருங்கால் நகுக)

கவலையை புகையில் விட்டேன்!

எது கிடைத்ததோ, ‘இவ்வளவுதான் நமக்குக் கொடுத்துவைத்தது” என்று அதில் சமாதான மடைந்தேன்.

கிடைக்காததை வெட்டென மறந்தேன்.  ஒவ்வொரு கவலையையும் காற்றில் விட்டேன்.

கஷ்டம், சுகம் – இவற்றிடையே வித்தியாசம் பாராட்டவில்லை. [ சம நிலையில் இருந்தேன்]

எப்போதும் என் லக்ஷியத்திலேயே குறியாக இருந்தேன். கவலையைக் காற்றில் விட்டேன். 

வாழ்க்கையுடன் அட்ஜஸ்ட் செய்துகொண்டு விட்டேன்.

[புகை போல் விடுவது என்பதை இக்காலத்தில் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். “Let the birds fly over your head, not build their nest on your head”  என்ற பொருளில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்]

Poet: Sahir Ludhianvi. Film: Hum Dono, 1961

யாருக்காக அழுவது?

 நமது பிலாசஃபியில் “தாபத்ரயம், முத்தாபம்” என்று சொல்லுவோம். ஆதியாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதி தைவிகம் என்று மூன்று வகையில் கஷ்டங்கள் வருகின்றன. நம் இயல்பினால் வருவது, இயற்கையால் வருவது, தேவச்செயலால் வருவது என மூன்றுவகை.

ஒரு முக்கிய இன்டர்வ்யூவுக்கு டெல்லிக்குப் போகவேண்டும் அலாரம் சரியாக வைத்திருக்கிறோம் அது அடிக்கும்போது அமுக்கிவிட்டு இன்னும் ஐந்து நிமிடம் ஓட்ட நினைக்கிறோம்-அது அரைமணியாகிறது. விமானத்தைத் தவறவிடுகிறோம். இது நமது இயல்பால் விளைவது, சரி சரியாக் கிளம்பி  விமானத்தைப் பிடித்து அமர்ந்துவிட்டோம், விமானமும் கிளம்பிவிட்டது; ஆனால் புகை மூட்டத்தால் டில்லியில் தரையிறங்கமுடியவில்லை-ஜெய்பூருக்குப் போகிறது- இது இயற்கையால்  நிகழ்வது. சரி, இன்டர்வ்யூ செய்தும் பலனில்லை- இது தெய்வச் செயல்? எதை நினைத்து அழுவது? கவிஞர் பாடுகிறார்:

कभी ख़ुद पे, कभी हालात पे रोना आया
बात निकली तो, हरेक बात पे रोना आया
कभी ख़ुद पे…..

किसलिए जीते हैं हम, किसके लिए जीते हैं
बार-हा ऐसे सवालात पे रोना आया
कभी ख़ुद पे…

कौन रोता है किसी और की ख़ातिर ऐ दोस्त
सबको अपनी ही किसी बात पे रोना आया
कभी ख़ुद पे… 

கபீ குத் பே கபீ ஹாலாத் பே ரோனா ஆயா

பாத் நிக்லீ தோ ஹர் ஏக் பாத் பே ரோனா ஆயா

கிஸ்லியே ஜீதே ஹை ஹம், , கிஸ் கே லியே ஜீதே ஹை

பார்-ஹா ஐஸே சவாலாத் பே ரோனா ஆயா

கௌன் ரோதா ஹை கிஸீ ஔர் கீ காதிர் ஹை தோஸ்த்

சப்கோ அப்னீ ஹி கிஸீ பாத் பே ரோனா ஆயா…

கபீ குத் பே…

சில சமயம் நம்மை நினைத்தே அழுகை வருகிறது,

சில சமயம் நம் சூழ்நிலையை நினைத்து அழத்தோன்றுகிறது! 

நினைத்துப் பார்த்தால் ஒவ்வொரு விஷயத்திற்கும் அழத்தோன்றுகிறது!

நாம் எதற்காக வாழ்கிறோம்? யாருக்காக வாழ்கிறோம்?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகள் எழுந்தால், அழுகைதான் வருகிறது!

அன்பனே! இந்த உலகில் மற்றவர் கஷ்டத்திற்காக கண்ணீர் விடுபவர்கள் யார் இருக்கிறார்கள்?

ஒவ்வொருவரும் ஏதோ அவரவருடைய விஷயத்தையே நினைத்து அழுகிறார்கள்.

எவ்வளவு யதார்த்தமான வரிகள்!  இதையும் ஸாஹிர் லுதியான்வி தான் எழுதினார்.அதே படம்-ஹம் தோனோ

நாம்-பிறர்!

இங்கு நமது ஹிந்து மதத் தத்துவம் ஒன்று புதைந்து கிடக்கிறது. நாம் ஏன் பிறருக்கு நன்மை செய்யவேண்டும்? ஏன் பிறருக்காக கஷ்டப்படவேண்டும்? இங்குதான் நமது அத்வைதக் கொள்கை வருகிறது. இந்த உலகில் நாம்-பிறர் என்று உண்மையில் இருக்கிறதா?  இருப்பதெல்லாம் ஒரே பிரஹ்மத்தின் வெளிப்பாடுதானே? பின் இந்த நான்-பிறர் என்ற எண்ணம் ஏன் எழுகிறது? இதுதான் அகந்தையின் சொரூபம். இதை நாம் வெற்றீகொள்ளாவிட்டால் நமக்கு சத்தியம் விளங்காது-ஞானம் உதிக்காது. அதற்காகத்தான் நாம் தன்னல மற்ற செயல்களில் சிறிதளவாவது ஈடுபடவேண்டும். ஆத்மா ஒன்றேயானதால் பிறர்க்கென நாம் செய்யும் நன்மை, நமக்கே செய்துகொண்டதாகும். ஸ்வாமி விவேகானந்தர் இதை அடித்துச் சொல்வார். புத்தரும் இதையே சொன்னார்-நாம் பிறருக்குச் செய்வது நமக்கே திரும்பிவரும். நாம்-பிறர் என்று நினைத்துச் செய்வது கடை நிலை charity.  நாம் செய்வதெல்லாம் அந்த ஆத்மாவுக்கே அர்ப்பணிப்பு என்ற நினைவில் செய்வது spiritual life.. இதுவே ஹிந்து சமயத்தில் சேவை பற்றிய உயர்ந்த சித்தாந்தம். இதை எளிதாகப் பாடுகிறார் சைலேந்த்ரா.

अपना बेगाना कौन जाना अनजाना कौन
अपने दिल से पूछो दिल का पहचाना कौन
पल में लुट जाता है यूँ ही बह जाता है

शादी किसी की हो अपना दिल गाता है

அப்னா பேகானா கௌன்  ஜானா அஞ்சான கௌன்

அப்னே தில் சே பூசோ தில் கா பஹ்சானா கௌன்

பல் மே லுட் ஜாதா ஹை, யூ ஹி பெஹ்ஜாதா ஹை

ஷாதி கிஸீ கி ஹோ தில் அப்னா காதா ஹை

நம்மவர் யார்? அன்னியர் யார்? 

தெரிந்தவர் யார்? தெரியாதவர் யார்?

உன்மனதையே தொட்டுச் சொல்- மனதை அறிந்தவர் யார்?

(என்னைப் பொறுத்தவரை) ஒரு க்ஷணத்தில் என் மனம் இளகிவிடுகிறது.

யாருடைய திருமணமானால் என்ன? (அவர்கள் மகிழ்ச்சியில்) எனக்கும் ஸந்தோஷம்தான்

Poet: Shailendra. Song : Begani Shaadi mein. Film: JIs Desh Mein Ganga Behti Hai, 1961.

இதே கருத்தை வேறொரு பாட்டிலும் சைலேந்த்ரா பாடினார்:

किसी की मुस्कुराहटों पे हो निसार
किसीका दर्द मिल सके तो ले उधार किसीके वास्ते हो तेरे दिल में प्यार
जीना इसी का नाम है  

கிஸீ கி முஸ்குராஹடோ(ன்) பே ஹோ நிஸார்

கிஸீகா தர்த் மில் ஸகே தோ லே உதார்

கிஸீகே வாஸ்தே தேரே தில் மே ப்யார்

ஜீனா இஸீ கா நாம் ஹை

பிறருடைய மகிழ்ச்சியைக்கண்டு உன் மனம் ஆனந்தம் அடையட்டும்-

பிறருடைய கஷ்டத்தை  முடிந்தால் நீ இரவல் வாங்கிக்கொள்-

பிறருக்காக உன் மனதில் அன்பு  பொங்கட்டும்-

இப்படி இருப்பதுதான் உண்மையான வாழ்க்கை.

 Shailendra. Song: Kisi ki muskurahatOn pe Ho nissar Film: Anadi, 1959

 இந்த நிலையை, “His pity gate ere charity began, He forgot their viக்es in their woe” என்றெல்லாம் பாடினார் ஆங்கிலக் கவிஞர்  Oliver Goldsmith. 

சுகம்துக்கம் ஏன்?

 அது சரி, இந்த உலகில் ஏன். இப்படி சிலருக்கு கஷ்டம் வருகிறது, சிலர் சுகமாக இருக்கின்றனர்? ஏன் ஒருவருக்கே சில சமயம் இந்த “சுக துக்க ஊஞ்சல்?” இது நமக்குப் புரியாத புதிர், தத்துவவாதிகள் இந்த உலகை “மிஸ்ர லோகம்” என்பார்கள்- அதாவது சுக-துக்கக் கலவைதான். இது நம் முன்வினையினாலேயே வருவது- தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா- என்பது புறநானூறு.. செய்த தீவினையிருக்க தெய்வத்தை நொந்தக்கால் எய்த வருமோ இரு நிதியம்” என்பார் ஔவையார். உலகம் இரண்டும் கலந்துதான் இருக்கிறது. இதை கவிஞர் ராஜேந்த்ர கிஷன் பாடுகிறார்:

Kabhi Kali Ratiya, Kabhi Din SuhaneKismat Ki Baatein To Kismat Hi JaaneO Beta Jee, Are O Babu JiKismat Ki Hawa Kabhi Naram, Kabhi GaramKabhi Naram Naram, Kabhi Garam-GaramKabhi Naram Garam Naram Garam ReO Beta Ji .

Duniya ke is chidiya ghar me Tarah tarah kaa jalavaa
Mile kisi ko sukhi roti Kisi ko puri halavaa
Are bhai kisi ko puri halavaa
O betaa ji khichadi kaa mazaa Kabhi naram kabhi garam 
Dard diya to thoda thoda Khushi bhi thodi thodi
Waah re maalik vaah re maalik
Duhkh aur sukh ki Khub banaayi jodi
Are vaah khub banaayi jodi
O betaa ji jeevan ka  kaa nashaa Kabhi naram kabhi garam. 

சில சமயம் பொழுது வீணே கழிகிறது, சில சமயம் உல்லாசமாகப் போகிறது

சில சமயம் குளிர்ச்சி, சில சமயம் சூடு–.

இந்த விதியின் ரகசியம் அந்த விதிக்குதான் விளங்கும்!

உலகமாகிய இந்த பறவை வீட்டில் வித வித முகங்கள்!

சிலருக்கு உலர்ந்த ரொட்டிதான் கிடைக்கிறது-

சிலருக்கோ பூரியுடன் ஹல்வாவும் கிடைக்கிறது!

கிச்சிடி குளிர்ந்தும் இருக்கிறது, சூடாகவும் இருக்கிறது.

ஏன் இப்படி? விதியின் ரகசியம் அந்த விதிக்கே வெளிச்சம்!

கஷ்டம் வந்தால், அதோடு சிறிது குஷியும் வருகிறது!

அப்பனே ஆண்டவா! உன் லீலைதான் என்னே!

சுகத்தையும் துக்கத்தையும் நன்கு ஜோடி சேர்த்துவிட்டாய்!

ஆம், வாழ்க்கை குளிர்ந்தும் இருக்கிறது, சுடவும் செய்கிறது/

இரண்டும் மயக்குகிறது! 

இதன் விவரம் அந்த விதிக்கே விளங்கும்!

இப்படி நூற்றுக் கணக்கான பாடல்கள்/வரிகள் இருக்கின்றன. இவை சினிமா சம்பந்தமான காட்சிகளுடன்  சம்பந்தப்பட்டிருந்தாலும் இவற்றை தனியே கேட்டும் படித்தும் ரசிக்கலாம். உண்மையில் படத்தைப் பார்ப்பதைவிட பாட்டைத் தனியாகக் கேட்டால் தான் [stand alone] நன்கு ரசிக்க முடியும். திரையில் காட்சி ஓடும்போது நம் கவனம் அதில் தான் போகிறது- பாட்டு incidental. marginal ஆகிறது. பாட்டை பாட்டாகக் கேட்டால்தான் அதன் ஆழம் புரிகிறது.

இப்பாடல்களில் ஒரு சுவாரசியம் – இவை தத்துவப் பாடல்கள் ன்ற முத்திரையிட்டு வரவில்லை. உலகே மாயம் என்று அழுதுகொண்டும் பாடப்படவில்லை. யதார்த்தமான நிகழ்ச்சிகளின் நடுவேயே இத்தகைய கருத்துச் சுடர்கள் ஒளிர்கின்றன. இது சமீப காலம் வரை இந்தியர்களுக்கு இயற்கையாக அமைந்திருந்த தத்துவக் கண்ணோட்டத்தை எளிதில் விளக்கும்.

****

TAGS ஹிந்திப் படப் பாடல், பாரதப் பண்பாடு

Leave a comment

2 Comments

  1. Kannan Subramanian

     /  April 9, 2020

    ஐயா, மிகவும் ரசனையுடன் அனுபவித்து எழுதியுள்ளீர்கள். எனக்கு ஹிந்தி தெரியாது. ஆனால் பழைய பாடல்களைக் கேட்டு உருகுவேன். அதுவும் Dulari படத்தில் வரும் சுஹானி ராத்து கர் சுக்கி; ஷோர் படத்தில் பீச்சில் வரும் ‘இக்கு பியார்’; Dil Hi Toh Hai ; Umrao Jaan, Mere Jeevan Saathi அனைத்துப் பாடல்களும். தினமும் இரவு ஒன்பதுமணிக்கு Mastii Channel by Anu Kapoor கேட்டுவிட்டுத்தான் தூங்குவேன். Lata, kishore, Rafi என்றால் லயித்து விடுவேன். O.P Nayyar; (Mere Sanam) Madan Mohan மிகவம் பிடிக்கும். என்னை உருக்கி விட்டீர்கள். மிக்க நன்றி . S.Kannan, Bangalore 9901445599

  2. K K

     /  April 9, 2020

    அருமை.அபாரம்

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: