முள்ளிச் செடிக்கு மோக்ஷம் கொடுத்தது! (Post No.9066)

WRITTEN BY S NAGARAJAN                     

Post No. 9066

Date uploaded in London – – 23 DECEMBER 2020       

Contact – swami_48@yahoo.com

Pictures are taken from various sources for spreading knowledge;

this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.

உமாபதி சிவம் – 3

முள்ளிச் செடிக்கு மோக்ஷம் கொடுத்தது!

ச.நாகராஜன்

உமாபதி சிவாசார்யரின் வாழ்க்கையில் ஏராளமான வியப்பூட்டும் சம்பவங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன.

கொடியை ஏற்றப் பாடிய கொடிக் கவி அனைவரது உள்ளத்தையும் உமாபதி சிவாசாரியர் பால் ஈர்த்தது.

கொடி ஏற்றப்பட்டவுடன் அங்கு குழுமியிருந்த செங்குந்த சமூகத்தைச் சார்ந்தவர்களை நோக்கி, உமாபதி சிவாசாரியர், “எனது குருவானவர் தாகத்தாலும் உடல் களைப்பாலும் சோர்ந்திருந்த போது நீங்களே உணவளித்தீர்கள். அது மட்டுமல்ல, அவருக்குக் கூழ் அளித்ததன் மூலம் அவரது உச்சிஷ்டத்தையும் (எச்சிலை) உண்ணும் பாக்கியத்தை எனக்கு அளித்தீர்கள். ஆகவே உங்களுக்கு நான் நன்றிக் கடன் பட்டிருக்கிறேன். ஆகவே இதோ இப்போது நான் பிரகடனம் செய்கிறேன். இனி எப்போதும் உங்கள் சமூகத்தினர் கொடுத்த துணியே கொடி ஏற்றப் பயன்படும்” என்றார்.

செங்குந்த சமூகத்தினர் உள்ளமுருகிக் கண்ணீர் விட்டனர்.

இன்று வரை செங்குந்த சமூகத்தினரின் துணியிலேயே கொடி தயாரிக்கப்பட்டு சிதம்பரம் கோவிலில் பயன்படுத்தப்பட்டு வருவது குறிப்பிடத் தகுந்தது.

இந்த பாரம்பர்யப் பழக்கம் சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலில் மட்டும் வழக்கத்திற்கு வரவில்லை, அநேகமாக எல்லா சிவன் கோவில்களிலும் கொடிக்கான துணியைத் தரும் பெரும் உரிமையை செங்குந்த சமூகத்தினரே பெற்றனர்.

திருவண்ணாமலை அருணாசலேஸ்வரர் ஆலயத்திலும் இன்று வரை கொடித் துணியை செங்குந்த சமூகத்தினரே வழங்கி வருகின்றனர்.

இனி அடுத்த வரலாறு மிக முக்கியமானது.

தாழ்ந்த குலத்தில் உதித்த பெற்றான் சாம்பான் என்பவன் விறகு வெட்டி தனது வாழ்க்கையைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் சிதம்பரம் நடராஜர் மீது பெரும் பக்தி கொண்டிருந்தான். கோவிலுக்குள் நுழைய அனுமதி தரப்படாதது குறித்து அவன் சிறிதும் கவலைப்படவில்லை. எதைச் செய்தாலும் நடராஜரின் நினைப்புடனேயே செய்து வந்தான் அந்த சிறந்த சிவ பக்தன்.

அவன் திருமடைப்பள்ளிக்கு ஒரு விறகுக் கட்டும் உமாபதி சிவாசாரியருக்கு ஒரு விறகுக் கட்டும் தினமும் தவறாமல் கொடுத்து வந்தான்.

சிதம்பரம் கோவிலுக்கு விறகுக் கட்டு வைப்பதனால் தினமும் இரண்டு காசு பணம் அவனுக்குக் கிடைத்து வந்தது.

நடராஜப் பெருமான் தன் சிறந்த பக்தனுக்கு அருள் பாலிக்க அருள் கொண்டார்.

தனது இயல்பான தோற்றத்தில் ஒரு திரிசூலம், கோடாலி, மான் உள்ளிட்ட அனைத்துடனும் அவன் முன் தோன்றினார்.

சாம்பான் புளகாங்கிதமுற்றான்.

“உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று சிவபிரான் கேட்க, “ஐயனே! எனக்கு முக்தியே வேண்டும். வேறு எதுவும் வேண்டாம்” என்றான் சாம்பான்.

உடனே சிவ பிரான் ஒரு ஓலை நறுக்கில் ஒரு செய்யுளை எழுதினார் இப்படி:

“அடியார்க் கெளியன் சிற்றம்பலவன் கொற்றங்

குடியாற் கெழுதியகைச் சீட்டுப் – படியின்மிசைப்

பெற்றான் சாம்பானுக்குப் பேதமற தீக்கைசெய்து

முத்தி கொடுக்க முறை”

அடியார்க்கெளியவனான சிற்றம்பலவன் கொற்றங்குடியார்க்கு எழுதிய (ஓலை) கைச் சீட்டு இது: பெற்றான் சாம்பானுக்கு உரிய முறையில் தீக்ஷை அளித்து அவன் முக்தி பெறச் செய்வதே முறையாகும். இது எனது ஆணை.”

ஓலையை பெற்றான் சாம்பானிடம் கொடுத்த சிவபிரான் அதை உமாபதி சிவத்திடம் கொடுக்க உத்தரவிட்டார்.

பெற்றான் சாம்பான் உமாபதி சிவத்தை அணுகத் தயங்கினான்.

தினமும் உமாபதி சிவத்தின் மடத்தில் ஒரு கட்டு விறகை யாருக்கும் தெரியாமல் வைப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டான் சாம்பான். சிவாசாரியரின் சீடர்கள் விறகை எடுத்து உபயோகித்து வந்தனரே தவிர அதை யார் தினமும் அங்கு கொண்டு வந்து தருகிறார் என்பதை அறிய முனையவில்லை.

ஆகவே உமாபதி சிவாசாரியரைச் சந்தித்து ஓலையைக் கொடுக்கும் சந்தர்ப்பம் சாம்பானுக்கு வாய்க்கவில்லை.

இதைப் பார்த்த சிவபிரான் அருள் விளையாடல் செய்யத் திருவுளம் கொண்டார்.

ஒரு நாள் நல்ல மழை பெய்தது. அதன் மூலம் ஊரெல்லாம் வெள்ளம் பெருகியது. சாம்பானுக்குத் தினமும் செய்வது போல விறகைக் கொண்டு போக முடியாமல் போய் விட்டது. விறகில்லாததால் மடத்தில் சமையலும்

செய்ய முடியாமல் தாமதமானது.

உமாபதி ஏன் சமையல் செய்ய தாமதம் என்பதைக் கேட்க, அன்று விறகு வரவில்லை என்று பதில் வந்தது. இதை யார் தினமும் கொண்டு தந்து வருகிறார் என்ற கேள்விக்கு யாருக்கும் பதில் தெரியவில்லை.

“சரி, அடுத்த நாள் இந்த விறகு வரும் போது அதைக் கொண்டு வருபவரை என்னிடம் அழைத்து வருக” என்றார் சிவம்.

அடுத்த நாள் சாம்பானுக்கு சிவத்தைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு இதனால் கிடைத்தது.

அடுத்த நாள் சிவத்தின் காலில் வீழ்ந்த சாம்பான் சிவ பிரான் தந்த ஓலையைத் தந்தான்.

சிவபிரானின் அருள் விளையாடலை ஒரு கணத்தில் உணர்ந்த சிவம் பரவசமடைந்தார். ஒரு க்ஷணத்தில் சாம்பானுக்கு நயன தீக்ஷை அளித்தார்.

அவ்வளவு தான், முதிர்ந்த நிலையில் இருந்த சாம்பான் ஒளி உடலைப் பெற்று சிதாகாசத்தில் கலந்தான்.

செய்தி காட்டுத் தீ போல ஊர் எங்கும் பரவியது.

சாம்பானின் மனைவியால் இதை நம்ப முடியவில்லை. அரசனிடம் சென்று தன் கணவரை மடத்தில் உள்ளவர்கள் கொலை செய்து விட்டனர் என்று முறையிட்டாள்.

அரசனும் உடனே நடந்ததை அறிய தகுந்த அதிகாரிகளை அனுப்பினான். அவர்கள் நடந்ததை உணர்ந்து உமாபதி சிவாசாரியரின் நயன தீக்ஷையால் சாம்பான் ஒளி உருவில் சிதாகாசத்தில் கலந்ததைக் கூறினர்.

அரசன் பெரிதும் வியப்புற்றான்.

தானே நேராக கொற்றங்குடிக்கு விஜயம் செய்தான். சிவத்திடம், தனது முன்னால் இன்னும் யாரேனும் ஒருவருக்கு முக்தி அளிக்கப் பணித்தான்.

சிவாசாரியரோ, ‘நல்ல பக்குவம் வாய்ந்த ஒருவருக்கே முக்தி அளிக்க முடியும்’ என்றார்.

பின்னர் இப்படி வேண்டுவது அரசன் என்பதால் தன் பார்வையை நாலா பக்கமும் செலுத்தினார்.

அங்கு சிவம் தினசரி லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்த போது அந்த நீர் வழிந்தோடி வந்து, அந்த நீர் மூலம் வளர்ந்த ஒரு முள்ளிச் செடி அவர் கண்களில் பட்டது. அது நல்ல பக்குவ நிலையில் இருப்பதை உணர்ந்த சிவம் அதன் மீது நயன தீக்ஷையத் தர அது உடனே ஒளி உருவமாகி சிதாகாசத்தில் கரைந்தது.

அரசன் இதைப் பார்த்து பிரமித்தான்.

இது ஒரு கண்கட்டு வித்தையோ என நினைத்தான்.

“நீவீர் நடராஜரின் ஓலை பெற்று இப்படி செய்ததாகக் கூறுகிறீர். நடராஜர் என்ன சொல்கிறார் என்பதை அவரிடமே கேட்டு விடுவோம்” என்றான் அரசன்.

அனைவரும் நடராஜரிடம் சென்று பூஜை செய்து கற்பூர ஆரத்தியைக் காட்டினர்.

அங்கே நடராஜருக்கு இரு புறமும் சாம்பானும் முள்ளிச் செடியும் தோற்றமளிக்க அனைவரும் விக்கித்துப் போயினர்.

சிவாசாரியரின் அடி பணிந்து அனைவரும் மன்னிப்புக் கேட்டனர். அரசன் சாம்பானின் மனைவிக்கு தகுந்த நிலம் முதலியவற்றைக் கொடுத்து அவள் வாழ்வதற்கான வகையைச் செய்தான்.

இந்தச் சம்பவம் உலகிற்கு ஒரு பெரிய உண்மையை அளித்தது. கேவலம், மனிதப் பிறவி பெற்றவர்கள் மட்டுமே முக்திக்கான அருகதை பெற்றவர்கள் அல்லர்; புல்லும் பூடும் மிருகங்களும் கூட முக்தி பெற அருகதை பெற்றவர்கள் என்பதே அந்த உண்மை.

இதே வரலாற்றின் முடிவு வேறு விதமாகவும் கூறப்படுகிறது.

நடராஜரின் இரு புறமும்  ஒரு புறத்தில் பெற்றான் சாம்பானும் இன்னொரு புறத்தில் சாபத்தால் முள்ளிச்செடியான ஒரு ரிஷியும் தோன்றினார் என்று கூறப்படுகிறது.

இந்த வரலாறு முழுவதையும் புலவர்களைப் பற்றிக் கூறும் பழைய நூலான புலவர் புராணத்திலும், லெட்டர்ஸ் ஃப்ரம் ரமணாசிரமம் (Letters From Ramanasramam) என்ற ஆங்கில நூலிலும், தருமபுர ஆதீன வெளியீட்டிலும் காணலாம்.

பகவான் ரமண மஹரிஷி ஆசிரமத்தில் வளர்ந்த பசு லக்ஷ்மி முக்தி அடைந்து விட்டாள் என்று உறுதிப் படுத்திக் கூறியுள்ளார்.

இதிலிருந்து மிருகங்களும் தாவரங்களும் கூட முக்தி அடைவதுண்டு என்பது உறுதியாகிறது.

இனி அடுத்து உமாபதி சிவாசாரியரின் நூல்களைப் பற்றிச் சிறிது  காண்போம்.

                     ***                 தொடரும்

tags – உமாபதி-3, முள்ளிச் செடி,

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: