கவி சாமர்த்தியம் (Post No.10,672)

WRITTEN BY B.KANNAN, DELHI
Post No. 10,672
Date uploaded in London – – 19 FEBRUARY 2022

Contact – swami_48@yahoo.com
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.
this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com

கவி சாமர்த்தியம் .
Written By B.KANNAN, DELHI

அன்பார்ந்த தமிழ் உள்ளங்களுக்கு கண்ணன் அநேக நமஸ்காரம்.
இப்பதிவில் நாம் பார்க்கப் போவது பாவேந்தர்களின் நாவன்மை, வாக்கு சாதுர்யம்,எந்தச் சூழ்நிலையையும் திடத்துடன் எதிர்கொள்ளும் சாமர்த்தியத் தையும் பற்றிதான் வாருங்கள்
இராமநாதபுர சமஸ்தானத்துக்குள் பயணிப்போம்…

இராமநாதபுரத்து அரசர்களாகிய சேது வேந்தர்கள் தமிழ்ப் புலவர்களை ஆதரித்துப் புகழ் பெறுவதில் பெருவேட்கை உடையவர்கள். சங்க காலத் திற்குப் பிறகு அங்கங்கே சிற்றரசர்களுடையக் கொடைத் தன்மையால் தமிழ்ப் புலமையைக் கைவிடாமலும்,

வறுமையிலிருந்துத் தங்களைத் தற்காத்துக் கொண்டும் வாழ்ந்து வந்த புலவர்கள் பலர். அவர்கள் அவ்வப் போது தம்மைப் பாதுகாத்த உபகாரிகளைப் பாடிய பாடல்கள் பல. சேதுபதி மன்னர்களால் ஆதரிக்கப் பெற்றத் தண்டமிழ்ப் புலவர் ள் பாடிய பாடல்கள் எவ்வளவோ இருக்கின்றன. அவர்களுள் இரகுநாத சேதுபதி மன்னர் தமிழன் பும் வள்ளன்மையும் மிக்கவர். அவருடைய அரசவையில் அமிர்தகவிராயர், ஆனந்த கவிராயர்,சவ்வாதுப்புலவர்,சர்க்கரைப் புலவர் முதலிய பலர் இருந் துச் சிறப்பித்துள்ளனர்.

இரகுநாத சேதுபதி வேந்தருடைய ஆஸ்தானத்தில் இருந்த அனந்த கவி ராயரும் அமிர்த கவிராயரும் உற‌வினர்கள்; முன்னவர் தமிழ்ச் செய்யுட் களை விரை வில் பாடக் கூடியவர். மதுரைப் ப‌திற்றுப் பத்தந்தாதி என்ற நூலைப் பாடியவர் அவரே. அப்புலவர் தம் அரசரைப் பாராட்டிப் பல செய் யுட்களை இயற்றினார். சில பிரபந்தங்களைப் பாடியிருக்கவும் கூடும். ஆனால், அவை இப்போது கிடைக்கவில்லை. பாவாணர் தம்மைப் பாமாலை களாற் புனையப் புனைய அவர்களுக்குப் பரிசு பல வழங்கி ஆதரித்துப் பாது காத்து வந்த சேதுபதி வேந்தர் அனந்த கவிராயருக்கு மானூர் என்றதோர் ஊரை வழங்கினார். அது நல்ல வளப்பமுடையது.

மானூரைப் பெற்ற கவிராயர் மிக மகிழ்ந்து, “மகாராஜா அவர்கள் பல கலை களைத் தம்மிடம் கொண்டு மானை எனக்கு வழங்கினார்கள்” என்று சாதுரி யமாகக் கூறினார். கலையறிவு உள்ளவர் என்பதாலேயே இந்தப் பரிசு வழங் கினாரென்ற கருத்தில் இவ்வாறு கூறினார். இந்த வாக்கியத்தில், “அரசர் பல ஆண்மான்களை வைத்துக் கொண்டு எனக்கு ஒரு பெண்மானை அளித்தார்” என்றும் ஒரு பொருள் தொனிக்கின்றது. அது கேட்ட அரசர், புலவருக்குத் தான் ஒன்றும் சளைத்தவர் இல்லை என்ற தொனியில் “உங்கள் மானுக்குத் துணையாகக் கலையும் தருகிறேன்” என்று சொல்லிக் கலையூர் என்றதோர் ஊரையும் கவிராயருக்குப் பரிசாக அளித்தார்.
அரசருடைய சாதுரியத்தையும் வள்ளன்மையையும் புலவர்கள் பாராட்டினார் கள். அனந்த கவிராயர் மானூரையும் கலையூரையும் ஒருங்கே தமக்கு உரியனவாக்கிக் கொண்டார்.

புலவர்களுக்குள் போட்டி வந்துவிட்டால் அப்பொழுது வெளிவரும் நூலோ செய்யுளோ சிறந்ததாக இருக்கும். இதனை அறிந்த சேதுபதி அரசர் இரண்டு புலவர்களுக்குள் போட்டி விளைவித்துக் கலைவிநோதம் காண்பார். அந்தப் போட்டியால் மனவேறுபாடு உண்டாகாதபடி பார்த்துக் கொள்வார்.இறுதியில் இரு சாராருக்கும் ஏற்றபடி பரிசளித்து மகிழ்விப்பார். அந்த ஆஸ்தானத்தில் இருந்த சர்க்கரைப் புலவர் சவ்வாதுப் புலவரென்னும் இருவரிடையேயும் இத்தகைய வாதம் நடப்பதுண்டு. ‘சர்க்கரை தொண்டைமட்டும்; சவ்வாது கண்டமட்டும்’ ( சீனி தொண்டைக் குழி வரை இனிக்கும், சவ்வாதோ முன் கழுத்தின் மேல் மணக்கும்) என்னும் பழமொழி ஓன்று அவ்விரு புலவர்கள் சம்பந்தமாக இராமநாத புரத்தில் வழங்கி வருவதைக் கேட்கலாம்..

உறவினர்களாகிய அமிர்த கவிராயரும் அனந்த கவிராயரும் ஒருமுறை ஒரு கவிதைப் போரில் ஈடுபட்டார்கள். வண்ணமொன்றைக் குறித்த கால வரையறைக்குள் இருவரும் பாட வேண்டுமென்றுத் தீர்மானமாயிற்று., ( பாடலில் வரும் நடைநலத்தை இது குறிக்கும். இந்தப் பாநடைப் பாங்கால் செய்யுளின் இசைப் பாங்கு வேறுபடும்).அதில் இன்ன இன்ன வார்த்தை களும் இன்ன இன்ன பொருளும் இன்ன இன்ன முறையில் அமைய வேண்டுமென்றும், யார்முதலில் பாடி முடிக்கிறாரோ அவர் மற்றவரின் காதை (வில்லிபுத்தூரார் போல்) துரட்டியால் அறுத்து விடுவதென்றும் வரையறை செய்து கொண்டனர். அரசவையில் அனைவர் முன்னிலையில் அது நடைபெற்றது.

இருவரும் வண்ணம் பாடத் தொடங்கினர். அமிர்த கவிராயர் வண்ணம் பாடி எழுதி முடித்து விட்டார்.அப்போது அனந்த கவிராயர் இறுதிவரியை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். அமிர்தனார் கையில் துரட்டியை எடுத்துக்கொண்டு, “இவரே தோற்றார்; இன்னும் வண்ணத்தை முடிக்கவில்லை. இவர் காதை அறுத்து விடுவேன்” என்று அனந்தனாரை அணுகினார். அதற்குள் அனந்த னார் தன் வண்ணத்தை முடித்துவிட்டு, “பைத்தியமே! காதிருந்தாலல்லவோ அறுக்க முடியும்? அனந்தனுக்குக் காது ஏது?” என்று சாதுரியமாகக் கேட்டார். அனந்தன் என்பது ஆதிசேஷனது பெயர். பாம்புக்குக் கண்ணே காதாக உதவு வதென்றும் அதற்குத் தனியே காதில்லை யென்றும் சொல்வார்கள். அனந்த னுக்குக் காது ஏதென்ற வாக்கியம் ஆதிசேஷனுக்குக் காதில்லையென்ற பொருளைத் தோற்றச் செய்தது. அனந்தனார் தாம் தோற்றதாகச் சொல்லிக் கொள்ளாமல் சாதுரியமாக இவ்வாறு கேட்கவே அனைவரும் கொல்லென்று நகைத்தார்கள். அமிர்த கவிராயர் துரட்டியைக் கீழே போட்டு விட்டார்.காதை அறுக்கவேண்டுமென்பது தன் நோக்கமல்ல எனவும் கூறிச் சமாளித்தார்!

அரசர் அனந்த கவிராயரது பேச்சினால் கவரப்பட்டார். அப் பேச்சுக்காகத் தனியே பரிசு வழங்கப்பட்டது. “அனந்த கவிராயர் பாட்டுக்கும் பரிசு பெறு வார்; பேச்சுக்கும் பரிசு பெறுவார்” என மற்றவர் பேசிக் கொண்டனர்.

ஒரு நாள் அரசாங்க அலுவல்கள் முடிந்த பின் பணிச்சுமை அகன்றதும் அனைவரையும் தங்கள் நாவன்மையால் மகிழ்விக்கப் புலவர்கள் ஒன்று கூடியிருந்த சபையில் நடுநாயகமாய் ரகுநாத சேதுபதி வீற்றிருந்தார்.

புலவர்கள் மிக்க இடத்தில் தமிழையன்றி வேறு எதைப் பற்றிப் பேச்சு நிகழப் போகிறது? அங்கே இருந்த மதிமந்திரிகளுள் ஒருவர் புலவர்களை நோக்கி இன்று மகாராஜாவைப் பற்றி ஓர் அழகான செய்யுளை நீங்கள் இயற்ற வேண்டும் என்று சொன்னார். மற்றொருவர், எல்லாரும் புகழ்கிற மாதிரி இருக்கக் கூடாது. மகாராஜா தாம் செய்யக்கூடாத காரியத்தைச் செய்ததாகப் பொருள் அமைத்துப் பாடல் இயற்ற வேண்டும் என்று யோசனை சொன்னார். வணங்கா முடியையுடைய மகாராஜா தலை வணங்கினதாக ஒரு செய்யுள் சொல்லலாமே என்று வேறொரு மந்திரி சூசனைத் தெரிவித்தார். தான் பிறருக்கு முன் தலைக் குனிவதா என்ற எண்ணம் அரசரின் முகத்தில் கோபக் கீற்றாக வெளிப்பட்டது.

அதைக் கண்டுகொண்ட ஒரு புலவர் பேச்சின் போக்கைத் திருப்பினார். சிவபெருமானுக்கு மகாராஜா வணங்கினாலும் அவருடைய திருமுன் உலகமே வணங்கி நிற்கிறது என்று சாதுரியமாகச் சேதுபதியின் வணங்கா முடியும் குனிந்துப் போகும் சந்தர்ப்பத்தைப் புலப்படுத்த,அரசருக்குக் கோபம் அடங்கிவிட்டது. மற் றொரு புலவர் அது மட்டுமா? வேறொரு சமயத்திலும் மகாராஜாவின் திருமுடி வளையலாம். ஆனால் அதன் பயன் இன்ப சுகம் என்றார். அதன் உட்பொருளைப் புரிந்துகொண்ட மன்னர் முகத்தில்புன்னகை ஒளிர்ந்தது.

‘எனக்குப் பாட்டொன்று ஞாபகம் வருகிறதே’ எனத் துள்ளியெழுந்த ஒருவர், இச்சமயத்துக்கு அது உகந்ததாய் இருக்குமா எனத் தயங்கினாலும், பாடி வைப்போமே என்று முன்வந்தார்.
ஒரு முடி திருத்தும் வினைஞனை (HAIR DRESSER)ப் பற்றிக் கவியரசர் கம்பர் பாடியப் பாட்டே அது.

ஆரார்தலை வணங்கார் ஆரார்தான் கையெடார்
ஆரார்தான் சத்திரத்தில் ஆராதார்-சீராருந்
தென்புலியூர் மேவுஞ்சிவன் அருள்சேர் அம்பட்டத்
தம்பிபுகான் வாசலிலேதான்.

எத்தகையப் பெருந்தனக்காரராய் இருந்தாலும் முடி நிரம்பியத் தலை எனும் மைதானத்தைத் திருத்தம் செய்யக் கவனமாய்க் கையில் கத்தியுடன் காத்தி ருக்கும் முடிதிருத்துபவரின் முன், தலை வணங்கியேத் தீரவேண்டும் என்ற கருத்துடையப் பாடல் அது.
எடார்–முடி நிரம்பிய தலை, மைதானம் சத்திரம்–கையிலுள்ளக் கத்தி, ஆராதார்–விருப்பம், வணங்காதவர்
ஒரு மந்திரி, இவ்வளவு தானா? இதற்கு மேலே சாமர்த்தியமாகச் சொல்ல ஒன்றும் தோன்றவில்லையா? என்று கேட்டார்.

அப்போது சவ்வாது புலவர் தொண்டையைச் சிறிதே கனைத்துக் கொண்டுச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். இவர் ஓர் இசுலாமியத் தமிழ்ப் புலவர் ஆவார். சேதுபதி ரகுநாயகன், விசயானந்த ரங்கன் ,பிரம்பூர் ஆனந்த ரங்கதுரை,

முத்து கிருஷ்ணன், கச்சி செல்லப்பன், ஆகிய வள்ளல்களை இவர் பாடி யுள்ளார் “ஆம். மகாராஜாவின் முடி வணங்கும் சந்தர்ப்பம் ஓன்று எனக்குத் தெரியும்” என்றார். எல்லோரும் அவர் வாயையே பார்த்துக் கொண்டிருந் தார்கள். “வணங்காத மகாராஜாவின் பொன்முடி வணங்கும்; அதுவும் பகை மன்னருடைய முன்னிலையில் வணங்கும்!” என்றார். இது என்னடா, இவர் ஏதோ ஏடாகூடமாகப் பேசுகிறாரே, மன்னர் கோபப்படுவாரே என அனைவ ரும் திகைத்தனர். யோசித்துப் பேச வேண்டும், புலவரே! என்று ஒரு மந்திரி எச்சரித்தார்
“ஆம், நம்முடைய வணங்கா முடியையுடைய சேதுபதி மகாராஜாவின் திருமுடி பகைவர் முன்னிலையில் வணங்கும் என்றுதான் சொல்கிறேன். பலமுறை யோசித்துத்தான் சொல்கிறேன். அப்படி வளைவதனால் நம்மு டைய மகாராஜாவின் பெருமை தான் ஓங்கித் தெரிகிறது. பகையரசரின் இழிவும் புலப்படுகிறது என்று கம்பீரமாகச் சொன்னார் புலவர். இந்த மூடு மந்திரம் ஒருவருக்கும் விளங்கவில்லை.

“போதும். போதும்.. எங்களைத் தவிக்க வைப்பது. விஷயத்தை வெளிப்படை யாகச் சொல்லிவிடுங்கள் என்று சிலர் வேகமாகக் கூறினர். புலவரும் புன்ன கையுடன் விளக்க ஆரம்பித்தார்.

“மகாராஜாவினால் தோல்வியுற்றப் பகையரசர்கள் கையில் தளை பூண்டு சிறைப்படுகிறார்கள். சில காலம் கழித்து மகாராஜாவுக்குக் கருணை பிறக்கிறது. பகைவர்களை விடுவித்துத் தளையைத் தறித்து விடுகிறார்.

அவர்களுள் சிலர் மகாராஜாவின் பாராக்கிரமத்துக்கு அடிமையாகி இங் கேயே குற்றேவல் செய்யத் துணிகின்றனர். மகாராஜாவுக்கு அருகிலிருந்து அவருக்கு வேண்டியப் பணிவிடைகளைச் செய்கின்றனர்.

மகாராஜா நல்ல இனிய வாசமுள்ள தாம்பூலம் தரித்துச் சுவைத்துவிட்டுத் திரும்புகிறார். அவர் குறிப்பறிந்த ஒரு பகையரசன் கையில் காளாஞ்சியை (பணிக்கம் -எச்சில் துப்பும் பாத்திரம்) ஏந்திக் கொண்டு மன்னர்பிரானுக்கு

அருகில் நிற்கிறான். அப்போது அந்தப் பகையரசனுக்கு முன்னே நம் மகா ராஜாவின் திருமுடி சற்றே வளையும். காளாஞ்சியில் எச்சில் தம்பலத்தைத் (தம்பர் என்றும் கூறுவதுண்டு) துப்பும்போது வளையாதா? அந்த வளைவி லேயே மன்னரின் வெற்றி மிடுக்குப் புலப்படவில்லையா?”

ஆஹா! என்ன சாமர்த்தியம்! என்ன அருமையான கருத்து! என்று அங்கே இருந்தவர்கள் ஆரவாரித்தனர். மகாராஜாவின் உள்ளம் மகிழ்ச்சி நிரம்பி அலர்ந்ததை அவர் முகத்தின் மலர்ச்சி தெரிவித்தது. புலவர் இந்தக் கருத் தைப் பாடலாகச் சொல்லலாமே என்று ஒரு மந்திரி சொல்லும்போதே, இதோ, சொல்கிறேன், கேளுங்கள் என்று சவ்வாதுப் புலவர் பின்வரும் அழ கிய பாடலைச் சொன்னார்.

“கிளையாளன் சேதுபதி ரகு நாயகன் கிஞ்சுகவாய் இளையார் கலவி
யிடத்தும் நம் ஈச ரிடத்தும் அன்றி வளையாத பொன்முடி சற்றே வளையும்
மகுடமன்னர் தளையாடி கையில் காளாஞ்சி ஏந்தும் சமயத்துமே”.
இதன் பொருள் :

மந்திரி முதலிய சுற்றத்தையுடைய ரகுகுநாத சேதுபதியினது மகுடம், முருக்கம் பூப்போன்ற சிவந்த வாயையுடைய இளம் பெண்களோடு இன்புறும் சமயத்திலும் சிவபெருமான் முன்னிலையிலுமன்றி வணங்காத,
பொன் அணிந்த திருமுடி, மகுடமணிந்த பகையரசர்கள் விலங்கு பூட்டியி ருந்த தம் கைகளில் காளாஞ்சி ஏந்தும் சமயத்திலும் சற்றே வளையும்.

கிளை – சுற்றம். கிஞ்சுகம் – முள் முருங்கை. இளையார் – இளம் பெண்கள்.
தளை – விலங்கு.
ஆகா, என்னே புலவரின் கற்பனை வளம்!
சங்கம் வளர்த்த கூடல் மாநகருக்கு எவ்வளவு பெருமையோ அதற்குச் சற்றும் குறைவின்றித் தமிழைப் போற்றிப் பாதுகாத்து, பேணி வளர்த்து, பற்பல அரிய தமிழ் நூல்களைப் புலவர்கள் மூலம் இயற்ற வைத்துப்
பெருமையும், புகழும் சேர்த்ததில் பெரும்பங்கு ஆற்றியவர்கள் இராமநாதபுர சமஸ்தான மன்னர் பரம்பரையினர். அவர்கள் அரசாட்சி செய்த காலகட்டம் தமிழுக்கு ஒரு பொற்காலம் என்றால் அது மிகையல்ல!

புலவர்களிடம் நாம் காண்பது அவர்களின் சாமர்த்தியம் மட்டுமா? குறும்பு, குசும்பு, நக்கல்,ஏகடியம் கலந்தப் பேச்சுகளுக்கும் குறைவில்லை. அவற்றை அடுத்துப் பார்ப்போம்…

வாழ்க தமிழ், வளர்க நம் தமிழ் மொழி! ஜெய்ஹிந்த்!

tags- சவ்வாது புலவர், ரகுகுநாத சேதுபதி, சாமர்த்தியம், கவி  ,அமிர்த கவிராயர்,அனந்த கவிராயர், சேதுபதி மன்னர்

Leave a comment

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: