விஜயா பாரதி குடும்பத்தினர் எழுதியுள்ள கட்டுரைகள் (Post No.4424)

Written by S.NAGARAJAN



Date: 23 NOVEMBER 2017


Time uploaded in London- 6-29 am




Post No. 4424

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may not be related to the story. They are only representational.




பாரதி இயல்

இந்தத் தொடரில் 15வது கட்டுரையாக விஜயா பாரதி எழுதிய ‘பாரதியாரின் Annotated Biography (With a National Historical Background) என்ற கட்டுரை பற்றிப் பார்த்தோம். அவரது ப்ளாக் பாரதியாரைப் பற்றிய முக்கிய செய்திகளைத் தரும் ஒன்று.


மஹாகவி பாரதியார் பற்றிய நூல்கள் – 43

விஜயா பாரதி குடும்பத்தினர் எழுதியுள்ள கட்டுரைகள்




மஹாகவி பாரதியாரின் மூத்த புதல்வி தங்கம்மா பாரதி அவர்களின் பெண் விஜயா பாரதி. அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகத்தில் பாரதி பற்றிய் ஆய்வைச் செய்து பிஹெச்.டி. பட்டம் பெற்றவர். கடந்த 40 ஆண்டுகளாக கனடாவில் வசித்து வருகிறார்.

இவரது கணவர் (காலம் சென்ற) பேராசிரியர் திரு பி.கே. சுந்தரராஜன் பாரதி பற்றிய கட்டுரைகளை எழுதியவர். இவர்களது பெண் மீரா சுந்தரராஜனும் பாரதியார் பற்றிய கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார்.

இவர்களின் கட்டுரைகளை விஜயா பாரதியின் ப்ளாக்கில் படிக்கலாம்.


இந்தக் கட்டுரையில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள குறிப்புகள் கீழ்க்கண்ட கட்டுரைகளின் சில பகுதிகளே. முழுக் கட்டுரையையும் படிக்க விரும்புவோர் அணுக வேண்டிய தொடுப்பு இது:



இந்தக் கட்டுரைகளைப் படிக்க வேண்டியதன் அவசியம் இவை பாரதியாரின் வமிசாவளியினரால் எழுதப்பட்டுள்ளது; அது மட்டுமின்றி, பாரதியை முறையாக ஆய்வு செய்வோரால் சிரத்தையாக எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதே காரணம்.


முழுக் கட்டுரையையும் இங்கு தர முடியவில்லை; சில முக்கிய விஷயங்களை மட்டும் பார்ப்போம்.

பாரதியாரின் இறுதி ஊர்வலத்தில் 13 பேர்களே கலந்து கொண்டனர். இதன் காரணம் என்ன?

The practical considerations given by my aunt make sense.  But they leave some unanswered questions.  After all, Madras was the epicenter of British South India. Would there not have been many, many people – politicians, journalists, and the intellectual elite – living in Madras who knew about Bharati and his work?

This is a more troublesome issue. I believe that Bharati’s funeral procession reflected the prejudices of his society. In particular, why was Bharati neglected by the elite of his times?

As far as Bharati is concerned, everybody talks about the great “poverty” in which he lived (rather like James Joyce!). My grandmother, Chellamma, says in her book, Bharatiyar Charithiram:

“Sometimes, there was no rice to cook in the house.  Bharatiyar would be upstairs, immersed in discussions with his disciples. …. If we had four annas in our hands, we would buy some bananas and satisfy our hunger.  We would receive milk from the milk woman in advance, without payment. …We spent two or three months like this.”

Apparently Bharati did not even want to hear the word illai (“there is not”). There was a strict rule in the house that his family should not even mention the words, “There is no rice in the house.”  Instead, he said jokingly, “say Aharam Iharam,” to signify arisi illai.

Bharati talks about the miseries of poverty in his poem, Lakshmidevi Saranpuguthal.  What concerned him was the demoralizing nature of poverty: “the mind that hates even the Vedas, the demeaning behavior of the lowly, association with the unworthy, all the efforts that go to waste (like a lamp that is submerged in a well), gaining nothing even if you cross the ocean,” and so on.


In her book, my aunt, Shakuntala, says that Bharati’s close friend Surendranath Arya gave a speech at the poet’s funeral, and that this speech resembled the famed speech given by Marc Antony in Shakespeare’s Julius Caesar. I have always wondered why she compared Arya’s speech with Marc Antony’s.  Nobody has a record of Arya’s speech.  But, I wonder if the speech was cleverly presented, in the sense that he had to repeat certain facts, in order to clarify certain points, and yet avoid an open condemnation of certain facts, people, or experiences that happened in Bharati’s life!



பேராசிரியர்  திரு P.K. சுந்தரராஜன் எழுதியுள்ள கட்டுரையில் ஒரு பகுதி:

It was shortly after Bharati’s death in 1921 that people who had known him began to write short accounts about him and their memory of the contact. A group of Bharati acquaintances – S. Somasundara Bharati, V Sakkarai Chettiar, and Parali Su Nellaiyappar – published a Bharatiyar Charithiram by Bharati Prachuralayam, the company that owned by members of the Bharati family. Bharati’s half-brother, C Visvanathan, a Manamadurai schoolteacher, wrote in 1929, his book, Bharati and His Works, also published by Bharati Prachuralayam. Similar books were published by Suddhananda Bharati, Akkur Ananthachari, Ku Pa Rajagopalan, Pe Ko Sundararajan (Chitty), Sakthidasan Subramanian, Thi Ja Ranganathan and a few others. This publishing activity lasted through 20 years roughly, until 1940. In 1941, Bharati’s widow,

Chellammal, published her 1Bharatiyar Charithiram,which has remained a Classic in Bharati Studies. And Va. Ra. (Va Ramaswamy Iyengar,) a close disciple of C Subramania Bharati, published his 2Mahakavi Bharatiyar three years later, in 1944. Va. Ra. had known Bharati in person, a credential which has nothing to do with skills or training in literary criticism. His book, like many another of this genre, is simply gushy, expresses uncritical admiration for the poet, and focuses on stray events of the poet’s eventless life, much of it hearsay. Bharati’s wife, Chellammal’s book describes the poet’s brief life story, the intricacies of his family life, his relationships with his wife and children, and his many relatives and friends and associates; we will be hard put to find another equally authentic source. Then there is the style of her book, which emanates from the heart!

Soon after India attained her freedom from British rule, the poet who sang,

Aduvome pallu paduvome

Ananda sudanthiram adainthuvittom enru

began to be paid attention to, and there is a whole range of writing on Bharati during the 1950s and the 1960s. Every educated Indian, regardless of how badly educated, had to write on C. Subramania Bharati’s writings, in English and in Tamil. If you were a High Court judge, with time hanging on your hands, you used up your life with a learned treatise on the poetry of Bharati. Books by K S Ramaswami Sastriyar, P Thirukoota Sundaram, M P Sivagnanam, known  popularly as Ma. Po. Si, Pa Mi Sundaram, M S Subramania Iyer, P Mahadevan, Sami Palaniappan, and scores of others repeated the same stuff about Bharati being a great patriotic poet, who “gave his life for the country.” In any case, not a single piece of writing on Bharati, during the 1950s and the 1960s, shows any understanding of how the words work, and why his poetry created the Renaissance in 20th century Tamil literature. Yadugiri Ammal’s book ,Bharati

Ninaivugal is an atrocious book, with many errors of fact, the objective of the writer being to establish herself as a dearer person to C Subramania Bharati than his own two children, 1 Bharatiyar Charithiram, Chellamma Bharati, Edited by S. Vijaya Bharati (Chennai: Amudha Surabi Publications,

2003;originally published by Shakti Karyalayam, 1941).

2 Mahakavi Bharatiyar Va Ra Chennai: Shakti Karyalayam, 1944

3 Bharati Ninaivugal Yadugiri Ammal Chennai: Amudha Nalayam, 1954


பாரதியார் பற்றி எழுதப்பட்ட பல புத்தகங்களை விமரிசனம் செய்து இப்படி எழுதியுள்ளார் திரு சுந்தரராஜன்.


The Hindu, under the title, 4This Day that Age writes about the following news that happened onMarch 11, 1954:

“The poems of Subramania Bharat(h)i have been brought out by the Madras Government and copies are available with the Publications Depot in Madras city. Giving this information in the Madras Legislative Council on March 10, Mr. C. Rajagopalachari, Chief Minister, showed the House a sample set. . . . . Mr. V. Chakkarai Chettiar enquired if the family of the poet would get a share of the proceeds of sales or profits. The Chief Minister replied: we provided for certain benefits to the family when when we took up this business. There is no profit likely to be made by Government on the publication.” Notice the ignorant assertion of the then Chief Minister of Madras, that Bharati’s books are not likely to be profit-making! ***

It is against this background that the poet’s granddaughter, S Vijaya Bharati, produced the firstever systematic study of C Subramania Bharati’s Works. This was a thesis submitted to Annamalai University for a PhD degree in Tamil, written in English; and it was examined by Professor L. P. KR. Ramanathan Chettiar, and her guide, Mu Varadarasanar, the Tamil scholar of this time, and externally, by Kamil Zvelebil of Czechoslovakia’s Charles University.


*** S. Vijaya Bharati’s comment: When the copyright of Bharati’s writings was bought from C. Viswanatha Iyer, the Government paid Bharati’s wife and two daughters a sum of Five Thousand rupees (Rs. 5,000); at that time, Bharati’s family did not get any additional benefits other than that. Neither the Government nor the agreement that

Chellamma made with Bharati Proachuralayam did recognize that any share of the profit would be paid to the family in the future. The Chief Minister’s reply to Chakkarai Chettiar’s question that the Government had already paid some “benefits” was not true; and the Chief Minister’s expectation that there was no profit to be made on the publication of Bharati’s works is totally unacceptable.



தஞ்சாவூர் பாரதி பதிப்பு பற்றி மீரா சுந்தரராஜனின் கட்டுரையில் ஒரு பகுதி:

Thanjavur Research Edition

Many of these cases are illustrated by the Thanjavur “research” edition of Bharati’s works.

When Bharati’s birth centenary was celebrated in 1982, the Chief Minister of Madras called for the preparation of a “special edition” of Bharati’s works. 3 lakhs of rupees (Rs 300,000) were allotted for this work, and the project was given to Tanjavur University. The Editorial group chosen  for this work included Chu. Chellappan, Pa. Chidambaram, Chini Vishwanathan, T.N. Ramachandran, and T.V.S. Mani. The Editor of the book was Ma. Ra. Po. Gurusamy. The first edition of this book was published in 1987; the second in 1989; and the “corrected,” third edition appeared in 2001. As far as I am aware, no further editions have appeared since then.

I am deeply troubled by this book, which raises various, serious concerns. The sources for the Thanjavur edition include all of the questionable items that I have listed above. They were not the original publications, from Bharati’s own lifetime, Bharati Ashramam, Bharati Prachuralayam, or the first Government editions. As a result, poems of questionable authorship are included in this book, and appear alongside those which are certainly Bharati’s (the book is organized chronologically). Overall, there are about 50 such poems in the book.

The establishment of the text of Bharati’s poems, as it appears in this edition, also presents certain grave problems. The authoritative sources of Bharati’s poems are not given priority in the establishment of the text. Rather, these sources are indicated only in the footnotes to specific poems. For example, a given poem might be reprinted in the Tanjavur edition as it appeared in a journal (eg. Swadesamitran): the text would not be taken from Bharati’s own book publication, or from any of the authoritative publications brought out after his death. As the editor  of the Thanjavur edition says: “The first  version in which the work is published is the one that has been used. Even if Bharati himself has corrected it, those corrections are only indicated in the footnotes” (“Specialty of the Edition,” in the Front Matter of the Thanjavur Edition, 3rd edition 2001).

The editor also says that he has done this in order to give researchers the opportunity to read various versions of the poem, and “choose” whichever ones they think are “best.” He notes: “In order to accomplish this goal, it is sure that the edition will be helpful.”

…From the point of view of the rightful attribution of Bharati’s authorship, this is a nightmare! This attitude will only promote the proliferation of works wrongfully attributed to Bharati, and doubtful judgements about Bharati’s works. If we give researchers the opportunity to “select” versions of Bharati’s works, the original versions are likely to be lost. Each researcher will favor his or her own “findings.” In my opinion, this should absolutely not be allowed. It interferes fundamentally with the establishment of authenticity in Bharati’s texts. What is needed, is just the opposite: a “standard” version of Bharati’s works, based on accurate principles of establishing their authorship and authenticity. Otherwise, the publications are based on, and promote, the false attribution of works not by Bharati to him, and the persistence of words and phrases not approved by him – an inaccurate and shameful situation.  I find some of the poems “atrocious;” and I am absolutely sure that they harm Bharati’s  reputation.  Adding insult to injury, the text of the Thanjavur book is full of mistakes, so that Bharati’s poems are presented to the public flaunting wrong words and other lamentable errors.




தஞ்சாவூர் பதிப்பு பற்றி சீனி. விசுவநாதன் அவர்களும் தன் மனக்குறையைத் தெரிவித்துள்ளார்.

இப்படி பல தகவல்களைத் தருகிறது விஜயா பாரதி அவர்களின் ப்ளாக்.

இத்துடன் பாரதியாரின் கவிதைகள் பற்றிய அவரது ஆய்வு நிச்சயமாக பாரதி ஆர்வலர்களால் படிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. பல முக்கியமான சுவையான செய்திகளைத் தெரிந்து கொள்ள இது உதவும்.

விஜயா பாரதி அவர்களின் ப்ளாக் தரும் தகவல்கள் பல கேள்விகளை நம்முள் எழுப்புகிறது.

பாரதி ஆர்வலர்கள் ஒவ்வொரு கவிதையாக எடுத்து வைத்துக் கொண்டு அதைப் பற்றிய பல்வேறு குறிப்புகளையும் படித்து, பின்னர் தனது நோட்புக்கில் கவிதையைப் பதிவு செய்து கொள்வது ஒன்றே சாலச் சிறந்தது  என்ற முடிவுக்கு நாம் வர வேண்டியிருக்கிறது!


கம்பன் பாட்டால் கல்லெலாம் மணி! ( Post No.4418)

Written by S.NAGARAJAN



Date: 21 NOVEMBER 2017


Time uploaded in London- 5-39 am




Post No. 4418

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may not be related to the story. They are only representational.



கம்பன் கவி இன்பம் :கே.என்.சிவராஜ பிள்ளையின் கம்பராமாயண கௌஸ்துப மணிமாலை (கட்டுரை எண் 8)

24-9-17 அன்று வெளியான கட்டுரை எண் 4239; 5-10-17- 4272; 12-10-17 -4293; 13-10-17-4296; 14-10-17-4299; 30-10-17- 4349 ; 7-11-17 – 4373 ஆகிய கட்டுரைகளின் தொடர்ச்சியாக இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்கவும்.


கம்பன் பாட்டால் கல்லெலாம் மணியேயான! கனியெலாம் கனகமான!




கம்ப ரஸிகர் கே.என்.சிவராஜ பிள்ளையின் இனிய பாக்களைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்:.


Ram Navami in Kolkata

பாடல் 41

சைவம் வைணவம் மென்றிரு சமையத்தின் னிலையிற்

கைவந் தமத நூல்களோ கணக்கில கவியின்

மெய்வந் தேவிக சிக்குமிந் நூல்விர கறியார்

பொய்வந் தேறிடம் பொதிந்தனர் கவிப்புல னில்லார்


பாடல் 42

விரிந்த சாத்திரத் தொகை,கலைத் தொகுதி, வேற் றுமையே

தெரிந்தி லார்பலர், தெரிந்தவர் கலையினும் பிரிவாய்ப்

பொருந்தெ ழிற்கலை தொழிற்கலை வேற்றுமை பூட்டாரே

திருந்து சித்திர கலையுருங் கவிக்கலைத் தெரியார்


பாடல் 43

ஓவியம் சிற்ப மெனுமுயர் கலையினுள்

காவிய மென்னுங் கலைபயப் பதோகவி னின்பம்

தீவு காவியக் கலைவரு வேற்றுமை தெரிப்பின்

பாவி கத்துரு மொழிகொடு பண்ணலே மன்னி


பாடல் 44

இன்னும் வேறொரு வேற்றுமை காவியத் தியலும்;

முன்னங் கூறிய சிற்பமோ வியமமை முறையும்

முன்னும் பாவிக வுருவொரு கணநிலைத் தொகுக்கும்;

மன்னுங் காவியப் பொருளிறப் பெதிர்வினான்


பாடல் 45

காவிய மென்னுங் கடற்படு நூனிரை கணிப்பார்

ஓவி யக்கலை யுள்ளுறை நோக்குண ராதே

கூவிக் காட்டிய கொள்கையுங் கொள்கையாக் கொள்ளேம்;

மேவும் சித்திரம் விழியிலான் மதித்திடின் வினையென்?


பாடல் 46

ஆயினு மிஃதறிந்த் திலார் கித்தம் மதிமார்

தீய னுங்கிய சிந்தைய ராய்ச்செவிச் செறுத்தே

வாய னுங்கிய வாறுரை மதித்தனர் தமிழெந்

தாயு நுங்கிய தனியமு தலையெறி கடலை


Ram Navami in Bengaluru

பாடல் 47

கம்பன் பாவருங் கனிவினைக் கனிதா வியலா:

கம்பன் பாவருங் கடிமணம் மலர்தந்து கமழா;

கம்பன் பாவருங் கவினுரு கலைதந்து நிலையா;

கம்பன் பாவருங் கண்டிசை எண்டிசை காட்டா;


பாடல் 48

அளப்பரு மான்ற தன்மை யாழ்ந்துகீழ் போகு நீர்மை

கிளப்பரு நளிர்மை யின்ன கெழுமிய குணத்தி நாலும்

களைப்பற வுயிர்கட் கோசைக் களிப்பையே யளிப்ப தாலும்

வளைப்புறு கடலுங் கம்பன் கவியென மருவிற் றன்றே


பாடல் 49

சவியுறத் தெளித லாலும் தவழ்நயம் தழைத் தலாலும்

புவியுறு முயிர்க்கு மேலாம் புலம்நின்று விளங்க லாலும்

கவினுறு பொருட்கோ ரெல்லை கதுவுறா விதுப்பி னாலும்

கவியுறு விசும்புங் கம்பன் கவியெனக் காட்டிற் றன்றே


பாடல் 50

தொல்லையிற் றொடர்ந்த ஞானத் தொகைவயின் வருத லாலும்

வல்லையில் வரம்பி லின்பம் மக்கட்கு வகுத்த லாலும்

ஒல்லையி லொன்றே யாகி யொப்புயர் வின்மை யாலும்

எல்லையிற் பொருளுங் கம்பன் கவியென இலகிற் றன்றே


பாடல் 51

சொல்வளம் பெரிதென் கோயான்? சொல்லினுட் டுளும்பு ஞான

எல்வளம் பெரிதென் கோயான்? நவையறு மணிகள் வீசும்

வில்வளம் பெரிதென் கோயான்! வியங்கியம் விழுமி தென்கோ?

பல்வளம் செறிந்து பண்ணாம் பரிமள மியன்ற பாவில்!


Ram Ram Seva Sangham in Chennai

பாடல் 52

அழகினை முடியக் காண வகிலத்துப் புலவ ரெல்லாம்

பழகிய நூலின் பண்பே பற்றியொன் றொன்றே  கண்டார்

பழையவா சனையிற் கம்பன் பைந்துணர் பூத்த பாவிற்

குழகெலா மொருங்கே கூடிக் குடியிருப் பதையுங் கண்டார்


பாடல் 53

பூவிடைப் பொலிவு நோக்கிப் பொற்றிரு நளினஞ் சார்ந்தாள்

சேவுடை சிவனார் சோதி திகழவே யுமையுஞ் சேர்ந்தாள்

நாவினின் றொலிக்குஞ் சொல்லி னயமெலா மடுத்த கம்பன்

பாவிலில் விருபண் பொன்றப் பாரதி பருகி வென்றாள்


பாடல் 54

வம்பவிழ் மலரில் வந்தோன் வகுத்தவர் கோடி யேனும்

கம்பனார் உதித்த பின்றான் கறுவிய கதமும் கொண்டான்

கொம்பெறும் வாணி தன்னாக் குடிச்செய ணீக்கி யன்னார்

பம்பிசை நாப்புக் காங்கே பணிசெய்து நிற்றல் கண்ட


பாடல் 55

கல்லெலாம் மணியே யான; கனியெலாங் கனக மான;

அல்லெலாம் ஒளியே யான; ஆறெலா மமுத மான;

புல்லெலாம் புலமே யான;  புகழெலாம் புகுத லான

சொல்லெலாம் தொகுத்துக் கம்பன் சூழ்ரச வாதச் சீரால்


பாடல் 56


பல்வளத்தின் மாரிவான்ப டர்ந்துதாரை சோரலோ

எல்வளத்தி னெல்லிநூ றெழுந்துசோதி வீசலோ

பல்வளத்தி ராமன்வில் வழங்குமீனி வானிலோ

சொல்வளத்தின் பெற்றி முற்றச் சொல்லலாக வற்றதோ!


பாடல் 57

ஓடலாலு லாவலாலுள் ளோய் வுலைத் துற் சாகமே

மூடலால்மு ணுங்கலால்மு ழங்கலால்மு கந்தணி

சூடலால் சொலித்தலால் தொனித்தலாலுள் ளம்நெகிழ்

பாடலாலின் பத்துனாரிப் பாருளாரில் யாருளார்?


அழகிய இப்பாடல்கள் ஆழ்ந்த பொருளைக் கொண்டுள்ளதைக் கம்பனை நன்கு கற்றோர் உணர முடியும்.

கம்பனின் சொற்களை வைத்தே கம்பனின் இன்பத்தைக் காண்பிக்கும் பாடல்கள் இவை.

எளிதில் பொருள் விளங்கக் கூடியவை!

கோதாவரியைக் கண்ட கம்பன் சவியுறத் தெளிதலால் என்று ஆரம்பித்துக் கவிதையின் இலக்கணத்தைப் பகர்வான். அதே சவி (ஒளி) கம்பனின் கவிதையில் இருக்கிறது என்கிறார் கவிஞர் சிவராஜ பிள்ளை.

சொல் வளம் பெரிதா? சொல்லினுள் துளும்பும் ஞான ஒளி பெரிதா?

நமக்கும் விடை சொல்லத் தெரியவில்லை!

கல் மணியாக மாற, கனியெல்லாம் தங்கமாக மாற,இருட்டெலாம் ஒளியாக மாற, ஆறெல்லாம் அமுதமாக மாற, புல்லெலாம் புலமாக மாற, புகழ் எல்லாம் ஓடி வந்து  கம்பன் தன் பாட்டில்!

கம்பனைச் சுவைத்து மகிழும் கம்ப ரஸிகர் சிவராஜ பிள்ளை அவர்களின் பாடலை மேலும் சுவைப்போம்!



பிராமணன் ராவணன், ராவணன் பிராமணன்–கம்பர், அப்பர் செப்பல் (Post No.4393)

பிராமணன் ராவணன், ராவணன் பிராமணன்–கம்பர், அப்பர் செப்பல் (Post No.4393)


 Written by London Swaminathan 


Date: 13 NOVEMBER 2017


Time uploaded in London- 18-21



Post No. 4393

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.


பூணூல் அணிந்த ராவணனை, “இரா+வண்ணன்= இருட்டு போலக் கருப்பு நிறத்தன்” என்று சொல்லி அவனுக்கு திராவிட முத்திரை குத்தும் அறிவிலிகள் உலகில் உண்டு! இப்படிப் பிரித்தாளும் சூட்சி உடையோர் தமிழ் நாட்டில் காலடி எடுத்து வைப்பர் என்று முன் உணர்வால் அறிந்து இராவணனுக்கு பிராமணன் என்று ‘அக்மார்க்’ முத்திரை வைத்துவிட்டனர் அப்பரும் கம்பரும். ஒருவர் சுமார் 1500 ஆண்டுகளுக்கும் மற்றொருவர் 1000 . ஆண்டுகளுக்கும் முன் வாழ்ந்தவர்.



அப்பர் நாலாம் திருமுறையில் ராவணன் பற்றிச் சொல்லுகையில் அவனுடைய பூணூலையும் சேர்த்துப் பாடுகிறார்.


அசுரர்கள் ராக்ஷசர்கள் தேவர்கள், நாகர்கள் முதலியோர் , ஒரு தாய் வயிற்றுப் பிள்ளைகள் என்று நம் வேத, இதிஹாச புராணங்கள் பேசும்; ஆனால் வேற்றுமை பாராட்டி இந்துக்களைப் பிரிக்க விரும்பும் அரசியல்வாதிகளும், பிற மதத்தினரும் ஒரு சாராரை திராவிடர்கள் என்றும், பழங்குடி மக்கள் என்றும் சொல்லிப் பிரித்தாளுவர்.


எல்லாக் கதைகளிலும் சிவனிடமோ, பிரம்மாவிடமோ அசுரர்களும் வரம் வாங்கினர். அவர்களும் ஒரே கடவுளை வணங்கினர்; அந்தக் கடவுளரும் பாரபட்சமின்றி வரம் ஈந்தனர். ஆனால் உலக விதி, ‘அறம் வெல்லும், பாவம் தோற்கும்’ என்பதாகும். இதனால் வரம் பெற்றும் கூடத் தீயோர் வெல்ல முடியாது. ராவணனும் பல வரங்களைப் பெற்றும், செய்த தவற்றினால் உயிர் இழந்தான். ராவணன் பூணூல் பற்றி அப்பர் தரும்  தகவல் இதோ:


மாலினா ணங்கையஞ்ச மதிலிலங் கைக்குமன்னன்

வேலினான் வெகுண்டெடுக்கக் காண்டலும் வேத நாவன்

நூலினா  னோக்கிநக்கு நொடிப்பதோ ரளவில்வீழக்

காலினா  லூன்றியிட்டார் கழிப்பாலைச் சேர்ப்பனாரே


பெருமையுடைய உமா தேவியார் அஞ்சுமாறு, முப்புரிநூல் அணிந்த திரு மார்பினரும், வேதம் ஓதும் திரு நாவினை உடையவருமான இராவணன், கயிலை மலையைப் பெயர்த்தெடுக்க,  ஈசன் ஒரு நொடிப்பொழுதில் அவ்வரக்கன் அஞ்சுமாறு திருப்பாத விரலால் அமுக்கியவர். அந்த ஈசன் உறையும் இடமே கழிப்பாலை என்னும் திருத்தலம்



வேத நாவர்- மறை ஓதும் நாவினை உடையோர்

நூலினான் – நூல்களை உணர்ந்தவன், பூணூல் அணிந்தவன்


இரண்டும் இராவணனைக் குறித்தன எனக் கொண்டு, சாம வேத கானம் பாடியவன், நூல்களை உணர்ந்தவன், பூணூல் அணிந்தவன் என்றுரைத்தல் பொருத்தம் உடைத்து என்று தருமபுர ஆதீனப் புலவரின் தேவார உரை கூறும்.


இதி வேதம் ஓதுதலையும், முப்புரி நூல் அணிவதையும் சிலர் சிவன் மீது ஏற்றிச் சொல்லுவர். அப்படிச் சொல்லும் வழக்கம் அரிது. அப்படிச் சொன்னாலும் அதை பிரம்மனுக்கே ஏற்றிச் சொல்லுவர்.


பூணூலும் வேத நாவும் ராவணனையே குறிக்கும் என்பதற்கு கம்ப ராமாயணம் துணை புரியும்; இதோ கம்பன் கூற்று:–

வையம் தந்த நான்முகன் மைந்தன் மகன் மைந்தன்

ஐயன் வேதம் ஆயிரம் வல்லோன் — என்று சுந்தர காண்ட நிந்தனைப் படலத்தில் ராவணனை வருணிக்கிறான் கம்பன்; இதன் பொருள்:-உலகைப் படைத்தவன் பிரம்மன்; அவன் மகன் புலஸ்தியன்; அவன் மகன் விசிரவசு; அவன் மகன் ராவணன்; ஆயிரம் கிளைகளை உடைய சாம வேதத்தில் வல்லவன்.

பிரம்மாவை வேதியன், பிராமணன் என்றே இலக்கியங்கள் போற்றும்

அக்க குமாரன் வதைப் படலத்தில் கம்பன் சொல்லுவான்:

அயன் மகன் மகன் மகன் அடியில் வீழ்ந்தனள்

மயன்மகள் வயிறு அலைத்து  அலறி மாழ்கினாள் என்று. இதன் பொருளாவது– மயனுடைய மகளான மண்டோதரி தன் கணவனான ராவணனிடம் சென்று வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டு அலறினாள்– சீதையை விட்டுவிடு என்று. ராவணனுக்குக் கம்பன் கொடுக்கும் அடை மொழி– பிரம்மனின் மகனான, புலஸ்தியன் மகனான, விசிரவசுவின் மகனான ராவணன்  என்பதாகும்.

அதே சுந்தர காண்டத்தில் பிணிவீட்டு படலத்தில்,

அந்தணன் உலகம் மூன்றும் ஆதியின் அறத்தின் ஆற்றல்

தந்தவன் அன்புக்கு ஆன்ற தவநெறி உணர்ந்த தக்கோய்” என்று சொல்லுவான்; உலகங்கள் மூன்றையும் ஆதிகாலத்தில் படைத்த அந்தணன் பிரம்மாவின் வழி வந்தவனே! என்று  ராவணனை போற்றும் வரிகள் இவை. ஆக கம்பராமாயணம் முழுதும் ராவணன் ஒரு பிராமணன் என்று அடிக் கோடிட்டுக் கொண்டே செல்வான் கம்பன். இதன் காரணமாகவே தேவாரத்துக்கு உரை எழுதிய பெரியாரும் பூணுல் அணிந்ததையும் வேத பாராயணம் செய்ததையும் அப்பர் பாட்டில் ராவணனுக்கு உரித்தானதாகச் சொல்கி றார். நாம் அதை ஏற்பதில் தயக்கம் ஏதுமில்லை.


சுபம் –


கம்பன் வேய்ந்த காவிய விசித்திரம் (Post No.4373)

Written by S.NAGARAJAN



Date: 7 NOVEMBER 2017


Time uploaded in London- 5-12 am



Post No. 4373

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.



கம்பன் கவி இன்பம் :கே.என்.சிவராஜ பிள்ளையின் கம்பராமாயண கௌஸ்துப மணிமாலை (கட்டுரை எண் 7)

24-9-17 அன்று வெளியான கட்டுரை எண் 4239; 5-10-17- 4272; 12-10-17 -4293; 13-10-17-4296; 14-10-17-4299; 30-10-17- 4349 ஆகிய கட்டுரைகளின் தொடர்ச்சியாக இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்கவும்.


கம்பன் வேய்ந்த காவிய விசித்திரம் தேர்ந்து கொள்ளுவர் சீரியோர்!




கம்ப ரஸிகர் கே.என்.சிவராஜ பிள்ளையின் இனிய பாக்களைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்:.

பாடல் 27


காதை யுள்ளமை காதைக

ளோதும் வாறெவர் ஓதினார்

மோது வார்புனற் கங்கைசார்

போது லாம் அதி போயபோல்?


பாடல் 28

இராம கதையெ னாவியல்

அராம மேலிடு வார்க்கிவை

சிராமம் * தீர்த்திடச் சிந்துபூம்

பராகப் பித்திகைப் பத்தியே

*சிரமம் என்னும் சொல் நீண்டு நின்றது


பாடல் 29

படிகம் போல்தெளி பனுவலும்

அடிக ளோடும் ராகமும்

துடிகள் தூக்கும் நோக்கமும்

வடிகொ ளும்பொருள் வண்மையும்


பாடல் 30

போந்த காதையின் போக்கொடு

ஆய்ந்து நோக்கியம் மாகவி

வேய்ந்த காவிய விசித்திரம்

தேர்ந்து கொள்ளுவர் சீரியோர்



பாடல் 31

செந்தொ டையொடு செம்பொருள்

வந்து லாவு கிளைக்கதை

முந்து சந்த முதற்கதைக்

குந்து  மந்தமில் லந்தமே


பாடல் 32

ஆன்ற ஓவியச் சீரையார்ந்

தேன்றி லங்குறு சித்திரம்

தோன்ற லான எழிற்சுடர்

ஞான்ற பின்னொடு நாறுமே


பாடல் 33

இசைக் கிசைதரு பின்னிலை*

இசைய தாகி யிணைந்தபோல்

வசையில் மாக்கதை மாணுற

அசைப்ப ராலநு காதையே

  • பின்னிலை :- Background – சித்திரக் கலைகளில் எழும் உருவங்களின் எழிலை மிகுக்க அவற்றின் பின்னமைக்கப்படுமரங்கத்தினையே இங்குப் பின்னிலை என்று சுட்டினேன்.



பாடல் 34


காவின வேந்தனும் காவினைத் துறந்தனன் கமலப்

பூவின் வேந்தனும் படைப்பினிற் பொலிவழிந் தொழிந்தான்

சாவின் வேந்தனும் தண்ணளி காட்டிடச் சமைந்தான்

பாவின் வேந்தனாம் கம்பன்பா பம்புபன் னலத்தான்


பாடல் 35

கள்ளுண் மாந்தரும் கள்ளினைக் கைப்பெனக் கனன்றார் புள்ளுண் வேடரும் புனிதநன் னெறிவந்து புகுந்தார்

உள்ளுண் யோகியர் உறுபதம் சிறிதென ஒறுத்தார்

தெள்ளு தீந்தமிழ்க் கம்பன்செய் தென்கவி யின்பால்


பாடல் 36

ஆடல் வேண்டலர் ஆடின அரங்கிள மகளிர்

பாடல் வேண்டலர் பண்ணிசைக் கண்ணுளர், வெறிதார்

சூடல் வேண்டலர் தோகையர் கம்பன் சொல் லமிர்தம்

நாடல் வேண்டினர் நண்ணுறா மகிழ்ந்துய்க்க நயந்தே


பாடல் 37

எந்தச் சாதியர் எத்தொழி லாளரைப் பாலார்

சிந்த னைதெளி முதியரோ டிளைஞரா தியபேர்

அந்த மில்லராம் வேற்றுமை யாளரிக் கவியிற்

றந்த மக்குள தத்துவம் கண்டுளம் தழைவார்


பாடல் 38

சமைய வாதியர் தருக்கஞ்செய் தொக்கெலாம் தவிர்ந்தே

அமைய நின்றொளிர் அலகிலா வருந்தளிப் பொருளை

உமையின் பாகனோ டிலக்குமி கேள்வனென் றுன்னா

தவனி நாதனென் பொதுமையிற் காப்பொன்றே பணிந்தான்


Greek Poet Homer


பாடல் 39

ஹோமர் மாகவி யுதித்தவூர் வூங்கல அலவீ

காமென் றேயெழு நகரங்கள டுத்துப்போர் தொடுத்த

பாம கள்பணி கம்பனை யப்பரி சுரைத்த

பூமியிற்பெரி யாரையார் தம்மொழும் புணர்ந்தார்


பாடல் 40

வீறெ டுத்தகா வியமெனுங் கரும்பின்கான் விரித்துக்

சாறெ டுத்துல கர்க்கொரு காப்பியம் சமைத்தான்

சேறெ டுத்தமண் டூகம்போற் றேறலுண் ணாதே

மாறெ டுத்ததம் மதமுரை நூலென்றும் மருண்டார்




அருமையான் இப்பாக்களில் கவிஞர் சிவராஜ பிள்ளை ஸ்படிகம் போலத் தெளிவு,ராகம்,நல் நோக்கம், பொருள் வண்மை கொண்ட பாக்கள் கம்பனது பாக்கள் என்கிறார்.

மாகவி வேய்ந்த இந்தக் காவிய விசித்திரம் படித்து அதன் பொருளைத் தேர்ந்து கொள்ளுவர் சீரியோர் என்பது அவரது முடிவு.


பாவின் வேந்தனின் பாக்களைக் கேட்ட சாவின் வேந்தன் தண்ணளிக் காட்டிடைச் சமைந்தானாம்.

கள்ளுண்போர் கள்ளை விட்டனர். பறவையை உண்ணும் வேடர் தம் தொழிலை விட்டுப் புனித நன்னெறி வந்தனர். யோகியரோ உறுபதம் மிகச் சிறிது என்று எண்ணி மனம் மாறிக் கம்பனைக் களிக்க வந்தனராம்.



டான்ஸ் ஆடும் மகளிர் நாட்டியத்தை விட்டனராம். இசைக் கலைஞர்கள் பாடல் வேண்டாம் என்றனராம். அழகிகளோ மலர் மாலைகளைச் சூடிக் கொள்ள வேண்டாம் என்றனராம்.ஏன்? அவர்கள் நாடியது கம்பனின் அருமையான பாடல்களைத் தான்.



அது இருந்தால் போதுமாம்!

எந்த ஜாதியின்ராக இருந்தாலும் சரி, முதியவர், இளைஞர் யாராக இருந்தாலும் சரி, தனக்குள்ள தத்துவத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்தனராம்- கம்பன் பாவில்!


சமயத்தை வைத்துச் சண்டை போடுவோர்க்குப் பொதுநெறி காட்டினான் புனிதன் கம்பன்.


ஹோமரைச் சொந்தம் கொண்டாட ஏழு நகரங்கள் போர் தொடுத்ததை வரலாறு கூறும். பாமகள் பணி கம்பனிடமோ பெரியார் அனைவரும் வந்து சேர்ந்தனர்.


கம்பனின் இன்பப் பா என்னும் தேனை அருந்தாமல் தம் தம் மதத்தையே உரைக்கும் நூல் கம்பனது நூல் என்று சேறில் உள்ள தவளை போல சிலர் கூறி மருண்டார்.

அருமையான மேலே கண்ட பாக்களில் கம்பனின் புகழைப் பாடுகிறார் கவிஞர்.


மேலும் தொடர்வோம்.







கம்பன் கவி இன்பம்:மேதையைக் கணித்தல் முடியுமா, என்ன? (Post no.4349)

Written by S.NAGARAJAN



Date: 30 October 2017


Time uploaded in London- 5-48 am



Post No. 4349

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.




கம்பன் கவி இன்பம் :கே.என்.சிவராஜ பிள்ளையின் கம்பராமாயண கௌஸ்துப மணிமாலை (கட்டுரை எண் 6)

24-9-17 அன்று வெளியான கட்டுரை எண் 4239; 5-10-17- 4272; 12-10-17 -4293; 13-10-17-4296; 14-10-17-4299 ஆகிய கட்டுரைகளின் தொடர்ச்சியாக இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்கவும்.


கொள்வன கொண்டு, குறைப்பன குறைத்து, சேர்ப்பன சேர்த்த மேதையைக் கணித்தல் முடியுமா, என்ன?!




கம்ப ரஸிகர் கே.என்.சிவராஜ பிள்ளையின் இனிய பாக்களைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்:.

பாடல் 16

பூமி மாது புனையும் மஹாகவித்

தாம நாப்பண் தயங்கிச் சதிரொளி

ஏமம் வீசி எரிநடு நாயகம்

காம இன்பமும் கைப்பித்த கம்பனே


காம இன்பத்தையும் கசப்பென்று தள்ளிவிடத்தக்க இனிமையை ஊட்டும் கவி புனையும் கம்பன் என்னும் மஹாகவி , பூமி தேவி தன் மார்பில் அணிகின்ற மஹாகவிகளாம் இரத்தின வடத்தில் நடுவே நின்று, அழகிய ஒளியையும் இன்பத்தையும் எங்கும் வீசி மிளிர்கின்ற இரத்தினமாக இன்றும் பிரகாசிக்கின்றான்.


பாடல் 17

பாங்கில் வேந்தைப் பனிக்குடை பாலிக்கக்

தாங்கும் சக்கர வர்த்தித் தகையினர்;

தூங்குஞ் செந்தமிழ்த் தொல்கவி ராஜர்மேல்

ஓங்கும் கம்பன் ஒருகவி நீழலே


பாடல் 18

மான சமடு வந்த சரயு போல்

பாந சைப்புல வர்பல குன்றிடை

வான சைல மெனவளர் கம்பனுள்

ஞான வாவியிக் காவியம் நன்குமால்


பாடல் 19


“வாங்கரும் பாதம் நான்கும் வகுத்தவான் மீகிதந்த

ஓங்கிடும் புகழ்நூற் பற்றி யுதவின னேனும் கம்பன்

வீங்கறி வுடைய ஞாலம் வேண்டிய வாறு காதை

ஆங்கங்கே திருத்தி யாண்டும் அழகுற அமைத்த திந்நூல்


பாடல் 20

முதலென வழிநூ லென்ன முடித்துளார் முறையிற் சென்றே

சதிருறா முதநூல் தானே தலைநின்று தயங்குமென்பர்;

மதத்திறன் மதிக்க லாதிம் மதம்விரித் துரைத்தார் தாமும்

எதிரிலா ராமகாதை யெதிர நாவெடுக்க லாரே.


பாடல் 21

நூலினை வகுத்துக் கூறும் நுண்ணறி வெனைத்தென் றாலும்

மேலினை வகுக்கு மாபோல் வினைக்கடை வியர்த்தமாமே;

ஞாலத்திற் புலவர் புந்தி நடைத்திறன் கணித்தல் சீவன்

மூலத்தைக் கணித்தல் போலும் முரட்டுற்ற முயற்சியம்மா!


பாடல் 22

பூதபென திகத்துட் கணிப் புதுமைபூத் தொளிராச் சத்தி

ஓதமோ ரளவைத் தாகி யொதுங்கலு மதற்கும் வேறாய்

மேதகு மனத்தி னூற்றம் விளைந்துமேக் குறலும் கால

பேதத்திற் பின்ன லாய பெரும்பரிணாம மன்றே


பரிணாமம் -இயற்கைத் தோற்றத்தினை விளக்கும் அபிவர்த்தன வாதக் கொள்கை ((Evolution)


பாடல் 23

ஆதலால் அறிஞ ரானோர் அளக்குறார் உளத்தி னாற்றல்

பூதலத் துயரின் போக்கைப் புனைபொறி புகுத்த நோக்கால்

மாதவத் துயர்ந்த முன்னோர் மாண்புள ரென்றும் பின்னோர்

மேதினி விளக்கு ஞானம் மேவல் போல் மேவினாரே


பாடல் 24

பண்பமை நூல்க ளெல்லாம் பண்டையர் போலப் பீடு

கொண்டன வென்னக் காட்சி கோடற்க இற்றை ஞான்றும்

எண்டயங் குறுநூல் செய்தாங் கிசைநட்டா ருளரே யாதற்

கண்டனம் ராம லிங்க கவியருட் பாவின் காட்டால்


பாடல் 25

ஆரிய மொழிக் கோர் ஆதி கவியெனும் அழிவில் சீர்த்தி

சேரிய முனிவன் றானே செப்பின னேனுந் தொன்னூல்

கூறிய அறிவில் ஞானக் கோளசைக் குனித்த கம்பன்

சீரிய கலைக்குச் சித்ர லைக்கவி சிறத்தல் செய்ய


பாடல் 26

குறைப்பன குறைத்து வேண்டிக் கொள்வன கொண்டு மாற்றம்

செறிப்பன செறித்துச் செப்ப னிட்டசே டகப் பொற் றட்டிற்

குறிப்ப்ன கோலத் துள்ள துகிலிகை கொண்டு யாணர்ப்

பொறிப்பன வாய பொன்சித் திரத்தின் வித்தார மம்ம!



வாங்க அரும் பாதம் வகுத்தவன் என்று வான்மீகியைக் கம்பன் புகழ்கிறான். ஒரு சுலோகத்தில் நான்கு பாதங்கள் உண்டு. அதில் ஒரு பாதத்தைக் கூட மாற்ற முடியாது; இடைச் செருகல் செய்ய முடியாது. அப்படி ஒரு சொல் மாலை வால்மீகி ராமாயணம்.

அதில் கம்பன் கொள்வன கொண்டான்; குறைப்பன குறைத்தான்; சேர்ப்பன சேர்த்தான். பொன் தட்டில் நமக்குத் தமிழில் ராமாயணத்தைத் தந்தான்.

பண்டைய நூல்கள் தான் நூல்கள் என்று எண்ண வேண்டாம். இந்த நாளிலும் கூட குறு நூல் செய்து இசை நட்டார் உளர்; அருட்பிரகாச வள்ளலார் எனப்படும் ராமலிங்கக் கவியின் அருட்பாவும் உண்டு, அல்லவா!

கம்பனை யாராலாவது கணிக்க முடியுமா, என்ன? புலவரின் புத்தி, நடைத்திறன் ஆகியவற்றைக் கணிக்கும் முயற்சியானது உயிர் எப்படித் தோன்றுகிறது என்ற மூலத்தினை ஆராய்ச்சி செய்வதற்கு ஒப்பாகுமல்லவா? அதை எப்படி யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாதோ அது போல கம்பனின் அளவற்ற மேதா விலாசத்தையும் நடைத்திறனையும் யாராலும் கணிக்க முடியாது! அம்மம்மா!

என்று இப்படியெல்லாம் வியக்கிறார் கவிஞர் சிவராஜ பிள்ளை.

கம்பனில் தோய்ந்த ரஸிகர் அல்லவா, அவர்.

இன்னும் மேற்கொண்டு உள்ள பாடல்களை அடுத்துப் பார்ப்போம்.







மஹாகவி பாரதியார் நூல்கள் – Part 41 (Post No.4320)

Written by S.NAGARAJAN



Date:21 October 2017


Time uploaded in London- 5–45 am



Post No. 4320

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.





பாரதி இயல்


மஹாகவி பாரதியார் பற்றிய நூல்கள் – 41

சுப்பிரமணிய பாரதி – பிரேமா நந்தகுமார் எழுதியுள்ள ஆய்வு நூல்





டாக்டர் திருமதி பிரேமா நந்தகுமார் பாரதியாரின் நூல்களை நன்கு படித்த இலக்கிய ஆய்வாளர். பாரதி ஆர்வலர். அரவிந்தர் பால் பக்தி கொண்டவர். பாரதியார், அரவிந்தர் ஆகியோர் பற்றிய பல அரிய கட்டுரைகள் மற்றும் நூல்களை ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் படைத்தவர்.


ஆங்கிலத்தில் அவர் எழுதிய சுப்பிரமணிய பாரதி என்ற நூலை வி.எம்.சாம்பசிவன் தமிழில் மொழி பெயர்த்துள்ளார். நேஷனல் புக் டிரஸ்ட், இந்தியா,-வின் வெளியீடாக் இந்த நூல் மார்ச் 1973இல் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.


இரண்டு பாகங்களைக் கொண்டுள்ள இந்த நூல் 156 பக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது.


முதல் பாகம் பாரதியாரின் வாழ்க்கையை விவரிக்கிறது. இரண்டாவது பாகம் பாரதி நூல்களைப் பற்றிய ஆய்வாக அமைகிறது.


அருமையான நூல்.


கோர்வையாக வாழ்க்கை வரலாற்றை ஆதாரங்களுடன் விவரிக்கும் பிரேமா நந்தகுமார், அவரது நூல்களைப் பற்றிய சிறப்புக்களையும் விளக்குகிறார்.

நூலில் மிக அருமையான செய்திகள் பலவற்றைக் காண்கிறோம்.

அவற்றில் சில:



சகோதரி நிவேதிதாவைச் சந்தித்து பாரதியார் விடை பெற்றுக் செல்கிறார். அப்போது..


“பாரதியார் விடை பெற்றுச் செல்கையில் நிவேதிதா தேவி தமது இமயமலைப் பயணத்தில் கிடைத்த சருகு ஒன்றை, தமது நினைவுப் பொருளாக வழங்கினார். பாரதி அதை பக்தியுடன் இறுதிநாள் வரை பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்தார். வறுமையில் உழன்ற காலத்தில் கூட பணத்துக்காக, அவர் அதைத் தர மறுத்து விட்டார். (பக்கம் 23)


ஸ்ரீ அரவிந்தரும், பாரதியாரும் கவிஞர்கள். வ.வே.சு. பிரபல சிறுகதை எழுத்தாளர். சீனிவாசாச்சாரியார் சிரத்தையுடன் இவர்க்ளின் உரையாடல்களுக்குச் செவி மடுப்பார். இவர்கள் நால்வரும் புதுச்சேரி கடற்கரையில் இலக்கியம், தத்துவம், துறவுநிலை குறித்து மணிக்கணக்கில் விவாதிப்பார்கள். (பக்கம் 37)


குவளைக் கண்ணன் பாரதியாரிடம் ஆழ்வார்கள் இயற்றிய நாலாயிரம் பாடல்களைப் பற்றிக் கூறினார்.


“பாரதி உடனே சொன்னார் : — “அவவளவு தானே! நானே ஆறாயிரம் பாடல்கள் பாடுவேன். நாலாயிரத் திவ்யப் பிரபந்தம் அவர்கள் இயற்றினால் பாரதி ஆறாயிரம் நான் எழுதுவேன்” என்றார். இது வெறும் பேச்சல்ல.அடுத்த 40 நாட்களும் மௌன விரதம் பூண்டு தமது மாபெரும் முயற்சியில் இறங்கினார்”. (பக்கம் 47)


பாரதியார் புதுவையிலிருந்து சென்னை வந்தார்.

சென்னையில் அவரை வரவேற்ற ராஜாஜி கூறுகிறார்: “பாரதி ரயிலிலிருந்து இறங்கினார்; அவரைப் பார்க்க எனக்கு வருத்தமாயிருந்தது. முன்னர் அவரை நான் பார்த்தபோது, முழுமதி போல, அவரது முகம் ஒளி படைத்திருந்தது. இப்போது அந்த உண்ர்வைக் காணோம்; ஒரு கடும் பார்வை காணப்பட்டது. இந்தத் துயரமான மாறுதலைக் கண்டு மனம் நெகிழ்ந்தேன்.” (பக்கம் 59)



“அதன்படி மனைவியின் ஊருக்கு பாரதி, டிசம்பர் மத்திவாக்கில் வந்து சேர்ந்தார். அங்கிருந்து ரங்கசாமி ஐயங்காருக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றிலிருந்து ஸ்ரீமதி அன்னிபெசண்டும்,டாக்டர் சுப்ரமண்ய அய்யரும், சி.பி.ராமசாமி அய்யரும் பாரதியின் விடுதலைக்கு உதவினார்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. (பக்கம் 69)


உதாரணத்துக்கு பாரதி ஆரிய-திராவிட சர்ச்சைப் பற்றிக் கூறியதை இங்கு குறிப்பிடலாம்”


“நண்பர்களே, ஆர்யர்களுக்கு முன் திராவிடர்களும் திராவிடர்களுக்கு முன் ஆதி திராவிடர்களும் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு முன், மிருகங்களும், மற்ற பிராணிகளும் வாழ்ந்திருக்கின்றன. அவற்றின் இடத்தில் நாம் தோன்றி வீடுகளைக் கட்டிக்கொண்டு பண்ணைகளை அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த் ஆதி காலத்தவர்கள் திரும்பி வந்து, தங்கள் நாட்டைக் கொடுக்க வேண்டும் எனக் கோரினால் நாம் அனைவரும் மூட்டை முடிச்சுகளோடு வெளியேற வேண்டியது தான்.” (பக்கம் 75)



தேசீயத் தலைவர்கள் மீது அவர் பாடிய பாடல்கள் 1921ம் ஆண்டுக்கு முன் இயற்றப்பட்டவை. இது பற்றி சி.ராஜகோபாலாச்சாரியார் எழுதுகிறார்:

“பாரதி பாட்டு வடிவில் அமைத்துத் தந்த தேசீய சிந்தனை, காந்தி யுகத்துக்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்தது. விவேகானந்தர், தாதாபாய் நௌரோஜி, திலகர் ஆகியோர் இந்தியா பற்றிக் கொண்டிருந்த கருத்துக்களைப் பிரதிபலிக்கிறது.” (பக்கம் 100)



“இவ்விதமாக கண்னன் பாட்டு, பல பண் திற இசைவுடன் விளங்குகிறது. புவி வாழ்வை, தெய்வீ க வாழ்வாக மாற்றுவதற்குக் கடவுளே பூமியில் இறங்கி வந்தது போலத் தோன்றுகிறது. கண்ணன், ஒரு வேத ரிஷி; அர்ஜுனனின் நண்பன்;  ராதையின் காதலன்; வாழ்வளிக்கும் அன்னை; சற்குரு; சீடன் குவளைக் கண்ணன். ஆனால் என்றும் மறைந்து நிற்கும் பரம்பொருள். மனிதன் அணுகும் எல்லா வழிகளையும் கையாண்ட பின் பாரதி, இறுதியாக, ஆண்டவன் உருவில் கண்ணனைக் காண்கிறார்.” (பக்கம் 12)

பாஞ்சாலி சபதம் குறித்து பிரேமா நந்தகுமார் கூறுவது:

“திரௌபதியிடம் வீ ர ரசம் குடிகொள்கிறது. அவமானப் படுத்தப்பட்ட அரசி, ஆண்களின் உலகில் தனக்குரிய இடத்துக்காகப் போராடும் பெண்குலம், விடுதலை வேண்டிப் போரிடும் பாரதமாதா, புகழ் நிறைந்த ம்கா சக்தி ஆகிய நான்கும் அந்த அமர பாத்திரத்தில் ஒருங்கிணைந்து விடுகின்றன. “ (பக்கம் 133)


குயிலைக் காதலுடன் கு.ப.ராஜகோபாலன் ஒப்பிடுகிறார்.

குயில் பாட்டில் மெய்யுணர்வு வந்ததும் மறைந்து போகும் காதலை அவர் கீட்ஸின் (Grecian Urn)  கிரேசியக் கலயம் என்ற கதையில் வரும் பாத்திரங்களுடன் ஒப்பிடுகிறார். (பக்கம் 139)


இறுதியாக நவரத்ன ராமாராவின் சொற்கள் மிகவும் பொருத்தமான்வை:


புகழ் மிக்க தமிழ் மொழி வழங்கும் வரை பாரதியின் நாமம் நீடித்திருந்தாலும் கூட, அவரை அமரர் எனக் கூறுவது தவறாகாது.” (பக்கம் 154)



இப்படி பல அரிய கருத்துக்களைத் தொகுத்துத் தருகிறது இந்த நூல்.


பாரதியைப் பற்றிய அரிய இந்த நூலை பாரதி ஆர்வலர்கள் படிப்பது அவசியமாகிறது.

பிரேமா நந்தகுமாரின் ஆராய்ச்சி பாரதியைப் பற்றி நன்கு அறிய உதவும்.





கம்பன் கவி இன்பத்தில் வம்பு-3 (Post No.4299)

Written by S.NAGARAJAN



Date:14 October 2017


Time uploaded in London- 5–31 am



Post No. 4299

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.



வர்ஜிலையும், ஹோமரையும், மில்டனையும் வம்பிக்கிழுக்க வேண்டாமே! – 3




அரவிந்த இலக்கியம் பெரிய கடலைப் போன்றது. அதில் நீந்திக் கரையேற முடியுமா? முடியாது.

அரவிந்தர் (1872-1950) கிங்ஸ் காலேஜ், கேம்பிரிட்ஜில் படித்தவர்.1893இல் இந்தியாவிற்குத் திரும்பியவுடன் அவர் பரோடா காலேஜில் ஆங்கில, பிரெஞ்சு இலக்கியத்தைக் கற்பித்தார்.

வால்மீகி, ஹோமர், மில்டன் பற்றி அவர் ஏராளமான அருமையான கருத்துக்களைச் சொல்லி இருக்கிறார். அவற்றில் ஓரிரண்டு கருத்துகளை மட்டுமே இங்கு பார்க்க முடியும் – இடம் கருதி!

அரவிந்தர் நூல்கள் அனைத்தையும் தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளலாம். அன்பர்கள் சிறிது நேரம் ஒதுக்கி அவர் இந்திய பண்பாட்டைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார் என்று படித்து மகிழலாம்.

இந்தியக் கலை, இந்திய இலக்கியம் பற்றிய அவரது அருமையான கருத்துக்களை The Renaissance in India and other Essay on Indian Culture என்ற நூலில் காணலாம்.

விண்ணை அளக்கும் கம்பீரமான வார்த்தைகளால் அவரது புகழாரத்தைப் படிக்கும் போது உள்ளம் குளிர்கிறது.

அதில் இலக்கியம் பற்றிய மூன்றாவது கட்டுரையில் ஆரம்பத்திலேயே திருவள்ளுவர், கம்பன் உள்ளிட்ட கவிஞர்களைப் பெருங்கவிஞர்கள் வரிசையில் சேர்க்கிறார்.

பின்னர் அவர் கூறுவது:

The pure literature of the period is represented by the two great epics, the Mahabharata, which gathered into its vast structure the greater part of the poetic activity of the Indian mind during several centuries, and the Ramayana.



These two poems are epical in their motive and spirit, but they are not like any other two epics in the world, but are entirely of their own kind and subtly different from others in their principle.


It is not only that although they contain an early heroic story and a transmutation of many primitive elements, their form belongs to a period of highly developed intellectual, ethical and social culture, is enriched with a body of mature thought and uplifted by a ripe nobility and refined gravity of ethical tone and therefore these poems are quite different from primitive edda and saga and greater in breadth of view and substance and height of motive — I do not speak now of aesthetic quality and poetic perfection — than the Homeric poems, while at the same time there is still an early breath, a direct and straightforward vigour, a freshness and greatness and pulse of life, a simplicity of strength and beauty that makes of them quite another kind than the elaborately constructed literary epics of Virgil or Milton, Firdausi or Kalidasa.



This peculiar blending of the natural breath of an early, heroic, swift and vigorous force of life with a strong development and activity of the ethical, the intellectual, even the philosophic mind is indeed a remarkable feature; these poems are the voice of the youth of a people, but a youth not only fresh and fine and buoyant, but also great and accomplished, wise and noble.

This however is only a temperamental distinction: there is another that is more far-reaching, a difference in the whole conception, function and structure.


அடுத்து உலக கவிஞர்களை நுணுகி ஆராய்ந்த அவர் வால்மீகி, வியாஸர், ஹோமர், ஷேக்ஸ்பியர் ஆகிய நால்வரை முதல் வரிசையில் வைத்தார்.

அடுத்து இரண்டாவது வரிசையில் தாந்தே, காளிதாஸர், Aeschoylus, Sophocles, வர்ஜில், மில்டன் ஆகியோரை வைத்தார். கதே மட்டும் மூன்றாம் வரிசை இடத்தைப் பெற்றார்.

இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

Vyasa and Valmiki, Foundations of Indian Culture, Talks with Nrod Baran உள்ளிட்ட பல நூல்களை அன்பர்கள் படித்தால் இலக்கிய சிகரத்தில் ஏறலாம்; கம்பன், வால்மீகி, வர்ஜில், ஹோமர், மில்டன் ஆகியோர் பற்றிய அவர் கருத்துக்களை அறியலாம். இது ஒரு தனி நூலுக்குரிய ஆய்வாக அமைகிறது என்பதால் இந்த அளவில் இதை முடித்துக் கொள்வோம்.


மில்டனின் கவிதைத் திறத்தை மெச்சுவோர் இருளைப் பற்றி வர்ணிக்கும் அவனது அருமையான சொற்றொடரான, ‘Palpable darkness’ – தொட்டு உணரலாகும் இருட்டு என்பதை மேற்கோளாகக் காட்டுவர்.

கம்பனது காவியத்திற்கு வருவோம்.

ஆரணிய காண்டத்தில் மாரீசன் வதைப் படலத்தில் (வை.மு. கோபாலகிருஷ்ணமாசாரியர் பதிப்பு) வரும் செய்யுள்களைப் பார்ப்போம். (138 முதல் 142 முடிய உள்ள பாடல்கள்)

சீதை மேல் மையல் கொண்ட ராவணன் ‘கன்னக் கனிய இருள் தன்னை பார்ப்போம். சூரியனை விட சந்திரன் சுடுகிறான்’ என்று கூறி சந்திரனை வரவழைக்கிறான். “நீ நீங்கு” என்றவுடன் இருள் வருகிறது.

அது எப்படி இருந்தது?

“ஆண்டப் பிறை நீங்கலும் எய்தியது அந்தகாரம்           தீண்டற்கு எளிதாய்ப் பல தேய்ப்பன தேய்க்கலாகி           வேண்டில் கரபத்திரத்து ஈர்த்து விழுத்தல் ஆகிக்        காண்டற்கு இனிதாய்ப் பல கந்து திரட்டல் ஆகி”

என்று ஆரம்பித்து இன்னும் மூன்று பாடல்களில் இருளை வர்ணிக்கிறான்.

அடுத்த பாடலில் ‘அம்பும் அனலும் நுழையா கன அந்தகாரத்து’ என்று வர்ணிக்கிறான்.

அதாவது பாணமும் அக்கினியும் உள்ளே சென்று பிளக்க முடியாத அடர்ந்த இருள் என்று வர்ணிக்கிறான்.

தீண்டற்கு எளிதாக – தொட்டு உணருவதற்கு எளிதாக இருந்த இருள், அம்பும் அனலும் நுழையா கடும் அடர் இருளாக மாறியது.

மில்டனை விட ஒரு படி மேல் சென்று எப்படி தண்ணீர் அடர்த்தியான ஐஸ்கட்டி போல ஆகிறதோ அது போல இருள் கெட்டியான கட்டி ஆகி விட்டதாகக் கூறுகிறான்.

எப்படிப்பட்ட வர்ணனை?

புராணம் கூறும் கிருஷ்ண சரித்திரத்திற்கு வருவோம்.

தனது குருவின் இறந்த புதல்வனை மீட்க கிருஷ்ணனது சஹஸ்ர கோடி சூர்யனுக்குச் சமமான சுதர்ஸன சக்கரம் அடரத்த இருளே குகை போல (கெட்டியாக, அடர்த்தியாக) இருந்ததை ஊடுருவிச் சென்றது என்பதைப் படிக்கிறோம்.

(இந்த உவமையைப் பல காலும் படித்து மகிழ்ந்து பிரமித்திருக்கிறேன்.)

ஆக காவியம் இயற்றிய் இரு பெரும் கவிஞர்களின் ம்னோ சஞ்சாரம் பற்றி அறிய இருள் பற்றிய இந்த உவமை வெளிச்சம் தருகிறது இல்லையா?

இப்படி நுணுகிப் படித்து மகிழ்ந்தால் பல முத்துக்களைப் பெறலாம்.


திரு ஆர்.நஞ்சப்பா அவர்களும் திரு டிஎஸ்கே ரகு அவர்களும் பதிவு செய்த கருத்துக்களினால் டாக்டர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், வ.வே.சு.ஐயர், மஹ்ரிஷி அரவிந்தர் உள்ளிட்டோரின் நூல்களை மீண்டும் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. மகிழ்ச்சி.

அன்பர்களுக்கு எனது நன்றி.


இது வம்புத் தொடர் அல்ல; கரும்புத் தொடர் என்று ஆகி விட்டது. இத்துடன் தொடர் நிறைவுறுகிறது.




கம்பன் கவி இன்பத்தில் வம்பு-2 (Post No.4296)

Written by S.NAGARAJAN



Date:13 October 2017


Time uploaded in London- 6–08 am



Post No. 4296

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.



வர்ஜிலையும், ஹோமரையும், மில்டனையும் வம்பிக்கிழுக்க வேண்டாமே! – 2




இனி அடுத்து கவிதா ரஸிகரான வ.வெ.சு. ஐயர் எப்படி வர்ஜில், ஹோமர், கம்பன், வால்மீகி, கம்பன் ஆகியோரின் கவிதையை ரஸித்தார் என்று பார்ப்போம்.

கம்பன் கவிதை என்ற தொகுப்பு நூல் பிரமாதி (1939), பங்குனி 8,9,10 ஆகிய நாட்களில் காரைக்குடியில் நடைபெற்ற கம்பன் திருநாளில் வெளியிடப்பட்டது. அதில் முதல் கட்டுரையாக ‘கம்ப ராமாயண ரசனை’ என்ற தலைப்பில் வ்.வெ.ஸுப்ரஹ்மண்ய ஐயர் எழுதிய கட்டுரை இடம் பெற்றுள்ளது. வ.வெ.சு, ஐயரின் கம்பராமாயண ரசனை நூலை தில்லி தமிழ்ச் சங்கமும் பின்னாளில் வெளியிட்டது.

102 பக்கங்கள் உள்ள அந்த நூலில் சில பகுதிகளை மட்டும் இங்குக் காண்போம்.


வ.வே.சு. ஐயரின் கட்டுரை, அவரது சொற்களில் :

இது மாத்திரமில்லை, கம்ப ராமாயணமானது ஹோமர் எழுதிய இலியாதையும், விர்க்கிலீயன் எழுதிய ஏனயிதையும், மில்டனுடைய சுவர்க்க நஷ்டம் என்ற காவியத்தையும், வியாஸ பாரதத்தையும், தனக்கே முதல் நூலாக இருந்த வால்மீகி ராமாயணத்தையும் கூட பெருங் காப்பிய லட்சணத்தின் அம்சங்களுள் அநேகமாய் எல்லாவற்றிலும் வென்று விட்டது என்று சொல்லுவோம். இவ்விமரிசனத்தைத் தொடர்ந்து வாசிப்போருக்கு எமது இவ்வபிப்ராயத்தை மெய்ப்பிக்க முயலுவோம்.  (பக்கம் 4)

கவிதை என்னும் அணங்கு இலக்கண வித்துவானைத் தந்தையென மதித்து அவனை அணுகாள். தார்க்கிகளைச் சகோதரன் என்று பாவித்து அவனை நெருங்காள். வேதாத்தியயனம் செய்தவனை (யும், சந்தத்தையே கவனிப்பவனையும்) விட்டுச் சண்டாளர்களிடம் நின்று ஓடுகிறவர்கள் போல ஓடியே போய் விடுகிறாள்.; மீமாம்சையை ஆராய்பவனை நபும்ஸகன் என்று நினைத்து அவமதித்து விடுகிறாள்; காவியாலங்கார சாஸ்திரமறிந்தவனைக் கண்டதும் அவனையே தன் கொழுநனாகப் பாவித்து அவனைச் சேருகிறாள்…….. வால்மீகியைச் சாமானிய கவியாக நாம் பாவிக்கவில்லை. உலகத்திலுள்ள முதல் ஏழெட்டு மகா கவிகள் என்று கணக்கிட்டு எந்த ஜாதி அறிஞர் எண்ணினாலும் அந்தக் கணக்கில் வால்மீகியின் பெயரைச் சேர்க்காதிருக்க முடியாது. எமது சொந்த அபிப்ராயத்தில் உலகத்தின் ஒரு தனிக் காவியம் என்று சொல்லத் தகுந்தது கம்பராமாயணம் தான் என்றும், வால்மீகி ராமாயணம் அதற்கு அடுத்த ஸ்தானத்தை வகிக்கும் என்றும் சொல்லுகிறோம்.   (பக்கம் 10,11)

ஹோமர் எழுதிய ஒதூஸியத்தில் வரும் குக்ளோப உபாக்கியானம், விர்க்கீலியனுடைய ஏனையத்தில் வரும் ஹார்ப்பியரின் செய்தி, ஆகிய இவைகளோடு தான் இந்த விராதன் கதையையும் இக்காண்டத்தின் கடைசியில் வரும் அயோமுகியின் கதையையும் ஒப்பிடலாகும். (The episode of Polyphemus the Cyclops in the Odyssey of Homer and the account of the Harpius in Virgil’s Eneid.) (பக்கம் 14)


மகாகவிகளெல்லாம் இத்தகைய மகா சந்தர்ப்பங்களில் பிரகிருதி மனித உணர்ச்சியோடு நடப்பது போல எழுதுவது சகஜமாயிருப்பது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இலியாதின் 30-வது சருக்கத்தில் ஹோமர் பின்வருமாறு பாடுகிறார்:

“போர்க்கடவுள் துரோயா மீது வட்டமிட்டுக் கொண்டு தன் பயங்கரமான உருவத்தைப் ப்யற்காற்றாலும் மழை வேகத்தாலும் போர்த்தி மறைத்துக் கொண்டு, அத்துரோயாவின் உன்னதமான கோபுரங்களின் மீது நின்று கர்ஜித்துத் தன் வேகத்தைத் துரோயா நெஞ்சில் ஊற்றினான்.”

“பூதேவி புண்பட்டாள்; முடிவு வந்துற்றதென்று பகுதியாளும் தான் நிற்கும் அனைத்துப் பொருள்களினும் உயிர்த்துக் கொண்டு பொருமினாள், துடித்தாள் “ –

“Earth felt the wound and nature from her seat

Sighting through all her works, gave signs of woe

That all was lost” என்று மில்தனும் கற்பித்தெழுதுகிறான். எந்த ஜாதியினராயினும் பெருங் கவிகளின் இதயத்தில் ஒரே  மகாநாதம் ஒலிக்குமன்றோ? (பக்கம் 37)


உபாக்கியானங்கள் அமைப்பதில் ஹோமரைத்தான் – அவனும் இலியாதைப் பாடுகையில்தான் மிக சாமர்த்தியசாலி என்னலாம். அவன் எழுதிய ஒதூஸியம் என்னும் காவியத்தை உண்மையாக மகா காவியமென்று சொல்லக் கூடாது. அதை அநேகமாக உபாக்கியானங்களின் சேர்க்கையென்று சொல்லுவதே முறையாகும். ஆனால் இலியாதிலுள்ள அவனுடைய உட்கதைகள் சிறியனவாயும் அவய்வயங்களுக்கு அளவில் பொருத்தமாயும் இருக்கின்றன. கதையும் உபாக்கியானங்களும் ஒன்றோடொன்று பின்னிக்கொண்டு, கதைக்கு இடைஞ்சற்படுத்தாமல் பெரும்பாலும் எடுக்க முடியாதனவாய் இருக்கின்றன. ராமாயணத்தில் உபாக்கியான அமைப்பு இலியாதின் அமைப்புக்குத் தாழ்ந்ததன்று. (பக்கம் 39)


இவ் யுத்தகாண்டம்  ஒன்று மாத்திரம் அளவில் மேனாட்டுப் பெரிய மகா காவியங்களுக்கு ஏறத்தாழச் சரியாக இருக்கிறது. சாதாரணப் பதிப்புகளில் யுத்த காண்டத்தில் 4,358 விருத்தங்கள் காணப்படுகின்றன. இலியாதில் 15,693 அறுசீர் வரிகளே இருக்கின்றன என்று கணக்கிடுகிறார்களாதலால் கம்பனது யுத்த காண்டம் இலியாதை விடப் பெரியதாகவே இருக்கிறது. அவ் இலியாதில் உள்ள சகல சுவைகளையும் இக் காண்டத்தில் நாம் காணலாகும். (பக்கம் 53)


போரை வர்ணிப்பதில் ஹோமரே தான் சிறந்த கவி என்று மேனாட்டு ஆசிரியரின் கூற்றுக்களைக் கண்டும், ஹோமரின் உத்கிருஷ்டமான யுத்த வர்ணனைகளைப் படித்துப் பார்த்தும் நாம் மயங்கிப் போய், ஹோமரின் போர்ச் சித்திரங்களை விட உயர்ந்த சித்திரங்கள் கிடையா என மதித்திருந்தோம். ஆனால் கம்ப ராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தைப் படித்துப் பார்த்ததும், கம்பன் போர் வர்ணனையில் ஹோமருக்குத் தாழ்ந்தவனில்லை என்றும், சில இடங்களிலும் சில விஷயங்களிலும் ஹோமரது போர் வர்ணனையை வென்றிருக்கிறானென்றும் கண்டு கொண்டோம். ஹோமரில் ஓர் குற்றம் இங்கு எடுத்தற்பாலது….. (பக்கம் 60)

தொடர்ந்து ஹோமரின் மீதான குற்றத்தை வ்.வெ.சு. ஐயர் விரிவாக விளக்குகிறார்.

மொத்தத்தில் சுவையான நூல்.

கம்பனின் காவியத்தை சிகரத்தில் நிறுத்தும் நேர்மையான விமரிசனம்.

அனைவரும் படிக்க வேண்டிய அற்புதமான நூல்.

கட்டுரையை முடிக்க வேண்டுமென்று நினைத்தாலும் அரவிந்த ரிஷியின் கருத்துக்களைப் பார்க்கவில்லை என்பதால் அடுத்த கட்டுரை தொடரும். அத்துடன் இந்த விமரிசனம்  பற்றிய தொடர் முடியும்.



வர்ஜிலையும், ஹோமரையும் வம்பிக்கிழுக்க வேண்டாமே! -1 (Post No.4293)

Written by S.NAGARAJAN



Date:12 October 2017


Time uploaded in London- 67-16 am



Post No. 4293

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.




கம்பன் கவி இன்பம்


வர்ஜிலையும், ஹோமரையும், மில்டனையும் வம்பிக்கிழுக்க வேண்டாமே! -1



கட்டுரை எண்4272 – பிரசுரமான தேதி :5-10-2017

கம்ப ரஸிகர் திரு கே.என். சிவராஜ பிள்ளையின் கம்பராமாயண கௌஸ்துப மணி மாலை என்ற நூலின் பாடல்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. அதில் இறுதியில் வரும் பாடல் இது>

நாமகள் அருள் நண்ணும் வரகவி

ஹோமர் வர்ஜில் மில்ற்றன் என்ன ஓதுவார்

வாமமார் வடதேச வான்மீகர் தென்

சீமையத் தமிழ்க் கம்பர்த் தெரியலார்


பொருள்: ஸரஸ்வதி கடாக்ஷம் பெற்று விளங்கும் வரகவிகள் ஹோமர், வர்ஜில், மில்ற்றன் என்னும் மூவரே என்று மேற்றிசையோர் கூறுகின்றனர். ஆனால் அவர் அங்ஙனம் கூறுவதற்குக் காரணம் வடதேசத்தில் அழகிய ஆரியப் புலவனாம் வான்மீகியையும் தென் தேசத்தில் இனிய தமிழ்க்கவியரசனாம் கம்பனையும் அறியாமையேயன்றி வேறன்று.


கட்டுரையைப் படித்த அன்பர் திரு ஆர்.நஞ்சப்பா அவர்கள் தன் கருத்துக்களைப் பதிவு செய்துள்ளார். அவர் நல்ல ஒரு அறிஞர். பல நூல்களைக் கற்றறிந்தவர். யார் மனதும் நோகாதபடி தன் கருத்துக்களைப் பதிவு செய்யும் வல்லமை படைத்தவர்.. அதில் சில பகுதிகளைக் கீழே பார்க்கலாம்.



கவிஞர் சிவராஜபிள்ளையின் கம்பர்-வால்மீகி பக்தியும் பற்றும் போற்றுதற்குரியன. ஆனால், அதற்காக வர்ஜிலையும், ஹோமரையும் மில்டனையும் வம்புக்கிழுக்கவேண்டாமே !
ஒவ்வொரு சமுதாயத்திலும் உயர்ந்த தெய்வீகக் கவிகள் இருந்திருக்கிறார்கள். உயர்ந்த விஷயங்களைப்பற்றி எழுதியிருக்கிறார்கள். பண்பாட்டு மலர்ச்சிக்கும் வளர்ச்சிக்கும் வழிவகுத்திருக்கிறார்கள். அவரவர்கள் பண்பாட்டிற்கும் மொழி நடைக்கும் ஏற்றவகையில் பாடியிருக்கிறார்கள். வெவ்வேறு மரபுகளைச் சார்ந்த, மொழிகளில் உள்ள உயர்ந்த காவியங்களை ஒப்பிடுவது சரியாகுமா என்பது சந்தேகத்துக்கிடமானது. ஆனால் சில உயர்ந்த, ஆன்மீகக் கருத்துக்கள் மனித குலம் முழுமைக்கும் பொதுவாக இருக்கின்றன. இவற்றை சிறந்த கவிகள் சிறப்பித்தே இருக்கிறார்கள். Great minds think alike.


சிவராஜபிள்ளையவர்கள் வர்ஜில், ஹோமர், மில்டன் நூல்களை அந்தந்த மொழிமூலத்திலேயே பயின்றாரா என்பது தெரியாது! அப்படிப் பயிலாமல் ஒப்பிடுவது எப்படிச் சரியாகும்?………….

ஹோமர் பார்வையற்றவர். அவர் அகக்காட்சியில் கண்டு எழுதினார். இது ஒரு தெய்வீக உந்துதலால் நடந்தது. [ இதை மேலை நாட்டினரை விட நாம் எளிதாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்! ] மில்டன் ” Paradise Lost ” காவியம் எழுதியபோது பார்வை இழந்திருந்தார் ! ஆனால் ஓர் உயர்ந்த காவியம் படைக்கவேண்டும் என்ற உந்துதலால் , கங்கணம் கட்டிக்கொண்டபடி, எழுதினார் ! இதுவும் தெய்வீக அருளால் நடந்ததே! அவரவர் மரபுக்குத் தக்கபடி எழுதினார்கள். ஹோமரும் வர்ஜிலும் தேசீயக்கவிகளாக போற்றப்படுகிறார்கள்., மில்டன் அத்தகைய இடத்தைப் பெறாவிட்டாலும் உயர்ந்த கவிஞராக மதிக்கப்படுபவர்.,

நமக்கு வால்மீகியும் கம்பரும் இரு கண்கள். அதற்காக பிற மொழி கவிஞர்களை என் குறைத்து மதிப்பிடவேண்டும்? It looks uncharitable.

இதே கட்டுரைக்கு அன்பர் டி.எஸ்,கே. ரகு அவர்கள் தனது கருத்துக்களைப் பதிவு செய்துள்ளார். அதில் சில பகுதிகளைக் கீழே பார்க்கலாம்.



I have enjoyed and been enlightened by your posts, thank you.

While I don’t see you doing it much, but I do come across in blogs and fb posts that leads me to perceive this: we tamils seem to labour under an enormous inferiority complex that we feel compelled to shout at every turn how we are ‘better,, ‘superior’, ‘cultured’ than others. Isn’t it possible to enjoy the treasure available to us peaceably without putting others down or drawing odious comparisons? Isn’t time we look at it more maturely and let the beauty speak for itself instead of thirsting for endorsements?

இந்த இரு அன்பர்களும் பொதுவாகக் குறிப்பிடும் கருத்து மற்ற கவிஞர்களைத் தாழ்த்தித் தான் வால்மீகியையும் கம்பனையும் உயர்த்த வேண்டுமா?


பதில் : வேண்டாம்.


ஆனால் திரு சிவராஜ பிள்ளை வாழ்ந்த காலம் சென்ற நூற்றாண்டு. அநத பழைய நாட்களில் பலரும் ஆங்கிலத்தில் எதை எழுதினாலும் புகழ்வதோடு உடனடியாக ‘டமிளில் என்ன இருக்கிறது’ என்று ஏளனம் செய்வது வழக்கம்.

அதையொட்டி மனதில் எழுந்த எண்ணத்தின் விளைவாக இப்படி எழுதி இருக்கலாம்.




இதே கால கட்டத்தில் வாழ்ந்தவர் மஹரிஷி அரவிந்தர். ஆங்கில பேராசிரியராக ஆரம்ப காலத்தில் பணியாற்றியவர். லத்தீன், சம்ஸ்கிருதம், ஆங்கிலம் உட்பட்ட பல மொழிகளை அறிந்தவர்.

அதே போல வ.வே.சு. ஐயர் கம்ப ராமாயணம். வால்மீகி ராமாயணம், மில்டனின் பெருங் காப்பியங்கள், வர்ஜில், ஹோமரின் காவியங்களை நன்கு படித்தவர். அலசி ஆராய்ந்தவர்.

அவர்களது கருத்துக்களை மிக மிகச் சுருக்கமாக தர விழைகிறேன்.

அத்துடன் பேராசிரியர் மதுரையைச் சேர்ந்த திரு எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் கம்பனும் மில்டனும் நூலின் சில முக்கிய கருத்துக்க்ளையும் இங்கு தர விழைகிறேன்.



டாக்டர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் கம்பனும் மில்ட்டனும் – ஒரு புதிய பார்வை என்ற நூல் 1978 நவம்பரில் முதல் பதிப்பைக் கண்டது.407 பக்கங்களைக் கொண்ட விரிவான புத்தகம்.

இதில் ஒரு வார்த்தை கூட இவரை உயர்த்தியோ அவரைத் தாழ்த்தியோ இல்லை.

மில்ட்டன் மற்றும் கம்பனின் காவியப் போக்கு, சுவை, உத்தி உள்ளிட்டவற்றை விளக்குகிறார் நூலாசிரியர்.

ஹோமர் இயற்றிய இலியத் ஆடிசி என்னும் கிரேக்க காவியங்களும் வான்மீகி இயற்றிய இராமாயணமும் வியாச பாரதமும் இயற்கைக் (கேள்விக்) காவிய இனத்துக்கு எடுத்துக் காட்டுகளாகும். (பக்கம் 19)

கொள்கையளவில் கருதினால் கம்பனும் மில்ட்டனும் த்த்தம் காவியத்தை மூன்றில் ஒரு வகையில் அமைக்கலாம்.


  1. இருபாகக் கதையை ஒரே ஒரு நிகழ்ச்சியாக ஐக்கியப்படுத்தி அதனைக் காலமுறையில் நடத்துவது.
  2. அவ்வாறு ஒன்றிய நிகழ்ச்சியை இடையில் தொடங்கி முந்திய செயலைப் பின்னோக்கு உரையாக அமைப்பது.
  3. கதையின் பிற்பகுதியிலிருந்து நிகழ்ச்சியை உருவாக்கிக் கொண்டு முற்பகுதியை ஏதாவது ஒரு வகையில் தொடர்புடைய கிளைக் கதையாக அமைப்பது.

கம்பன் முதல் முறையையும் மில்ட்டன் மூன்றாம் முறையையும் பின்பற்றுவர். (பக்கம் 71)


துறக்க நீக்கம் போலவே தமிழ் இராமாயணமும் கதையின் இடையிலும் நிகழ்ச்சியின் தொடக்கத்திலும் ஆரம்பமாகிறது. விண்ணகப்போரை மிலட்டன் ஒதுக்கியதைப் போலவே, கம்பனும் இராவணன் அருந்தவம் செய்து வரம்பிலா ஆற்றல் பெற்றதையும் அதைக் கொண்டு எல்லா உலகங்களையும் வென்று கொடுங்கோலோச்சியதையும் எடுத்துச் சொல்லாது விடவேண்டியிருக்கிறது. (பக்கம் 76)


கம்பனுக்கு முதனூலாக வான்மீகமும் முன்மாதிரியாக சிலப்பதிகாரமும் பயன்பட்டன. ஆனால் மில்ட்டனுக்கு இன்னும் வளமான காவிய மரபு கை கொடுத்தது.

எளிய நிகழ்ச்சியையும் விசாலமான வீச்சையும் சாத்ரியமாக இணைப்பதில் மில்ட்டனுக்கு முன் மாதிரியாக அமைந்தது இலியத். (பக்கம் 85)



ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழ்க் கலைஞனின் மனோபாவனையில் இலட்சியக் கோசலம் உயிர்த்தெழுந்ததென்றால் பதினேழாம் நூற்றாண்டு ஆங்கிலக் கவிஞனின் ஒளிக் காட்சியில் ஆதாமும் ஏவாளும் ஈடன் சோலையில் நடத்திய வாழ்வு துவங்கியது. கம்பன் காவியத்தில் கோசலம் பெறு சிறப்பிடத்தை மில்ட்டன் காவியத்தில் ஈடன் பெறும். (பக்கம் 121)



உயிரினங்களுக்குப் பெயரிட்டவன் ஆதாமாக, மலர்களுக்குப் பெயர் சூட்டியவள் ஏவாளே; நாள்தோறும் காலையும் மாலையும் பூக்களைப் பேணும் பணியும் புரிந்தாள் அவள் (XI: 273-77)


கம்பனும் மறுப்புவமைகளை ஆளத் தயங்கான். எடுத்துக் காட்டாக, அயோத்தி மாளிகையின் மிகுந்த வெண்மை, நிலவு பொழியும் சந்திரனையும் கரிது எனச் சொல்லும்படி இருந்தது என்பான். (பக்கம் 142)

Kamban image from wikipedia

இப்படி பக்கத்திற்குப் பக்கம் மில்ட்டனையும் கம்பனையும் அரவணைத்துச் செல்கிறார் நூலாசிரியர்.

அருமையான நூல் இரு கவிஞர்களையும் உயரத்தில் ஏற்றி வைத்துப் பார்த்து மகிழ்கிறது.


(என் தந்தையின் நெருங்கிய நண்பர் திரு எஸ்.ராமகிருஷ்ணன். மதுரையில் வடக்குமாசி வீதியில் எங்கள் வீட்டிலிருந்து ஐந்தாவது வீடு அவருடையது. பல வருடங்கள் அடிக்கடி திரு ராமகிருஷ்ணன் எங்கள் வீட்டிற்கு வருவார்; அல்லது நாங்கள் அவர் வீட்டிற்குச் செல்வோம். அந்த இனிய நாட்கள் மறக்க முடியாதவை)


அருமையான இந்த நூலைப் படிப்போர் கம்பனையும் மில்ட்டனையும் ஒருசேரப் பாராட்டுவர்.

  • கட்டுரை நீண்டு விட்டதால் வ.வேசு. ஐயர், அரவிந்தர் ஆகியோரின் கருத்துக்களை அடுத்த கட்டுரையில் பார்க்கலாம்..
  • அடுத்த கட்டுரையுடன் இந்த வம்பு முடியும்.


மஹாகவி பாரதியார் பற்றிய நூல்கள் – 40 (Post No.4278)

Written by S.NAGARAJAN



Date: 7 October 2017


Time uploaded in London- 5–19 am



Post No. 4278

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.



பாரதி இயல்


மஹாகவி பாரதியார் பற்றிய நூல்கள் – 40

மகாகவி பாரதி – சில புதிய உண்மைகள் – சீனி.விசுவநாதன் எழுதியுள்ள ஆய்வு நூல்


by ச.நாகராஜன்


மகாகவி பாரதியார் சமீப காலத்தில் வாழ்ந்திருந்தாலும் கூட அவரைப் பற்றிய செய்திகள் பல தவறாகவே உள்ளன.

இதற்குக் காரணம் பல.

அவருடன் நெருங்கிப் பழகியவர்கள் தம் நினைவிலிருந்து கூறிய தகவல்கள் பல. இவற்றில் காலப் பிழை, இடப் பிழை, கருத்துப் பிழை ஆகியவை உள்ளன. இது இயல்பே.

பல செய்திகள் அரசு ஆவணங்களில் புதைந்துள்ளன. பல கட்டுரைகள், கவிதைகள் பழைய கால பத்திரிகைகளில் மறைந்துள்ளன.

இதையெல்லாம் சரி பார்த்து உள்ளதை உள்ளபடி தொகுப்பது உண்மையிலேயே பெரிய காரியம்.

இதற்கு கட்டுக்கோப்பான, நல்ல பண வசதி படைத்த நிறுவனம் ந்ல்லோரால் நடத்தப்பட வேண்டும்.

அது இதுவரை இல்லை.

ஆகவே இந்தக் குறையைப் போக்க பல பாரதி ஆர்வலர்கள் தம்மால் இயன்ற பணியைச் செய்துள்ளனர்.

எந்த வசதியும் இல்லாத குறையை நினைத்துப் பார்த்தால் இது ஒரு இமாலய முயற்சி தான்.

இந்த இமாலய முயற்சியில் ஏறி வெற்றி பெற பல டென்சிங்குகள் முயன்று சாதனை படைத்துள்ளனர்.

அந்த பல டென்சிங் ஒருவர் சீனி.விசுவநாதன்.

பாரதி அன்பர்கள் இகுகளில்வரை எப்படிப் பாராட்டினாலும் தகும்.

இவரது அரிய படைப்புகளில் ஒன்று – மகாகவி பாரதி – சில புதிய உண்மைகள்.

272 பக்கங்கள் முதல் பதிப்பு வெளியீடு 1984ஆம் ஆண்டு.

முழு நூலும் அத்தியாயங்களாகப் பிரிக்கப்படவில்லை.

செய்திகளின் தொகுப்பையே காண்கிறோம். நல்ல முறையில் பொருள்வாரியாக இதைப் பிரித்தால் நன்றாக இருக்கும்.

முதல் பகுதி மகாகவி பாரதி: சில புதிய உண்மைகள் (115 பக்கங்கள்)

அடுத்த பகுதி : சிந்தனைக்குச் சில (157 பக்கங்கள்)

ஏராளமான செய்திகள் அள்ளிக் குவிக்கப்பட்டுத் தரப்பட்டுள்ளன.

நம்முடைய்  ஆர்வத்திற்கேற்ப நாம் தான் உரிய முறையில் அட்டவணைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

சுவையான பல செய்திகளில் சிலவற்றின் விவரம் கீழே தரப்படுகிறது. :

1) பாரதியார் கவிதைகள் பதிப்பு வரலாறு மிகவும் விரிவாகத் தரப்பட்டுள்ளது.

2) சக்கரவர்த்தினி, இந்தியா, சுதேசமித்திரன், கர்மயோகி ஆகிய இதழ்களில் வெளியாகியுள்ள பாரதி படைப்புகளின் அட்டவணை நூலில் தரப்பட்டுள்ளது.

3) ஏராளமான கவிதைகளின் தலைப்புகள் மாறி இருப்பதை சீனி. விசுவநாதன் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

4) ஆங்கிலம் மற்றும் வங்க மொழிப் பாடல்கள் ஒன்பதை பாரதி மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். அவற்றின் பட்டியலை நூலில் காணலாம்.

5) பாரதி தன் கைப்பட எழுதிய கைப்பிரதிகளின் அடிப்படையில் 90 பாடல்களின் பட்டியலும் நூலில் இடம் பெற்றுள்ளது.

6) பாரதியின் கண்ணம்மா பாடல்களில் செல்லம்மா என்ற வார்த்தையே கவிதைகளில் முதலில் இடம் பெற்றிருந்தது.

ஆனால் “அப்பாதுரை மாமா விருப்பப்படி செல்லம்மா என்று வந்த் இடங்கள் எல்லாம் கண்ணம்மா என்று மாற்றப்பட்டது” என்பதை ச்குந்தலா பாரதி எழுதியுள்ளார்.

7) பாரதியார் தம் பாடல்களை எந்த ராகத்தில் எந்த தாள கதியில் பாட வேண்டுமென்று தெளிவு படுத்தியுள்ளார். அவரே எழுதியுள்ள சில பாடல்களின் ராகப் பட்டியலையும் நூலில் காண்கிறோம்.

8) காணி நிலம் வேண்டும் என்ற பாடலின் தலைப்பில் முதலில் பராசக்திக்கு ஒரு புலவன் வேண்டுகோள் என்று பாரதி எழுதியிருந்தார். பின்னர் அதை நீக்கி விட்டு காணி நிலம் என்பதையே தலைப்பாக ஆக்கி விட்டார்.

9) பாரதி வாழ்ந்த காலத்திலேயே அவரது பாடல்கள் சில தெலுங்கு மொழியில் பெயர்க்கப்பட்டன. பிரான்ஸ், இங்கிலாந்து கவியரசர்கள் பார்தி பாட்டை மொழி பெயர்த்தனர். அயர்லாந்து க்விஞரான ஜேம்ஸ் ஹெச். கஸின்ஸ் என்பவர் பாரதியாரின் சில கவிதைகளை மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

10) என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம் என்ற பாடலை ஆங்கில அரசு மும்முறை மொழிபெயர்த்தது. அந்தப் பாடலின் ஆங்கில வடிவத்தை நூலில் பார்க்கலாம்.


11) தமிழ்நாடும் ஸ்ரீமான் ஸி.சுப்பிரமணிய பாரதியாரும் – ஓர் ஆராய்ச்சி என்ற தலைப்பில் தேசபக்தன் வருஷமலரில் திரு எ.எஸ்.நாகரத்தினம் என்பவர் ஒரு கட்டுரையை எழுதியுள்ளார். ஆனால் என்ன முயன்றும் அது கிடைக்கவில்லை. இப்படி பல அரிய கட்டுரைகளைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறார் சீனி.விசுவநாதன்.

12) பாரதி பாடல்கள் நாட்டுடமையாக்கப்பட்ட வரலாற்றை நூலில் காண்கிறோம்.

13) குரு கோவிந்தசிம்ஹன் விஜயம் இந்தியா பத்திரிகையில் நான்கு வாரங்கள் தொடர்ந்து பிரசுரமானது. இந்தப் பாடலின் வரலாறை நூலில் காணலாம். லண்டனில் நடந்த குருகோவிந்த சிங்கினுடைய விழா பற்றிய செய்தியை வ.வெ.சு ஐயர் பார்தியாருக்கு அனுப்ப அதைப் பிரசுரித்த பாரதியார் தன் பங்கிற்கு குரு கோவிந்த சிம்ஹ விஜயம் என்ற கவிதையைப் புனைந்து அதைப் பிரசுரித்தார்.

14) ‘பாரத தேசமென்று பெயர் சொல்லுவார்’ பாடலில் இல்லாத கண்ணிகள் நூலில் சுட்டிக் காட்டப்படுகின்றன – அதன் வரலாறுடன்.

15) நூலின் இறுதியில் “நான் செய்த தவறுகள்” என்ற தலைப்பில் சில தகவல்களைத் தான் “கண்மூடித்தனமாகப்” பின்பற்றித் தந்ததைச் சுட்டிக் காட்டும் சீனி.விசுவநாதன் ஆய்வின் களம் விரிய விரிய தனது தவறுகள் புலப்பட்டதை வெளிப்படையாக ஒப்புக்  கொள்கிறார்.

இது தான் ஆராய்ச்சியின் நேர்மை.

பாரதியைப் பற்றிய விரிவான ஆய்வு நூல் ஒன்று வெளியிடப்பட வேண்டும் காலப் போக்கில் கிடைக்கும் கூடுதல் தகவல்கள் -ரஸமான செய்திகள் – உள்ளிட்டவற்றைக் கொண்டு பாரதி நூல்கள் பற்றிய ஆராய்ச்சி விரிவாக நடைபெறலாம்; நடைபெற வேண்டும்  என்று தன் நம்பிக்கையை தெரிவிக்கிறார் ஆசிரியர்.

பாரதி ஆர்வலர்களுக்கு இந்த நூல் ஒரு பொக்கிஷம்.

ஏற்கனவே தாங்கள் படித்தவற்றுள் இருப்பதை “நேர் செய்து” கொள்ள இது ஒரு செய்திக் கருவூலம்.

உடனடியாக இதை பாரதி நூல்களுடன் வீட்டில் சேர்த்து விடலாம்.