பெண்கள் அழிவது எதனாலே? பிராமணர் அழிவது எதனாலே? (Post No.3546)

3be97-brahmin2

Written by London swaminathan

 

Date: 15 January 2017

 

Time uploaded in London:- 11-55 am

 

Post No.3546

 

 

Pictures are taken from different sources; thanks.

 

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

அந்தக் காலத்தில் அனுபவ அறிவு மூலம் பழமொழிகளையும் பாடல்களையும் எழுதி எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு விட்டுச் சென்றனர். அவைகளில் சில:-

ஸ்த்ரீ ரூபம் = அழகினால் பெண்களுக்கு ஆபத்து

பிராமண ராஜ சேவா= அரசர்களிடத்தில் பணிபுரிவதால் அந்தணர்களுக்கு ஆபத்து

காவஹ தூரப்ப்ரசாரண = தொலைவில் மேய்வதால் பசுக்களுக்கு ஆபத்து

ஹிரண்ய லோபலிப்சா = பேராசையினால் தங்கத்துக்கு அழிவு

 

 

சில எடுத்துக்காட்டுகள்:

 

உலகப் பேரழகி சித்தூர் ராணி பத்மினியால் அவள் மீது ஆசைகொண்ட அலாவுதீன் கில்ஜி ரஜபுத்ர ராஜ்யத்தை அழித்தான்.

பிராமணர்களுக்கும் நவநந்தர்களுக்கும் மோதல் வலுத்து, சாணக்கியனை நந்த வம்சம் அவமானப்படுத்தியது. இறுதியில் நந்த வம்சத்தை வேருடன் கலைந்தார் சாணக்கியர்.

பசுக்கள் வேறு நிலத்தில் மேய்வதால் கிராமங்களில் கோஷ்டி மோதல் ஏற்படுகிறது. அல்லது புலி சிங்கம் முதலிய மிருகங்களால் கொல்லப்படுகிறது.

தங்கத்தின் (செல்வத்தின்) மீது ஆசை கொண்டு சிறைக் கம்பிகளை எண்ணியோர் உலகம் முழுதும் உண்டு

 

இது போன்ற ஏராளமான எடுத்துக் காட்டுகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.

 

ஸ்த்ரீ விநஸ்யதி ரூபேண ப்ராஹ்மணோ ராஜசேவயா

காவோ தூரப்ரசாரேண ஹிரண்யம் லோபலிப்சயா

–சுபாஷித ரத்ன பாண்டாகாரம் 153/19

xxx

2feaa-beauty2blong2bhair2bbaack

கருட புராணம் (115-7) இதைக் கொஞ்சம் மாற்றிச் சொல்லும்:

 

ஸ்த்ரியோ நஸ்யந்தி ரூபேண தபஹ க்ரோதேன நஸ்யதி

காவோ தூரப்ரசாரேண க்ஷுத்ரான்னேன த்விஜோத்தமாஹா

பொருள்:-

ரூபேண ஸ்த்ரி = அழகினால் பெண்களுக்கு ஆபத்து

 

க்ரோதேன தபஹ = கோபத்தினால் தவத்துக்கு அழிவு (விஸ்வாமித்ரரும் துர்வாசரும்  சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள்)

 

க்ஷுத்ரான்னேன திவிஜோத்தமாஹா= ஆரோக்கியமற்ற, சுத்தமில்லாத உணவைச் சாப்பிடுவதால் அந்தணர்களுக்கு ஆபத்து.

காவஹ தூரப்ப்ரசாரண = தொலைவில் மேய்வதால் பசுக்களுக்கு ஆபத்து

xxx

 

பிராமணர்கள் பற்றி மனு தர்ம சாஸ்திரம் சொல்வதும் முக்கியமானது:-

 

அனப்யாஸேன வேதானாமாசரஸ்ய ச வர்ஜனாத்

ஆலஸ்யாதன்னதோஷாச்ச ம்ருத்யுர் விப்ராஞ்சிதாம்சதி

மனு 5-4

 

 

பொருள்:-

வேத அனப்யாசேன = வேதங்களைக் கற்காததாலும்

ஆசாரவர்ஜன = ஆசார விதிகளைப் பின்பற்றாததாலும்

ஆலஸ்ய = சோம்பேறித்தனத்தாலும்

அன்னதோஷ = சாப்பிடக்கூடாத உணவைச் சாப்பிடுவதாலும்

 

பிராமணர்களுக்கு விரைவில் மரணம் சம்பவிக்கிறது.

 

எல்லோரும் விதி முறைகளைப் பின்பற்றி நூறாண்டுக்காலம் வாழ்க! நோய் நொடி இல்லாமல் வாழ்க!!

 

–subham–

 

முத்து பிறக்கும் இடங்கள் இருபது (Post No.3524)

Research Article by London swaminathan

 

Date: 8 January 2017

 

Time uploaded in London:- 6-28 am

 

Post No.3524

 

 

Pictures are taken from different sources; thanks.

 

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

தந்தி வராக மருப்பிப்பி பூகந்தழை கதலி

நந்து சலஞ்சலம் மீன்றலை கொக்கு நளினமின்னார்

கந்தரஞ்சாலி கழைகன்ன லாவின் பல்கட்செவிக்கார்

இந்துவுடும்புகரா முத்தமீனுமிருபதுமே

—–உவமான சங்கிரகம், இரத்தினச் சுருக்கம்

யானைக் கொம்பு, பன்றிக்கொம்பு, முத்துச்சிப்பி, பாக்குமரம், வாழைமரம், நத்தை, சலஞ்சலம் (வலம்புரிச் சங்கு), மீ ன் தலை, கொடுக்குத் தலை, தாமரை, பெண்கள் கழுத்து, நெல், மூன்கில், கரும்பு, மாட்டுப்பல், பாம்பு, முகில், கர்ப்பூரம், முடலை, உடும்பு என்னும் இருபது இடங்களில் முத்து பிறக்கும்.

 

இந்த இருபது வகைகளில் கடலில் கிடைக்கும் முத்து ஒன்றுதான் அணிவரும் அணியும் முத்து.

 

1.தந்தி 2.வராகம் மருப்பு= யானை, பன்றி இவைகளின் கொம்புகள்

3.இப்பி = முத்துச் சிப்பிகளும்

4.பூகம் = கமுகங்காய் குல்லைகள்

5.தனி கதலி = ஒப்பற்ற வழைக்குலைகள்

6.நந்து = சங்கும்

7.சலஞ்சலம் = விசேஷ /அபூர்வ வலம்புரிர்ச்சங்கு

8.மீன்றலை = மீன் தலை

9.கொக்கு= கொக்கின் தலை

10.நளினம் = தாமரை

11.மின்னார் கந்தரம் = பெண்களின் கழுத்து

12.சாலி = செந்நெற் கதிர்க்குலை

13.கழை = மூங்கில்

14.கன்னல் = கரும்பு

15.ஆவின் பல் = பசுமாட்டின் பல்

16.கட்செவி = பாம்பு

17.கார் = மேகம்

18.இந்து = சந்திரன்

19.கரா =முதலை

20.உடும்பு= உடும்பின் தலை

 

Nose ring with pearls; picture from wikipedia

காளிதாசனும் இதையே சொல்கிறான்:

ஆரிய திராவிட வாதம் பொய் என்பதும், பாரதம் முழுதும் ஒரே கலாசாரம்தான் இருந்தது என்பதும் காளிதாசனின் 1250 உவமைகளையும் சங்கத் தமிழ் இலக்கிய உவமைகளையும் ஒப்பிட்டால் நன்கு விளங்கும். உலகில் வேறு எந்த கலாசாரத்திலும் அத்தகைய உவமைகளைக் காணவும் முடியாது; தமிழுக்கும் சம்ஸ்கிருதத்துக்கும் உள்ள அடிப்படை ஒற்றுமை போல வேறு எந்த மொழியிலும் காணவும் முடியாது!

 

முத்துச் சரம், அறுந்த முத்து மாலை பற்றி “சூத்ர மணிகணா இவ” என்னும் பகவத் கீதை உவமை சங்க இலக்கியத்திலும் தொல்காப்பியத்திலும் இருப்பதை சென்ற வாரம் எழுதினேன். அதற்கு முன் முத்து பற்றி பல கட்டுரைகள் எழுதினேன். மிகச் சுருக்கமாக:-

 

சுவாதி நட்சத்திரத்தன்று பெய்யும் மழை சிப்பியின் வாய்க்குள் புகுந்து முத்து ஆகிறது என்று பர்த்ருஹரி சொன்னது கருவூர் கதப்பிள்ளையின் புறம் 380 பாடலில் உள்ளது.

காளிதாசனின் மாளவிகாக்னிமித்ரத்தில் உள்ளது (1-6)

 

யானைத் தந்தத்திலுள்ள முத்து பற்றி காளிதாசன் குறிப்பிடும் இடங்கள்:_ குமாரசம்பவம் — 1-6; ரகுவம்சம் 9-65;

 

தமிழ் இலக்கியத்தில் யானை முத்து, மூங்கில் முத்து பற்றி வரும் இடங்கள்:-

முருகு-304; மலைபடு-517; கலி 40-4; புறம் 170; ப.பத்து- 32; நற்.202; குறிஞ்சி 36; அகம் 282; 173

 

காளிதாசனுக்குப் பிடித்த உவமைகளில் முத்து மாலையும் ஒன்று.

பறவைகள் குடியேறும் போது (Please read my article on Bird Migration) பறந்து செல்லுவது முத்துமாலை போல உள்ளது என்றும் நதிகளை மலை உச்சியிலிருந்து பார்க்கையில் அவை முத்துமாலை போலத் தென்படும் என்றும் (ரகு.13-48; மேகதூதம் 49) கூறுகிறான்.

 

xxx

 

Ambergris from Sperm Whale used in perfumes

கீழ்கண்டபகுதி நான் எழுதிய பழைய கட்டுரையிலிருந்து:-

வராஹமிகிரர் எழுதிய பிருஹத் ஜாதகம் என்னும் அற்புத சம்ஸ்கிருத கலைக்களஞ்சியத்தில் பெர்fயூம் செய்வது எப்படி?” என்பது உள்பட 106 தலைப்புகளில் எழுதியுள்ள அரிய பெரிய விஷயங்களைக் கடந்த சில நாட்களில் கண்டீர்கள். இன்று முத்துக்கள் பற்றிப் பார்ப்போம்.

 

முத்துக்கள் உற்பத்தியாகும் எட்டு இடங்கள்:

த்விப: புஜக: சுப்தி: சங்க: அப்ர: வேணு: திமி: சூகர: சூதானி

முக்தா பலானி ஏஷாம் பஹூ சாது ச சுப்திஜம் பவதி

——-பிருஹத் சம்ஹிதா, அத்தியாயம் 81

பொருள்: யானை, பாம்பு, முத்துச் சிப்பி, சங்கு, மேகம், மூங்கில், திமிங்கிலம், காட்டுப் பன்றி ஆகிய இடங்களில் முத்து கிடைக்கும்.

வராக மிகிரர் இப்படிச் சொன்னாலும் விஞ்ஞானிகள் அறிந்த முத்துக்கள் கடலிலும் சில இடங்களில் ஆறுகளிலும்  கிடைக்கும் முத்துக்கள் மட்டுமே. மற்றவை எல்லாம் இதுவரை நிரூபிக்கப்படாதவையே. வராஹ மிகிரரும் தனக்கு முன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நிலவி வரும் கருத்துக்களைத் தான் தொகுத்திருப்பதாகவே கூறுகிறார். அதனால் தன் நூலுக்கே சம்ஹிதை=தொகுப்பு எனப் பெயரிட்டுள்ளார்.

 

xxx

 

கடல் தரும் ஐந்து செல்வங்கள்

 

ஓர்க்கோலை சங்கம் ஒளிர்பவளம் வெண்முத்தம்

நீர்ப்படும் உப்பினோடைந்து

 

இவை ஐந்தும் கடல் தரும் செல்வம் என்று பழைய செய்யுள் கூறும்

 

ஒர்க்கோலை – அம்பர், அம்பர் க்ரிஸ் என்று அழைக்கப்படும் இது ஸ்பெர்ம் வேல் எனப்படும் திமிங்கிலத்திலிருந்து கிடைக்கிறது. மரத்திலிருந்து வெளியேறும் கோந்து போன்ற பிசினும் ஓர்க்கோலை என்று அழைக்கப்படும். மற்ற நான்கு: சங்கு,   பவளம், முத்து, உப்பு என்பன

 

 

அம்பர் அம்பர்க்ரிஸ் என்பது திமிங்கிலத்தின் குடலில் சுரக்கப்படும் ஒரு திரவம் கெட்டியாகி அதன் மலத்துடன் வெளியே தள்ளப்படும். உடலுக்குப் பூசும் வாசனைப் பொருட்களில் (செண்ட், பெர்ஃயூம்) அந்த நறுமணத்தை நீடிக்க வைக்க இது உதவும். மரத்திலிருந்து கிடைக்கும் பிசினைக் கொண்டு அலங்காரப் பொருட்களைச் செதுக்குவர். அதற்குள் ஏதேனும் பூச்சி, புழுக்கள் சிக்கியிருந்தால் அது ஆராய்ச்சிக்கு உதவுவதோடு அதன் மதிப்பும் அதிகரிக்கிறது.

Amber from trees with insects trapped inside.

MY OLD ARTICLES: _

 

Pearls in the Vedas and Tamil Literature- posted by me on 17 May 2014

http://swamiindology.blogspot.co.uk/2014/05/pearls-in-vedas-and-tamil-literature.html

 

1)Lord Krishna’s Diamond in USA? –  posted on 23 April 2012

https://tamilandvedas.com/2012/04/23/krishnas-diamond-in-usa/

2)அமுதசுரபி எங்கே? மயில் ஆசனம் எங்கே?

http://swamiindology.blogspot.co.uk/2012/05/blog-post.html

3)Gem Stones in Kalidasa and Tamil Literature

13th February 2012

http://swamiindology.blogspot.co.uk/2012/02/gem-stones-in-kalidasa-tamil-literature.html

 

ரத்தினங்களை அணிவதால் என்ன கிடைக்கும்? வராஹமிகிரர் பதில்!! Posted on 12 -2 -2015

 

–subham–

 

தொல்காப்பியத்தில் பகவத் கீதை உவமை! (Post No.3513)

Research Article written by London swaminathan

 

Date: 4 January 2017

 

Time uploaded in London:-  15-53

 

Post No.3513

 

 

Pictures are taken from different sources; thanks.

 

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

ஆதிகாலத்தில் இந்தியர்களுக்கு ஒரே சிந்தனைதான். அவர்கள் உவமைகள் கூட ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கும். மேலும் அததகைய உவமைகளை வேறு எந்த பண்பாட்டிலும் காண முடியாது. இதனால் என்ன தெரிகிறது? ஆரியரும் கிடையாது, திராவிடரும் கிடையாது; இமயம் முதல் முதல் குமரி வரை ஒரே சிந்தனைதான். ஒரே பண்பாடுதான். ஒரு உவமையை வைத்து மட்டும் இப்படிச் சொல்லிவிட  முடியாது.  ஏராளமான இடங்களில் இதைக் காணலாம் “யானையால் யானையாத்தற்று” = நாட்டு யானையை வைத்து காட்டு யானையைப் பிடிப்பது என்பதை வள்ளுவனும் சொல்லுவான். அவனுக்குப் பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த சாணக்கியனும் அர்த்தசாத்திரத்தில் சொல்லுவான்!

 

தொல்காப்பியனும், காளிதாசனும், சங்கப் புலவர்களும் கிருஷ்ண பரமாத்மா என்ன சொன்னாரோ அதையே கிளிப்பிள்ளை மாதிரி திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுவர்.

 

ஒரே ஒரு உவமையை மட்டும் எடுத்துக்கொள்வோம்:

முத்துமாலை அல்லது ரத்தின மணிமாலை

 

மத்த: பரதரம் நான்யத் கிஞ்சித் அஸ்தி தனஞ்சய

மயி சர்வமிதம் ப்ரோதம் ஸூத்ரே மணி-கணா இவ

-பகவத் கீதை 7-7

தனஞ்சயா! என்னைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது வேறு ஒரு சிறிதும் இல்லை; நூலில் மணிகள் போல இவை எல்லாம் என்னிடத்தில் கோர்க்கப்பட்டுள்ளன.

 

இது அவதூதோபநிஷத்திலும் உள்ளது

யேன ஸர்வமிதம் ப்ரோதம்  ஸூத்ரே மணிகணா இவ; தத் ஸூத்ரம் தாரயேத் யோகீ யோகவித் ப்ராஹ்மணோ யதி:

 

தொல்காப்பியர் சம்ஸ்கிருதத்தில் உள்ள சூத்ரம் என்ற சொல்லையே தனது சுருக்கமான விதிகளுக்குப் (1425) பயன்படுத்தியுள்ளார் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். கீழேயுள்ள பகுதியில் நூல் (சரடு) என்ற பொருளில் வருகிறது. தமிழிலும் சம்ஸ்கிருதத்திலும் நூல்=சூத்ரம் என்றால் ஒரே பொருள்தான்! அதவது சரடு/ நூல் , புத்தகம்

 

நூற்பா=சூத்ரம் 1426

நேரின மணியை நிரல்படவைத்தாங்கு

ஓரினப் பொருளை ஒருவழி  வைப்பது

ஒத்து என மொழிப உயர்மொழிப் புலவர்

 

பொருள்:– ஒரே மாதிரியான மணிகளை வரிசையாகக் கோர்ப்பதுபோல ஓரினப் பொருள்களைத் தொகுத்து ஒரு முறையில் வைப்பதை ஒத்து என்று கூறுவர் சிறந்த புலவர்.

 

சூத்திரம் 1425-ல் சூத்திரம் என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லையும் சூத்திரம் 1426-ல் மணி என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லையும் தொல்காப்பியர் கையாளுவதையும் மறந்துவிடக் கூடாது.

 

இதையே மற்ற புலவர்கள் எப்படிப் பயன்படுத்துகின்றனர் என்பதைப் பார்க்கையில் மேலும் வியப்படைவோம்.

 

மணியில் திகழ்தரு நூல்போல் மடந்தை

அணியில் திகழ்வதொன்று உண்டு (குறள் 1273)

 

பொருள்:-

கோத்த மணியின் ஊடே விளங்கும்  நூலைப்போல என் காதலியின் அழகினுள்ளே (இவள் மறைத்து வைத்தாலும்) தோன்றுகின்ற குறிப்பு ஒன்று இருக்கின்றது.

 

காளிதாசன் பயன்படுத்தும் இடங்கள்:

 

ரகுவம்சம் 1-4; 6-28; 7-10, 8-64, 16-62; விக்ர 5-2, 5-3

எனக்கு முன்னால் இருந்த பெரியோர்களால் செய்ய்ப்பட்ட ராமாயணம் இந்த துவாரமுடைய சூரியவம்சத்தில் என்னுடைய போக்கு, வஜ்ரத்தினால் துளியிடப்பட்ட ரத்தினத்தில் நூல் (எளிதாகச்) செல்லுவது போல இருக்கிறது- ரகுவம்சம்.1-4

 

 

இந்த அங்கதேச மன்னர், பல தேச மன்னர்களை வென்றதால் அவர்களுடைய மனைவிமார் முத்துமாலைகளை இழந்தனர். இப்பொழுது அவர்கள் அழுவதால் விழும் கண்ணீர்த்துளிகள் நூலின்றியே புது முத்துமாலைகள் சூட்டியதைப் போல விளங்கின – ரகுவம்சம்.6-28

 

(இந்த உவமையைப் பல தமிழ்ப் புலவர்கள் பயன்படுத்தி இருப்பதைக் கீழே காண்க)

 

ஒரு பெண் கால் கட்டைவிரலில் நூலைக் கட்டி, அதில் மணிகளைச் சேர்த்து மாலை கட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அஜன் வருவதைக் கேட்டவுடனே நூலின் மறுமுனையை விட்டுவிட்டு அவனைப் பார்க்க ஜன்னலுக்கு ஓடினாள். அவள் காலில் நூல் மட்டுமே இருந்தது. மணிகள் சிதறி ஓடின- ரகுவம்சம்..7-10

 

பெண்கள் தனது உள்ளங்கைகளால் தண்ணீரை அடித்து விளையாடினர். அந்த வேகத்தில் அவர்களுடைய முத்துமாலைகள் இற்றுப் போயின. ஆனால் அவர்கள் எழுப்பிய நீர்த்துளியானது அவர்களுடைய மார்பகங்கள் மேல் மணிகள் போல இருந்ததால் மாலை நழுவியதை அவர்கள் உணர  முடியவில்லை.-ரகுவம்சம்.18-62

 

பாதி தொடுக்கபட்ட மேகலை என்னும் வரிகள் ரகுவம்சத்தில் (ரகுவம்சம்.8-64) வருகிறது.

 

சங்கத்   தமிழ் இலக்கியத்தில்

 

அகம்225 (எயினந்தை மகன் இளங்கீரனார்

பூத்த இருப்பைக் குழைபொதி குவீணர்

கழல்துளை முத்தின் செந்நிலத்து உதிர

பொருள்:-

குவிந்த துளை உடைய பூங்கொத்துகள் நூலினின்று அறுந்து விழும் துளையுடைய முத்தைப் போல சிவந்த நிலத்தில் உதிரும்.

 

குடவாயிற் கீரத்தனார் பாடிய (அகம்.315) பாடலில்

கோடை உதிர்த்த குவி கண் பசுங்காய்

அறுநூல் பளிங்கின் துளைக் காசு கடுப்ப

வறு நிலத்து உதிரும் அத்தம்

 

பொருள்:-

நெல்லி மரத்தில் மேல் காற்று உதிர்த்த, குவிந்த கண்ணை உடைய பசிய காய்கள், நூல் அறுபட்டு விழுந்த துளையுடைய , பளிங்குக் காசுகளைப் போல வெற்று நிலத்தில் உதிர்ந்து கிடக்கும் காட்டு நெறி….

 

 

 

இதே புலவர் (அகம்.289) இன்னொரு பாட்டில், ”

கண்பனி நெகிழ்நூல்முத்தின், முகிழ் முலை தெறிப்ப”

பொருள்:-

 

உடன் அவர் இல்லாமையை எண்ணி வருந்த, நூலறுந்து விழும் முத்துக்களைப் போல கண்ணீர் முலை மீது சிந்தக், குற்றம் இல்லாத படுக்கையில் அழகிய மெல்லிய அன்னச்சிறகால் ஆகிய  அணையைச் சேர்த்து………………………………….

 

இளங்கீரனார் ஒவ்வொரு பாட்டிலும் காளிதாசன் பயன்படுத்திய இரண்டு விஷயங்களைப் பயன்பத்துகிறார் என்பது அவர் காளிதாசனைக் கரைத்துக்குடித்தவர் என்பதைக் காட்டும்.

 

குறுந்தொகைப் பாடலில் (51) குன்றியனார் என்னும் புலவர் கூறுவதாவது:-

கூன் முண் முண்டகக் கூர்ம்பனி மாமல்ர்

நூலறு முத்திற் காலொடு பாறித்

துறைதொறும் பரக்குந்தூமணல் சேர்ப்பனை

 

பொருள்:-

வளைந்த முள்ளையுடைய கழிமுள்ளியினது மிக்க குளிர்ச்சியுடைய கரிய மலரானது, நூலற்று உதிர்ந்த முத்துக்களைப் போல காற்றால் சிதறி நீர்த்துறைகள் உள்ள இடம்தொறும் பரவும் தூய மணல் பரப்பை………………

 

குறுந்தொகை  104-ல் காவன் முல்லைப்  பூதனார் என்னும் புலவர் கூறுவதாவது:-

அம்ம வாழி தோழி காதலர்

நூலறு முத்திற் றண்சித ருறைப்பத்

தாளித் தண்பவர் நாளமேயும்

 

பொருள்:-

தோழி, ஒன்று கூறுவன்; கேட்பாயாக, நம் தலைவர் (காதலர்) நூலற்ற முத்துவடத்தினின்றும் தனித்து உதிர்கின்ற முத்துக்களைப்போல, குளிர்ந்த பனித்துளிகள் துளிக்க, குளிர்ந்த தாளியறுகின் கொடியை,  விடியற்காலத்தில் பசுக்கள் மேயும்…………..

கலித்தொகையிலும் (பாடல் 82, மருதக்கலி, மருதன் இளநாகன்) கண்ணீர்த் துளிகளை அறுந்த முத்துமாலைக்கு ஒப்பிடுவதைக் காணலாம்.

 

தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தில் நிறைய இடங்களில் முத்துமாலை  கோத்தல், அறுந்த முத்துமாலை உவமைகளை  காணலாம்.

 

“செப்பு மொழி பதினெட்டுடையாள்- எனில்

சிந்தனை ஒன்றுடையாள்” (பாரத தேவி)– பாரதியார்

 

–சுபம்—

 

மனைவி- குடும்ப விளக்கு, மகன் -குல விளக்கு!! (Post No.3504)

852fe-rameswaram2bvilakku2bpuja

Research Article Written by London swaminathan

 

Date: 1 January 2017

 

Time uploaded in London:-  10-18 am

 

Post No.3504

 

 

Pictures are taken from different sources; thanks.

 

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

பெண்களை குடும்ப விளக்காகப் போற்றுவதை சங்கத் தமிழ் இலக்கியத்திலும் சம்ஸ்கிருத இலக்கியத்திலும் காண்கிறோம். இது உலகில் வேறு எந்தப் பழைய கலாசாரத்திலும் நாகரீகத்திலும் காணக்கிடைக்காத அரிய கொள்கை. 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இந்தியாதான் உலகிலேயே பெரிய நாடு. அந்தக் காலத்திலேயே இமயம் முதல் குமரி வரை இப்படி ஒரு உயரிய சிந்தனையைக் காணுகையில் ஆரிய-திராவிடப் பிரிவினை வாதம் பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்ப் போய்விடும்.

 

இந்துக்களுக்கு விளக்கு என்பது புனிதச் சின்னம்; மங்களச் சின்னம். பழங்காலத்தில் விளக்கு என்பது இல்லாமல் எவரும் வாழ்ந்திருக்க முடியததுதான் ஆயினும் அவர்கள் எல்லாம் இந்துக்கள் போல விளக்குக்குப் புனிதத்துவததைக் கொடுக்கவில்லை. தமிழ் இலக்கியமும் சம்ஸ்கிருத இலக்கியமும் மகனைக் குல விளக்காகவும் மனைவியைக் குடும்ப விளக்காவும் சித்தரிக்கின்றன.

 

தினமும் மாலையிலும் காலையிலும் கடவுள் படத்துக்கு முன் விளக்கேற்றி வனங்குவர். சிலர் அதற்காகவுள்ள விசேஷ பிரார்த்தனைப் பாடல்களைச் சொல்லுவர். தீட்டுக் காலத்தில் விளக்கைத் தொட மாட்டார்கள். அப்போது மட்டும், வீட்டிலுள்ள சிறுவர்களோ ஆண்களோ அந்த விளக்கேற்றும் பணியைச் செய்வர்.

 

பெரிய ஆலயங்களில் நடைபெறும் விளக்கு பூஜைகளில் பல்லாயிரக் கணக்கில் பக்தர்கள் பங்கேற்பர். பெரிய நிகழ்ச்சிகளை சுமங்கலிகளைக் கொண்டு விளக்கேற்றித் துவக்கி வைப்பர்.

737cf-palanai2bvilakku2bpuja

விளக்கு பற்றி அவர்களுக்குப் பல்வேறு நம்பிக்கைகள் உண்டு. விளக்கு திடீரென்று அணைந்தாலோ. கீழே விழுந்தாலோ அதை அப சகுனமாகக் கருதுவர். யாரேனும் இறந்தால் அந்த அமங்கலக் காட்சியைக் காட்டாமல் ஒரு விளக்கு அணைந்ததாகத் திரைப்படங்களில் காட்டுவர்.

 

காளிதாசனும், மனுவும், வியாசரும், சங்க இலக்கியப் புலவர்களும் ஒரே விஷயத்தைச் சொல்லுவதை ஒப்பிட்டு மகிழ்வோம்:-

 

புறநானூற்றில் (314) புலவர் ஐயூர் முடவனார்,

 

மனைக்கு விளக்கு ஆகிய வாணுதல் கணவன்

முனைக்கு வரம்பு ஆகிய வென்வேல் நெடுந்தகை

 

பொருள்:- இல்லத்தில் ஒளிசெய்யும் விளக்கைப் போல் தன் மாண்பால் விளக்கத்தைச் செய்யும் ஒளியுடைய நெற்றியுடையவளுக்குக் கணவனும்

 

ஐங்குறுநூற்றில் புலவர் பேயனார்

 

ஒண்சுடர்ப் பாண்டில் செஞ்சுடர்போல

மனைக்கு விளக்காயினள் மன்ற கனைப்பெயல்

பூப்பல அணிந்த வைப்பின்

புறவணி நாடன் புதல்வன் தாயே

ஐங்குறுநூறு 405

 

பொருள்: விளக்கு தலைவன் மனைக்கும் அதன் கண் நின்று எரியும் செஞ்சுடர் தலைவிக்கும் உவமை ஆயின.

 

அகநானூற்றில் (184) புலவர் மதுரை மருதன் இளநாகனார்

 

கடவுட் கற்பொடு குடிக்குவிளக்கு ஆகிய

புதல்வற் பயந்த புகழ்மிகு சிறப்பின்

நன்னராட்டிக்கு அன்றியும், எனக்கும்

இனிது ஆகின்றால்; சிறக்க நின் ஆயுள்!

 

பொருள்:- தெய்வத்தனமை பொருந்திய கற்புடன் குடிக்கு விளக்கமான மகனைப் பெற்ற புகழ்மிக்க சிறப்பை உடைய தலைவிக்கே அன்றி எனக்கும் இனிமையைத் தருகின்றது.உன் ஆயுள் ஓங்குக (தீர்க்காயுஸ்மான் பவ:).

 

இதே கருத்துகளை சங்க காலத்துக்கு முன்னர் வாழ்ந்த உலகப் புகழ்பெற்ற கவிஞன் காளிதாசனும், மனுவும், மஹாபாரத வியாசனும் செப்புவதைக் காண்போம்:-

 a4b0f-oil-lampsie

மனுதர்ம ஸ்லோகம்

 

வீட்டிலுள்ள அதிர்ஷ்ட தேவதைகளுக்கும், குடும்பத்தின் விளக்குகளாக ஒளிரும் பெண்களுக்கும் கொஞ்சமும் வித்தியாசம் இல்லை. அவர்கள் மரியாதை கொடுக்கப்பட வேண்டியவர்கள்; அவர்கள் புதல்வர்களைப் பெற்றுத் தருவதால் இறையருள் பெற்றவர்களாவர் — மனு 9-26

 

மனுவைப் போல பெண்களைப் போற்றும் நூல் உலகில் வேறு இல்லை! பெண்களை மதிக்காதோர் குடும்பம் வேருடன் சாயும் என்ற மனுதர்ம ஸ்லோகம் குறிப்பிடத்தக்கது.

 

காளிதாசன் புகழுரை

 

ரகுவம்ச ப்ரதீபேன தேனாப்ரதிமதேஜஸா

ரக்ஷாக்ருஹகதாதீப: ப்ரத்யாதிஷ்டா இவாபவன் ( ரகு.10-68)

 

ரகுவின் வம்சத்தை விளக்குகின்ற நிகரற்ற ஒளியுடைய  அந்த ராமனால்  பிரஸவ அறியில் இருந்த விளக்குகள் மங்கியது போல இருந்தன.

ரகுவம்ஸ ப்ரதீபேன என்று ராமன் போற்றப்படுகிறார்.

 

ரகுவம்ச காவியம் 6-45ல் சுசேனன் என்ற சூரசேன மன்னன் தாய், தந்தையரின் வம்சங்களுக்கு விளக்காகத் திகழ்ந்ததால் வம்ச தீபம் என்று போற்றப்படுகிறான்.

 

ரகுவம்சத்தில் 8-38 பாடலில்  இந்தக் காலத் திரைப்படங்களில் காட்டப்படும் காட்சியை  நினைவூட்டுகிறான் காளிதாசன்:

 

அஜன் என்ற மன்னனின் மனைவி இந்துமதி திடீரென்று மயங்கி விழுந்தாள். அவரது அருகில் இருந்த அஜனையும் அவள் விழ்த்தினாள். இந்துமதி உடனே இறந்தாள். இதை வருணிக்கும் காளிதாசன், இந்துமதி விளக்கின் சுடருக்கும், அத்துடன் சொட்டிய எண்ணைத் துளி அஜனுக்கும் உவமிக்கப்பட்டன.

 

பிள்ளைகளை ஒளிக்கும் விளக்கிற்கும் ஒப்பிடுவது பாரதம் முழுதும் இருந்தமைக்கு ஒரு சான்று:

தசரதனுக்கு துயரம் என்னும் இருட்டைப் போக்கும் ஒளி (ஜோதி) என்ற புதல்வன் இல்லை (ரகு 10-2)

 

ஹிமவானுக்கு பார்வதி குழந்தையாகப் பிறந்தாள்.ஒரு விளக்கு தூண்டப்பட்டு மேலும் ஒளி பெறுவது போலவும், இருண்ட வானத்தில் ஆகாய கங்கை (MILKY WAY ) எனப்படும் நட்சத்திர மண்டலம் ஒளி வீசுவது போலவும் ஹிமவானுக்கு சிறப்பும் புனிதமும் கூடின. (குமார 1-28)

 

ஒரு யோகியின் மன நிலையை வருணிக்கும்போது சலனமற்ற நீர் போலவும், காற்றில்லாத இடத்திலுள்ள தீபம் போலவும் விளங்கியது என்றும் காளிதாசன் வருணிப்பான் (குமார 3-48)

6e628-kuthu2bvilakku

 

ஒரு புயல்காற்றில் விளக்கு சுவாலை எப்படி தாக்குப்பிடித்து நிற்காதோ அப்படி சுதர்சனனும் நோயின் வேகத்துக்கும் மருத்துவர்களின் மருந்துக்கும் கட்டுப்படாமல் இறந்தான் (ரகு.19-53)

 

ஒரு விளக்கிலிருந்து ஏற்றப்பட்ட மற்றொரு விளக்கு எப்படி ஒளியில் வித்தியாசப்படாதோ அப்படி அஜனும் அவன் தந்தையின் குணத்திலும் வீரத்திலும் சிறிதும் மாறுபடவில்லை (ரகு.5-37)

 

இவ்வாறு ஏராளமான விளக்கு உவமைகள் பிற்கால இலக்கியங்களிலும் கிடைக்கின்றன. பாரதம் முழுவதும்  விளக்கு முதல் யானை வரை ஒரே விதமான உவமைகள், கற்பனைகள் இருப்பது இது ஒரே பண்பாடு, இந்த மண்ணில் உருவான பண்பாடு, வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டவை அன்று என்று காட்டுகின்றன.

 

மற்றவகை விளக்குகள்

 

ஒளிவிடும் தாவரங்கள் பற்றியும் நாகரத்னம் பற்றியும் குறிப்பிட்டு அவை விளக்குகளாகத் திகழ்ந்தன என்பான் காளிதாசன். நாகரத்னம் பற்றித் தமிழ் இலக்கியத்தில் நிறைய பாடல்கள் உண்டு. ஆயினும் ரகு வம்சத்திலும் (4-75) குமார சம்பவத்திலும் (1-10) உள்ள ஒளிவிடும் தாவரங்கள் பற்றிக் கிடையாது. ஒருவேளை மரங்களில் அடர்த்தியாகத் தங்கும் மின்மினிப் பூச்சிகள இப்படி ஒளிவிடும் தாவரங்களாகத் தோன்றியிருக்கலாம். இதே போல ஞான தீபம் பற்றி பகவத் கீதையிலும் ஆழ்வார், நாயன்மார் பாடல்களிலும் காணலாம்.

 

-சுபம்–

நடுக் காட்டில் கச்சேரி! கபிலன், கம்பன், காளிதாசன் தகவல் (Post No.3488)

Written by London swaminathan

 

Date: 27 December 2016

 

Time uploaded in London:-  6-55 AM

 

Post No.3488

 

 

Pictures are taken from different sources; thanks.

 

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

காளிதாசன் இயற்றிய குமார சம்பவம், ரகுவம்சம், மேக தூதம் ஆகிய மூன்று படைப்புகளிலுள்ள காட்டிற்குள் நடக்கும் இன்னிசை நிகழ்ச்சி பற்றி கபிலரும் கம்பனும் பாடியுள்ளனர். மிருச்சகடிகம் (மண்ணியல் சிறுதேர்) இயற்றிய சூத்ரகரும் காட்டில் நடந்த ORCHESTRA ஆர்க்கெஸ்ட்ரா பற்றி, தனது நாடகத்தில் சொல்கிறார். இமயம் முதல் குமரி வரை இப்படி ஒரே அணுகு முறை இருப்பது பாரதீய சிந்தனை ஒன்றே என்று காட்டுவதோடு ஆரிய-திராவிட வாதங்களுக்கும் வேட்டு வைக்கிறது. உலகில் வேறு எந்த நாட்டு இலக்கியத்திலும் அதிலும் 15 லட்சம் சதுர மைல் பரப்பில், அதுவும் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்  இருந்த ஒரு மரபைக் காண  முடியாது

 

கபிலன் வருணனை

 

காட்டில் இன்னிசை நிகழ்ச்சி

காட்டில் மூங்கில் மரங்கள் வளர்ந்துள்ளன. அதில்    உள்ள ஓட்டைகள் வழியாகக் காற்று வீசும்போது புல்லாங்குழல் ஓசை எழுகிறது. மழை மேகங்கள் கர்ஜிக்கின்றன. இந்த இடி முழக்கம் மத்தளம் வாசிப்பது போல உள்ளது. மேகம் கர்ஜித்தால் மயில்கள் தோகை விரித்து ஆடத்தானே செய்யும்? இது இன்னிசை நிகழ்ச்சியுடன் ஒரு நடனக்காரி ஆடுவது போல இருக்கிறது. சில நேரங்களில் குயில் பாடினாலும் தவளைகள் குரல் கொடுத்தாலும் அதெல்லாம் வாய்ப் பாட்டாகக் கேட்கின்றன நம் கவிஞர்களுக்கு! பாட்டிலும் ஆட்டத்திலும் ஊறிப்போன  பாரத நாட்டில் இப்படி ஒரே சிந்தனை எழுவதில் வியப்பில்லை. ஆகவே ஒருவரைப் பார்த்து ஒருவர் ‘காப்பி’ அடித்தனர் என்று சொல்லத் தேவை இல்லை.

 

சம்ஸ்கிருதத்தில் மிருச்ச கடிகம் நாடகம் எழுதிய சூத்ரகனும் சங்க காலத்தில் வடநாட்டில் வாழ்ந்த புலவன் ஆவான். அவனும் இதுபோல இயற்கையை வருணித்துள்ளான் (மிருச்சகடிகம் (5-52)

 

 

முதலில் கபிலன் பாடலைப் பார்ப்போம்:

 

வண்டு துளைத்த மூங்கில் வழியே காற்று வீசியவுடன் புல்லாங்குழல் இசை எழுந்தது.

இதே நேரத்தில் அருவியிலிருந்து விழும் தண்ணீரின் ஓசை மத்தளம் வாசிப்பது போல இருந்தது.

மயில்கள் ஒரு பக்கம் ஆடின. மான்கள் ஒலி எழுப்பின.

 

வண்டுகளின் ரீங்காரம் யாழ் ஓசை போலவும், மான்களின் குரல் வாத்ய இசை போலவும் இருந்தது.

இவ்வளவும்  நடைபெறும் போது இதைப் பார்க்க ரசிகர் கூட்டம் வேண்டுமல்லவா?  குரங்குகள் கூட்டமாக உட்கார்ந்து இதைப் பார்த்து ரசித்தனவாம். இது கபிலன் பாடிய அகநானூற்றுப் பாடலில் காணப்படும் நல்லதொரு காட்சி!

 

ஆடமை குயின்ற அவிர்துளை மருங்கில்

கோடை யவ்வளி குழலிசையாகப்

பாடின் அருவிப் பனிநீர் இன்னிசைத்

தோடமை முழவின் துதை குரலாகக்

கணக்கலை இருக்கும் கடுங்குரல் தூம்பொடு

மலைப்பூஞ் சாரல் வண்டியாழாக

இன்பல் இமிழிசை கேட்டுக் கலிசிறந்து

மந்தி நல்லவை மருள்வன நோக்கக்

கழைவளர் அடுக்கத் தியலியாடும் மயில்

நனவுப்புகு விறலியில் தோன்றும் நாடன்

………………………………

–அகநானூறு 82 (கபிலன்)

சங்க இலக்கியத்தில் மேலும் சில் பாடல்களில் இது போன்ற இயற்கையின் புல்லாங்குழல் இன்னிசை நிகழ்ச்சிகளைக் காணலாம்:-

அகம் 225 (எ.ம.இளங்கீரனார்); அகம் 219 (கயமனார்)

 

கம்பன் கவிநயம்

 

கம்பனும் கிட்கிந்தா காண்டத்தில் கார்காலப் படலத்தில் இது போன்ற ஒரு காட்சியினை வருணிக்கிறான்

 

கிளைத்துளை மழலை வண்டு கின்னர நிகர்த்த மின்னும்

முளிக்குரல் மேகம் வள்வார்த் தூரியந் துவைப்ப போன்ற

வளைக்கையர் போன்ற மஞ்ஞை தோன்றிகள் அரங்கின் மாடே

விளக்கினம் ஒத்தகாண்போர் விழியொத்த விளையின் மென்பூ

 

பொருள்:-

வண்டுகளின் ரீங்காரம் கின்னரம் என்னும் யாழ் இசை போல இருந்தது.

மின்னலுடன் இடிக்கும் மேகம் மத்தளம் வாசிப்பது போல இருந்தது.

மயில்கள் வளையல் அணிந் தாடும் மங்கையர் போலத் தோன்றின.

செங்காந்தள் மலர்கள் நடன அரங்கில் விளக்குகளை ஏற்றி வைத்தது போல இருந்தன.

கருவிள மலர்கள் , காண்போரின் கருவிழிகள் போல விளங்கின.

இது கம்பனின் கற்பனை.

 

 

காளிதாசன் கற்பனை ஓவியம்

 

 

இவர்களுக்கெல்லாம் முன்னதாக தனது மூன்று நூல்களில் இதே கருத்தை இயம்பியுள்ளான் காளிதாசன் :-

மேக தூதத்தில் (பாடல் 58) அவன் சொல்வதாவது:மேகமே! காற்றினால் நிரப்பப்படும் மூங்கில்கள் இனிமையாக ஒலிக்கும்.

கின்னரப் பெண்கள் ஜோடியாக நின்று சிவனின் முப்புரம் எரித்த நிகழ்ச்சியைப் பாடுவர்.

மேகமாகிய உன்னுடைய கர்ஜனை குகைகளில் எதிரொலித்து மத்தளம் போலக் கேட்கும்.

அங்கு நிரந்தரமாக வாசம் செய்யும் சிவபெருமானுக்கு இவை சுருதி, பாட்டு, தாளம் ஆகிய மூன்றையும் கொடுக்கும் இன்னிசை நிகழ்ச்சியாக அமையும்.

 

ரகுவம்சத்திலும் இதையே சொல்லுவான்:

 

திலீபன் காட்டு வழியில் செல்லுகையில், மூங்கில் மரத் துவாரங்களில் காற்று புகுந்து புல்லாங்குழல் இசையை எழுப்பின; இதே காற்று புதர்களில் பட்டு எழுப்பிய ஓசை திலீபனின் புகழைப் பாடுவதாக இருந்தது (ரகு 2-12)

நாலாவது சர்கத்திலும் (4-53) குமாரசம்பவத்திலும் (1-8) இதே மூங்கில் மர ஓசை, மேக கர்ஜனை ஆகியன வருகின்றன.

சம்ஸ்கிருதத்தில் இதே கருத்து வேறு பல நூல்களிலும் இருப்பதால் இமயம் முதல் குமரி வரையுள்ள ஒரு கற்பனை இது என்பது விளங்கும்.

 

–Subahm–

 

 

 

 

 

கம்ப ராமாயணத்தில் பரத நூலும், சுரத நூலும்! (Post No.3352)

Written by London Swaminathan

 

Date: 14 November 2016

 

Time uploaded in London: 6-48 AM

 

Post No.3352

 

Pictures are taken from various sources; they are representational only; thanks.

 

 

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

நாட்டியம் பற்றித் தெரிந்த எல்லோரும் அறிந்த நூல் பரத நூல். பரத முனிவரால் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்ட நாட்டிய சாத்திர நூல் பரதம் எனப்படும். அதிலிருந்து வந்ததுதான் பரத நாட்டியம் என்ற சொல். அந்த நூலில் நாடகம் பற்றியுமுளது. அந்தக்காலத்தில் நாட்டியம் மூலம் நாடகங்கள் நடித்துக் காண்பிக்கப்பட்டன. ஆனால் சுரத நூல் பற்றிப் பலரும் கேள்விப்பட்டிருக்க மாட்டார்கள். சுரத நூல் என்பது காம சாத்திரம். இதை எழுதியவர் வாத்ஸ்யாயனர் என்பவராவார். அவருக்கு முன்னரும் பல நூல்கள் இருந்தன.

 

 

கம்பனும் சில இடங்களில் காளிதாசன் போல கொஞ்சம் செக்ஸி (SEXY)யாக எழுதி இருக்கிறார். இது போன்ற பாடல்களாகப் பொறுக்கி எடுத்து கம்பரசம் என்னும் நூலை எழுதினார் முன்னாள் முதலமைச்சர் சி.என். அண்ணாதுரை. கம்பனோ அறிவுக்கடல். அவரைப் புரிந்துகொள்ள அரசியல்வாதிகளுக்கு இயலாத காரியம். ஒரு சில பாடல்களை மட்டும் வைத்து கம்பனை மட்டம்தட்ட நினைத்தவர்கள் எல்லாம் தோற்றுப் போனார்கள்.

 

 

இதோ பாடல்:-

சரத நாள் மலர் யாவையும் குடைந்தன தடவிச்

சுரத நூல் தெரிவிடர் எனத் தேன் கொண்டு தொகுப்ப

பரத நூல் முறை நாடகம் பயன் உறப் பகுப்பான்

இரதம் ஈட்டுறும் கவிஞரைப் பொருவின தேனீ

 

பொருள்:-

சிற்றின்பம் பற்றிக் கூறும் நூலைக் கற்ற காமுகர்கள், பல மகளிரிடம் சென்று இன்பம் துய்ப்பதுபோல தேனீக்களும் அனறலர்ந்த பல பூக்களுக்குச் சென்று தேனை உறிஞ்சி அமகிழ்கின்றன. இந்த தேனீக்கள்ப பரதரத நூலில் கூறியபடி நவரசம் மிக்க நாடகங்களைப்ண்போ படைப்போர்ரு போல இருந்தன.

 

தேனீக்கள்= காமுகர்கள்=கவிஞர்கள்

 

ஒரு பக்கம் தேனீக்களைக்  காமுகர்களுக்கும் மற்றொரு பக்கம் கவிஞர்களுக்கும் ஒப்பிடுவது கம்பனின் தனித் திறமையைக் காட்டும்.

 

தேனீக்கள் பல வகையான மலர்களைக் குடைந்து தேனை எடுக்கின்றன. காமுகர்கள் பல பெண்களை அணுகி இன்பம் அடைகின்றனர். கவிஞர்கள் பரத நூலில் கண்ட நவரசங்களையும் சேர்த்து நாடகம் படைக்கின்றனர்.

 

பல மலர்த் தேன்= பல பெண்கள்  தரும் காம சுகம்= கவிஞர் தரும் நவரச நாடகச் சுவை.

From Tamil Dictionary:-

சுரத நூல் = காம நூல்; சுரத தாது= இந்திரிய நீர்; சுரத மங்கை= வேசி; சுரத வித்தை= புணர்ச்சி விற்பன்னம்

 

–SUBHAM–

 

 

 

 

பாம்பு மந்திரம்: அதர்வண வேதமும், கம்பனும் காளிதாசனும் (Post No.3264)

snake-nandhu-fb

Research Article by London Swaminathan

 

Date: 18 October 2016

 

Time uploaded in London: 14-59

 

Post No.3264

 

Pictures are taken from various sources; thanks. (Picture is used only for representational purpose; no connection with the current article.)

 

Contact swami_48@yahoo.com

 

snakes-banded-egyptian-cobra

பாம்புகள் மணி மந்திர ஔஷதத்துக்குக் கட்டுப்படும் என்ற நம்பிக்கை வேத காலத்திலிருந்து இருந்து வருகிறது (மணி= இரத்தினக் கற்கள், மந்திரம்= மந்திர உச்சாடனம், ஔஷதம்= மூலிகை, மருந்துகள்).

 

இதைப் புலவர்களும் அடிக்கடி உவமையாகப் பயன் படுத்துவர். கம்பனும் காளிதாசனும் பயன்படுத்தியதால் மக்களிடையே இந்த நம்பிக்கை வேரூன்றி இருக்கிறது.

குயவர் ஜாதியினர், கோயமுத்தூர் பகுதியில் பாம்பு கடித்த ஒருவனைக் காப்பாற்றிய செய்தியை ஆர்தர் மைல்ஸ் என்பவர் குறிப்பிடுகிறார். அந்த ஜாதியைச் சேர்ந்த ஒருவர் ஒரு பழுப்பு நிற பொடியைப் பாம்பு கடித்த இடத்தில் தூவி, விஷத்தை உடம்பிலிருந்து இறக்குவது போல பலவித சைகைகளைச் செய்த சிறிது நேரத்தில் அந்தப் பையன் பாம்பு கடிக்காத மாதிரி நடந்து சென்றான். அதற்கு முன் அவன் கைகள் எல்லாம் மரத்துப் போயிருந்தன் என்கிறார்.

 

 

துர் ஜனங்கள் (Bad people) பற்றி நீதி வெண்பா என்ற நூலில் வரும் பாடல்:

 

துர்ச்சனரும் பாம்புந்  துலையொக்கினும் பாம்பு

துர்ச்சனரையொக்குமோ தோகையே — துர்ச்சனர்தாம்

எந்தவிதத்தாலும் இணங்காரே பாம்புமணி

மந்திரத்தாலே வசம்

 

பொருள்:- மயில் போன்ற பெண்ணே! கீழ் மக்களும் பாம்பும் தீங்கு செய்வதில் தராசுத்தட்டில் சமமாக இருப்பினும், பாம்பானது கீழ் மக்களுக்குச் சமமாகுமோ! ஆகாது ஏனெனில் கீழ் மக்களை என்ன சொன்னாலும் திருத்த முடிவதில்லை. ஆனால் பாம்போ இரத்தினக் கல், மந்திர உச்சாடனங்களுக்கும் கட்டுப்படும்.

snakes-blessed

Christian Priest blesses Snakes

கந்த சஷ்டிக் கவசம் போன்ற கவசங்களைப் படிப்போருக்குத் தெரியும் அதை பக்தியுடன் சொல்லுவோரை விஷமும் ஒன்றும் செய்யாது. இதைக் கவச வரிகளிலேயே காணலாம்.

தேளும் பாம்பும் செய்யான் பூரான்

கடிவிட விஷங்கள் கடித்துயர் அங்கம்

ஏறிய விஷங்கள் எளிதினில் இறங்க……. (கந்த சஷ்டி கவசம்)

 

அதர்வவேதம் அருளும் ஆனந்த வாழ்வு என்னும் நூலில் கவிமாமணி தமிழ்மாறன் பின்வரும் செய்தியை எழுதியுள்ளார்:

 

“கம்பநாடர் நாகபாசப்பாடலைப் பாடி (கம்ப ராமாயணம்) , பாம்புக்கடி விஷத்தை இறக்கி, தில்லை மூவாயிரர் மகனை உயிர்ப்பித்தார். வைத்தீஸ்வரன் கோயில் ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் ஒருவர் பாம்புக்கடி விஷத்தை ஜபம் செய்தே போக்கி வந்துள்ளார்.”

 

கம்பர், வேளாளர்கள் பெருமையைப் பாடும் ஏர்ழுபது நூல் அரங்கேற்றத்துக்கு வந்திருந்த  புதுவைச் சேதிராயன் என்பவன் காலில் பாம்பு கடித்தது. உடனே கம்பர் ஒரு பாட்டுப் பாடவே ஒரு பாம்பு வந்து கடிபட்ட இடத்திலிருந்த விஷத்தை உறிஞ்சியது. அவரும் உயிர்தப்பினார்.

 

தேவாரம் பாடிய மூவரும் இப்படி விஷம் தீர்க்கும் பாடல்களைப் பாடி,  அற்புதங்களைச் செய்ததை நாம் அறிவோம்.

 

 

garuda-snake

அப்பூதி அடிகளாரின் மகனை அரவம் தீண்டியபோது அப்பர் பெருமான் பதிகம் பாடி உயிர்ப்பித்தார்.

 

திருமருகலில் வணிகர் குல மகனைப் பாம்பு தீண்டவே ஞான சம்பந்தர் பதிகம் பாடி உயிர்கொடுத்தார்

 

இப்படி புனித நூல்கள் முழுதும் உயிர்பெற்ற அதிர்ஷ்டசாலிகளின் கதைகளைப் படித்தறியலாம்.

 

பண்டரீபுரத்தில் வாழ்ந்த சுமதி-கமலாகர் என்ற பக்தர்களின் மகனான பத்மாகரை பாம்பு தீண்டி இறந்தபோது, நாமதேவர் துதி பாடி அவனை எழுப்பித்தார்.

 

 

விஷத்தை நீக்கும் இரத்தினக் கற்கள்

மனு தம சாத்திரமும் விஷம் பாதிக்காமல் இருக்க அதற்கான ரத்தினக் கற்களை அணிய வேண்டும் என்கிறது (மனு 7-218)

 

காளிதாசன் சொல்லுகிறான்:- ரகுவம்சம் 2-32

 

திலீபன் மேய்த்த தெய்வீகப் பசுவை சிங்கம் தாக்கியது. உடனே கோபமடைந்த திலீபன் தனது அம்பை எடுக்க கையை பின்னே கொண்டு சென்றான். ஆனால் அக்கை செயலிழந்து மரத்துப் போனது. எப்படி மரத்துப் போனது என்றால் மந்திரத்தாலும் மூலிகை மருந்துகளாலும் கட்டப்பட்டுச் செயலற்றுப் போகும் பாம்பு போல அவனுடைய கைகள் செயலிழந்தன என்கிறான் காளிதாசன் (ரகு வம்சம் 2-32)

 

கம்பன் பாட்டு

ஆரண்ய காண்டம், அயோமுகிப் படலம்

 

நல் மதியார் புகல் மந்திர நாமச்

சொல் மதியா அரவின் கடுகிற்பாள்

தன் மதனோடு தன் வெம்மை தணிந்தாள்

மன்மதன் ஆம் இவன் என்னும் மனத்தாள்

 

பொருள்:-

அந்த அரக்கி அயோமுகி, நல்லறிவு உள்ளவர்கள் சொல்லும் மந்திரங்களுக்கும் தெய்வீகச் சொற்களுக்கும் அடங்காத பாம்பைப் போல, இலக்குமணனைத் தொடந்து வந்தாள். அவன் அழகில் மயங்கி அவன் மன்மதனே என்று எண்ணினாள். அவனை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையால் தனது செருக்கையும் கொடுமையையும் குறைத்துக்கொண்டாள்.

 

(அதாவது பாம்பு கூட மந்திரம் , கவசம் போன்ற பாடல்களுக்கு அடங்கி விடும். ஆனால் அயோமுகியின் காம வெறியில் அவள் அடங்கவில்லை)

3-snakes

சுபாஷித ரத்ன பாண்டாகாரம் என்னும் சம்ஸ்கிருத தனிப்பாடல் தொகுப்பிலும் இவ்விஷயம் உள்ளது:-

 

க்வசித் சர்போபி மித்ரத்வமாயாத் நைவ கல: க்வசித்

 

 

அதர்வண வேத ரகசியங்கள்

 

அதர்வண வேதத்தின் ஆறாவது காண்டத்தில் பாம்பு விஷத்தை இறக்கும் மந்திரம் உள்ளது:-

 

“சூரியனுக்கு பிரபஞ்சத்தின் ரஹசியங்கள் தெரியும். அது போல எனக்கு பாம்புகள் தோன்றிய கதைகள் தெரியும். சூரியன் இருளை விலக்குவது போல  நான் உனது உடலில் இருந்து விஷத்தை அகற்றுகிறேன்

 

முனிவர்களுக்கும் கடவுளருக்கும் பிராமணர்களுக்கும் பாம்பு விஷத்தை நீக்கும் உபாயம் தெரியும். அது எங்களுக்குக் கடந்த காலத்திலிருந்து வந்தது. இனி எதிர்காலத்திலும் இதை உபயோகிப்போம். அந்த அறிவைக் கொண்டு உனது உடலிலுள்ள விஷத்தை நீக்குகிறேன்.

 

இதோ மலைகளில் இருந்தும் ஆறுகளில் இருந்தும் கொண்டுவந்த நீரை உன் மீது தெளிக்கிறேன். பாருஷ்ணி, சிப்லா நதிகளின் நீரை உன் மீது தெளிக்கிறேன்.  . உனது முகத்தில் சாந்தம் தவழட்டும். உனது இருதயத்தில் அமைதி நிலவட்டும்.

 

(பாருஷ்ணி நதியின் தற்போதைய பெயர் ரவி, சிபலா நதி எது என்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை ஷைவல என்னும் நீர்த் தாவரம் வளர்ந்த நதியாக இருக்கலாம்)

 

 

எனது முந்தைய (Snake Vs Mongoose Fight) கட்டுரை:

அருகம் புல் ரகசியங்கள், ஜூலை 12, 2013

 

–subahm–

 

 

பண்டித மோதிலாலை பறிகொடுத்தோமே! பரிதவித்தோமே! (Post No.3232)

438_motilal_nehru

Written by London Swaminathan

 

Date: 8 October 2016

 

Time uploaded in London: 13-57

 

Post No.3232

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

 

மொழி என்பதற்கு எத்தனை சொற்கள்?(Post No.3233)

 

அமரகோஷம் என்னும் புகழ்பெற்ற சம்ஸ்கிருத  நிகண்டு மொழிக்கான சொற்களின் பட்டியலைத் தருகிறது:-

 

வாக் வர்க:

ப்ராஹ்மி து பாரதீ பாஷா கீர்வாக்வாணீ சரஸ்வதீ

வ்யாஹார உக்திர்  லபிதம் பாஷிதம் வசனம் வச:

 

உரைகாரர்கள் கொடுக்கும் அர்த்தங்கள்:–

ப்ராம்மி- பிரம்மாவைச் சேர்ந்தவள் (சரஸ்வதீ);

பாரதீ- உலகிலுள்ள எல்லாப் பொருட்களிலும் பரந்து இருப்பதால் (எல்லாப் பொருட்களையும் சொல்லால் விளக்குவதால்); பிரம்மனுக்குத் துணையானதால்; (பரத= பிரம்மா, ஆதித்யம்)

பாஷா = பேசுவதால் பாஷை

கீர்- பாடப்படுவதால் கீர்; பாடப் பயன்படுவதால்;உச்சரிப்புகள் வெளிவருவதால்;

வாக்- சொல்லப்படுவதால்

வச: – சொல்லுவதால் (வாக்கியம்)

சரஸ்வதீ- எங்கும் ஓடுவதால் (எங்கும் செல்லுபடியாவதால்; பயன்படுவதால்)

வ்யாஹார: – சொல்லப்படுவதால்

உச்யா – உரைக்க படுவதால்

லபிதம் = சொல்லுவதால்

பாஷிதம் – பாசிப்பதால்/பேசுவதால்

 

xxx

 

அபப்ராம்சோ அபசப்த: ச்யாத் சாஸ்த்ரே சப் தஸ்து வாசக:

திங்சுபந்தசயோ வாக்யம் க்ரியா வா காரகான்விதா

 

உரைகாரர்கள் கொடுக்கும் அர்த்தங்கள்:–

அபப்ராம்சோ – கொச்சையான மருவிய மொழி

அபசப்த-  ப்ரஷ்டமான சப்தம்; ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத சப்தம்

 

வாக்யம் – பொருளுடைய சொற்றொடர்

திங்சுபந்தம்- திகந்தம்+ சுபந்தம் (வினை+ பெயர்ச் சொல்)

காரகன் – எழுவாய்

motilal-2

 

அபசப்தம்: = சபையில் சொல்லக்கூடாத சொற்கள்

 

ஒரு முறை மதுரை தினமணி அலுவலகத்தில் ஆகஸ்ட் 15 ஆம் தேதி சுதந்திர தினம் கொண்டாடப்பட்டது. ஆண்டுதோறும் ஆகஸ்ட் 15 என்பது அலுவலகம் மூடப்பட்டதால் பெரிய அளவில் சுதந்திர தினம், கலை நிகழ்ச்சிகள், பட்டிமன்றம் ஆகியன நடை பெறும். நாட்டிற்குச் சுதந்திரம் கிடைத்து நாலைந்து ஆண்டுகளில் மதுரையில் தினமணிப் பதிப்பு துவங்கப்பட்டது.

விழா நாளன்று பிரார்த்தனை பாட கூப்பிடப்பட்ட ஆள் வராததால் பிரார்த்தனை என்று அறிவித்தவுடன் ஒரே அமைதி. திடீரென்று அதிகம் படித்தறியாத ஒரு கம்பாசிட்டர் (compositor) மேடைக்கு வந்தார். மைக் முன்னர் தைரியமாக நின்றார்; முழங்கினார்:

 

பண்டித மோதிலாலை பறிகொடுத்தோமே, பரிதவித்தோமே

பண்டித மோதிலாலை பறிகொடுத்தோமே, பரிதவித்தோமே

 

கூட்டத்தில் ஒரு பக்கம் சிரிப்பு; இன்னொரு பக்கம் அதிர்ச்சி. இரண்டு மூன்று பேர் மேடைக்கு ஓடிப்போய் “டேய் நிறுத்தடா; பிரார்த்தனை என்றால் ஒப்பாரி வைக்கிறாயே” என்று அவனை அதட்டி விரட்டினர். பாவம் அறியாமையினால் வந்த விளைவு. அந்தக் காலத்தில் சுதந்திர தினம் என்றால் இப்படி பழைய, காலஞ்சென்ற தலைவர்கள் குறித்து பாடுவது பழக்கம். அதையொட்டி அந்த ஆளும் பாடிவிட்டார். ஆனால் இது பிரார்த்தனை அல்ல; பிலாக்கணம் என்பது அவருக்குப் புரியவிலை.

 

நான் தினமணிப் பத்திரிக்கையில் (1971) சேர்ந்து சப் எடிட்டராகப் பணியாற்றிய போதும் கம்பாசிடர் ஆறுமுகம் பணியாற்றினார். அவர் எங்கள் மேஜையில் ‘புரூப்’புகளை வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்ற பின்னர் நாங்கள் எல்லாம் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து பண்டித மோதி லாலை பறிகொடுத்தோமே! பரிதவித்தோமே என்று பாடி சிரிப்போம்.

 

 

இதே போல இன்னொரு சம்பவம்– மதுரை மீனாட்சி கோவிலில் நடந்தது. ஆடிவீதியில் அனந்தராம தீட்சிதரின் ராமாயண உபந்யாசம் ஏற்பாடாகி இருந்தது. ஊர்ப் பிரமுகர் ஒருவர் நிறைய நன்கொடை வழங்கியதால் அவரை மேடைக்கு அழைத்து கவுவித்துவிட்டு ஓரிரு வார்த்தைகள் சொல்லுங்கள் என்று பணித்தனர். அவர் தனது உரையில் இரண்டு மூன்று தடவை ராமயானம், ராமயானமென்று சொல்லியவுடன் கூட்டத்தில் ஒரே சிரிப்பு! என்ன என்ன ஆயிற்று? என்று அவர் திரும்பித் திரும்பி பார்க்கிறார். உடனே மேடையில் இருந்த ஒருவர் அவரிடம் ராமாயணம் என்று உச்சரிக்க வேண்டும் என்றார். அவர் மீண்டும் பேச்சைத் தொடர்ந்தார். அப்போதும் ராமயானம் என்று சொல்லவே கூட்டத்தில் முன்னைவிட பெரிய சிரிப்பொலி. அவர் பார்த்தார். தனக்கு ராமாயணமும்   வராது; கீமாயணமும் வராது என்று தெரிந்து கொண்டார். அடுத்த முறை ராமயானம் என்று சொல்லிவிட்டு; இப்படியும் சொல்லலாம்; ஐயர் சொன்ன மாதிரியும் சொல்லலாம் என்று சமாளித்தார் (ஐயர்= அனந்தராம தீக்ஷிதர்)

 

xxxx

skt-alphabet

ச்ருதி: (ஸ்த்ரீ) வேத ஆம்நாய த்ரயீ தர்மஸ்து தத்விதி:

ஸ்ச்த்ரீயாம்ருக் சாம யஜுஷீ இதி வேதாஸ்ரயஸ்த்ரயீ

சிக்ஷோத்யாதி ச்ருதேரங்க ஓம்கார ப்ரணவௌ சமௌ

உரைகாரர்கள் கொடுக்கும் அர்த்தங்கள்:–

 

வேதத்தின் மற்ற பெயர்கள்:-

ச்ருதி-காதால் கேட்கப்படுவதால் ச்ருதி; தர்மம் எது, அதர்மம் எது என்பதைக் காட்டுவதால் ச்ருதி;

 

வேத: –ஞானத்தைக் கொடுப்பதால் வேதம்; வேதம் என்பது அறிவு

ஆம்நாய:– விதி, கட்டளை, பரம்பரையாக வரும் விதிகள்

த்ரயீ- ருக், யஜுர், ஸாமம் எ ம் முன்று வேதங்களை

உடையதால் த்ரயீ;

 

சிக்ஷதி- எழுத்துமுறைகளைப் போதிக்கும் சிக்ஷா இதன் ஒரு அங்கம்

சிக்ஷா – தண்டனை; வேதத்தின் ஆறு அங்கங்களின் ஒரு அங்கம்

 

தர்ம: — வேதமே தர்மம்

“தாரயதி ஜகந்தி இதி தர்ம:” = இந்த உலகங்களைத் தாங்குவது தர்மமே:

அறநெறி வாழ்க்கை தர்மம் எனப்படும்; நீதி நெறியற்ற வாழ்க்கை நிலவுமானால் மோதல்கள் ஏற்பட்டு போர், இரத்தக்களரியில் உலகம் அழியும்.

 

ரிக்- ருச்யதே, ஸ்தூயதே (துதிக்கப்படுவதால் ரிக்

பாபத்தை அழிப்பதால் சாமம் எனப்படும்

யஜூர்- வேள்வி வேட்பதால் யஜூர்;தேவ பூஜனம், இஷ்டி பூர்த்தி, வரவேற்றல் என்ற பொருளும் உண்டு

 

ஓம்காரம் – வேதத்தின் இன்னொரு பெயர்; எல்லா மந்திரங்களும் ஓம்காரத்துடன் துவங்குவதால்; ஓம் என்பதன் பொருளை விளக்குவதால்

 

பிரணவம் = ஓம்காரத்தின் இன்னொரு பெயராதலால் வேதத்திற்கும் ஆகுமாம்.

 

–Subham–

 

இந்திரன் என்பது விஞ்ஞான சக்தி: பாரதியார் (Post No.3231)

bharati-drawing

Compiled by London Swaminathan

 

Date: 8 October 2016

 

Time uploaded in London: 8-44 AM

 

Post No.3231

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

img_8280

பாரதியாரின் அற்புத வேத மொழிபெயர்ப்பு-  Part 2

 

ரிக் வேதத்தின்   சில சூக்தங்களை மொழிபெயர்த்த பாரதியார், இந்திரன் என்பது விஞ்ஞான சக்தி என்றும் விருத்திரன் என்பது இருள் என்றும் விளக்குகிறார். அவருக்கு 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் வேதத்தை மொழிபெயர்க்கத் துவங்கிய வெள்ளைக்காரர்களுக்கு நமது கலாசாரத்தில் தொடர்பு இல்லையாதலால், விருத்திரன் என்பது பாம்பு என்றும், அவர்கள் இந்தியாவை ஆண்ட பூர்வகுடிமக்கள் என்றும் தத்துப் பித்து என்று உளறி வைத்துள்ளனர். வேதத்தின் முழு சூக்தத்தைப் படிப்போருக்கு உண்மைப் பொருள் எளிதில் விளங்கும்.

 

நல்ல சக்திகளை ஒளி என்றும் தீய சக்திகளை இருள் என்றும் பாம்பு என்றும் வருணிப்பது பல கலாசாரங்களில் இருக்கிறது. இது தெரியாத வெளிநாட்டு “அறிஞர்கள்” விருத்திரன், அஹி என்பதை நாகர்களாகவும் இந்தியாவின் பூர்வ குடிகளகவும் சித்தரித்தனர். இன்னும் சிலர் இந்திரன் என்பது ஒரே ஆளையோ தெய்வத்தையோ குறிக்கும் என்று மொழிபெயர்த்தனர்.

 

பாரதியாரின் அருமையான மொழிபெயர்ப்பு இதோ:-

 

img_8289img_8290

img_8291img_8292

 

img_8293

img_8294

img_8295

 

img_8296

 

–suBham–

 

இந்திய நூல்களில் சிகை அலங்காரம் -Part 1 (Post No. 3201)

bengali-3

Research article written by London Swaminathan

 

Date: 29 September 2016

 

Time uploaded in London: 17-40

 

Post No.3201

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

Contact swami_48@yahoo.com

 

வேதத்தில் சிகை அலங்காரம்!

 

வேத காலத்தில் முடி,  தலை மயிர், சிகை அலங்காரம் பற்றி ஏராளமான இடங்களில் பல வகையான வேறுபட்ட சொற்கள் பயிலப்படுவதால் அவர்கள் நகர நாகரீகத்தின் உச்ச நிலையை அடைந்தது தெளிவாகிறது; பல அரைவேக்காடு திராவிடங்களும் மார்காசீயங்களும்,அசட்டுப் பிச்சுகளும் தத்துப் பித்து என்று உளறி அவர்களை “நாடோடி” என்று எழுதியுள்ளன!! நீரளவே ஆகுமாம் நீர் ஆம்பல்; தான் கற்ற நூல் அளவே ஆகுமாம் நுண் அறிவு.

 

இதோ வேதங்களில் உள்ள சிகை அலங்காரச் சொற்கள்

 

ஓபாச:–

ரிக் வேதம், அதர்வண வேதத்தில் பயிலப்படும் இச் சொல்லுக்கு பொருள் விளங்கவில்லை; ஒருவேளை பின்னல் என்று பொருள்படலாம்; சீனீவாலீ என்னும் பெண் தெய்வத்துக்கு ‘ஸ்வௌபாச’ என்ற சொல் இருக்கிறது; இது வேதகாலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட பொய் முடி, சௌரி என்று ஒரு வெளிநாட்டுக்காரர் எழுதியுள்ளார். இதை இந்திரனுக்குப் பயன்படுத்துகையில் கிரீடம் என்று பொருள் கொள்ளுவர்.

 

எனது கருத்து:

இது கொண்டை, ஆண்டாள் கொண்டை போல சிகை அலங்காரமாக இருக்கலாம். தமிழில் முடி என்றால் மயிர் என்றும் கிரீடம் என்றும் பொருள்படுவது போல; இந்திரனுக்குச் சொல்லும்போது கிரீடம்; சீனீவாலீ என்னும் தேவதைக்குச் சொல்லும் போது முடி/கொண்டை

 

கபர்தா (ரிக் வேதம் 10-114-3)

 

கபர்தா என்பது சடை, பின்னல் என்று பொருள்படும். வேதத்தில் பெண் ‘நான்கு சடை’யுடன் (சதுஸ் கபர்தா) இருப்பதாகவும் சினீவாலி (சு கபர்தா) என்ற கடவுள் நல்ல (அழகிய) சடையுடன் இருப்பதாகவும் வருகிறது. ஆண் கடவுளரில் ருத்ரனும் பூசனும் கபர்தீன் என வருணிக்கப்படுகின்றனர்.

 

வசிஷ்டர்கள், வலது பக்க குடுமியுடனும் மற்றவர்கள் (புலஸ்தி) நேரான சடையுடனும் இருந்ததாகக் குறிப்பு உளது.

 

எனது கருத்து

சினீவாலீ என்ற தேவதைக்கு பல முடி அலங்காரங்கள் கூறப்படுவதால் வேத கால நாகரீகம் நகர நாகரீகம் என்பது உறுதியாகிற து. நாடோடி மக்கள் இப்படிப் பல சில சிகை அலங்காரங்கள் செய்வதுமில்லை. அதை வேதம் போலக் கவிதை வடிவில் பாடுவதும் இல்லை. பாடியதைப் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பாதுகாத்ததும் இல்லை. ஆக வேத கால மக்களை நாடோடிகள் என்று சொன்னவரின் அறிவை எண்ணி எண்ணி சிரிக்கலாம். நல்ல நகைச் சுவை!

 

இதில் இன்னும் சுவையான செய்திகளும் வருகின்றன. சங்கத் தமிழ் இலக்கியங்களில் தமிழ்ப் பெண்கள் ‘ஐம்பால் கூந்தல்’ அணிந்ததாக வருகிறது. இதற்கு ஐந்து வகையான கொண்டைகள் என்று விளக்கமும் உண்டு. ஆனால் இராக்கிய மலைகளில் வாழும் பழங்கால இந்து மக்களான யாசிதிகள் (Yazidis of Iraq) பற்றி நான் ஏற்கனவே ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை எழுதியுள்ளேன் அவர்கள் அக்னியையும் மயிலையும் வழிபடுவர். வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது போல நாற்பால் கூந்தலையும் தமிழ்ல் கூறப்பட்டுள்ளது போல ஐம்பால் கூந்தலையும் அணிவர்.

yazidis

Yazidis of Iraq ( Vedic and Tamil Hair Style)

சிதம்பரம் தீட்சிதர்கள், கேரள நம்பூதிரிப் பிராமணர்கள், முன் குடுமிச் சோழியர்கள் ஆகியோர் குடுமி அணியும் வழக்கத்தை இத்தோடு ஒப்பிடுகையில் பொருள் இன்னும் நன்றாக விளங்கும். வேதத்தில் கூறப்படும் ‘பாணி’ (Style) இன்று வரை நாட்டின், குறிப்பாக தென்னாட்டின்,  பல பகுதிகளில் இருப்பது சிறப்புடைத்து.

 

குரீர

ரிக் வேதத்திலுள்ள திருமண மந்திரங்களில் (10-85-8) இச் சொல் மணமகளின் சிகை அலங்கார அணிகலணாகப் பேசப்படுகிறது அதர்வ வேதத்திலும் (6-138-3) அதே பொருள்.

 

யஜூர் வேதத்தில் சினீவாலீ என்னும் தேவதைக்கு அடைமொழியாக வருகையில் அவள் சு-கபர்தா, சு-குரீர, ஸ்- ஓபாச என்று போற்றப்படுகிறதால் நல்ல அழகிய அணி அணிந்தவளே என்பது பொருள்.

 

கெல்ட்னர் என்பார் இதை கொம்பு என்று மொழி பெயர்ப்பார்.

 

என் கருத்து

திருமணத்தில் மணப் பெண்கள் கிரீடம் போல , மகுடம் போல தலையில் அணிகளை அணியும் வழக்கம் இன்றும் வட நாட்டில் உண்டு. இப்படிப்பட்ட உயரிய நாகரீகம், வேத காலத்தில் இருந்ததை இரண்டு பழைய வேதங்களில் இருந்து அறிய முடிகிறது. இதை அறியாத மண்டுகள், வேத கால இந்துக்களை நாடோடிகள் என்று சொல்லி இன்று ‘ஜோக்கர்’கள் என்று நம்மிடையே பட்டம் பெறுகின்றனர்.

 

எல்லா கலாசாரங்களிலும் — ஆதிவாசிகளும் கூட –தலையில் ஏதேனும் அணிந்திருப்பது உண்மையே. ஆனால் பல்வேறு விதமான அணிகளை, ஆபரணங்களை சினீவாலீ அணிவதாகப் பாடுவதும் அதை பல்லாயிரம் வருடம் போற்றி இன்றும் துதி பாடுவதும் உலகின் உன்னத நாகரீகம் வேத கால நாகரீகம் என்பதை வெள்ளிடை மலையென விளக்கும். மார்க்சீய அரை வேக்காடுகளும் திராவிட அரை வேக்காடுகளும் இனிமேலாவது அறிவு பெறுவார்களாக.

 

கும்ப

அதர்வ வேதத்தில் குரீர, ஒபாசவுடன் , கும்ப என்பதும் பெண்களின் தலையில் வைக்கப்படும் ஆபரணமாக சொல்லப்படுகிறது.கெல்ட்னர் இவைகளைக் கொம்பு என்று மொழி பெயர்த்தாலும் கீத், மக்டொனெல் (Keith and Macdonell)  ஆகிய இருவரும் ஏற்கவில்லை. இந்திய பாரம்பர்யமானது இவைககளை ஆபரணங்களாகவே கருதுகின்றன.

 

bengali-wedding-dress-4

அமரகோசத்தில்

உலகின் முதல் நிகண்டான அமரகோசத்தில் முடி, சிகை அலங்காரம் பற்றிய ஸ்லோகங்கள்/பாடல்கள்:-

 

1.சிகுர: குந்தலோ வால: கச: கேச:  சிரோருஹ:

தத் வ்ருந்தே கைசிகம் கைஸ்யம் அலகாஸ்சூர்ண குந்தலா:

 

சிகுரஹ– முடித்துவைக்கப்படுவது முடி

குந்தலHஅ- நீண்டு இருப்பதால் கூந்தல்

சிரோருஹ:-சிரஸில்/தலையில் முளைப்பதால்

கேஸஹ- தலைக்கு க என்று பெயர்; க-வில் முளைப்பதால் அது கேசம்

வாலஹ – பூக்களால்அ லங்கரிக்கபடுவதால் வால:

கைசிகம், கைஸ்யம் — கேசங்களின் கூட்டம் (கட்டோடு குழல் )

அலம் – அலங்கரிக்கப்படுவது

வாரி – வாரப்படுவதால் (Eg. தலையை வாறு)

கசஹ- கட்டப்படுவதால் (உ.தாரணம்: கச்சை)

கைசிகம், கைஸ்யம்- கேசங்களின் கூட்டம் (கட்டுக் குடுமி)

 

2.தே லலாடே ப்ரமரகா: காகபக்ஷ: சிகண்டக:

கபரீ கேசவேசோ அத தம்மில்ல: சம்யதா: கசா:

ப்ரமரகாஹா- நெற்றியில் (லலாடத்தில்) விழும் வண்டுகள்; பெண்களின் முடி நெற்றியில் விழுவது வண்டுகள் மொய்ப்பது போல உள்ளதால்;

காக பக்ஷ:- காக்கை சிறகு அடித்துப் பறப்பது போல இருப்பதால்; வால்மீகி ராமாயணத்தில் ராம லெட்சுமனர்களின் முடி இப்படி இருந்ததாக வால்மீகி வருணிக்கிறார்.

 

சிகண்டஹ- வகிடு எடுத்து வாருவதால்;

கபரி- தலையில் வாருவதால் இப்பெயர்;

கேசவேசோ – கட்டிவைக்கப்பட்ட முடி;

தம்மிலாஹா – நடுத் தலையில் கொண்டை; புத்தர் தலையில்; சீக்கியச் சிறுவர்கள் தலையில் இவ்வாறு முடியை நடுவில் குவிப்பர்.

 

3.சிகா சூடா கேசபாசீ வ்ரதிநஸ்து ஜடா சடா

வேணிப்ரவேணீ சீர்ஷன்யசிரஸ்யௌ விசதே கசே

 

சிகா- தலை முழுவதும் ‘பரவி’ இருப்பதால்;

சூடா – காற்றில் அசைவதால்; சூடப்படுவதால் (சந்திர சூடன், பூச்ச் சூடி)

 

கேசபாசி- தலையைக் காப்பதால்

 

ஜடா- பின்னப் படுவதால் (ஜடாவர்மன் சுந்த்ர பாண்டியன், சடைய வர்மன்)

 

வேணி- அழுக்கில்லாமல் பிரகாசிப்பதால்

ப்ரவேணீ – மேற்கூறிய பொருளே; இதுவுமது.

 

சீர்ஷன்ய: – தலையிலுள்ளது

 

To be continued…………………………………………….

 

–Subham–