நாணிக் கண் புதைத்தல்-2 (Post No.10,356)

WRITTEN BY B.KANNAN, DELHI

Post No. 10,356

Date uploaded in London – –   19 NOVEMBER  2021         

Contact – swami_48@yahoo.com

Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.

this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.

tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com

நயம்பட உரைத்தல்                          

நாணிக் கண் புதைத்தல்-2

 B.Kannan, Delhi

நூல் அரங்கேற்றத்தின் போது கூடியிருந்தப் புலவர்கள் கவிராயரின் ஒரு குறிப்பிட்ட செய்யுளைச் சிறப்பித்துப் போற்றியதாக வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது இப்போது நினைவுக்கு வருகிறதல்லவா? அது எந்தப் பாடல் எனக் குறிப்பிட்டு எங்கும் பதியப்படவில்லை. அதனாலென்ன, நூலில் முடியிலிருந்து அடி வரைப் பாடல்களை உன்னிப்பாகப் படித்ததில் எதை எடுப்பது, எதை விடுவது என்றே அனுமானிக்க முடியவில்லை! மிகுந்த ரசனை மிக்கப் பாடல்கள் அவை! கவிராயரின் பெயரிலேயே அமுதம் தொற்றியிருக்கும் போது அவரது படைப்புக்களில் அதன் ரசம் ஊடுருவி இருக்குமல்லவா? அப்பாடல் எதுவாய் இருக்கக் கூடும்?

“திருக்கோவையாரில் மாணிக்கவாசகர் அகப்பொருளில் 25 முதன்மைத்               துறைகளை ,ஒவ்வொன்றையும் குறைந்தது 16 உட்பகுதிகளாகப் பிரித்து          மொத்தம் 400 துறைகளில் செய்யுட்களை அமைத்துள்ளார். கல்லாடர்                         (கல்லாடம் நூல்), சடகோபர் (திருவந்தாதி) இருவரும் 100 துறைகளில் பாடல்      இயற்றியுள்ளனர். கவிராயர் அவற்றுள் மறைமுகமாக 6 துறைகளை மட்டுமே மேலோட்டமாக மேற்கோள் காட்டுகிறார். அவற்றில் ஒன்று அப்பாடலாக            இருக்குமோ,    யார்அறிவார்,  அந்த அவைப் புலவர்கள், சேதுபதி மன்னரைத்        தவிர?”

சில செய்யுட்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, பொருள் விளக்கத்துடன் கொடுத்துள்ளேன். புத்தகத்தை ரசித்துப் படியுங்கள், முடிந்தால் கண்டுபிடிக்க முயற்சி செய்யுங்கள்!

பாடல்16 : தார்கொண்ட பாடலம் பேரோடை யாம்ப றருங்கமலச்

          சீர்கொண்ட செங்கரத் தான்ரகு நாயகன் றேவைவெற்பி

          லேர்கொண்ட நீல மடலே றுகைபெரி தீனமன்றோ

          வார்கொண்ட கொம்மைப் புளுகப் படாமுலை வஞ்சியர்க்கே. 

முதலிரண்டு அடிகள் மன்னனின் வள்ளல் தன்மையையும், பின்னிரண்டு அடிகள் மங்கையின் உறுதியானக் கட்டமைப்பையும், பெண்களுக்கு ‘மடலூர்தல்’ கிடையாது என்பதையும் விளக்குகின்றன.

பொருள்: தார்கொண்ட- கிங்கிணிமாலை தரித்த, பாலடம்- குதிரைகளையும், பேர் ஓடை- பெரிய முகபடாம் அணிந்த, ஆம்பல்-யானைகளையும், தரும்-பாவலர்களுக்குப் பரிசளிக்கும் குணமுடைய, கமலச் சீர்கொண்ட-அழகியத் தாமரை மலர் போன்ற, செங்கரத்தான்- சிவந்தக் கைகளை உடையவனான, ரகுநாயகன்-ரகுநாத சேதுபதியின், தேவை வெற்பில்-ராமேஸ்வரம் (கந்தமாதன) மலையில்,

வார்கொண்ட- மார்புக் கச்சையணிந்த, கொம்மை- திரட்சியான, புளகம்- மகிழ்வளிக்கக் கூடிய, படா முலை- தொய்வில்லாத ஸ்தனங்களைக் கொண்ட, வஞ்சியர்க்கு- மங்கைக்கு, ஏர்கொண்ட-அழகுடைய, நீலம்- பனை மரம், மடல் ஏறுகை– மடலூர்தல், பெரிது ஈனம் அன்றோ- மிகவும் இழிவல்லவா?

படா முலை என்ற சொல்லுக்கு வலு சேர்க்க உரையாசிரியர், “கடாஅக்களிற்றின் மேல் கட்படா மாதர், படாஅ முலைமேல் துகில்” எனும் குறளை எடுத்துக்காட்டாக வைக்கிறார். அதாவது,மதங்கொண்ட யானையின் மத்தகத்தின் மேலிட்ட முகபடாம் கண்டேன்; அது மங்கையொருத்தியின் சாயாத கொங்கை மேல் அசைந்தாடும் ஆடைபோல் இருந்தது என்பது பொருள்.

(கண்ணை மறைத்தல் பற்றிக் ‘கட்படாம்’ என்றான். துகிலால் மறைத்தல் நாணுடை மகளிர்க்கு இயல்பு. நீலமடல் ஏறு கை- நீலநிற கருங்குவளை மலரிதழில் ஏறிப் பொத்தியக் கை. கருங்குவளை கண்களைக் குறிப்பதாகும். மற்றொரு பொருள் மடலூர்தல் அனுசரிக்கும் முறையைக் கூறுகிறது.

மடலூர்தல்-

தலைவியை அடைய முடியாத தலைவன், உடம்பெல்லாம் திருநீறு பூசிக் கொண்டு, கையில் தலைவியின் ஓவியம் கொண்ட கிழியுடன் நாற்சந்தியில் பனை மட்டையால் செய்யப்பட்ட குதிரை மீதேறி நிற்க, பிறர் அதனை இழுத்துச் செல்வர். தலைவன் தலைவி நினைவாகவே இருப்பான். பனை மட்டையால் செய்யப்பட்ட குதிரை வடிவம் ‘மடல்’ ஆகும். மடலூரும் தலைவன் அணிந்து கொள்ளும் மாலையில் பூளை, ஆவிரை, எருக்கு ஆகிய பூக்கள் தொடுக்கப் பட்டிருக்கும்.

‘திருக்கோவையார் செய்யுளொன்றும் (74) இதை விளக்குகிறது,

  காய்சின வேலன்ன மின்னியல் கண்ணின் வலைகலந்து

  வீசின போதுள்ள மீனிழந் தார்வியன் றென்புலியூ

  ரீசன சாந்து மெருக்கு மணிந்தோர் கிழிபிடித்துப்

  பாய்சின மாவென வேறுவர் சீறூர்ப் பனைமடலே

இன்னுமொரு செய்யுள் இதோ…                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

பாடல்305: சேண்டவர் வாழ்திருத் தேவையை யாளுந் திருமணிமார்

                        பாண்டவர் தூதன் ரகுநாத சேது பதிவரைவாய்

                        நாண்டவர் முன்னிட் டதுவே யொளித்துத்தன்    

                        னற்பெயரைப்

                        பூண்டவர் தானத்தைத் தான்வாங்கிக் கொள்ளப்

                        புறப்பட்டதே

முதலில் அருந் தவசீலர்கள் வாழும் இராமேஸ்வரத் தலத்தின் சிறப்பும் (சேண்+தவர்), சேதுபதியின் பெருமையும் கூறப்படுகிறது. இங்கு,மூன்று ராசிகள், ஒரு கிரகம் ஆகியவற்றை மங்கையின் புருவம், கண் மற்றும் மார்பகத்துக்கு ஒப்பிட்டு இருபொருள்படச் சொல்கிறார் கவிராயர். கடைசி இரு அடிகளைப் பார்ப்போம்…

பொருள்: நாண்தவர்- நாணுடன் கூடிய வில் (தனுசு=புருவம்,வில் போல் வளைந்த), முன்னிட்டது–அதை முந்தி இருப்பது மகரம் (கண்) ஒளித்து- இவற்றை மறைத்து, தன் நற்பெயரைப் பூண்டவர்-மெதுவாக நடப்பதையே (மந்தன்) தன் நல்லப் பெயராகக் கொண்ட சனீஸ்வரர் எனும் கோள், தானத்தை–அவரது இடமாகிய கும்பத்தை (மார்பகம்), தான் வாங்கிக்கொள்ள- (மனமே) பெற்றுக் கொள்ள,புறப்பட்டதே–நன்கு வெளிப்பட்டதே (மங்கையிடமிருந்து).

தனுசு, மகரத்தை மறைப்பது என்பது நாணிக் கண் புதைப்பதைக் குறிக்கும். மீனை ஒளித்து வைத்து விட்டதுமில்லாமல் கும்பத்தை (ஸ்தனம்) மட்டும் ஏற்றுக் கொள்ள மனம் விழைவது ஏற்புடையது அல்லவே! மக்களை விற்று யாரேனும் மகரத்தை வாங்குவார்களா? மகரமும்,கும்பமும் சனிக்குரிய வீடாகும். இவ்விரண்டில் ஒன்றை ஒளித்து வைத்துவிட்டு மற்றதை வாங்கிக் கொள்ளச் செய்வது  முறையற்றது என்கிறார் கவிராயர்.

கடைசியாக இந்தச் செய்யுளைப் பார்ப்போம். எண்கள்,நட்சத்திரம், ராசி ஆகியவற்றைச் செய்யுளில் எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார், பாருங்கள்…

பாடல் 29:  மேகந் தருமணி வெண்முத்த ராசியின் மென்மலர்ப்புன்

            நாகந் தருக்கடற் றேவையர் கோன்ரகு நாதன்வெற்பி

            லேகந் தருபதின் மூன்றொம்ப தான்மறைத் திங்குநின்றீ

            ராகந் தருமைந்து மொன்பது மேவெளி யாகியவே.

பொருள்: மேகம் தரு மணி= மேகம், கற்பக விருட்சம்,சிந்தாமணியைப் போன்ற வன், வெண்முத்த ராசியின்=வெண்மையாகிய முத்துத் தொகுதி போல, புன்னாகம்=புன்னை மரங்கள், மெல் மரு தரு= மெல்லிய மலர்களை உதிர்க்கும், கடல்= சமுத்திரக் கரையிலுள்ள, தேவையர் கோன்= இராமேஸ்வரத்தின் அரசன், ரகுநாதன்=ரகுநாத சேதுபதி, (அவனது) வெற்பில்=மலையுள்ளப் பிரதேசத்தில், ஏகம்தரு பதின்மூன்று= ஒன்றை நீக்கிய பதின்மூன்று அதாவது பனிரெண்டை, ஒன்பதால் மறைத்து=ஒன்பதினால் மூடி,  இங்கு நின்றீர்= இவ்விடத்தில் நிற்பதும், ஆகம் தரும்=மார்பினால் தரப்பட்ட, ஐந்தும்,ஒன்பதும் வெளியாகிய =ஐந்தும், ஒன்பதும் வெளிப்பட்டன.

இங்கு ஒன்றை நீக்கிய பதின்மூன்று என்று சொன்னது பனிரெண்டாவது மீன ( மீனம்=கண்) ராசியைக் குறிக்கும். பதின்மூன்று எனச் சிறப்பாகச் சொன்னது 13-வது நட்சத்திரம் அஸ்தத்தையும் (கை) குறிக்கும், ஒன்பதால் மறைத்து என்பது, குபேரனின் நவநிதிகளுள் ஒன்பதாவது நிதியாக விளங்குபவள் பதுமநிதி. பதுமம் கைக்கு உவமையாதலால், அதனால் கண்களை மூடினாள் எனக் கொள்ள வேண் டும். ஐந்தும், ஒன்பதும் என்று சொல்வது, 5-வது நட்சத்திரம் மிருக சீரிடத்தையும் (ம்ருகம் =மான், சீரிஷம்=தலை), 9-வது நட்சத்திரம் ஆயில்யத்தையும் குறிப்பிடுகிறது. மானின் நிமிர்ந்தத் தலை போல் தோன்றுவதால் மிருகசீரிடத்துக்கு ‘மான்றலை என்றும், ஆயில்யத்துக்கு அரவு, பாம்பு என்றும் தமிழில் பெயர்கள் உண்டு. கூர்மையானதும், வசீகரமிக்க உறுதியானக் கொம்புகள் உள்ள நேர்த்தியான மான் தலையை இளம் மார்பகத்துக்கும், வளைவு    சுளிவுகள் கொண்ட இடையை பாம்புக்கும் ஒப்பிடுகிறார் கவி.

உவமான சங்க்ரகம் (3-ம் தொகுப்பு, 17-ம் நூற்றாண்டு) 10-வது பாடலும் பெண்களின் இடையை இப்படி விவரிக்கிறது:

 பாரிலிடைக் கரவும் பைங்கொடியும் பூங்கொம்பு

 மார னுடம்பும் வகிரிழையு–நேர்கைப்

 பிடியளவுந் தேய்ந்த பிறைக்கொழுந்து மின்னும்

 துடியளவுங் கோளரியுஞ் சொல்.

இதுமாதிரி இன்னும் பலவுண்டு படித்து இன்புற

இந்த வர்ணணைகளைக் கேட்டு உள்ளம் கிளுகிளுக்க, உவகையுடன் அந்தப்புர மாந்தரை நினைத்துக் கனவுலகில் சிறகடித்துப் பறந்திருப்பார் அல்லவா, சேதுபதி மன்னர்? அரசனைக் குளிர்வித்துப் பரிசுகள் பெறுவதில் வல்லவர்கள் ஆயிற்றே பாவலர்கள்! அதனால் அல்லவோ இரகுநாத சேதுபதி அரசர் தம்மீது அப்பிரபந்தத்தைப் பாடியதற்காகத் தம் சமஸ்தானத்திலுள்ளதும், புலவர் பிறந்த இடமுமானப் பொன்னங்கால் என்னும் வளப்பம் மிக்கக் கிராமத்தை அமிர்த கவிராயருக்கு மானியமாகப் பட்டயம் எழுதிக் கொடுத்து உரிமையாக்கினார். அது முதல் அவருக்குப் பொன்னங்கால் அமிர்த கவிராயரென்ற பெயரே வழங்கலாயிற்று.

ஒருதுறைக் கோவைக்கான புதுத்தடம் போட்டவர் அமிர்த கவிராயர். இதை ‘வல்லான்  வெட்டிய வாய்க்கால்’ என்கிறார் வித்வான் கா.நயினார் முகமது. அதில் ஏதும் சந்தேகம் உண்டோ?

               ——————————————————————–

, tags–  அமிர்த கவிராயர், சேதுபதி மன்னர், நாணிக் கண் புதைத்தல்-2

நாணிக் கண் புதைத்தல்—1 (Post No.10,351)

WRITTEN BY B.KANNAN, DELHI

Post No. 10,351

Date uploaded in London – –   18 NOVEMBER  2021         

Contact – swami_48@yahoo.com

Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.

this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.

tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com

நயம்பட உரைத்தல்           

நாணிக் கண் புதைத்தல்–1

B.Kannan, Delhi

அன்புள்ளத் தமிழ் நெஞ்சங்களுக்கு தில்லியிலிருந்து கண்ணன் நமஸ்காரம். வணக்கம் பல.

இன்று நாம் பார்க்கப் போவது அகத்துறையைச் சார்ந்தக் கோவை இலக்கியத்தில் பெரிதும் பேசுபொருளாக விளங்கும் ஒருதுறைக்கோவைப் பாடல்களைப் பற்றித்தான். பாடும் புலவர்களுக்கு மட்டுமின்றி அவற்றைக் கேட்போருக்கும்

“இன்பத் தேன் வந்து பாய்ந்திடுமே காதினிலே!”, உள்ளமும் இறக்கைக் கட்டிப் பறந்திடுமே காற்றினிலே!!

நம் பாரத நாட்டில் பல நூற்றாண்டுகளாகக் கல்வி வளர்ச்சி அடைவதற்கு முக்கியக்  காரணமாக இருந்தவர்கள் புலவர்களும், கவிஞர்களும் ஆவர். கவிராயர் எனப்படுபவர் தமிழ் மொழியில் கவி இயற்ற வல்லவருக்கு வழங்கப்படும் பட்டம் ஆகும். தமிழ் மொழியைப் பேண கவிராயர்கள் முக்கியப் பங்காற்றினார்கள். ஏட்டுச் சுவடிகளைப் பாதுகாத்தல், அச்சிலேற்றல் ஆகிய முக்கியப் பணிகளை இவர்கள் செய்தார்கள். அவர்கள் வாழ்க்கை நடத்துவதற்குரிய உதவிகளை வழங்கி அவர்களை ஊக்கமளித்து வந்தவர்கள் மன்னர்களும், ஜமீன்தார்களும், பிரபுக்களும் ஆவார்கள். சேர, சோழ, பாண்டியர்களும் குறுநில மன்னர்களும் தங்கள் அரசவைகளில் பல புலவர்களை ஆஸ்தானக் கவிகளாக அமர்த்தி ஆதரித்தனர். அப்புலவர்களும் பற்பலத் தமிழ் நூல்களை இயற்றி, மன்னர்களின் புகழ் பார் எங்கும் பரவச் செய்தனர். புலவர்களால் பாடப் பெறாவிட்டால் தங்களுக்கு மதிப்புக் குறைவென்றும், வாழ்க்கைப் பயனை இழந்தது போலாகும் என்றும் கருதினர். புலவர்களுக்குப் பல வகைப் பரிசில்களும், மானியமாகக் கிராமங்களையும் அவர்கள் அளித்துள்ளனர்.

இராமநாதபுர சமஸ்தானத்தை அரசாண்ட சேதுபதி மன்னர்கள் தமிழ் வளர்க்கும் பரம்பரையைச் சார்ந்தவர்கள். அவர்களுள் தளவாய் இரகுநாத சேதுபதி (1645-1676) புலவர் பாடும் புகழுடையோராக விளங்கினார்.அவர் தமிழ் நயம் அறிந்து பாராட்டும் வள்ளல். அமிர்த கவிராயர், அனந்த கவிராயர், சர்க்கரைப் புலவர், சவ்வாதுப் புலவர் முதலியவர்கள் அம்மன்னரின் அரசவையை அலங்கரித்தனர். அமிர்த கவிராயர் 

சிவகங்கையைச் சார்ந்த ‘பொன்னங்கால்’ எனும் ஊரில் 17-ம் நூற்றாண்டின் முற் பகுதியில் பிறந்தவர்.  சைவ சமயத்தைச் சார்ந்த வேளாண் மரபினர்.  

கோவை இலக்கியம் பாடிய புலவர்கள் அகத்துறையைச் சார்ந்த பாடல்களை வரிசைப்படுத்தி  ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சங்கிலித் தொடர் போலக் கோவையாகப் பாடி உள்ளனர். அகப்பொருள் துறைகள் பலவற்றை நானூறு பாடல்களில் பாடுவதற்குப் பதில் ஒரே ஒரு துறையை நானூறு பாடல்களில் பாடும் மரபும் ஏற்பட்டது. இவ்வகையில் தோன்றிய இலக்கியத்தை ஒரு துறைக் கோவை என்பர். தலைவன் தன்னைப் பார்த்ததை அறிந்த தலைவி நாணித், தன் கண்களைக் கைகளால் மூடிக் கொண்டாள் என்பதே இத்துறையின் பொருளாகும். இப்பாடல்கள் அனைத்திலும் சிலேடை நயம் பொருந்தியிருக்கும். தலைவி கண்மூடி நின்று, தலைவன் தன் வருத்தத்தைக் கூறுவதால் இது ‘இடையூறு கிளத்தல்” எனவும் அழைக்கப்படுகிறது. இறுதியில், கற்பு நிலையில் கூடி மகிழ்ந்து இல்லறம் நடத்துவதே கோவை இலக்கி யங்களின் முடிவுரையாகும் 

அமிர்த கவிராயரின் நூல் “நாணிக் கண்புதைத்தல் என்னும் ஒரு துறைக் கோவை” எனவும் “இரகுநாத சேதுபதி ஒரு துறைக்கோவை” எனவும் வழங்கப்படுகிறது. இந்நூலின் 311 பாடல்கள் தற்பொழுது காணப்படுகின்றன. பாடல் 311 முதல் 399 வரை மொத்தம் 89 பாடல்கள் கிடைக்கவில்லை. காஞ்சிபுரம் மகாவித்துவான் இராமசாமி நாயுடு அவர்களின் மூல உரையையொட்டி, தமிழ்ப் பண்டிதர் சொக்கலிங்கம்பிள்ளை என்பார் இந்நூலுக்கு விரிவான உரை எழுதியுள்ளார். எங்கே வேண்டுமோ அந்தச் செய்யுட்களுக்கு மாணிக்கவாசகரின் ‘திருக்கோவையாரில் இருந்தும், திருவள்ளுவரின் குறள் பாக்களிலிருந்தும், உவமான சங்க்ரகம் தொகுப்பிலிருந்தும், புகழேந்தியாரின் இரத்தினச் சுருக்கத்திலிருந்தும் பொருத்தமானப் பாடல்களை மேற்கோள் காட்டியிருப்பது நூலுக்கு மேலும் சிறப்பைச் சேர்க்கிறது.  

பின்னாளில், பாஸ்கர சேதுபதி (1888-1903) காலத்தில் அரசவைக் கவிஞராக விளங்கிய மகாவித்துவான் ஸ்ரீ ரா.ராகவவையங்கார் (1870-1946) அமிர்த கவிராயருக்கு இணையாக அதே அகப்பொருளில், பாஸ்கர சேதுபதியின் குமாரர் முத்துராமலிங்க ராஜராஜேஸ்வர சேதுபதியாரின் மீது சுவைபட 400 பாடல்கள் பாடியுள்ளார்

ஒருதுறைக் கோவைகளில், நாணிக் கண் புதைத்தல், வெறி விலக்கல், பாலனைப் பழித்தல், புறங்காட்டல் ஆகியத் தலைப்புக்களில் பாடல்கள் இயற்றப்பட்டுள்ளன. இது ஒருதுறைக் கோவை என்றாலும், சில செய்யுட்களில் வேறு துறைகளைப் பற்றிய செய்திகளும் கூறப்படுகின்றன–வழி வினாதல் (4), நடுங்க நாட்டம் (5), புறவொடு புலம்பல் (7), மடற்றிரம் (16), பொருள்வயிற் பிரிவு (39), கெடுதி வினாதல் (272). 

கவிராயரின் பாடல்கள் எழுந்த விதத்தைப் பார்ப்போம்……

அரண்மனை நந்தவனத்தில் ஒருநாள் மாலைப் பொழுதில் தளவாய் சேதுபதி தம் புலவர் பெருமக்கள் கூறும் பாடல்களைக் கேட்டவாறு உலவிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது மன்னர் புலவர்களைப் பார்த்து அகப்பொருள் துறையுள் ஏதேனும் ஒன்று பற்றி பாடல்கள் பல பாட இயலுமா? எனக் கேட்டார். 

அதற்கு ஒவ்வொரு புலவரும் மிகுந்த ஆவலுடன்  பத்து, இருபது, முப்பது பாடல்கள் இயற்ற முடியும் எனக் கூறலாயினர். ஏனெனில், இத்துறையில் தலைவன்-தலைவியின் ஊடல்,கூடல் பற்றிக் கிறங்க வைக்கும் செய்யுட்களைப் பாடி மன்னர் மனதைக் கிளுகிளுக்க வைத்துப் பரிசில்களைப் பெற முடியுமே! உடனே தன்னால் நூறு பாடல்கள் பாட முடியும் என மன்னரின் அபிமானத்தைப் பெற்ற அமிர்த கவிராயர் கூறினார். கவிராயர் மீது காழ்ப்புணர்ச்சி கொண்ட சில அவைக்களப் புலவர்கள் நானூறு பாடல்கள் பாடுமாறு கூறினர். இதில் எப்படியும் அவர் தோற்றுவிடுவார் என்றே அவர்கள் எதிர்பார்த்தனர். அதனை ஏற்றுக்கொண்ட அமிர்த கவிராயர், “நானூறு பாடல்களைக் கட்டளைக் கலித்தொகையில் புனைந்து அதுவும் ஒரே பக்கத்தில் எழுதி முடிப்பேன்!” என்றார். 

“நாணிக் கண்புதைத்தல்”என்னும் துறையில் பதினைந்து நாட்களில் நானூறு பாடல்களைப் பாடி அனைவரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தி விட்டார்! ஒவ்வொரு பாடலின் முதல் இரண்டடிகளில் அரசனுடைய பெருமைகளையும் பின்னிரண்டடிகளில் துறைப்பொருள் இருவித அர்த்தம் அமையுமாறு பாடல்கள் பாடப்பட்டுள்ளன.

ஒவ்வொரு செய்யுளிலும் வெவ்வேறு கற்பனைகளை அமைத்து நானூறு பாடல்கள் இயற்றி அமிர்த கவிராயர் அப்பிரபந்ததை முடித்தார். அதன் இனிமையை அரசரும் அரசரைச் சார்ந்தோரும் புலவர்களும் அறிந்து இன்புற்ற‌னர். சிறந்த நூல்களை அரங்கேற்றுதல் பழைய கால வழக்கம். அரங்கேற்றம் பெரிய திருவிழாவைப்போல நடைபெறும்.அமிர்த கவிராயருடைய பிரபந்தமும் அரங்கேற்றப்பட வேண்டுமென்பது பெரும்பாலானப் புலவர் பெருமக்களுடைய விருப்பமாக இருந்தது. அரசர் அது மிகச் சிற‌ப்பாக ந‌டைபெறுவதற்குரிய காரியங்களைச் செய்யும்படி மந்திரிகளுக்கு உத்தர விட்டார்.

உள்ளூரிலிருந்தும் வெளியூர்களிலிருந்தும் பலர் அர‌ங்கேற்ற விழாவிற்கு வந்திருந்தனர். பல கனவான்களும் புலவர்களும் கூடியிருந்த மகாசபையில் ஒருதுறைக் கோவையின் அரங்கேற்றம் தொடங்கப்பட்டது. அரசர் தலைமை ஏற்க ஒவ்வொரு செய்யுளாகக் கூறி அமிர்த கவிராயர் பொருள் சொல்லி வந்தார். ஒவ்வொரு செய்யுளும் ஆனவுடன் அரசர் தங்கத்தால் செய்யப்பெற்ற *பொன் தேங்காய் ஒன்றை (எலுமிச்சம் பழம் எனக் கூறுவதும் உண்டு) புலவருக்குப் பரிசாக உருட்டி வந்தார். சில செய்யுட்கள் ஆயின. மேலே ஒரு செய்யுளைச் சொன்னபோது அனைவரும் அதன் பொருட்சிறப்பில் மனதைப் பறிகொடுத்து விட்டனர். மற்ற‌ச் செய்யுட்களைக் காட்டிலும் கவிராயருடைய திறமை அதில் அதிகமாக வெளிப்பட்டது. அதனைக் கூறி முடித்தவுடன் அரசர் வழக்கம் போலவே பொன் தேங்காய் ஒன்றை உருட்டினார். அப்பொழுது அருகில் இருந்த புலவர் ஒருவர், “இச்செய்யுள் மிகவும் அருமையாக, உள்ளத்தைக் கவர்வதாக அமைந்துள்ளது. இதை மகாராஜா அவர்கள் ந‌ன்றாக உடைத்துப் பார்த்து இதன் சிறப்பை உணரவேண்டும்” என்றார்.

அதைக் கேட்ட அரசர், “நாம் நன்றாக இதன் சுவையை உணர்ந்தோம். இதற்கு      உருட்டியத் தேங்காயை உடைத்துப் பார்த்தால் அது தெரிய வரும்” என்றார். உடனே அந்த தேங்காயை உடைத்துப் பார்த்தார்கள். அதனுள்ளே மாணிக்கப் பரல்கள் இருந்தன. அரசர் வரிசைய‌றிந்து பரிசளிக்கும் திறமையை அனைவரும் அறிந்து வியந்து, மகிழ்ச்சிப் பொங்கப் பாராட்டினர். பிறகு அரங்கேற்றம் இனிது நிறைவேறியது.

இதிலுள்ளப் பல செய்யுட்களில் பொதிந்துள்ளச் சொற்பொருள், நடைநயம் படிப்போரை மகிழ்விக்கும் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகம் உண்டாகாது. மங்கையரின் கண்,அதரம்,மார்பகம் ஆகிய அங்கங்களை உபமான, உபமேயத்துடன் விளக்கியும், மங்கையரின் கஜகர்ண, கோகர்ண சாகசங்களைக் கேட்போர், படிப்போர் உள்ளத்தைக் கிறங்கடிக்கும் விதமாக நயம்பட வர்ணித்துச் செல்கிறார். 

“கண்மூடி யோகியர் போலநின் றீரிக் கருத்தினுக்கு 

விண்மூடிய வரைக் கைவிடி லேதம் விளைவிக்குமே!” (27), 

இதில் முதல் வரி நாணிக் கண் புதைத்தலையும், இரண்டாம் வரி, மார்பகம் வெளிப்பட்டதையும், மூன்றாம் வரி, தலைவனுக்குத் துன்பம் விளைவிப்பதையும் சுட்டுகிறது. நாணத்துடன் கண் புதைத்து நிற்கும் தலைவியை நோக்கி ஏக்கமுடன் வினவுகிறான் தலைவன் என்கிறார் கவி.

“தோளும் கரும்பும் எனது ஆருயிர் வந்து சூறை கொள்ள, நீளும் கணை கொண்டு நின்றால் எவ்வாறு உயிர் நிற்கின்றதே!” (70). 

இதில், தோள்= மார்பகத்தையும், கரும்பு=இதழ், மன்மதன் வில், கணை=கண். ‘உனது ஸ்தனம், மன்மதனின் கரும்பு வில் போன்ற இதழ் இரண்டும் என் மனதைப் பறிக்க இருக்கையில் நீ கண் பொத்தி நின்றால் நான் உயிர் வாழ்வது எப்படி?’ என்றும் மருகுகிறான். பின்னொரு இடத்தில்,  

 மஞ்சாங் கருதிலர் போர்ப்படை மேற்சண்ட மாருதம்போல்

 விஞ்சாங்க மூல பலரகு நாதன் வியன்சிலம்பிற்

 பஞ்சாங்க மோதி மறைகாட்டிச் சொர்க்கமிப் பாற்படுத்தி

 யஞ்சாங் குலத்தவர் பார்ப்பாரைச் சேர்ந்த ததிசயமே     (138)   

இப்பாடலில் “அஞ்சாங் குலத்தவர் பார்ப்பாரை சேர்ந்த அதிசயமே” என்று இறுதிப் பாடல் அடி வருகிறது. இதில் அஞ்சாங்குலம் என்பது கையையும் (அங்குலம்=விரல், ஐந்து விரல்கள் கொண்டது) ஆறாம் குலம் (ஆறறிவில் ஒன்று=பார்த்தல்) என்பது கண்ணையும் குறிக்கும். பார்ப்பார் கண் வழியே என்பதால் அச்சொல் கண்களைக் குறிப்பதாக அமைந்துள்ளது. கைகளால் கண்களைப் பொத்திக் கொண்டஅதிசயத்தைப் பாரீர் என்கிறான் நாயகன்! 

மேலும்,”பஞ்சாங்கம் ஓதி” என்றால் ஐவகை மயிர்முடியை உடையாளே என்பதாகும். ஓதி=தலை முடி. வணர் ஒலி ஐம்பாலர் =வளைந்த தழைத்த ஐவகை முடி பகுப்பினை உடைய பெண்கள் என்று சங்க இலக்கியங்கள் கூறுகின்றன. அதாவது ஒரு பெண் தன் கூந்தலை,முடி, கொண்டை, குழல், சுருள், பனிச்சை என ஐந்து வகைகளாக முடியிடுகிறாள்.

மலையின் உச்சிப்பகுதியை முடி என்கிறோம். அதுபோல ஒரு பெண் தன் கூந்தலை மலையின் முடியைப்போலத் தன் தலையுச்சியில் வைத்து முடிவது முடி (அளகம்) எனப்படும்.(இளவரசி குந்தவை பிராட்டி) கொண்டை என்பது நமக்குத் தெரியும். கூந்தலைச் சுருட்டி இடப்பக்கமோ வலப்பக்கமோ திரளாகத் தொகுத்துக்கொள்வது (ஆண்டாள் நாச்சியார்). கூந்தலை மலர்ச்சரங்களோடு வைத்துப் பின்னிச் செருகினால் அதற்குச் சுருள் என்று பெயர். கூந்தலை அள்ளி முடிந்தால் அதற்குக் குழல் என்று பெயர். கூந்தலைச் சடையாகப் பின்னிக்கொண்டால் அதற்குப் பெயர் பனிச்சை. இத்தகைய ஐவகைக் கூந்தல் முடிமுறைகளையும் ஐம்பால் என்கின்றனர். அதுதான் இங்குக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஓர் ஊசி மேல் (சிறுத்த இடை), இரண்டு பம்பரங்களை (கொங்கை) உறுதியாய் இருத்துகின்ற உபாயம்(169),  மார்பகத்தை யானைக்கு ஒப்பிட்டு கஜகர்ண வித்தை கண்டு மகிழ்ந்தோம், கண்களைப் புதைத்துக் கொண்டால் பெண்களுக்கே உரிய கண்ணால் (கோ=கண்)சேதி சொல்லும் கோகர்ண வித்தையின் அழகை எப்படிப் பார்ப்பது?(170), ‘பந்தாடல் கண்டன மம்மானை யாடலும் பார்க்க’ (133) என்ற வரியில், பந்தாட்டத்தின் போது அவள் ஸ்தனங்களின் அசைதலைக் கண்டு களித்தோம், அம்மானை ஆடல் (அ+மான்+ஐ+ஆடல்) விளையாடுகையில் மங்கையின் அழகியக் கண்கள் போகும் போக்கு, கவர்ச்சிகர சரீர அசைவுகளையும் பார்த்து ரசிக்க,கண்மூடி யிராமல் அனுமதிப்பாயா,தேவி! என வேண்டுகோள் விடுக்கிறானாம் தலைவன். இங்கு மான்= பெண், கண் என்று இரு பொருள் கொண்டுச் சொல்லப்படுகிறது.

இது போன்ற மனதைக் கவரும் அடைமொழிகள் (EPITHETS) ஏராளமாய்க் குவிந்துக் கிடக்கின்றன.

மேலும் சில சுவாரசியமானச் செய்யுட்களை அடுத்துக் காண்போம்…… 

                ——————————————————————–

tags- நாணிக் கண் புதைத்தல், இரகுநாத சேதுபதி, கோவை இலக்கியம், அமிர்த கவிராயர்