ஒரு கிராமத்தின் சோகக் கதை! (Post No.4391)

Written by S.NAGARAJAN

 

 

Date: 13 NOVEMBER 2017

 

Time uploaded in London- 6-35 am

 

 

Post No. 4391

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures are not related to the story.

 

 

 

ஜிஹாதி கொடுமை

 

ஒரு கிராமத்தின் சோகக் கதை!

 

ச.நாகராஜன்

 

ஓய்வு பெற்ற மேஜர் ஜெனரல் வி.எஸ். கர்னிக் கூறுகின்ற சோகக் கதை இது.

ஒரு கிராமத்தில் பிராமணர்கள், ராஜபுத்திரர்கள், பனியா, தேலி மற்றும் ஹரிஜன்கள் வெவ்வேறு ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் கூட மிகவும் சந்தோஷமாகவும் அன்யோன்யமாகவும் வாழ்ந்து வந்தனர்.

 

ஒரு நாள் ஒரு முல்லா முஸ்லீம் தனது மனைவியுடனும் எட்டுப் பிள்ளைகளுடனும் அந்த கிராமத்திற்கு வந்தார். கிராம அதிகாரியிடம் அவர்கள் சென்றனர். அவர் ஒரு ராஜபுத்திரர். அந்தக் கிராமத்தில் தங்களை வசிக்க அனுமதிக்குமாறு அவர்கள் கெஞ்சினர்.

 

தேலி மற்றும் ஹரிஜன சமூகங்கள் இதற்கு எதிர்ப்பைத் தெரிவித்தனர். மற்ற அனைவரும் முஸ்லீம் குடும்பத்தைத்  அனுமதிக்கலாம் என்றனர்.

 

சில வருடங்கள் கழிந்தன. எட்டுப் பிள்ளைகளும் கல்யாண வயதை அடைந்தனர். முஸ்லீம் முல்லா கிராமத் தலைவரை அணுகினார். “ஹூஸூர், பிள்ளைகளுக்குத் திருமணம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.எனக்கு ஒரே ஒரு வீடு தான் இருக்கிறது.” என்றார்.

 

ராஜபுத்திர தலைவர் தரிசாகக் கிடந்த நிலப்பகுதியை அவருக்குத் தந்து, கூறினார்: “இதில் ஒரு வீட்டைக் கட்டிக் கொள்ளுங்கள்.”

பனியாவிடன் சென்ற முல்லா அவரிடம் பணத்தைக் கட்னாகப் பெற்றுக் கொண்டார்.

 

காலம் கழிந்தது. எட்டுப் பிள்ளைக்ளுக்கு 72 பிள்ளைகள் பிறந்தன. 30 வருடங்களுக்கு அந்த கிராமத்தின் ஜனத்தொகையில் 40 சதவிகிதம் முஸ்லீமாக இருந்தது.

 

இப்போது முஸ்லீம் இளைஞர்கள் அவர்களது கலாசாரத்தின்படி ஹிந்து இளைஞர்களுடன் சண்டை போடத் துவங்கினர். ஹிந்து பெண்களுக்குத் தொல்லை கொடுக்க ஆரம்பித்தனர்.

மெல்ல மெல்ல பிராமணர்களும் பனியாக்களும் அந்த கிராமத்தை விட்டுச் சென்றனர்.

 

ஒரு நாள் முல்லா அந்த கிராமத்தின் பிரதான கோவிலை இடித்தார். உடனே ராஜபுத்திரர்கள் இதற்கு வெகுவாக் ஆட்சேபணை தெரிவித்தனர்.

 

30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒண்டிப் புக்லிடம் கேட்க வந்த முஸ்லீம்கள், “ அல்லாவின் பணியை எதிர்க்கும் எவரும் துண்டு துண்டாக வெட்டப்படுவர்” என்றனர்.

 

ராஜபுத்திரர்களும் கிராமத்தை விட்டு அகன்றனர். அவர்கல் தேலி மற்றும் ஹரிஜன்களை நோக்கி, “உங்களின் பேச்சை அன்றே கேட்டிருந்தால் இந்த நிலைக்கு வந்திருக்க மாட்டோம். இந்த கிராமத்தின் பெயர் இப்போது பஞ்ச்வடி என்ற பெயரிலிருந்து ரஹிமாபாத் என்று ஆகி விட்டது.” என்றனர்.

 

இந்த கிராமம் மஹ்ராஷ்டிர மாநிலத்தில் அமராவதி மாவட்டத்தில் உள்ளது.

இது ஒரு உண்மைச் சம்பவம்.

 

இதே போன்ற பல சம்பவங்கள் அஸ்ஸாம், மேற்கு வங்காளம் ஆகிய  ப்ங்களாதேஷின் எல்லையை ஒட்டியுள்ள பகுதியில் நடந்துள்ளன.

 

முஸ்லீம் ஜனத்தொகை அதிகமாக் உள்ள் உத்தர பிரதேசம், கேரளா மற்றும் இதர் மாநிலங்களில் உள்ள மாவட்டங்களில் இது சர்வ சகஜம்.

 

பிரிவினைக்குப் பிறகு காஷ்மீர் பண்டிட்களுக்கு இந்த நிலை ஏற்பட்டது.

ரோஹிங்யா முஸ்லீம்களை இந்தியாவிற்குள் நுழைய அனுமதித்தால் இந்த வேலை இன்னும் தீவிரமாக நடக்கும்.

தாராள் மனமுடையவர்களும், போலி செகுல்ரிஸ்டுகளும் மனித உரிமைக் கழகப் போராளிகளும்  இந்திய நீதித் துறையும் ரோஹிங்யாக்களுக்கு ஆதரவு தந்தால் . அடடா, பாராட்டுக்கள்,பாராட்டுக்கள்!

 

கொஞ்ச காலம் பொறுத்திருங்கள், ஐஎஸ ஐ எஸ் உங்களைத் துரத்தி விடுவார்கள்.பாரதத்தில் வசிப்போருக்கு பொறுமைக்கான் நோபல் பரிசு கிடைத்து விடும்.

*

மனம் நொந்து எழுதியுள்ள ஒரு உண்மைச் சமபவம் நம் கண்களைத் திறக்கட்டும். 11-9-2017 அன்று தனது பிளாக்கில இதை எழுதியுஅ வி.எஸ்.கர்னிக் நிர்வாகத் துறையில் பி.ஹெச் டி பட்டம் பெற்றவர்.

 

தனது கண்களால் கண்ட சொந்த அனுப்வத்தை இப்படி எழுதியுள்ளார்.

 

இதன் ஆங்கில மூலத்தைக் கீழே தருகிறோம்:

*

A (Retired) Major General’s observation : The True Story worth studying/ analyzing and ensuring this does not happen in future: Major General V S karnik (Retired) PhD ( Management) writes on 2017-09-11:

 

In one village, Brahamans, Rajputs, Baniyaas, Teli, and Harijan, all from different castes, were happily and peacefully staying. One day, one Muslim (Mulla) with his wife and their eight children came to that village.

 

They went to village pramukh, a Rajput man, and begged him that they be allowed to stay in that village. Except Teli and Harijan community, all agreed to allow the Muslim family to stay there.

 

After some years the eight children grown up and were of marriageable age. The Muslim man first went to Rajput and requested that “Huzoor,Baccho ki shadi hone wali hai. I have only one house.” The Rajput gave him some uncultivated land, and said that you build a house on it. Then the Muslim went to Baniya, and borrowed money.

 

After some time, his eight children had 72 children and after about 30 years the Muslim population of that village was 40 % of total population.

 

Now the Muslim youths, as per their culture, started having fights with Hindu youths and harassing Hindu girls. Slowly Brahmins and Baniyas left the village. One day Mulla started destroying the main temple of Hindus. To this, Rajputs of the village objected. The Muslim, who came 30 years ago, said that anyone objecting about the work for Allah, will be cut into pieces. The Rajputs also left the house.

 

While leaving the village, they said to Harijan and Telis, if we had listened to your advice and not trusted the Mulla, we would have not come to this stage of leaving the village. This village name is, now, changed from Panchvati to Rahimabad. This village is in Maharashtra, in Amvravti district. This is a true story.

 

(Similar experiences are not scarce but of common occurrence in Assam, West Bengal, districts bordering Bangladesh and many other districts with large Muslim population in UP, Kerala and other states). It happened after partition. It happened with Kashmiri Pundits. It is happening, now, in W. Bengal. Get Rohingyas Muslims in India and this process will speed up. Congratulations to liberals, secularists, Human right protectionists and Judiciary of India, for supporting the cause of Rohingyas. You all wait for some time, when you all will be driven out by ISIS. Bharatvasis should get “Noble Prize” for tolerance.

 

 

THANKS TO TRUTH 27-10-2017 ISSUE

***