முள்ளங்கிப் பிள்ளையாரும் ஒட்டக அனுமனும் (Post No.5430)

 

Written by London Swaminathan

swami_48@yahoo.com

Date: 14 September 2018

 

Time uploaded in London – 10-23 am (British Summer Time)

 

Post No. 5430

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog.

 

 

 

உலகிலேயே பழமையன மதம் – இந்து மதம். பாரசீகர்களும் கிரேக்கர்களும் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சிந்து நதிக்கரையில் வசித்தவர்களை இந்து என்று அழைத்தனர். அதற்கு முன்னரும்– அநாதி காலமாக விளங்கும், இம்மதத்தை ‘சநாதன தர்மம்’ என்ற அழகிய பெயரால் அழைத்தனர். எகிப்திய, சீன, கிரேக்க, ரோமானிய கடவுளர்கள் எல்லாம் மியூஸியங்களில் ஒடுங்கிவிட்ட நேரத்தில், இந்து மதம் மட்டும் ஒரு லட்சம் கோவில்களில் இன்றும் வழிபடப்படுவதன் ரஹஸியம் என்ன? இந்து மதம் மட்டும் என்றும் மார்க்கண்டேயனாக வாழ்வது எப்படி?

 

இதற்குப் பதில் முள்ளங்கி கணபதி சிலையிலும் ஒட்டக வாஹன ஆஞ்சநேயர் சிலையிலும் உள்ளது. அடிப்படைக் கொள்கைகள் மாறாமல் நிற்க, அதை விளக்க வந்த அடையாளங்கள் மட்டும் இந்து மதத்தில் மாறிக்கொண்டே வ ருவதைக் காணலாம் இதனால் இது என்றும் புதுமைப் பொலிவோடு திகழ்கிறது.

 

 

ஒட்டகம் என்பது பாலைவனப் பிராணி. இந்தியாவின் வடமேற்கு மாநிலமான ராஜஸ்தானில் காணப்படுகிறது; ஆனால் ஒரு பக்தனைக் காப்பாற்றிய பெருமை காரணமாக அதையும் கூட ஆஞ்சநேய ஸ்வாமிக்கு வாஹனம் ஆக்கிவிட்டனர் ஹிந்துக்கள்! அதுவும் குறிப்பாக தென்னிந்தியக் கோவில்களில்!

 

அனுமன், தமிழ் நாட்டில் பிரம்மச்சாரி; ஆனால் வடநாட்டில் மனைவியருடன் தோன்றுவார். பிள்ளையார் தமிழ்நாட்டில் பிரம்மச்சாரி; ஆனால் பல இடங்களில் சித்தி, புத்தி என்ற இரு மனைவியருடன் காட்சி தருவார்; படியாதோருக்கு இவை விநோதமாகத் தோன்றும். ஆனால் ஆய்ந்து அவிந்து அடங்கிய கொள்கைச் சான்றோருக்கு அவற்றின் பின்னுள்ள தத்துவங்கள் விளங்கும்.

‘மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை; மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை’– என்னும் திருமூலர் வாக்கு நினைவுக்கு வரும்.

 

 

தென் கிழக்காசிய நாடுகளில் பிள்ளையரின் ஒரு கையில் முள்ளங்கி இருக்கும். யானைக்கு மிகவும் பிடித்தது முள்ளங்கி.  விநாயகரை அறிவின் சின்னமாக, ஞானத்தின் சின்னமாக, முழு முதற்கடவுளாகப் பார்க்கும் அதே நேரத்தில் அவரை இயற்கையின் தெய்வமாகவும் பார்க்கிறோம். அதனால்தான் மாட மாளிகைகள் கூட கோபுரங்கள் எதுவுமின்றி குகைகளிலும், மரத்துக்கு அடியிலும் கணபதியைக் காண்கிறோம். தென் கிழக்காசிய நாடுகளில் 1500 ஆண்டுகளுக்கு இந்து மதம் கொடிகட்டிப் பறந்தது. தாய்லாந்து, லாவோஸ், இந்தோநேஷ்யா, வியட்நாம், பர்மா முதலிய பல நாடுகளில் கணபதி சிலைகள் உள. ஜப்பான் வரையிலும் கணபதி இருக்கிறார். ரோம் முதலிய பிரதேசங்களில் கணேஷ் என்பதை ஜனேஷ் என்ற இரு முகக் கடவுளாக அழைத்ததால் ஜனவரி என்ற மாதம் அவர் பெயரில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.

 

 

 

முள்ளங்கியை கணபதி கையில் கொடுத்தது ஏன்?

அவர் விவசாயிகளை தெய்வம்; ஆகையால் யானைக்குப் பிடித்த முள்ளங்கியை அவர் கையில் கொடுத்ததாக வியட்நாமியர் பகர்வர். வியட்நாமில் மைஸன் (Myson) என்ற இடத்தில் கிடைத்த கணேசர் கையில் முள்ளங்கி இருந்தது. ஆறு முதல் எட்டு நூற்றாண்டு வரையான சில இந்திய கணபதி சிற்பங்களிலும் முள்ளங்கி உண்டு.

 

எலி என்னும் சிறிய பிராணியை பூதாஹாரமான உடல் படைத்த பிள்ளையாருக்கு வாஹனமாக்கியது ஏன்? என்பதற்கும் வியட்நாமியர் விடை விளம்புவர். பயிர்களை அழிப்பது எலி; அதையும் கட்டுக்குள் வைத்து அடக்கி ஆள்வதால் அவ ருக்கு எலி வாஹனமாயிற்று என்பது வியட்நாமியரின் விடை.

‘தலைவனை நம்பாதே ; தத்துவத்தை நம்பு’ என்பது ஆன்றோர் வாக்கு; இதையே சிறிது மாற்றி ‘சிலைகளை நம்பாதே அதன் பின்னுள்ள சிம்பலிஸத்தை (சிம்பல்= அடையாள,சின்னம்) நம்பு’ -என்பது இந்து சந்யாஸிகளின் அறிவுரை!

ஆக, காலத்தின் தேவைக்கேற்ப, மக்களின் ரசனைக்கு ஏற்ப, பா மரர்களுக்கு மஹத்தான தத்துவங்களைப் புரிய வைக்க, அவ்வப்போது ஆன்றோர்களும், சான்றோர்களும், பல புதிய வடிவங்களைக் கடவுளருக்கு கொடுப்பர். ஆனால் அடிப்படையான ஸத்தியம், கருணை, அன்பு, லோகாஸ் சமஸ்தோ சுகினோ பவந்து ( யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்) என்ற கொள்கைகள் மாறுபடாது. வந்த கொள்கைகளை எல்லாம் ஏற்று, அதைத் தன் மயமாக்கி, ஜீரணம் செய்து புது சக்தியாக வடித்துக் கொ டுக்கும் அபூர்வ சக்தி இந்து மதத்தின் தனிச் சிறப்பு. இதனால்தான் ‘என்றுமுள தென் தமிழ்’ போல், என்று முள மதமாக – ஆதி அந்தமற்ற சநாதன சமயமாக இந்து மதம் நிற்கிறது. ‘ஆல் போல் தழைத்து அருகு போல் வேரூன்றிய’ இந்த சமயம் அழியாது நிற்கும்.

 

முள்ளங்கி கணபதியும் ஒட்டக மாருதியும் வாழ்க!

 

–subham–