சடையப்ப முதலியாரின் விருந்தோம்பும் பண்பு; திருவாவடுதுறை மட வரலாறு!(9614)

WRITTEN BY S NAGARAJAN

Post No. 9614

Date uploaded in London – –  –17 May   2021     

Contact – swami_48@yahoo.com

Pictures are taken from various sources for spreading knowledge;

this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.

tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com

தொண்டைமண்டல சதகம் பாடல் 53

சடையப்ப முதலியாரின் விருந்தோம்பும் பண்பும் திருவாவடுதுறை மட வரலாறும்!

ச.நாகராஜன்

திருவெண்ணெய் நல்லூர்ச் சடையப்ப முதலியாரின் விருந்தோம்பும் பண்பு உலகமறிந்த ஒன்று. தன் கையில் இருந்த அனைத்தையும் வருவோர்க்கு இல்லை என்று சொல்லாமல் வாரி வழங்கியதால் அவர் செல்வ வளம் குறைந்தது. யாருக்கும் இல்லை என்று சொல்லாத அவர் தனக்கு அந்த நிலை வந்தது கண்டு மனம் வருந்தினார். ஆகவே தனது மனைவியாருடன் அயலூர் சென்று விடலாம் என்று புறப்பட்டார். செல்லும் வழியில் ஓரிடத்தில் தூக்கம் வராமல் படுத்திருந்தார். அப்போது இரட்டையர் என்று புகழப்படும் புலவர்களும் அவருடன் இதர புலவர்களும் அதே இடத்தில் தங்கி இருந்தனர். அவர்கள் தமக்குள் பசி மிகுதியாக இருப்பதையும் சடையப்ப வள்ளலிடம் சென்றால் பசி போகும் என்பதையும் பேசிக் கொண்டனர். எப்போது விடியப் போகிறதோ என்று பேசியவாறே அவர்கள் இருப்பதைப் பார்த்த சடையப்பர் தனது பெயரைச் சொல்லி அவர்கள், ‘பசி தீர எப்போது பொழுது விடியும் என்று சொல்வதைக் கேட்டு வருந்தினார். ஆனால் உடனே தன் மனைவியோடு தன் கழனிக்குச் சென்றார். அங்கு விதைத்திருந்த நெல் முளையை அப்படியே வாரி அலம்பி வீட்டிற்குக் கொண்டுவந்தனர் இருவரும்.

அடுப்பில் தீமூட்டி, பதப்படுத்தி குத்தி அரிசியாக்கி அன்னம் முதலியவற்றை அருமையாகச் செய்தார் மனைவியார். புலவர் கூட்டம் அவர் இல்லத்திற்கு வர அனைவருக்கும் அமுது படைத்தார் சடையப்பர். இப்படிப்பட்ட புண்ணியச் செயல் உடைய சடையப்பர் வாழ்ந்தது தொண்டைமண்டலமே என்று புகழ்ந்து கூறுகிறது தொண்டைமண்டல சதகம் தனது 53ஆம் பாடலில்

பாடல் வருமாறு:-

மீனவனாட்டினுஞ் செம்பியனாட்டினும் வில்லவர்கோ

னானவனாட்டினு மிக்கதென்பார்க ளதிசயமோ

கோனவனாட்டின் முளையதமுதாகிற் குலவமுதார்

வானவர்நாட்டினு மிக்கதன்றோ தொண்டை மண்டலமே

பாடலின் பொருள்:-

மீன் கொடியை உடைய பாண்டியனது நாட்டைக் காட்டிலும், சோழனது பொன்னி நாட்டைப் பார்க்கிலும் வில் கொடியை உடைய சேரனது நாட்டைப் பார்க்கிலும் இந்த தொண்டை மண்டலம் சிறந்தது என்று ஆன்றோர் கூறுகின்றனர். இது ஒரு புதுமை அல்ல; ஏனெனில் நள்ளிரவில் வந்த அரிய விருந்தினர்களுக்குக் கழனியில் முளைத்த நெல் முளை அமுதமாகுமானால் பாற்கடல் அமிர்தத்தைக் கொள்கின்ற தேவரது சுவர்க்க நாட்டினும் சிறந்தது அல்லவோ இந்த தொண்டை மண்டலம்!

இந்த சடையப்ப முதலியார் மரபில் அவதரித்தவரே மெய்கண்ட தேவர் ஆவார். அவருக்கு பரஞ்சோதி முனிவர் உபதேசித்து அருளினார். அது முதலாக மெய்கண்ட தேவர் மடம் திருவாவடுதுறை மடாதீனம் கொண்ட பரம்பரை ஆனது.

காஞ்சிபுராணத்தில் வரும் பாடல் இது.

கயிலாய பரம்பரையிற் சிவஞான போதநெறி காட்டும் வெண்ணெய்

பயில்வாய்மை மெய்கண்டான் சந்ததிக்கோர் மெய்ஞ்ஞான பானுவாகிக்

குயிலாரும் பொழிற்றிரு வாவடுதுறை வாழ் குருநமச்சிவாய தேவன்

சயிலாதி மரபுடையோம் திருமரபு நீடூழி தழைக மாதோ

பொருள் : திருக்கைலாய மலையிலே அருள் வடிவாகிய கல்லால மரத்தின் நீழலிலே தக்ஷிணாமூர்த்தியாக எழுந்தருளியுள்ள சிவபிரானிடம் ஆகமங்களை எல்லாம் கேட்டருளிய நந்திப் பெருமான், அவரை வணங்கி காமிக முதலிய சைவ ஆகமங்களின் ஞான பாதப் பொருளின் உண்மையைப் போதித்தருள வேண்டுமென்று வேண்ட, ரௌரவாகமத்து பன்னிரென்று சூத்திரத்துள் சிவஞான போதம் என்ற ஒரு படலத்தை நந்திப் பெருமானுக்கு சிவபிரான் அருளிச் செய்தார். நந்தி தம் மாணாக்கரான சனத் குமார முனிவருக்கு அருள, அவரும் அவரது சத்திய ஞான தரிசிகளுக்கு அருளினார். அவர் மூலம் பரஞ்சோதி முனிவருக்கும் அது அருளப் பெற்றது.

பரஞ்சோதி முனிவர் திருக்கைலாய மலையிலிருந்து இறங்கி தமிழ் நாட்டில் திருவெண்ணெய் நல்லூரில் சடையப்ப முதலியார் மரபிலே வந்து அவதரித்தார். இரண்டு வயதிலேயே மெய்யுணர்வு பெற்ற சுவேதனப் பெருமாள் என்னும் பிள்ளைத் திருநாமம் கொண்ட மெய்கண்ட தேவர் பால் வந்து சிவஞான போதத்தை, தான் சத்தியஞான தரிசிகள் பால் கேட்டவாறே வகுத்து அருளிச் செய்தார். மெய்கண்ட தேவர் சகலாகம பண்டிதர் அருள் நந்தி சிவாசாரியாருக்கும் அவர் பெண்ணாகடத்தில் அந்தணர் மறைஞான சம்பந்த சிவாசாரியருக்கும், அவர் திருக்கொற்றங்குடியில் வசித்து, சம்ஸ்கிருதத்தில் இருந்த பௌஷ்கராகமத்துக்கு வியாக்யானம் முதலிய எட்டு சைவ சித்தாந்தம், கோயிற்புராணம், திருத்தொண்டர் புராண சாரம், சேக்கிழார் நாயனார் புராணம், திருமுறை கண்ட புராணம், திருப்பதிக் கோவை உள்ளிட்ட பல நூல்களை இயற்றிய உமாபதி சிவாசாரியருக்கு அருளினார். உமாபதி சிவாசாரியர், நமச்சிவாய தேவருக்கு உபதேசித்து அருளினார். அவர் நவகோடி நித்தவாசபுரம் என்னும் திருநாமத்தை உடைய திருவாவடுதுறையில் சித்த மூர்த்திகளாக எழுந்தருளியிருந்த சித்தர் சிவப்பிரகாச தேசிகருக்கு உபதேசித்து அருளினார். அவரோ திருமூலனூரிலே பரம்பரைச் சைவ வேளாளர் குலத்திலே பிறந்து பிரமசாரி ஆசிரமத்திலேயே துறவறத்தை மேற்கொண்ட நமச்சிவாய மூர்த்திகளுக்கு உபதேசித்து அருளினார். அது முதல் திருவாவடுதுறை மடாதீனம் கைலாய பரம்பரை என்ற பெயர் கொண்டு புகழடைந்து விளங்கி வருகின்றது.

இப்படி திருவெண்ணெய்நல்லூரில் சடையப்ப முதலியார் மரபிலே தொடங்கி, வந்தது இந்த சைவாதீனம். இன்றும் திருவெண்ணெய்நல்லூரில் சடையப்ப முதலியார் வசித்த திருமாளிகை சடையப்பர் மடம் என்றும் மெய்கண்ட தேவர் மடம் என்றும் பிரசித்தமாக வழங்கி வரப்படுகின்றது.

***

tags- சடையப்ப முதலியார் ,  விருந்தோம்பும் பண்பு, திருவாவடுதுறை , மடம் 

வேதியர்க்கழகு வேதமும் ஒழுக்கமும்’- ஒரு குட்டிக்கதை (Post No.5165)

Written by LONDON SWAMINATHAN

 

Date: 30 JUNE 2018

 

Time uploaded in London –  11-59 AM (British Summer Time)

 

Post No. 5165

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

வேதியர்க்கழகு வேதமும் ஒழுக்கமும்

வெற்றி வேற்கை/நறுந்தொகை, அதிவீரராமன் யாத்த நூல்

 

 

மஹாபாரத நூலில் இல்லாதது உலகில் இல்லை என்று ஒரு பாரத ஸ்லோகம் சொல்லும். அது உண்மையே.

 

வேதியர்கள் என்போர் தினமும் ஐம்பெரும் வேள்வி நடத்திவிட்டே உண்ண வேண்டும் என்று மநு ஸ்ம்ருதி தெளிவாகக் கூறுகிறது. அது மட்டுமல்ல விருந்தோம்பல் என்பது சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும் என்றும் சொல்லும். அதற்கும் மேலாக விருந்தினர் சாப்பிட்ட பின்னரே ஒரு இல்லறத்தான் சாப்பிடலாம் என்றும் செப்புகிறார்.

 

ஐம்பெரும் வேள்வியை எல்லா வருண த்தார்க்கும் பொதுவாகப் பாடி வைத்திருக்கிறார் தெய்வப் புலவர் திருவள்ளுவரும் (குறள் 43; தென்புலத்தார்….)

 

மஹாபாரதத்தில் ஒரு குட்டிக்கதை

சக்துப் பிரஸ்தர் என்று ஒரு அந்தணர் இருந்தார். அவர் மநு நீதி சொன்னபடி விருந்தோம்பும் பண்புடையவர். மேலும்  யாசகம் செய்யாவிடில் தானியங்களைப் பொறுக்கி எடுத்தும் வாழலாம் என்று மநு சொல்லியபடி வாழ்க்கை நடத்தியவர். எங்கும் யாசகம் செய்யாமல் வயல்களிலும் வனங்களிலும் விழும் தானியத்தைச் சேகரித்து வாழ்க்கை நடத்தினார். தினமும் விருந்தினர்களையும் உபசரித்தார். ஒரு நாள் சாப்பிடப் போகும் முன் ஒரு விருந்தினர் வந்தார்.

 

அவருக்கு வழக்கமான உணவைப் போட்டும் பசியாறவில்லை. உடனே தனது உணவையும், பின்னர் மகனின் உணவையும் அளித்தார். அப்பொழுதும் விருந்தாளி மேலும் உணவை எதிர்பார்த்து உட்கார்ந்து  இருந்தார். உடனே மனைவி, மருமகள் உணவையும் அளித்தார். அப்பொழுதுதான் அந்த புண்யாத்மா வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டு ஒரு ஏப்பம் விட்டு எழுந்தார். ‘அன்னதாதா சுகீ பவ’ என்று வாழ்த்தினார்.

 

இதை எல்லாம் பார்த்த இந்திரன் அவருக்கு எல்லா செல்வத்தையும் அளித்து அனுக்கிரஹித்தார்.

 

வித்தும் இடல்வேண்டும் கொல்லோ விருந்தோம்பி

மிச்சில் மிசைவான் புலம்– குறள் 85

பொருள்:

வந்த விருந்தினரை முதலில் சாப்பிட வைத்துப் பின்னர் மீதி உவை சாப்பிடுவோனுடைய விளை நிலத்தில் விதையே விதைக்க வேண்டாம்; தானாக பயிர்கள் வளரும்

 

செல்விருந்தோம்பி வருவிருந்து பார்த்திருப்பான்

நல்விருந்து வானத்தவர்க்கு -குறள் 86

பொருள்:-

வந்த விருந்தாளிக்குச் சாப்பாடு போட்டுவிட்டு, அடுத்த விருந்தாளி எப்போது வருவான் என்று காத்திருப்பவனுக்கு தேவ லோகத்தில் உள்ளவர்கள் அருமையான விருந்து அளிப்பர்.

 

மநு சொன்னது எல்லாவற்றையும் வள்ளுவன் சொல்லுவது சிறப்புடைத்து!

அது மட்டுமல்ல; விருந்தோம்பும் பண்பு உலகின் எந்த நூலிலும் ஒரு புண்ணிய காரியமாகவோ, கட்டாயம் செய்யவேண்டிய கடமையாகவோ சொல்லப்படவில்லை. இது இமயம் முதல் குமரி வரை மட்டுமே காணக்கூடியது. ஆரிய- திராவிட வாதம் பேசுவோருக்கு வள்ளுவரும் மநுவும் கொடுக்கும் செமை அடி இது!

–சுபம்–