இலங்கையைப் பாதுகாக்கும் “பஞ்சவர்ணக் கிளி!” (Post No.3700)

Written by London swaminathan

 

Date: 7 March 2017

 

Time uploaded in London:- 6-46 am

 

Post No. 3700

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

கம்ப ராமாயணத்தை எந்தப் பக்கம் புரட்டினாலும் சுவையான செய்தி கிடைக்கும். அல்லது இலக்கியத் தேன் சொட்டும் பாடல் கிடைக்கும்; அதுவும் இல்லாவிடில் தொடர்ச்சியான ராமாயணக் கதை கிடைக்கும்.

 

அனுமன், தமிழ்நாட்டிலுள்ள மயேந்திர மலையிலிருந்து இலங்கைக்குத் தாவுகிறான் அங்கே ஒரு பவளக் குன்றின் மீது காலூன்றி ஒரு பறவை பார்ப்பது போல இலங்காபுரி நகரத்தைக் காண்கிறான். அப்பொழுது அவன்

இலங்காதேவியை எதிர்கொள்கிறான். அந்தக் காட்சி சுவைமிக்கது.

 

இலங்காதேவி ஐந்து வர்ண (பஞ்ச வர்ண) உடை அணிந்திருந்தாளாம்; வானவில் போலக் காட்சி தந்திருப்பாள்!!

 

அனுமனை நோக்கி யாரடா நீ? என்று ஏக வசனத்தில் கேட்கிறாள். அதற்கு அனுமன் நான் ஒரு டூரிஸ்ட்! இலங்கையைச் சுற்றிப் பார்க்க வந்தேன் என்கிறான்! அவளோ நகைக்கிறாள்.; இதை சொல்லும்போது கம்பன் இன்னொரு வ ரியையும் சேர்க்கிறான். அவள் வெடி சிரிப்பு சிரிக்கிறாள். அனுமனோ மநதுக்குள் சிரித்தானாம்!

 

இதோ சுவையான பாடல்களும் காட்சிகளும்:-

 

 

நான் ஒரு டூரிஸ்ட்!

 

சுந்தர காண்டம், ஊர் தேடு படலப் பாடல்கள்

 

யார் நீ? ஏன் இங்கு வந்தாய்?

அனுமன் பதில்:

அளியால் இவ் வூர் காணும் நலத்தால் அணைகின்றேன்

எளியேன் உற்றால் யாவது உனக்கு இங்கு இழவு? என்றான்

 

ஊரைக் காண வேண்டும் (tour) என்ற ஆசையால் வந்தேன். எளியவனாகிய நான் இவ்வூருக்குள் வந்தால் உனக்கு என்ன நஷ்டம்? (இழவு=இழப்பு=நஷ்டம்) என்று கேட்டான்.

 

 

நக்கானைக் கண்டு ஐயன் மனத்து ஓர் நகை கொண்டான்

அக்கால் நீதான் ஆர் சொல வந்தாய் உனது ஆவி

உக்கால் ஏது ஆம் ஓடலை என்றாள்……..

 

இலங்கா தேவி வெளிப்பட சிரித்தாள்; அனுமன் மனதுக்குள் சிரித்தான். அதையும் உணர்ந்த லங்காதேவி, ” சிரிக்கிறாயா? நீ யார்? யார் உன்னை இங்கு ஏவினார்? உன் உயிரே போய்விடுமே! உனக்கு என்ன கிடைக்கப்போகிறது? இவ்வளவு நான் சொல்லியும் ஓடாமல் நிற்கிறாயே? என்றாள்.

 

 

இலங்காதேவியின் தோற்றம்

எட்டுத் தோளாள் நாலு முகத்தாள் உலகு ஏழும்

தொட்டுப் பேரும் சோதி நிறத்தாள் சுழல் கண்ணாள்

முடிப் போரில், மூவுலகத்தை முதலோடும்

கட்டிச் சீறும் கலன் வலத்தாள் சுமை இல்லாள்

 

இலங்காதேவிக்கு எட்டுத் தோள்கள்; நான்கு முகம். ஏழு உலகங்களையும் தொட்டு மீண்டுவரும் ஒளிபெற்றவள்; சுழலும் கண் கொண்டவள். பகைத்து மோதினால் மூவுலகத்தவரையும் கட்டிச் சீறும் வலிமை பெற்றவள்; ஆனால் பொறுமை என்பது கிடையாது.

 

வேல் வாள் சூலம் வெங்கதை பாகம் விளி சங்கம்

கோல்வாள் சாபம் கொண்ட கரத்தாள் வடகுன்றம்

போல்வள் திங்கள் போழின் எயிற்றாள் புகை வாயில்

கால்வாள் காணின் காலனும் உட்கும் கதம் மிக்காள்

 

அவள் வேல், வாள், சூலம், கதை, பாசம், சங்கம், கோல்,  குந்தம் ஆகிய எட்டுக்கருவிகளைக் எட்டுக் கைகளில் ஏந்தியவள். வடக்கிலுள்ள மேரு மலை போன்றவள்; சந்திரனைப் பிளந்தது போல பற்களை உடையவள். வாயிலே புகை கக்குபவள்; எமனையும் கலங்கச் செய்யும் கடும் கோபம் உடையவள்.

 

 

அஞ்சு வர்ணத்தின் ஆடை உடுத்தாள் அரவு எல்லாம்

அஞ்சு உவணத்தின் வேகம் மிகுந்தாள் அருள் இல்லாள்

அம்சுவர்ணத்தின் உத்தரியத்தாள் அலை ஆரும்

அம்சும்ச்வள் நத்தின் முத்து ஒளிர் ஆரத்து அணி கொண்டாள்

 

அவள் பஞ்ச வர்ண ஆடை உடுத்தவள்; பாம்புகள் அஞ்சும் கருடன் போல வேகம் மிக்கவள்; கருணை அற்றவள்; பொன்னாடையை மேலாடையா கப் போட்டிருப்பவள் கடலிலுள்ள அழகிய பெரிய நத்தைகள் ஈன்ற முத்தூக்களால் செய்யப்பட்ட மாலையை அணிந்தவள்.

(இதற்குப் பின் அனுமன் அவளை ஒரு குத்துக் குத்தி விழுத்தாட்டுகிறான் என்று கதை தொடர்கிறது. பெண் என்பதால் கொல்லக்கூடாது என்று ஒரு தட்டு தட்டினான்!)

 

–Subham–

 

சினம் காக்க!

12.ராமாயண வழிகாட்டி

அத்தியாயம் – 12 ச.நாகராஜன் 

சினம் காக்க!

 

இலங்கையைக் கொளுத்திய பின்னர் அனுமன் சற்று சிந்திக்கிறார்.

ஆஹா! என்ன காரியம் செய்து விட்டேன் என்று நினைத்த அவருக்கு மனதில் பயம் உண்டாயிற்று. அப்போது அவர் கூறிய நான்கு ஸ்லோகங்கள் சுந்தரகாண்டத்தில் ஐம்பத்தைந்தாவது ஸர்க்கத்தில் 3,4,5,6வது ஸ்லோகங்களாக அமைகின்றன.

 

தன்யாஸ்தே புருஷ ச்ரேஷ்டோ யே புத்யா கோபமுத்திதம்

நிருந்தந்தி  மஹாத்மானோ தீப்த மக்னி மிவாம்பஸா

 

யே – எவர்கள்

உத்திதம் கோபம் – சீறி வரும் சினத்தை

புத்யா – அறிவைக் கொண்டு

தீப்தம் அக்னி –பற்றி எரியும் தீயை

அம்பஸா – நீரைக் கொண்டு

இவ – எப்படி அணைக்கிறார்களோ அப்படியே

நிருந்தந்தி – அடக்கிக் கொள்கிறார்களோ

தே – அவர்களே

தன்யா: – தன்யர்கள்

புருஷ ச்ரேஷ்டா – புருஷ ச்ரேஷ்டர்கள்

மஹாத்மான: – மஹாத்மாக்கள்

 

எவர்கள் சீறி வரும் சினத்தை அறிவைக் கொண்டு பற்றி எரியும் தீயை ஜலத்தால் அணைப்பது போல அடக்கிக் கொள்கிறார்களோ அவர்களே தன்யர்கள்; புருஷர்களில் உயர்ந்தவர்கள்; மஹாத்மாக்கள்.

 

க்ருதத: பாபம் ந குர்யாத்க: க்ருத்தோ ஹன்யாத் குரூநபி

க்ருத்த: பருஷயா வாசா நர: ஸாதூநதிக்ஷிபேத்

 

க்ருதத: – கோபத்திற்காளாகிய

க: – எவன் தான்

பாபம் – பாவத்தொழிலை

ந குர்யாத் – செய்யாதிருப்பான்?

க்ருதத: – கோபம் கொண்டவன்

குரூன் அபி – பெரியோர்களையும் கூட

ஹன்யாத் – கொலை புரிவான்

க்ருதத: – கோபத்திற்காளான

நர: – புருஷன்

பருஷயா – கடுமையான

வாசா – மொழியால்

சாதூன் – சாதுக்களை

அதிக்ஷிபேத் – எடுத்தெறிந்து பேசுவான்

 

கோபத்திற்காளாகிய எவன் தான் பாவத் தொழிலைச் செய்யாதிருப்பான்? கோபம் கொண்டவன் பெரியோர்களைக் கூடக் கொலை செய்வான். கோபத்திற்காளான புருஷன் கடுமையான மொழியால் சாதுக்களை எடுத்தெறிந்து பேசுவான்,

 

வாச்யாவாச்யம் ப்ரகுபிதோ ந விஜானாதி கர்ஹிசித்

நாகார்யமஸ்தி க்ருத்தஸ்ய நாவாச்யம் வித்யதே க்வசித்

 

ப்ரகுபித: – கோபம் தலைக்கேறியவன்

வாச்யாவாச்யம் – எது சொல்லத் தகுந்தது எது சொல்லத்தகாதது என்பதை

கர்ஹிசித் – எப்பொழுதும்

ந விஜானாதி – பகுத்தறிய முடியாது

க்ருத்தஸ்ய –கோபம் கொண்டவனுக்கு

அகார்யம் – தகாத செயல் என்பது

ந அஸ்தி – இல்லை

க்வசித் – இந்த ஸ்திதியில்

அவாக்யம் – தகாத சொல்லென்பதும்

ந வித்யதே – கிடையாது

 

கோபம் தலைக்கேறியவனுக்கு எது சொல்லத் தகுந்தது எது சொல்லத் தகாதது என்பதைப் பகுத்தறியவே முடியாது. கோபம் கொண்டவனுக்குத் தகாத செயல் என்பது இருக்கவே இருக்காது. அப்படிப்பட்ட நிலையில் தகாத சொல் என்பதும் அவனுக்குக் கிடையாது,

 

ய ஸமுத்பதிதம் க்ரோதம் க்ஷமயைவ நிரஸ்யதி

யதோரக ஸ்த்வசம் ஜீர்ணாம் ஸவை புருஷ உச்யதே

 

ய: – எவனொருவன்

ஸமுத்பதிதம் – தலைக்கு மேலேறிய

க்ரோதம் – சினத்தை

க்ஷமயா – பொறுமையைக் கொண்டு

உரக: – சர்ப்பம்

ஜீர்ணாம் – ஜீர்ணமான

த்வசம் – தோலை

யதா – எப்படி விடுகிறதோ அப்படி

நிரஸ்யதி – விட்டு விடுகிறானோ

ஸ: வை – அவன் தான்

புருஷ: ஏவ – ஆண்பிள்ளையென

உச்யதே – சொல்லப்படுகிறான்

 

எவனொருவன் தலைக்கு மேலேறிய கோபத்தை பொறுமையின் மூலம் சர்ப்பம் ஜீரணமான தோலை எப்படி விட்டு விடுகிறதோ அதே போல விட்டு விடுகிறானோ அவனே ஆண்பிள்ளை என்று சொல்லப்படுகிறான்.

கோபத்தைப் பற்றிய அனுமனின் இந்த சிந்தனை மனித குலத்திற்கே உரியது அல்லவா!

செல்லிடத்துக் காப்பான்  சினம் காப்பான்அல்லிடத்துக்

காக்கின் என்? காவாக்கால் என்? (குறள் 301) என்று எங்கு கோபம் செல்லுபடியாகுமோ அங்கே தான் முக்கியமாக சினம் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும் என்று வள்ளுவர் கூறுவது பொருள் பொதிந்ததல்லவா!வெகுளாமை அதிகாரத்தில் அவர் கூறும் 10 குறள்களும் கருத்தூன்றிப் படித்துக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியவை.

 

தன்னைத் தான் காக்கின் சினம் காக்க காவாக்கால்

தன்னையே கொல்லும் சினம் (குறள் 305)

சினம் காக்கப்படாவிட்டால் அது தன்னையே அழித்து விடும் என்பது வள்ளுவரின் எச்சரிக்கை.

இலங்கையில் அனுமன் சினம் பற்றி நன்கு சிந்தித்து அதன் பாதகங்களை நன்கு தெளிவாக்குகிறான்!

 

அனுமனின் சிந்தனை மனித குலத்திற்கான பொதுவான சிந்தனை அல்லவா!

**********