தேவையும், பேராசையும்! (Post No.5462)

Written by S NAGARAJAN

Date: 24 SEPTEMBER 2018

 

Time uploaded in London – 5-50 AM (British Summer Time)

 

Post No. 5462

 

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog.

 

 

ச.நாகராஜன்

 

1997ஆம் ஆண்டு இலங்கையைச் சேர்ந்த காட்வின் சமரரத்னே (தோற்றம் : 6-9-1932 மறைவு 22-3-2000) ஹாங்காங்கில் ஒரு தொடர் சொற்பொழிவை நிகழ்த்தினார். 6-10-1997இலிருந்து 11-10-1997 முடிய ஆறு நாட்கள் நடந்த சொற்பொழிவைத் தொடர்ந்து ஏழாவது நாள் முடிவுரை நிகழ்த்தப்பட்டது. முடிவுரையில் அவர் தேவை பற்றியும் பேராசை பற்றியும் தனது உரையில் குறிப்பிட்டார்.

அதன் சுருக்கம் இங்கு தரப்படுகிறது.

 

 

முதலில் காட்வினைப் பற்றிச் சிறிது தெரிந்து கொள்வோம்.

காட்வின் இலங்கையில் ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்தவர். நூலகராக கெகல்லே பொது நூலகத்தில் 1956ஆம் ஆண்டு சேர்ந்து வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். புத்தமதத்தில் ஆர்வம் ஏற்படவே அதைப் பற்றி நிறையப் படிக்கலானார்.

 

 

மறுபிறப்பு பற்றி ஆய்வு நடத்திய புகழ் பெற்ற விஞ்ஞானியான ஐயான் ஸ்டீவன்ஸன் இலங்கைக்கு வந்த போது அவருக்கு ஏராளமான உதவிகளைச் செய்ததோடு அவருக்கு மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் பணியாற்றினார். அதீத உளவியல் பற்றி அவருக்கு ஆர்வம் ஏற்பட்டது.

 

 

புத்த தியான முறையில் அவருக்கு நல்ல முன்னேற்றம் ஏற்படவே, பல நாடுகளிலிருந்தும் அவருக்கு தியான பயிற்சிகள் நடத்துவதற்காக அழைப்புகள் வந்தன. அதையேற்றுப் பல நாடுகளுக்கும் அவர் சென்றார்.

கல்மிஷம் இல்லாத எளிய சாதாரண வாழ்க்கையை மேற்கொண்ட அவரைப் பார்த்தால் பெரிய அபிப்ராயம் ஒன்றும் தோன்றாது. ஆனால் அவரைச் சந்தித்துப் பழகிய சில நிமிடங்களிலேயே அவர் சற்று வித்தியாசமான மனிதர் என்று தோன்றி விடும்.

 

 

அவரது சொற்பொழிவில் ஏராளமான நகைச்சுவைத் துணுக்குகளும், உவமைகளும், குட்டிக் கதைகளும் இடம் பெறும்.

தன்னைக் கேலி செய்யும் சம்பவங்களைக் கூட ஒளிக்காமல் அவர் பயிற்சியாளர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்வார். அதில்  ஒரு சம்பவம் இது:

 

 

மேலை நாட்டில் நடந்த பயிற்சி முகாம் ஒன்றில் நிறைவு நாளன்று ஒரு பெண்மணி அந்த பயிற்சி முகாமில் அவர் கற்றதையெல்லாம் ஏற்கனவே அவரது நாயிடமிருந்து கற்று விட்டதாக கூறினார்.

 

 

இதைக் கேட்ட காட்வினுக்கு ஆவல் உந்தியது. “அப்படியா! அந்த நாய் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் விவரியுங்களேன்!” என்றார்.

அந்தப் பெண்மணி கூறினார்: “ நீங்கள் எப்போதும் நிகழ்காலத்தில் வாழ வேண்டும் என்று சொல்கிறீர்கள். என் நாய் எப்போதும் நிகழ்காலத்தில் தான் வாழ்கிறது! நீங்கள் எப்போதும் நன்றி உடையவராக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறீர்கள்; என் நாய் எப்போதுமே நன்றியுடன் இருக்கிறது! “ இதைத் தொடர்ந்து அந்தப் பெண்மணி அவளுடைய நாயின் நடத்தையை இன்னும் விவரமாகக் கூறிக் கொண்டே போனாள்.

 

 

கடைசியில் அவள் நிறுத்தியவுடன் காட்வின் அவளை நோக்கி, “உங்கள் நாய்க்கும் எனக்கும் வித்தியாசமே இல்லையா?” என்று கேட்டார்.

 

அதற்கு அந்தப் பெண்மணி, “ஏன் இல்லை? நீங்கள் பேசிக் கொண்டே இருக்கிறீர்கள். என் நாய் பேசவே பேசாது” என்றாள்.

இப்படி காட்வின் தனக்கு நேர்ந்த அனுபவத்தை வெளிப்படையாக நகைச்சுவையுடன் சுவைபடக் கூறினார்.

2

இனி அவர் தேவை பற்றியும் பேராசை பற்றியும் தனது உரையாடலில் கூறியதைப் பார்ப்போம்.

 

அவர் இலங்கையில் நடத்தி வந்த தியான மையத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு சுவையான அனுபவத்தைப் பற்றி அவர் விவரிக்க ஆரம்பித்தார்.

 

அவரது நண்பர் ஒருவர் இந்தியாவுக்குச் சென்றிருந்தார். அவர் ஒரு நாள் கோவில் ஒன்றிற்குச் சென்றார். கோவிலின் வாயிலில் பிச்சைக்காரர் ஒருவர் உட்கார்ந்திருந்தார். தனக்கு முன்னால் ஒரு சின்னத் துண்டை அவர் விரித்திருந்தார். அதில் பிச்சைக் காசு போடுவோர் போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அவர் கண்களை மூடிக் கொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்த நண்பர் அவரது முகத்தில் இருந்த அமைதியையும் அவர் கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்த பாங்கையும் பார்த்து ஒரு ஓரமாக நின்று அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

 

திடீரென்று அந்த பிச்சைக்காரர் கண்களை விழித்துக் கொண்டு எழுந்தார். துண்டிலிருந்து சில காசுகளை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு மீதியை தரையில் விட்டெறிந்தார்.அருகிலிருந்த ஒரு கடைக்குச் சென்று சாப்பிடுவதற்கு ஏதோ ஒன்றையும் குடிப்பதற்கு ஒரு பானத்தையும் வாங்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து எங்கேயோ நடந்து சென்றார்.

 

தனக்குத் தேவையானதை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு பிச்சைக்காரராக இருந்த போதிலும் மீதியை அங்கேயே விட்டு விட்ட அந்தச் சம்பவம் நண்பர் மீது ஒரு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்ப்டுத்தியது.

 

உடனடியாக அவர் மனதில் ஒரு கவிதை தோன்றியது “

 

He who knows his need

And yet without greed

Whatever be his creed

He is a saint indeed.

 

இது தான் அந்தக் கவிதை!

 

எவனுக்குத் தன் தேவை தெரியுமோ

தெரிந்திருந்தும் பேராசைப் படவில்லையோ

அவன் எந்த சமய நம்பிக்கை கொண்டவனாகத் தான் இருக்கட்டுமே

உண்மையில் அவனே ஒரு மகான்!

 

இதை எழுதி சமையலறையில் அவர் மாட்டி வைத்தார்.

இதை காட்வின் கூறி விட்டு, “ நீங்கள் உங்கள் பணத்தை எறிய வேண்டும் என்று நான் கூறவில்லை. தேவைக்கு உரியதை மட்டும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். திருப்தியுடன் வாழுங்கள். இந்த ஆன்மீக குணம் தம்மத்தில் (புத்தமத தர்மத்தில்) அதிகமாக வலியுறுத்தப்படுகிறது. பாலி மொழியில் அருமையான ஒரு வார்த்தையால் இந்தக் குணம் விவரிக்கப்படுகிறது. அந்த வார்த்தை சந்துத்தி (Santutthi).

 

திருப்தி என்பது ஒரு பெரிய செல்வம்” என்று  முடித்தார்.

***

Leave a comment

2 Comments

  1. தேவை-பேராசை இவற்றிடையே உள்ள வித்தியாசம் ஹிந்து மதத்தில் அடிப்படையான அம்சமாக இருக்கிறது.
    ” ஓம்.ஈஶாவாஸ்யமிதம் ஸர்வம் யத்கிஞ்ச ஜக்த்யாம் ஜகத்
    தேன த்யக்தேன புஞ்ஜீதா மாக்ருத கஸ்ய ஸ்வித் தனம்”
    என்பது முக்கியமான உபனிஷத்துகள் பன்னிரண்டில் முதலில் எண்ணப்படும்
    ஈஶாவாஸ்யத்தின் முதல் மந்திரம். ‘ஓம்.தோன்றி மறையும் இவ்வுலகில் தோன்றி மறைவதாய் எவை உண்டோ அவை அனைத்தும் ஈசனால் வ்யாபிக்கப்பட்டவை.உன்னை ரட்சித்துக்கொள்ள எவ்வளவு தேவையோ அதை மட்டும் எடுத்துக்கொள். [ மீதி உனதல்ல எனத் தியாகம் செய்] அந்த த்யாகத்தால் உன்னை ரட்சித்துக்கொள்.எவருடைய பொருளுக்கும் பேராசைப் படாதே.’ என்று சுருக்கமாக இதைத் தமிழில் சொல்லலாம்.
    “All this is for habitation by the Lord, whatsoever is individual universe of movement in the universal motion. By that renounced thou shouldst enjoy; lust not after any man’s possession” [ Translation by Sri Aurobindo]
    உலகில் நம் உயிர் வாழ்வதற்கு எது தேவையோ அதை மட்டும் பெறத்தான் நமக்கு உரிமை உள்ளது. அதற்கு மேற்பட்டது பேராசைதான்.

    காந்திஜியின் பொருளாதாரக்கொள்கையின் அஸ்திவாரமே இந்த மந்திரம்தான். தேவைக்குமேல் எடுப்பவன் திருடன் என்றார் அவர். Nature provides enough to meet man’s needs, but not man’s greed என்பது அவருடைய மகத்தான பொன்மொழி. இன்று உலக அளவில் பெருமக்களால் அங்கீகரிக்கப்படுகிறது. காந்திஜியின் ‘தர்மகர்தாக் கொள்கை’ Trusteeship principle இதன் அடிப்படையில் உருவானதே.
    வினோபாஜியின் பூதானக் கொள்கையும் இந்த அடிப்படையில் அமைந்ததே. இது செல்வந்தர்களுக்கு, தானே முன்வந்து, மனமுவந்து ஈயும் மனப்பான்மையை வளர்த்தது!
    நமது தர்ம சாஸ்திரங்களில் இதை வேறு விதமாக நடைமுறைப்படுத்தி இருக்கிறார்கள். பிறக்கும் ஒவ்வொருவனும் ஐந்து விதத்தில் கடன்பட்டிருக்கிறான் : ரிஷிகளுக்கு, தெய்வங்களுக்கு, மூதாதையர்களுக்கு, பிற மனிதர்களுக்கு, பிற உயிர்களுக்கு என ஐந்துவகையில் மனிதன் கடன் பட்டிருக்கிறான். இந்தக் கடனைத்தீர்த்தபின் மிஞ்சுவதுதான் தனக்குச் சொந்தமான தென நினைக்கவேண்டும் என்பது அவற்றின் நெறி. இதனால் தான் இந்த ஐவரின் பங்கையும் விட்டு, ஆறில் ஒரு பங்காக அரசன் வரி பெற்றான். இதை வள்ளுவர் வேறுவிதமாகச் சொன்னார்:
    தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல் தான்என்றாங்கு
    ஐம்புலத்தார் ஓம்பல் தலை [குறள் 43]
    என்று இல்லறத்தார்க்கு உரிய கடமையாகச் சொன்னார்.
    வள்ளுவர்காலத்திற்கு முன்பும். சங்க காலத்தில் பார்த்தாலும், இந்தக் கொள்கை இருந்திருப்பது தெரிகிறது.

    தெண்கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி
    வெண்குடை நிழற்றிய ஒருமை யோர்க்கும்,
    நடுநாள் யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான்
    கடுமாப் பார்க்கும் கல்லா ஒருவற்கும்,
    உண்பது நாழி ; உடுப்பவை இரண்டே; 5
    பிறவும் எல்லாம் ஓரொக் குமே;
    அதனால், செல்வத்துப் பயனே ஈதல்;
    துய்ப்பேம் எனினே, தப்புந பலவே.

    என்பது புறநானூறு 189. இதிலும் உயிர்வாழ்க்கைக்குத் தேவையானதற்கு அதிகமானதை பிறருக்குத் தந்துவிடவேண்டும் என்பது வலியுறுத்தப் படுகிறது.
    துய்ப்பேம் எனினே தப்புந பலவே- இது மகத்தான வரி. தானே எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்க நினைப்பவன் பலவற்றை இழக்கிறான். இதன் பொருள் ஆழமானது, தற்கால உரையாசிரியர்கள் இங்கு ஓடுகிறார்கள்.

    எக்காலத்திலும், எல்லா சமுதாயங்களிலும் தேவைக்குமேல் கொள்வது தகாது என்றே பெரியோர்களால் கருதப்பட்டிருக்கிறது. ஏசுநாதர் தானே சொல்லித்தந்ததாகக் கருதப்படும் பிரார்த்தனையில் The Lord’s Prayer,
    “Give us this day our daily bread”
    ‘இன்று எமக்குத் தேவையான உணவைத் தாரும்’ என்றுதான் கடவுளை வேண்டுகிறார். [ இன்று எவாஞ்சலிஸ்டுகள் சொல்வதுபோல், இரண்டு கார், இரண்டு வீடு, வங்கியில் பெரிய தொகை ஆகியன அல்ல.}

    நமது யஜுர்வேத ஸ்ரீ ருத்ரத்திலும் இதையே காண்கிறோம். பகவானை முன்னூறு நாமங்களால் துதித்தபின் ரிஷி கேட்பது “வாஜஸ் ச மே”= தேவையான உணவு! எது கிடைத்தாலும் அத்தியாவசியத் தேவைக்கு மேற்பட்டதை தானம் செய்துவிட வேண்டும் என்பது ரிஷிகளின் [பிராமணர்களின்] தர்மம்.
    ஆசை-பேராசையே உண்மையில் ஏழ்மை என்றனர் நம் பெரியோர்:
    “அல்கா நல்குரவு அவா எனப் படுமே”.

    The old economy based mainly on barter facilitated the practice of this sentiment of not accumulating beyond one’s needs. It also made each one engage in some activity for a living. [ in accordance with the second mantra of Isha Upanishad.] In the olden days, money was basically a symbol and not a medium of exchange or store of value . The introduction of money, its conversion into fiat money, increasing monetisation of the economy, the expansion of the economic domain with the introduction of needless goods and services etc have blurred the distinction between what is really necesssary for living, and what is not, being merely superfluous. Besides, money has led to speculation in all fields, even essentials, with the introduction of instruments like futures, options, etc. It has made living uncertain and stressful; ironically,it has made people depend on money all the more, and hoard it. All of us who are part of the economic system have, willy nilly, to store money beyond our real, immediate needs. It has also made most of the wealth of the world fall into a very few hands, promoting wide disparities in income and wealth.

    சமீப காலங்களில், ஸ்ரீ ரமணர் தேவைக்குமேல் அதிகம் இல்லாமல் எப்படி இருப்பது, எதையும் வீணாக்காமல் எப்படி இருப்பது என்பதை வாழ்ந்து காட்டினார். அவர் குரங்குகளை உண்மையான சந்நியாசி எனச் சொல்வார். அவை கிடைப்பதைப் புசிக்கின்றன; அடுத்த நாளை/ வேளைக்கென எதையும் சேர்த்துவைப்பதில்லை, வீடு என எதுவும் இல்லை-கிடைத்த மரத்தில் படுக்கின்றன என்பார். அரவிந்த ஆசிரமத்தில் ஸ்ரீ அன்னையும் ‘ பணம் என்பது சமூகத்திற்குப் பயன்படவேண்டும், அது சுழலவேண்டும், ஓரிடத்தில் தங்கலாகாது, வங்கிகளில் அதிகம் சேர்ப்பது தவறு, பணத்திற்கு வட்டிவாங்குவது தகாது’ என்றெல்லாம் சொன்னார்.

    இன்று வங்கிகளினால் ஏற்படும் பெரிய நஷ்டங்களையும், தில்லுமுல்லுகளையும், financial crisis களையும் பார்க்கிறோம்! இவ்வளவு பணச்செலாவணி இருந்தும் உலகில் 25 சதவிகித மக்கள் வீடு வாசல் இல்லாமலும்,உணவு இல்லாமலும், வறுமைக்கோட்டிற்குக் கீழே வாடுகின்றனர். சில நல்லவர்கள் செய்யும் தான தர்மங்களும் கடலில் கரைத்த பெருங்காயம் போன்று பலனற்று விடுகின்றன.
    நமது தர்ம பூமியில் எழுந்த புத்த நெறி நமது அடிப்படை ஹிந்துக் கொள்கையையே சொல்வது பொருத்தம் தானே!
    இக்கால கட்டத்திலும் இதைச் சொல்லி நமக்கு நினைவுபடுத்துவது மேலும் சிறப்பானது.

  2. Santhanam Nagarajan

     /  September 24, 2018

    Super O Super! Thanks a ton

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: