அயோத்யா காண்டத்தில் ஏழாவது ஸர்க்கமாக அமைவது, ‘மந்தரையின் துக்கம்’ என்னும் ஸர்க்கம்.
ராமருக்கு பட்டாபிஷேகம் என்ற செய்தியைக் கேட்டு அயோத்தி நகரமே விழாக் கோலம் பூண்டது. எங்கும் விழாக் கோலம் பூண்டிருப்பதைக் கண்ட மந்தரை என்ற கூனி விஷயம் என்ன என்று விசாரித்தாள். ராமருக்குப் பட்டாபிஷேகம் என்ற செய்தியைக் கேட்டு நேரடியாக கைகேயிடம் வந்தாள்.
“தசரதர் ராமனை இளவரசனாய் பட்டம் சூட்டப் போகிறார்.அவர் வாயினால் இனிய மொழி பேசி செயலினால் கொடியதைச் செய்கிறார்.பரதனை விலக்கி விட்டு நாளை சூரியோதய காலத்தில் ராமனை ராஜ்யத்தில் நிலை நிறுத்தப் போகிறார். இப்போதே உமது நன்மையைத் தேடிக் கொள்ளும்” என்று பலவாறாகக் கூறுகிறாள்.
இதைக் கேட்ட கைகேயி மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறாள். மந்தரைக்கு ஒரு ஆபரணத்தைப் பரிசாக அளித்துக் கூறுகிறாள் இப்படி:
“மந்தரையே, எனக்கு மிக்க மங்களச் செய்தியையே இப்போது நீ சொன்னாய். எப்னக்கு இந்த மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும் சந்தோஷ சமாசாரத்தைச் சொன்ன உனக்கு இன்னும் என்ன வேண்டுமோ கேள்.
தருகிறேன். சக்கரவர்த்தியார் ராமனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்யப் போகிறார்.அதனால் மிக்க சந்தோஷம் அடைகிறேன். ஏனெனில் நான் ராமனிடத்தில் தானாகட்டும் பரதனிடத்தில் தானாகட்டும் ஒரு வித பேதத்தைக் கொள்ளவில்லை” என்கிறாள்.
Learn Tirumanthiram through Pictures- 10 (Last Part) Post No.13,808
Sugarcane: Learn Tirumanthiram through Pictures- 9 (Post No.13,770) was posted on 11 October 2024 .
Tirumular under Linga Puranam section of Tirumathiram shows how compassionate was Lord Shiva. Through four verses he shows Shiva was merciful and sympathetic towards Ravana, Sandesar and Brahma and Vishnu. These episodes are in most of the Saivite scriptures as well.
Let us look at the four verses first :
348: The Lord is not Beyond Reach Mighty is the Lord The Flying Fortess He destroyed. Thus despair not That He is your reach beyond; Sure is the Lord to seekers true In them He abideth, Grace abounding.
349: The Lord Blessed Aya and Mal The Lord is the Primal One, He is the Light Effulgent; Seeking Him they went–Aya and Mal Girdling the boundless oceans And across the endless aeons; And to Atchutha He granted the Disc Divine And to Brahma, Jnana’s Sword Eternal.
350: Lord Blessed Ravana Of peerless in might and shoulder twenty Ravana the Giant lifted lofty mount Kailas; With toe down, the Lord but gently pressed And lo! the Giant screamed: “Lord Eternal.”
351: The Lord Blessed Chandeswara Dandi, that knew the way of Hereafter Heaped sands into linga shape And poured on it in adoration The five products of his herd of cows; His father seeing beat the boy And kicked his fond image off; Dandi flew into a blind rage And smote the parent’s leg with sword; And lo! the Lord Bedecked Dandi with His own garland of flowers forever to sport.
****
First verse quoted above shows how he destroyed the three flying fortresses. Symbolically speaking he destroys everyone’s Kama, Krodha and Lobha- Lust, Anger and Greediness. Lord Krishna says these three are the gateways to Hell; as a part time Hindu prison chaplain in England, I also saw all the prisoners or most of the prisoners came into jail because of the three vices. These three things lead one to extreme violence.
*****
The second verse describes Shiva’s great virtues and then says , Lord Shiva gave Vishnu the disc and Brahma the sword. Here also the commentators see the symbols Disc and Sword represent Power and Knowledge. Lord Vishnu destroyed many demons with the boomerang like Chakra, the disc. Brahma’s sword here represent knowledge. Sword of Wisdom is used by many Hindu saints and Lord Krishna.
****
The third verse shows Lord will punish anyone with arrogance, but he shows utmost sympathy when the offender relinquishes that. Ravana, King of Lanka, tried to lift the Hill of Kailash, the abode of Lord shiva and got crushed. When he apologised by singing the glory of Shiva by playing Veena, Lord also relented and pardoned him.
****
The story in the Fourth verse is not known beyond Tamil Nadu. It is part of Periya Puranam.. And the story is,
In Seyanur, a town in Choza country, a Brahmin boy was born whose name was Visakasarumar. He instinctively understood the whole Saiva creed. When the sages came to instruct him, he met them with the recitation of the essential doctrines of the system which he grasped by a divine intuition.
Here Sekkizar, author of Periya Puranam explains the doctrine at length.
One day he went to the bank of the river with his classmates. The village cows were grazing in charge of a man of herdsman caste. This rustic, having no sense of right and wrong, beat one of the cows with a stick. Visakasarumar was vehemently stirred by this outrage and rushed up to him with great wrath. He explained the importance of the cows and the five products—Panchagavyam– the Hindus use. He sent him home and took charge of the cows from that day. The village also accepted his offer of maintaining the cows.
For a long time, this continued, and the cows increased in number and the milk was available in plenty.
The young boy constructed Siva Lingam with the sand under a tree and used the milk for bathing the Lingam. But all the owners of the cows got their usual quota. One bad guy watched this and reported this to his father Yagnaduttan (in Tamil Echchaduttan) . He went to the spot and watched his son doing abisheka- bathing- of sand Linga with milk. Without saying anything, he beat him severely. And yet the boy was continuing what he was doing. Enraged father raised his foot and broke the vessels and destroyed the lingam. The boy did not know that his father was doing this heinous act. He took the staff nearby and gave a blow at the offender’s feet. The staff became axe and cut off his legs. He fell and died. The boy then went on with his worship as if nothing had happened.
Lord Siva came with his wife Uma on the white bull and blessed the boy. He said, you did this because of great devotion to me. So you will become the chief among my servants and you are Sandeswarar from this day. The meaning is Impetuous Lord. Siva took his cassia flower wreath from his head and crowned the youthful saint. He ascended to heaven. Father was also forgiven and restored. The whole family went to Siva’s abode according to Periya Puranam. It has the story of 63 saints including this Sandesa Nayanar story.
Original Tamil verses of Tirumular’s Tirumanthiram are given below:
பலே பாண்டியா திரைப்படத்தில் சிவாஜி கணேசன் பாடும் பாடல் பெரும்பாலான தமிழர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். இதன் மூலம் ஒரு காலத்தில் அண்டங் காக்கை எல்லோர் வாயிலும் முழங்கியது. காகம் பற்றி சாணக்கியர் முதல் வராஹமிஹிரர், வள்ளுவர் வரை எல்லோரும் பாடி விட்டனர். ஆயினும் இவைகளை ப்
பற்றிய ஜோதிடத்தை- சகுனத்தை– ஆங்கிலத்தில் ஷேக்ஸ்பியரும் சம்ஸ்க்ருதத்தில் வராஹ மிஹிரரும் மட்டுமே பாடியுள்ளனர் அது மட்டுமல்ல; ரோமானிய கிரேக்க சாம்ராஜ்யங்களிலும் இவை பற்றி பல நம்பிக்கைகள் உள்ளன
ஷேக்ஸ்பியர் கெட்ட சகுனங்களைக் காட்டுவதற்கு ஆந்தைகளையும் கிரகணங்களையும் பயன்படுத்தியதை முன்தைய கட்டுரைகளில் கண்டோம். அதற்கு அடுத்தபடியாக அவர் பயன்படுத்தும் கெட்ட பறவைகள் எல்லாம் காகம் குடும்பத்தைச் (crows, magpies, ravens and rooks ) சேர்ந்தவையே .
இதோ அண்டங் காக்கை (raven) ..
மேக்பெத் மற்றும் ,ஹாம்லெட் நாடகங்களில் கொலைகள் மிகுதி; அவை நடப்பதற்கு முன்னால் சகுனங்களைக் காட்டி அல்லது சொல்லி கிளைமேக்ஸ் உண்டாக்குகிறார் நமது புலவர்:
லேடி மேக்பெத் கொலை நடக்கப் போவதை இப்படி சொல்லிக் காட்டுகிறார் :
“Yes / As sparrows [dismay] eagles, or the hare the lion” (1.2.34-35).
இன்னும் ஒரு இடத்தில் வரும் வசனம்
ஆமாம் குருவிகளும் கழுகும் போல, முயலும் சிங்கமும் போல.
****
“Stones have been known to move and trees to speak; / Augurs and understood relations have / By magot-pies and choughs and rooks brought forth / The secret’st man of blood” (3.4.122-125).
Magot-pies (magpies), choughs (jackdaws), and rooks are all birds that can be taught to speak a few words. And of course,
கொலை நடந்த பின்னர் வரும் காட்சியில் கொலைகளை மறைக்க முடியாது ஏனெனில் காகக் குடும்பப் பறவைகள் அதைக் காட்டிவிடும் என்கிறார் நாடக ஆசிரியர் . மாமிசத்தைத் தின்ன அவை வரும் அல்லது அவைகளின் குரல் காட்டிவிடும் என்று உரைகாரர்கள் பொருள் கற்பிக்கின்றனர்.
மாக்பெத் நாடகத்தில் கொலைகள் நடத்தப்பட்ட பின்னர் இரவுநேரம் நெருங்குகிறது அப்போது வரும் வசனத்திலும் காகம் அடிபடுகிறது
Light thickens; and the crow / Makes wing to the rooky wood: / Good things of day begin to droop and drowse; / While night’s black agents to their preys do rouse” (3.2.53). “Night’s black agents” are all things that hunt and kill in the dark, including birds of prey.
****
காகத்தைக் கண்டு இந்துக்கள் பயப்படுவதில்லை ; தினமும் அதற்குச் சோறுபோட்டுவிட்டுத்தான் தமிழ் இந்துக்கள் சாப்பிடுவர். மேலும் அதை சனி பகவானின் வாகனம். ஜாதகத்தில் சனி திசை வந்தாலும் எள்ளு விளக்கு ஏற்றி வழிபடுவர் ஆயினும் அது வலமாகப் பறக்கிறதா, இடமாகப் பறக்கிறதா என்றெல்லாம் சகுன சாத்திரமும் தமிழ்ப் பழமொழிகளும் செப்பும். மேலும் தமிழ் பஞ்சாங்கங்களில் வரும் பஞ்ச பட்சி சாஸ்திரத்தில் சகுனம் சொல்லும் ஐந்து பறவைகளில் காகமும் ஒன்று.
ஷேக்ஸ்பியர் அவரது ஜுலியஸ் சீசர் நாடகத்தில் காகத்தையும் கெட்ட சகுனத்துக்குப் பயன்படுத்துகிறார்:
In “Julius Cæsar,” (v. 1), Cassius, on the eve of battle, predicted a defeat, because, to use his own words:—
“Crows and kites Fly o’er our heads and downward look on us, As we were sickly prey: their shadows seem A canopy most fatal, under which Our army lies, ready to give up the ghost.”
தோல்வி ஏற்படப்போவதை காசியஸ் சகுனங்களைக் காட்டிக் கூறுகிறார்
காகங்களும் பருந்துகளும் நமது தலைக்கு மேலே பறக்கின்றன ; நாம் அவைகளின் இரை போல எண்ணி நம்மையே பார்க்கின்றன.
****
கிங் ஜான் , ட்ராய்லஸ் அண்ட் கிரஸ்ஸிடா Troilus and Cressida” (i. 2); “King John” நாடகங்களிலிலும் இதே சகுனம் வருகிறது ;வர்ஜில் என்ற கவிஞர் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் இதை ப் பயன்படுத்தி இருக்கிறார் .
****
தமிழ் நாட்டிலும் இதர மாநிலங்களிலும் சோளக்காட்டு பொம்மையை வைத்து பறவைகளை விரட்டுவார்கள்; சங்க காலத்தில் பெண்கள் ஆலோலம் பாடி பறவைகளை விரட்டினார்கள்; ஐரோப்பாவில் காகங்களை இப்படி விரட்டியதால் அந்த பொம்மைகளுக்கு ஸ்கேர் க்ரோ Scare Crow என்று காகத்தின் பெயரைத்தான் வைத்துள்ளனர்.
வட இங்கிலாந்தில் சிறுவர்கள் காகங்களை விரட்ட கீழ்க்கண்ட வரிகளை சொல்லுவர்; இதில் காகத்தின் மேலுள்ள வெறுப்பு வெளிப்படுகிறது :
“Crow, crow, get out of my sight,
Or else I’ll eat thy liver and lights.”
*****
காகத்திடமிருந்து கற்கவேண்டிய ஆறு குணங்கள், லண்டனில் ராஜ வம்சத்தைப் பாதுகாக்க அண்டங்காக்கை,களை கோஹினூர் வைரமுள்ள டவர் ஆப் லண்டனில் பாதுகாத்து வளர்ப்பது பற்றி முன்னரே நிறைய எழுதிவிட்டேன் ஆனால் வராஹமிஹிரர் அண்டங்காக்கை, காகம் , வாலாட்டிக் குருவிகள் பற்றி சொன்ன சகுன ஜோதிடம் பலருக்கும் தெரியாது.
அவைகளையும் காண்போம் .
தொடரும் ……………………………
Tags — அண்டங்காக்கை, காகம், ஷேக்ஸ்பியர், ஜோதிடம்-1 வராஹமிஹிரர், வள்ளுவர் , சகுனம், Part 1,RAVENS AND OMENS
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.
this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
xxxx
படித்ததை எல்லாம் நம்பாதே! பார்த்ததை எல்லாம் நம்பாதே!
ச. நாகராஜன்
ஒரு மிக மோசமான காலகட்டத்திற்குள் நுழைந்து விட்டோம் என்று யாரேனும் நினைத்தால் அதை தப்பு என்று சொல்லி விட முடியாது.
ஆர்டிபிஷியல் இண்டெலிஜென்ஸ் எனப்படும் செயற்கை நுண்ணறிவு அபாயகரமானது என்று நோபல் பரிசு பெற்ற விஞ்ஞானிகள் உட்பட பலரும் சொல்லி வருகின்றனர்.
இந்தத் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி தவறானது அல்ல; ஆனால் அது கெட்டவர்களின் கையில் சேர்ந்தால் உலகம் உருப்படாது என்பதே இவர்களின் எச்சரிக்கையாகும்.
சமீபத்தில் 9-10-2024ல் மறைந்த பிரபல தொழிலதிபர் ரத்தன் டாட்டா சொன்ன ஒரு பொன்மொழி இது:
“மக்கள் தாங்கள் படித்ததை எல்லாம் உண்மை என்றே இன்னும் நம்புகிறார்கள்.”
ஏராளமான போலிச் செய்திகள் வருகின்றன. தடி எடுத்தவன் தண்டல்காரன் என்பது போல ஆளாளுக்கு அவனவன் “கதை” விடுகிறான்.
இதை யூ டியூப் மற்றும் பேஸ்புக் உள்ளிட்ட ஊடகங்களில் காண முடிகிறது.
ஆகவே இவற்றில் படிப்பதைக் குறையுங்கள்; படித்ததைப் பகிரவே பகிராதீர்கள் – இது நிச்சயமான உண்மை என்பதை சரி பார்க்காதவரை!
சமீபத்தில் உலா வரும் ஒரு செய்தி இது: இது கடந்த பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவ்வப்பொழுது தலை தூக்கும். ஏமாளிகள் தங்கள் நேரத்தை வீணாக்குவதோடு தங்கள் நண்பர்கள், உறவினர்கள் நேரத்தையும் வீணாக்குவார்கள்.
Depopulation: Control of Population Growth and Population Density
Mandatory Multiple V
Universal Basic Income (Austerity)
Microchipped Society for Tracking and Controlling Purchasing and Travel
Implementation of a World Social Credit System (like China has)
Trillions of Appliances Hooked into the 5G Monitor System (Internet of Things)
Government Raised Children
Government Owned and Controlled Schools, Colleges and Universities
The End of Private Transportation, Owning Cars etc.
All Businesses Owned by Government Corporations
The Restriction of Nonessential Air Travel
Human Beings Concentrated into Human Settlement Zones – Cities
The End of Immigration
The End of Private Farms and Grazing Livestock
The End of Single Family Homes
Restricted Land Use that Serves Human Needs
வடிகட்டிய பொய் இது. இதற்கும் ஐநா சபைக்கும் எந்தவித சம்பந்தமும் இல்லை.
இது போல ஆயிரக்கணக்கான மோசமான பொய்ச் செய்திகள் அன்றாடம் சோம்பேறிகளால் பரப்பப்படுகின்றன; பகிரப்படுகின்றன.
ஃபேக்ட் செக் என்ற தளத்தில் இது உண்மை தானா என்று பாருங்கள்; உடனே ‘வண்டவாளம் தண்டவாளத்தில்’ ஏறிவிடும்.
330 கோடி யூ டியூப் காணொளிக் காட்சிகளில் மிகச் சிலவே பார்க்கக் கூடியவை.
முட்டாள்களாலும், மோசடிப் பேர்வழிகளாலும் தமக்குத் தெரிந்த பல கணினி, செயற்கை நுண்ணறிவு தொழில் நுட்பம் மூலம் உருவாக்கப்பட்டு/மாற்றப்பட்டு இவர்களால் பரப்பப்படும் செய்திகளைத் தவிர்ப்போம்.
இவற்றை என்ன செய்யலாம். பார்க்காதீர்கள்; படிக்காதீர்கள் – முடிந்தவரை
எனது வேண்டுகோள்:
எதையும் யாருக்கும் அனுப்பாதீர்கள் – உண்மை என்று தெரிந்து கொள்ளாதவரை!
Recent archaeological discoveries are leading to a radical revision by scholars of the intensity, scale and importance of maritime trade between the Subcontinent and the world.
In March 2022, a team of archaeologists was excavating a newly discovered temple of the Egyptian goddess Isis at Berenike, on the shores of the Red Sea, when they unearthed a series of remarkable finds.
Berenike is today a bleak and desolate spot. Here, under pale blue skies, the flat, treeless, red-dust wadis of the eastern desert give way to the windy shores of the Red Sea. There is little to see and, though the site contains the foundations of some once impressive structures — a couple of temples, a Roman aromatics distillery and a fine bath house — the broken walls today rarely rise far above the level of the encroaching sand dunes. Nevertheless, these unprepossessing ruins, easily missed as you drive up the Red Sea coast, were the landing point for generations of Indian merchants travelling to the Roman Empire and were once a place where unimaginable fortunes could be made.
The finds which emerged from the storeroom of the Isis temple included the head and torso of a magnificent Buddha, the first ever found to the west of Afghanistan. It was sculpted from the finest Proconnesian marble, from the island of Marmara off the Turkish coast, in a part Indo-Gandharan, part Palmyran, part Romano-Egyptian style, with rays of the sun beaming out from it on all sides, as if the Buddha had transformed into a Roman solar deity like Sol or Mithras.
From the style of the carving, and what the archaeologists described as the “tortellini-like” curls drilled on to the Buddha’s head, they believed that the sculpture must have been made in a workshop in 2nd century CE Alexandria. It was probably commissioned by a wealthy Indian Buddhist sea captain, in gratitude for his safe arrival in the Roman Empire. Its location in a temple of Isis may not be an accident: one Egyptian papyrus of the period refers to Isis as the mother of the Buddha.
In the storerooms of the Isis temple were also found a stone memorial dedicated to a trinity of early proto-Hindu gods, one of whom, Vasudeva, with his club and discus, would soon evolve into the more familiar form of Krishna; also propitiated was Balarama, with a plough; and the goddess Ekanamsha.
Recent archaeological discoveries are leading to a radical revision by scholars of the intensity, scale and importance of maritime trade between the Subcontinent and the world. For example, one estimate is that one third of the Roman empire’s entire revenue was generated by taxes on trade with ancient India. Historian William Dalrymple’s latest book — The Golden Road: How Ancient India Transformed the World, published by Bloomsbury — presents a fascinating account of this exchange between cultures, civilisations and global wealth. Eos presents, with permission, an excerpt from the book…
There was also a bilingual inscription in Greek and Sanskrit, put up in the 3rd century by a Buddhist devotee from Gujarat: “In the sixth year of King Philip [ie the Roman Emperor Philip the Arab, in 249 CE], the kshatriya [warrior] Vasula gave this image for the welfare and happiness of all beings.”
Out of the sands of Berenike has come pottery from Spain, frankincense and resin from Southern Arabia, beads from Vietnam and Java, statues of the gods of Palmyra and cedar from Lebanon. There have also been letters, receipts and customs passes from Alexandria. But most of all there has been what the excavator described as “just tons” of Indian finds, including gems and pearls, woven mats and baskets, teak from Kerala and even the bones and skulls of elephants and monkeys — specifically, rhesus and bonnet macaques from India.
Indeed a steady stream of finds from the Indian trading community had been emerging from this stretch of Egyptian desert sand for some time. A great many fragments of cotton weave have turned up in Berenike, which the archaeologists believe to be of a variety grown in Gujarat and the Indus delta. A Tamil-Brahmi pottery graffito was written by a Tamil visitor who called himself “the chieftain Korran”, while Prakrit inscriptions recorded the visits of other south Indians.
Deposits of rice, dal, coconuts, coriander and tamarind show that these south Indian merchants preferred their own deliciously peppery cuisine to that of Egypt, much as their successors still do today. Nearby were found huge 22-pound pots containing several thousand imported Indian black peppercorns.
Ever since the first reports of the incredible splendours and riches of India began reaching Europe after the conquests of Alexander the Great in the 4th century BCE, Europeans had fantasised about the wealth of India. Here, according to Herodotus and the Greek geographers, gold was dug up by gigantic ants and guarded by griffins; here, precious jewels were said to lie scattered on the ground like dust.
It was India, not China, that was the greatest trading partner of the Roman Empire. It is also clear that sea travel was the fastest, most economical and safest way to move people and goods in the pre-modern world, costing about a fifth of the price of equivalent land transport.
As the two worlds were gradually brought into regular and direct contact through the ports of the Red Sea in the 1st century BCE, the Romans became increasingly eager consumers of Indian goods and luxuries, particularly the spices of southern India. Indian merchants were only too happy to satisfy these cravings, at considerable profit.
Archaeological evidence for the surprising intensity of contact between early India and Roman Egypt is growing fast. The Indian finds in Berenike have been mirrored by equally striking evidence of Roman trade emerging from excavations in India, particularly the recent dig near the Keralan village of Pattinam, the probable site of Berenike’s Indian counterpart, Muziris.
As a result, the scale and importance of this trade are currently being radically revised by scholars working on both sides of the Indian oceans. Indeed, according to some recent calculations, customs taxes on trade with India may have generated as much as one-third of the entire income of the Roman exchequer. One source for this striking figure is a unique papyrus document of uncertain origin, believed to have been found in an ancient Egyptian rubbish dump.
The debris chucked out by the people of the now-vanished Egyptian town of Oxyrhynchus — the ‘City of the Sharp-Nosed Fish’ — has for a century been providing a series of remarkable literary discoveries. These have ranged from previously unknown lesbian erotica by Sappho to fragments of the collected early Christian Sayings of Jesus and pieces of a new gospel, that of the apostle Thomas. The rubbish dumps first came to the attention of the outside world in 1895, when reports reached the British archaeologists Bernard Grenfell and Arthur Hunt that the area had begun to yield an extraordinary number of papyrus fragments.
What the two men found when they visited the site, however, surpassed their wildest expectations. “The papyri were, as a rule, not very far from the surface,” wrote Grenfell in the Journal of the Egypt Exploration Fund the following year. “In one patch of ground, indeed, merely turning up the soil with one’s boot would frequently disclose a layer of papyri…”
In the first year, the two men found fragments of lost plays by Aeschylus and Sophocles; the earliest papyrus of St Matthew’s Gospel then known; and a leaf of a previously unknown book of New Testament Apocrypha, the Acts of Paul and Thecla. They also unearthed great quantities of historical documents, such as the report of an interview between the Emperor Marcus Aurelius and an Alexandrian magistrate, as well as an entire archive of administrative correspondence and financial documents. Such was the quantity of documents unearthed that many have only recently been properly studied.
A single papyrus, now in Vienna and believed by some scholars to have originated in the rubbish dumps at Oxyrhynchus, turned out to be a fragmentary loan contract and customs assessment that followed the standard template used by Alexandrian importers for such orders. It was taken out by an Alexandria-based Egypto-Roman entrepreneur for the purchase of goods from an Indian merchant in faraway Muziris on the coast of Kerala.
It gave precise details of one cargo that had been sent to Berenike all the way from India, aboard a ship called the Hermapollon. What caught the attention of historians was the jaw-dropping value of the goods in question. It seems that everything that came out of India at the period was unusually expensive by the time it reached the Roman world.
The exports included nearly four tons of ivory, worth seven million sesterces, at a time when a soldier in the Roman army would have earned about 800 sesterces annually, and a would-be senator from the cream of the Roman aristocracy had to demonstrate assets of one million sesterces to stand for office.
The life story of Gautama Buddha, as sculpted in Gandhara, is often accompanied by Roman imagery, such as Corinthian capitals and Diosynian scenes of music, dance and merry-making. There is even a depiction of the Trojan Horse | British Museum
The consignment also included a valuable shipment of 80 boxes of aromatic nard, the precious and much prized aromatic oil of the Himalayan spikenard plant, used in the manufacture of perfume, which makes a brief appearance in the Gospel of John when Lazarus’ sister Martha uses it to anoint the feet of Jesus before wiping them with her hair.
There was, in addition, a consignment of tortoiseshell and 790 pounds of Indian textiles, probably cotton, then considered a luxury product as valuable as silk. The total value of the 150-ton shipment was calculated at 131 talents, “enough to purchase 2,400 acres of the best farmland in Egypt” or “a premium estate in central Italy.”
A single trading ship such as the Hermapollon could possibly carry several such consignments, each worth a small fortune. No wonder then that Pliny the Elder (23–79 CE), the plain-speaking naval commander from northern Italy, mentions that cohorts of archers were carried on board the ships sailing to India, to offer protection against pirates, and that the Muziris papyrus carefully factors in the costs of such private security. One successful shipment of this value could turn the merchants behind it into some of the richest men in the Empire.
That was not all. According to the papyrus, the import tax paid on the cargo worth almost nine million sesterces was over two million sesterces. Working up from these figures and other customs receipts from the period, scholars have estimated that, by the first century CE, Indian imports into Egypt were worth over a billion sesterces per annum, from which the tax authorities of the Roman Empire were creaming off no less than 270 million.
These revenues surpassed those of entire subject countries: Julius Caesar imposed tribute of 40 million sesterces after his conquests in Gaul, while the Rhineland frontier was defended by eight legions at an annual cost of 88 million.
The sea trade along the Golden Road between Rome and India was clearly an immense operation, dangerous and complex, but highly profitable, both to the shippers who operated the trade and to the Roman state that taxed it. The implications of the unprecedented scale of the sea trade between India and Rome from the first century onwards are enormous. It is now clear that historians have been looking at entirely the wrong place when they thought about ancient trade routes.
It was India, not China, that was the greatest trading partner of the Roman Empire. It is also clear that sea travel was the fastest, most economical and safest way to move people and goods in the pre-modern world, costing about a fifth of the price of equivalent land transport. Shipping routes that cut across political and topographical boundaries were always more important than the slow-moving caravan trails, and the overland trade routes always carried much less trade than the sea roads: ships, after all, could carry vastly larger cargoes — often amounting to several hundred tons — and travel much more quickly than donkeys or camels. They could also sail around wars, instability and ambushes.
This Buddha, the first to be found west of Afghanistan, was discovered in 2022 in Berenike, Egypt | S E Sidebotham
The Golden Road of early East–West commerce, in other words, lay less overland, through a Persia often at war with Rome, and much more across the open oceans, via the choppy waters of the Red Sea and the Indian Ocean.
There is evidence of pioneering Indian merchants making remarkable prehistoric trading voyages as early as the seventh millennium BCE, when Afghan lapis first turns up in beads found in northern Syria. Sumerian clay tablets of the late second millennium BCE are full of references to lapis, which is used as a simile to describe the colour of the sky and certain flowers, even the beards of men.
Etched carnelian beads from Gujarat of the same date also turn up in the Royal Tombs of Ur (modern Iraq). Sumerian texts refer to a fabulously rich eastern trading city, an early Eldorado, named Aratta, which scholars have identified with one of the Indus valley cities; the same name also appears in early Sanskrit sources.
Teak from Malabar, red Indian marble and ivory were reaching Ur and the young city states of ancient Mesopotamia and the wider Persian Gulf region by c.2500 BCE. Some may have come overland, with the goods passed from merchant to merchant in a commercial relay race, but the larger and heavier objects, such as tree trunks and large blocks of precious stone, would have been much easier to move by boat.
These valuable cargoes were probably rafted down the Indus, and then ferried on in the larger seagoing boats of Meluhha, as the people of the Indus Valley Civilisation are now believed to have called themselves. The same Meluhhan boats were reaching the Persian Gulf during the reign of King Sargon of Akkad, in modern Iraq, around 2,300 BCE.
Distinctive Indus valley cooking utensils, shell jewellery and toys that have turned up at presumed Meluhhan ‘colony’ sites in Mesopotamia imply that the merchants from the Indus valley were accompanied by their children and womenfolk. Some even seem to have brought their water buffaloes and zebu-humped cattle to provide them with milk, while Indus valley-style gaming boards and dice indicate how these pioneering traders entertained themselves on the long, hot Mesopotamian summer afternoons.
Further evidence of a very early Indian merchant diaspora lies scattered around the Middle East: one cuneiform tablet mentions an entire village of Meluhhan Indians, settled in what is now Iraq, while another references an Indian woman running a tavern; there is even a legal notice about a drunken Meluhhan who was fined ten silver ingots for breaking a man’s tooth in a brawl.
Indians also worshipped at the local temples: one Meluhhan trader donated a piece of agate to the temple in Larsa, while one of his compatriots gave a wooden throne, a lapis axe and a sedan chair to the god Tishpak, at his temple in central Mesopotamia. Around 2000 BCE, merchants from the Indus valley were sufficiently common in Babylonia for there to be a need for at least one professional translator of their language. One king of Ur, Sulgi, claimed to be able to speak the language of the Meluhhans. Indian DNA also turns up in a surprising number of the bones excavated from this period in Mesopotamia.
A millennium later, Indians began to travel beyond the Land of the Two Rivers. Grains of Indian pepper placed up the mummified nose of the Pharaoh Rameses II in 1213 BCE also presumably came by this same Red Sea route, along with the Indian diamonds used in the tools which are believed to have cut the stones of the pyramids. Indian beads, silks and spices got even further — indeed as far as the Aegean, where cinnamon has been found on the island of Samos.
Indian sailors on the east coast of India were trading with their counterparts in South-east Asia by the second millennium BCE, when plant species cultivated by South-east Asian farmers start to appear in the archaeological record of South Asia. The areca nut and the coconut palm were probably introduced to South Asia around this time, together with other South-east Asian crops later regarded as quintessentially Indian, such as ginger, cinnamon, sandalwood, bananas and rice. Domesticated chickens and pigs may also have been imports from the south-east.
Roman gold coins excavated in Tamil Nadu, India. One coin of Caligula (37-41 CE) and two coins of Nero (54-68 CE) | British Museum
By the 4th century BCE, there is evidence that merchants had already established a regular maritime trading network that stretched from the east coast of India across the Bay of Bengal to the small but affluent city states and cosmopolitan ports that had begun to emerge in Java, Indonesia, Malaysia, Thailand and the South China Sea. Gold and spices, sandalwood and eaglewood, and fragrant resins such as camphor, as well as pepper and tin, were among the products which the first Indian traders came to buy.
Sanskrit place names such as Takkola (‘Market of Cardamom’), Karpuradvipa (‘Island of Camphor’), Narikeladvipa (‘Island of Coconut Palms’) give us hints of the other goods that attracted Indian merchants to these ports. In return, they traded the many Indian products found by modern archaeologists scattered in the early sites across the region: glass beads, bronze bowls and precious stones formed into simple jewellery, such as carnelian ornaments, some shaped into tiny tiger figurines or lions of translucent rock crystal. Around this time, there is evidence of Indian glassmakers setting up workshops on the Isthmus of Kra, the narrowest point on the Thai-Malay peninsula.
Around the same time, we get the first evidence of peoples from the Mediterranean world sailing eastwards to India. In 510 BCE, a captain named Scylax from Caryanda, on what is now the coast of Turkey, was commissioned by the Persian Shah Darius to sail down the Kabul river, through the mouth of the Indus and hence, hugging the coastline, through the Arabian and Red seas as far as Egypt.
Along the same route came the Indian gemstones, especially beryls and rubies that were used to decorate the exquisite public rooms of the great Achaemenid palace of Persepolis. One 3rd century BCE Greek historian described how “the gold plane-trees and the gold grape-vine under which the Persian kings commonly sat to conduct their business” were made with “grapes of emeralds as well as of Indian rubies.” Some of these were maybe gifts from the Indian envoys, who regularly brought presents to the Persian kings. The same Greek observer also spotted Indian mahouts riding the Shah’s elephants, and other observers remark on Indian magicians, entertainers and cooks at work in the great Persian palaces.
An early Buddhist Jataka tale of this period tells the story of Indian merchants in Babylon astonishing the citizens with a dancing peacock. Another early Buddhist text talks of the expansive trading world of Indian merchants, stretching from “the Lands of Gold” in South-east Asia to “the country of the distant Greeks [and] Alexandria [in Egypt].” It is probably this network that allowed a 1st century BCE Parthian craftsman sculpting a statuette of a goddess from Babylonia to use Burmese rubies to make her eyes vibrant and alive.
By the 3rd century BCE, Alexander the Great’s successors in Egypt, the Ptolemies, had established the ports of Berenike and Myos Hormos, initially to facilitate the import of elephants for warfare and, for the first time, regular voyages down the Red Sea to and from India became feasible. A now-lost early Buddhist gravestone, dating from the Ptolemaic era of Alexandria, may once have portrayed the Buddhist icons of the triratna and the Wheel of the Law, the dharmachakra. In the 2nd century BCE, Callixeinus of Rhodes reported seeing Indian women, cattle, dogs and carts full of Indian gems on display in a procession in Alexandria.
According to the Greek geographer Strabo, the first European to attempt a regular commercial relationship with India was an Alexandrian merchant named Eudoxus of Cyzicus. Eudoxus was an entrepreneurial Ptolemaic Greek who went into business with an Indian sailor who had been shipwrecked on the shores of the Red Sea. Having given his new friend a lift home around 118 BCE in return for directions, Eudoxus made two further trips to South Asia, bringing back a great haul of aromatics, spices and other luxuries.
He was last seen disappearing through the Pillars of Hercules, past what would become Gibraltar, with a boatload of singing boys and dancing girls, in an attempt to reach India by a new route, circumnavigating Africa via the Canary Islands. He was never heard of again.
Sailings to and from India began to accelerate after sailors got the hang of using the monsoon to cross the open oceans, a feat that Western authors say was first accomplished by a Greek sea captain named Hippalus, in the 1st century BCE. But it was the defeat of the fleets of Cleopatra and Mark Antony by the future Emperor Augustus, at the fateful sea Battle of Actium on September 2, 31 BCE, that changed everything.
Excerpted with permission from The Golden Road: How Ancient India Transformed the World by William Dalrymple, and published recently by Bloomsbury
The author is a writer and historian. Some of his previous books include The Anarchy: The Relentless Rise of the East India Company, The Last Mughal: The Fall of a Dynasty, and Return of a King: The Battle for Afghanistan. X: @DalrympleWill
Raven Bird in Shakespeare and Hindu Scriptures- Inauspicious (Post No.13,805)
Raven Bird in Shakespeare- Messenger of Death
We have seen that Shakespeare described the owl as bird of death in many of his plays; raven is also described so in Macbeth , Hamlet and other poems
When Shakespeare wanted to conjure up a sense of foreboding he often used the image of the birds of the crow family: crows, magpies, ravens and rooks. Lady Macbeth chillingly predicts the King’s murder:
from Macbeth, spoken by Lady Macbeth)
The raven himself is hoarse
That croaks the fatal entrance of Duncan
Under my battlements. Come, you spirits
That tend on mortal thoughts, unsex me here,
And fill me, from the crown to the toe, top-full
Of direst cruelty! Make thick my blood,
Stop up th’ access and passage to remorse,
That no compunctious visitings of nature
Shake my fell purpose, nor keep peace between
The effect and it! Come to my woman’s breasts,
And take my milk for gall, you murd’ring ministers,
Wherever in your sightless substances…….
Lady Macbeth, who just finished reading the message from her husband, is informed by a servant that King Duncan will soon be at her home to rest. The bird she chooses to name the messenger is a raven (1.5.38-40). According to Hazlitt, in his book Faiths and Folklore of the British Iles, the raven is a messenger of terrible things, a bad omen, and a forewarner of death (Hazlitt 507). He quotes another when he says, “by ravens both publick and private calamities and death have been portended” (Hazlitt 507). Again he states, “Private men have been forewarned of their death by ravens, …a messenger of death”, naming one such man forewarned as being Cicero (Hazlitt 507). Hazlitt even goes as far to say that “the croaking of a raven” is included among “omens” and that if one “hears a raven croak from the next roof, he at once should make his will” (Hazlitt 508).
*****
The Sergeant tells King Duncan how, just at the moment when Macbeth’s forces defeated Macdonwald’s rebels, the Norwegian king attacked the Scots. King Duncan asks if this new attack dismayed Macbeth and Banquo. The Sergeant, making a tough-guy joke, says “Yes / As sparrows [dismay] eagles, or the hare the lion” (1.2.34-35).
****
After he has arranged for the murder of Banquo, Macbeth boasts to his wife that a terrible deed will be done which will solve their problems. The deed is to be done at nightfall, and Macbeth imagines the night coming on: Light thickens; and the crow / Makes wing to the rooky wood: / Good things of day begin to droop and drowse; / While night’s black agents to their preys do rouse” (3.2.53). “Night’s black agents” are all things that hunt and kill in the dark, including birds of prey.
***** Later in the same scene, after Macbeth has finally driven away the Ghost of Banquo, he reflects that a murder will always be discovered, sometimes in strange ways: “Stones have been known to move and trees to speak; / Augurs and understood relations have / By magot-pies and choughs and rooks brought forth / The secret’st man of blood” (3.4.122-125). Magot-pies (magpies), choughs (jackdaws), and rooks are all birds that can be taught to speak a few words. And of course, Macbeth himself is a secret man of blood, a murderer.
****
Image of Five Bird Predictions in Tamil Almanac- Panchanga
When Ross tells Macduff of the slaughter of his wife and children, Macduff cries out in passionate grief: All my pretty ones? / Did you say all? O hell-kite! All? / What, all my pretty chickens and their dam / At one fell swoop?” (4.3.217-220). The “hell-kite” is Macbeth, who has killed all the “pretty chickens” in one murderous dive (“fell swoop”).
Crow.—This has from the earliest times been reckoned a bird of bad omen; and in “Julius Cæsar,” (v. 1), Cassius, on
the eve of battle, predicted a defeat, because, to use his own words:—
“Crows and kites Fly o’er our heads and downward look on us, As we were sickly prey: their shadows seem A canopy most fatal, under which Our army lies, ready to give up the ghost.”
Allusions to the same superstition occur in “Troilus and Cressida” (i. 2); “King John” (v. 2), etc. Virgil (Bucolic i., 18), mentions the croaking of the crow as a bad omen:—
“Sæpe sinistra cava prædixit ab ilice cornix.”
And Butler in his “Hudibras” (part ii, canto 3), remarks:—
“Is it not ominous in all countries, When crows and ravens croak upon trees.”
Even children now-a-days regard with no friendly feelings this bird of ill-omen; 1 and in the north of England there is a rhyme to the following effect:—
“Crow, crow, get out of my sight, Or else I’ll eat thy liver and lights.”
Among other allusions, mentioned by Shakspeare, to the crow, may be noticed the crow-keeper—a person employed to drive away crows from the fields. At present, 2 in all the midland counties, a boy set to drive away the birds is said to keep birds; hence, a stuffed figure, now called a scare-crow, was also called a crow-keeper, as in “King Lear” (iv. 6):—
“That fellow handles his bow like a crow-keeper.”
One of Tusser’s directions for September is—
“No sooner a-sowing, but out by-and-by, With mother or boy that alarum can cry: And let them be armed with a sling or a bow, To scare away pigeon, the rook, or the crow.”
In “Romeo and Juliet,” (i. 4), a scare-crow seems meant—
“Bearing a Tartar’s painted bow of lath, Scaring the ladies like a crow-keeper.”
Among further references to this practice, is that in “1 Henry VI.” (i. 4), where Lord Talbot relates that, when a prisoner in France, he was publicly exhibited in the market-place:—
“Here, said they, is the terror of the French, The scarecrow that affrights our children so.” 1
And once more, in “Measure for Measure,” (ii. 1):—
“We must not make a scare-crow of the law, Setting it up to fear the birds of prey, And let it keep one shape, till custom make it Their perch and not their terror.”
The phrase “to pluck a crow” is to complain good-naturedly but reproachfully, and to threaten retaliation. 2 It occurs in “Comedy of Errors,” (iii. 1):—”We’ll pluck a crow together.” Sometimes the word pull is substituted for pluck, as in Butler’s “Hudibras,” part ii. canto 2:—
“If not, resolve before we go That you and I must pull a crow.”
The crow has been regarded as the emblem of darkness, which has not escaped the notice of Shakspeare, who in “Pericles” (iv. introd.), speaking of the white dove, says:—
“With the dove of Paphos might the crow Vie feathers white.”
****
Hindu Omens
Hindus linked crows with Saturn and fed them every day. Crow was planet Saturn’s Vahana.
It is part of Pancha Pakshi predictions in Tamil almanacs until this day.
But it is not seen as a bird of death as we ear in Shakespeare Plays.
Varahamihira has chapters on crows and Wagtail predictions. But wagtail is not part of Crow / Raven family
Chapter 88 Omens (Taken from wisdomlib.org)
11. If the Vañjula bird be heard to sound as Tittiḍ, such sound is inauspicious; but if it be heard to sound as Kilkilī the sound is auspicious. The other than natural sounds of the hawk, the parrot, the vulture and the crow are inauspicious.
24. If the crow and the blue-jay be seen to pass to the right fighting, the jay suffering defeat, the traveller will be killed and if the reverse be the case, there will be success.
34. The cock crows as Kuku except when it sounds fearfully at night and also when ill; the long natural and high sound heard in the morning indicates prosperity to the country, the town and the king.
Chapter 45 – On the Wagtail (khañjana-kalakṣaṇa)
Note: This bird is known as Khañjana in Sanskrit. It is a species of wagtail. Mounta alla, Alba.
1. I shall here state the effects of the first appearance of the bird known as Khañjana (wagtail) on the king’s march as stated by Ṛṣis.
2. If the bird be one of the species possessing a large body and a long and black neck, it is known as Bhadra; it forebodes good-luck; if it be one of the species black up to the neck or face, it is known as Sampūrṇa; it forebodes success.
3. If it be one of the species with a dark spot in the neck and with white cheeks, it is known as Rikta; it forebodes evil. If it be yellow, it is known as Gopīta; it also forebodes evil.
4-6. If it be seen on trees of sweet fruits and fragrant flowers or close to sacred water, or on the heads of elephants, horses and serpents, on the tops of temples and on the king’s palace, in flower gardens or on the mansions of the rich; near cows, cow-pens, gatherings of Sādhus or holymen, sacrificial fire-sites, festival places, kings, Brāhmaṇas, elephant-sheds, horse-sheds, an umbrella, a flag-staff, a Cāmara and the like; near gold, white cloth, places adorned with the lotus and the water lily, in places washed with cow-dung, on vessels containing curdled milk or on heaps of grain, it forebodes prosperity to the king.
7. If it be seen near swampy places, the king would eat sumptuous meals; if on cow-dung, he will get a good supply of milk and curd; if on green turf he would get good cloths and if on chariots, he would leave his kingdom.
8. If it be seen seated on the tops of houses, the king would lose his wealth; if on snares, he would be imprisoned; if on impure places, he would suffer from disease; and if on the back of the sheep, he would soon obtain his desired object.
9. If it should be seen seated on the back of a buffalo, a camel, an ass, on the bones of animals, on cremation grounds, in the corners of houses, on pebbles or gravels, on rocks, on the walls of towns, on ash or on hair, there would be deaths, diseases and fears in the land.
10. If it should be seen when it is shaking off its wings, there would be misery in the land; if when in the act of drinking water from the river, there would be prosperity; there would also be prosperity if seen about sunrise; and if about sunset, there would be misery in the land.
11. If the king should march in the direction in which the wagtail should be seen to fly immediately after the Lustration ceremony is over, he would triumph over his enemies.
12. Where the wagtail should be seen to copulate, there would be treasure in the ground under; where it should be found to vomit, there will be crystal beads in the ground under it; where it passes stool, there would be found charcoal under ground; these may be found to be the case on actual examination.
13. If the wagtail should be found dead, the king would die; if of broken limbs, the king would suffer similarly; if covered with wounds, a similar fate will befall the king; if found to enter its nest, the king would get wealth and if perceived in its flight his relatives will visit him.
14. If the king should chance to see in some pure spot a wagtail foreboding good, he shall then and there perform pūjā on the ground with sandal paste, flower and perfumed smoke; he is then sure to prosper.
15. If he should chance to see a wagtail foreboding evil, he shall perform pūjā to Brāhmaṇas, preceptors, yogins and the Devas; he will escape the evil effects. He shall abstain from meal for seven days.
16. The effects of the first appearance of the wagtail will come to pass within a year; if during this period the wagtail should be seen again, the effects of such second sight will come to pass that same day before sunset. In making predictions from the wagtail the astrologer shall take into account the direction of its flight, its place, body, the rising Zodiacal sign at the time, the Nakṣatra or the Moon’s place at the time, and whethér the bird is seen with its face turned to the sun or away from the sun.
****
Tamil Panchapakshi Satra
It is published every year in the Panchangas (almanacs) in Tamil. It is a complicated way of predicting.
சீனப் பழமொழிக்கு தமிழில் நான்கு கதைகள்! (Post No.13,804)
ஷூ ஜூ டாய் யு –என்பது சீனாவில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வழங்கும் பழமொழி.
மரத்தின் அடிக்கட்டை பக்கத்தில் முயலைப் பிடிக்க காத்திருந்த ஆள் போல என்பது இதன் பொருள்.
இதற்குப் பின்னுள்ள கதை என்ன வென்றால்,
ஒரு விவசாயி மண்வெட்டியுடன் நிலத்தில் வேலை செய்யப் புறப்பட்டான். அப்போது வேகமாக ஓடிவந்த ஒரு முயல், பாதி வெட்டப்பட்ட மரத்தின் அடிக்கட்டையில் மோதி செத்து விழுந்தது. இதைப் பார்த்தவுடன் அவனுக்கு ஒரு ஐடியா உதித்தது. இப்படியே இங்கே நிற்போம். மேலும் பல முயல்கள் சாகட்டும்; நமக்கு அது நல்ல வேட்டை. நில வேலைக்குப் போக வேண்டாம் என்று அங்கேயே நின்றானாம்.இதற்குப் பின்னுள்ள கதையைச் சொல்லத் தேவை இல்லை. எல்லோரும் அவனைப் பார்த்து சிரித்து இருப்பார்கள்.
இது ஜப்பானிய மொழியிலும் உள்ளது; ஓனாஜி கிரிகாபு மெமோரிட்டே உசாஜி ஓ மாட்டே இரு என்று அவர்கள் சொல்லுவார்கள்; அதே பொருள்தான்
மொத்தக் கருத்து என்றால் வீணாக ஆசைப்பட்டு காத்திருத்தல்.
Kabu wo mamorite usagi o matte iru
同じ切り株を守って別のウサギを待っている
Onaji kirikabu o mamotte betsu no usagi o matte iru
தமிழில்
இதற்கு இணையான தமிழ்ப் பழமொழிகள்:
1.கொக்கின் தலையில் வெண்ணெய் வைத்து அது உருகிக் கண்ணில் வழியும் போது பிடித்துக் கொள்வேன் .
2.இலவு காத்த கிளி போல என்பது இன்னும் ஒரு பழமொழி
3.அலை ஓய்ந்து சமுத்திர ஸ்நானமா?
4.குளம் வற்றிய பின் கருவாடு தின்னலாம் என்று காத்திருந்ததாம் கொக்கு
****
இலவு காத்த கிளி போல
இலவம் பஞ்சு மரம் மிக அழகான சிவப்பு நிறக் காய்களை உடையது. அது பழம் போலவே இருக்கும்; கிளிகள் அதைக் கண்டு பழம் முற்றும் வரை காத்திருப்போம் என்று மரத்தில் நகராமல் உடகார்ந்து இருக்கும். பழம் முற்றிய பின்னர் அதுவே வெடித்துத் திறந்து விடும்; அப்போது பஞ்சு மட்டுமே வெளிவரும்; கிளி நினைத்தது போல சுவையான பழம் உள்ளே இராது; இதைத்தான் இலவு காத்த கிளி போல என்பார்கள்.
சிலர் குறிப்பிட்ட பெண்ணையோ ஆணையோ விரும்பித் திருமணம் செய்யக் காத்திருப்பார்கள். அந்தப் பெண்ணோ ஆணோ வேறு ஒருவருடன் ஓடிப்போனால், இலவுகாத்த கிளிபோல காத்திருந்தான் என்று சொல்லுவார்கள் ; எதிர்பார்த்த மாதிரி குணம் , படிப்பு, சீதனம் இல்லாவிடில் இப்படி நிகழலாம்.
****
இன்னும் ஒரு கதையும் தமிழில் உண்டு ; ஒரு முட்டாளுக்குத் திடீரென்று ஒரு யோஜனை உதித்தது. கொக்கும் வெள்ளை; வெண்ணெயும் வெள்ளை. நைசாகப் பின்புறம் சென்று அதன் தலையில் வெண்ணையை வைத்து விடுவோம். அது மீன் பிடிக்க வெய்யிலில் நிற்கும்போது வெண்ணை உருகி கண்களில் விழுந்து அது பார்வையை இழக்கும்; அப்போது எளிதில் பிடித்துவிடலாம் என்று எண்ணினான். அ தைக் கேட்ட பலரும் நகைத்து , முட்டாளே நீ வெண்ணையை வைத்திருக்கும் வரை அது சும்மா இருந்தால் அப்போதே பிடித்துவிடலாமே என்றார்கள்.
****
இன்னும் ஒரு கதை !
ஒரு குளத்தில் நிறைய மீன்கள் இருப்பதை ஒரு கொக்கு பார்த்தது. நாம் ஏன் கஷ்டப்பட்டு மீனைக் கொத்தப் போக வேண்டும் இங்கேயே பேசாமல் இருப்போம். கோடைகாலத்தில் குளம் வற்றிய பின்னர் அவ்வளவு மீன்களும் அங்கே இறந்து கருவாடு ஆகட்டும் நாம் சாப்பிடுவோம் என்று காத்திருந்தது அவ்வளவு சோம்பேறி (அதற்குள் செம்படவர்கள் வந்து எல்லா மீன்களையும் வலை வீசிப் பிடித்து எடுத்துச் சென்றுவிட்டனர்.)
****
இன்னும் ஒரு சுவையான கதை !
ஒரு முட்டாளுக்குப் பெரும் புதையல் கிடைத்தது; அதை எங்கே ஒளித்து வைக்கலாம் என்று யோசித்தான். மனைவிக்குத் தெரிந்தால் கூட ரஹஸ்யம் அம்பலம் ஆகிவிடும் என்று எண்ணி காட்டிற்குள் சென்று ஒரு மரத்துக்கு அடியில் அதைப் புதைத்தான்; எப்படி அந்த இடத்தை நினைவு வைத்துக் கொள்ளுவது என்று எண்ணிய போது தலைக்கு மேலே யானை வடிவில் ஒரு மேகம் வந்தது. ஆஹா, இனி கவலை இல்லை என்று வீட்டுக்குப் போய் மணலில் யானை என்று எழுதி வைத்துக் கொண்டான். அருகில் யாரும் இல்லையா என்று சுற்று முற்றும் பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்குப் போனான்.
ஒரு வாரத்துக்குப் பின்னர் புதையலை எடுக்க காட்டுக்குப் போனான் ; எல்லா மரங்களும் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன; வீணாகத் தோண்ட வேண்டாம் என்று ஆகாயத்தையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். இதை ஒரு வழிப்போக்கன் பார்த்தவுடன் அவனும் அமர்ந்து நின்று பார்த்தான். இந்தப் புதையல் விவசாயியோ கண்ணைச் சிமிட்டாமல் மேலே பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். வழிப்போக்கன் அவனை அணுகி “ஓ மனிதா” பல மணி நேரம் இப்படி ஆகாயத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறாயே; நடுக்காட்டில் சூரியன் அஸ்தமித்துவிட்டால் விலங்குகள் அல்லவோ வரும்; ஏதாவது உதவி வேண்டுமா என்று கேட்டான்; அப்போது அவன் சொன்னான்: “போன வாரம் பார்த்த யானை வடிவ மேகம் வருவதற்காகக் காத்திருக்கிறேன்” என்றான். இதை கேட்டவுடன் வழிப்போக்கனுக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது.
ஓ முட்டாளே , யானை வடிவ மேகம் வராது; மேகமானது ஒரு மணி நேரத்துக்குள் காற்றினால் வெவ்வேறு உருவில் தோன்றும். மழை வந்துவிட்டாலோ அவ்வளவும் கரைந்து போகும் இனியும் நீ காட்டில் தங்கினால் புலி அல்லது யானை வந்து உன்னைத் தாக்கி விடும் என்று சொன்னவுடன் அந்த முட்டாள் ஏமாற்றத்துடன் வீட்டுக்குப் போனான் .
—subham—
Tags- கொக்கின் தலையில் வெண்ணெய் ,இலவு காத்த கிளி போல
அலை ஓய்ந்து ,குளம் வற்றிய பின் கருவாடு , முயல், சீனப் பழமொழி
இந்தியாவில் 22 ஆண்டுகள் தங்கி முக்கிய உபநிஷத்துக்களை வெளியிட்ட ஜெர்மானிய அறிஞர் எட்வர்ட் ரோயர் (1805- 1866) EDUARD ROEER தனது இறுதிக் காலத்தை ஜெர்மனியில் செலவிட்டார்.
மனித இனத்தின் உன்னத கருத்துக்களை இந்து மத உபநிஷத்துக்கள் வெளியிடுகின்றன. அவைகளுக்கு சங்கரர் எழுதிய பாஷ்யங்கள் மூன்று விஷயங்களுக்கு எடுத்துக்காட்டுகளாகத் திகழ்கின்றன என்கிறார்:–
1.மிகப்பெரிய புலமை
2. பொறுமைமிக்க ஆராய்ச்சி
3.புராதன இந்துக்களின் தத்துவ ஞானம்
****
மாக்ஸ்முல்லருக்கு முன்னால் சுமார் நூறு அறிஞர்கள் உலகில் சம்ஸ்க்ருத நூல்களை பிரபலப்படுத்தினர். பல்லாயிரக்கணக்கான இந்துக்கள் சுதந்திரப்போரில் உயிர்நீத்த பின்னர் காந்திஜி எப்படி அந்தப் பெயரைத் தட்டிப்பறித்தாரோ அப்படி மாக்ஸ்முல்லரும் தட்டிப்பறித்தார். அவர் இந்தியாவுக்கு வந்ததே இல்லை; ஒரு இந்துவையும் இந்தியாவில் நேரில் பார்த்ததும் இல்லை. ஏனையோர் செய்த பணிகள் இமய மலை என்றால் மாக்ஸ்முல்லர் செய்த பணி ஒரு சிறிய குன்றுதான்.
எட்வார்ட் ரோயர் JOHANN HEINRICH EDUARD ROEER 1805-1866
தத்துவ ஆராய்ச்சியில் தனக்கென ஓரிடத்தை உண்டாக்கிக் கொண்டார்.
ஜோகன் ஹென்றிச் எட்வார்ட் ரோயர் பிரவுன்ஸ்வேய்க் நகரில் – 26-10-1805 ல் பிறந்தார். கோணிஸ்பிர்க்கில் கல்வி கற்றார். பெர்மின் பல்கலைக் கழகத்தில் தத்துவப் பேராசிரியர் பதவியை ஏற்றார் .
முதலில் மேலைநாட்டுத் தத்துவ ஞானிகள் பற்றி நான்கு ஆண்டுகள் படித்து ஸ்பினோசா முதலியோர் பற்றி நூல்களை எழுதினார்
பிரான்ஸ் பாப் என்ற அறிஞரிடம் சம்ஸ்க்ருதம் படித்தவுடன் இந்தியாவுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று துடியாயத் துடித்தார். இதற்காகாக கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியில் வேலைக்குச் சேர்ந்து 1839-ல் கல்கத்தாவுக்குச் சென்றார் அங்கு ஆசிய கழகத்தின் நூலகத்தில் நூலகர் வேலை கிடைத்தது. அதன் பத்திரிக்கைகளில் பல கட்டுரைகளை எழுதினார்.
அவர் எழுதிய விஷயங்கள்:—
இந்திய – கிரேக்க அரசர்களின் வரலாறு;
பாஸ்கரரின் சித்தாந்த சிரோன்மணியின் லத்தீன் மொழிபெயர்ப்பு.
வானவியல் பகுதியை மட்டும் அவர் எடுத்துக் கொண்டார்;
சதானந்த பரிவ்ராஜகரின் வேதாந்த சாரம்;
வங்காளத்தின் ஆசிய கழகம் வெளியிட்ட பிப்லியோதீகா இண்டிகாவில் 33 சம்ஸ்க்ருத நூல்களை எடிட் செய்து — முறைப்படுத்தி — வெளியிட்டார்.
மாக்ஸ்முல்லர் ஆக்ஸ்போர்டில் இருந்து கொண்டு ரிக்வேதத்தை வெளியிடப்போவதை அறியாமலேயே இவர் ரிக்வேத முதல் பகுதியை 1849-ல் வெளியிட்டார். இது மாதவாசார்யா பாஷ்யத்துடன் ஆங்கிலத்தில் வெளியானது.
ரோயருடைய அறிவுரையை ஏற்ற வாங்க ஆசியாட்டிக் சொசைட்டி Asiatic Society of Bengal உபநிஷத்துக்களை அச்சிட ஒப்புக்கொண்டது . ஆதிசங்கரர் பாஷ்யத்துடன் வெளியிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து சம்ஸ்க்ருதம், உபநிஷத்துக்கள் ஆகியவற்றைப் புகழ்ந்து வீபருக்குக்Weber கடிதம் எழுதினார்.
அவர் பிப்லியோதீகா இந்தியா ஜர்னலில் வெளியிட்ட உபநிஷத்துகளும், ஆண்டுகளும் பின்வருமாறு :–
பின்னர் நியாய சாஸ்திரத்தில் கவனம் செலுத்தினார். அவர் எழுகியதை ஜெ ஆர் பல்லாண்டைன் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.
ஈ பி கோவில் என்பவருடன் சேர்ந்து கிருஷ்ண யஜுர் வேதத்தையும் வெளியிட்டார்.
ஷேக்ஸ்பியர் கதைகளை வங்காள மொழியில் வெளியிட்டார்.
தர்ம சாஸ்திரம் என்ற நூலில் யாக்ஞவல்க்ய ஸ்ம்ருதியையும் வெளியிட்டார்.
EDUARD ROEER 1805- 1866
பிறந்த தேதி -26-10-1805
பிறந்த ஊர் –BRAUNSCHWEIG
இறந்த தேதி – 17-3-1866
கல்வி கற்ற இடம் – KOENIGSBERG UNIVERSITY
அவரது குருFRANZ BOPP பிரான்ஸ்பாப்
பார்த்த வேலைகள் – BERLIN UNIVERSITY பேராசிரியர்.EAST INDIA COMPANY LIBRARIAN IN CALCUTTA
எழுதிய அல்லது மொழிபெயர்த்த நூல்கள் –
BOOKS ON PHILOSOPHY, ALL UPANISHADS, YAJNAVALKYA SMRITI, VAISHEKA SASTRA OF KANADA
22 ஆண்டுகள் இந்தியாவில் தங்கிய ரோயர் உடல் நலம் குன்றியதால் – 1861-ல் இந்தியாவிலிருந்து ஜெர்மனிக்குப் புறப்பட்டார்.
அங்கு ஐந்து ஆண்டுகளில் வைசேஷிக தத்துவம் பற்றி நூல் எழுதினார் ; சொந்த ஊரான பிரவுன்சவைக்கில் 17-3-1866- ல் இறந்தார். அவர் இறந்த பின்னர் வைசேஷிக தத்துவ நூலை ஜெர்மன் ஓரியண்டல் சொசைட்டி வெளியிட்டது.
Picture of Friedrich Rosen (picture for the earlierr post)
—subham—
Tags–எட்வர்ட் ரோயர், JOHANN HEINRICH EDUARD ROEER ,1805-1866, உபநிஷத்துக்கள், ஜெர்மானிய அறிஞர், வைசேஷிக தத்துவம், நியாய சாஸ்திரம், தத்துவ, ஆராய்ச்சி
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.
this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
xxxx
மாலைமலர் 16-10-24 இதழில் வெளியாகியுள்ள கட்டுரை. இரு பகுதிகளாக வெளியிடப்படுகிறது.
உப்பு முதல் உயரப் பறக்கும் விமானம் வரை ரத்தன் டாட்டா செய்த சாதனை! – 2(Post.13,802)
ச .நாகராஜன்
நாய்களின் மீது பேரன்பு
நாய்களின் மீது பரிவும் பேரன்பும் கொண்டிருந்தார் ரத்தன் டாட்டா. பிரம்மாண்டமான நட்சத்திர ஹோட்டலான தாஜ்மஹாலுக்கு வருகை தந்த ஒருவர் அங்கு பிரதான வாயில் அருகே நின்று கொண்டிருந்த தெருநாய் ஒன்றைப் பார்த்து ஆச்சரியம் கொண்டார். “இது ஏன் இங்கு இருக்கிறது?” என்று ஆவல் கொண்டு கேட்ட போது அவருக்குக் கிடைத்த பதில் : “இந்த ஹோட்டல் கட்டும் ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே இது இங்கு இருக்கிறது. இதை ஒருவரும் தொந்தரவு செய்யக் கூடாது என்பது டாட்டாவின் உத்தரவு”
2018-ல் டாட்டாவிற்கு மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற விருதான வாழ்நாள் விருது ஒன்றை இங்கிலாந்து இளவரசர் பிரின்ஸ் சார்லஸ் அளிக்க முன் வந்து அவரை அழைத்தார். ஆனால் அந்த விருதை வாங்க டாட்டா செல்லவிருந்த தனது பயணத்தை ரத்து செய்து விட்டார். காரணம் அவரது வளர்ப்பு நாய் ஒன்றிற்கு உடல்நிலை சரியில்லை.
அதைப் பாதுகாப்பதற்காக அவர் விருது பெறும் பயணத்தையே ரத்து செய்தார்.
டாட்டா குழுமத்தின் மும்பை தலைமையகத்தை அழகுற புனருத்தாரணம் செய்யும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்ட போது அந்தத் திட்டத்தை ரத்தன் டாட்டாவிடம் காட்டிய போது அவர் கேட்ட கேள்வி: “அது சரி, அங்குள்ள நாய்கள் எல்லாம் எங்கே போகும்?” என்பது தான்!
உடனே திட்டமிட்டவர்கள் அதற்கென வசதியான கூண்டுக்ள் அமைக்கப்படும் என்றனர். உடனே டாட்டா, “முதலில் அதன் வடிவமைப்பை எனக்குக் காட்டுங்கள்” என்றார். அதைப் பார்த்து மகிழ்ந்த பின்னரே கட்டிடத்தைப் பெரிதாகக் கட்ட அவர் இசைந்தார்.
பெரும் நன்கொடையாளர்
மிகப் பெரிய அளவில் நன்கொடைகளைத் தந்த பெரும் நன்கொடையாளராக அவர் திகழ்ந்தார்.
இந்தியன் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் ஸயின்ஸ் நிறுவனத்திற்கு அல்ஜெமீர் வியாதியைக் குணமாக்குவதற்கான ஆராய்ச்சியை மேற்கொள்ள அவர் 75 கோடி ரூபாய் வழங்கினார். கார்னெல் பல்கலைக் கழகத்தில் படிக்கும் இந்திய மாணவர்களுக்கு உதவ 235 கோடி ரூபாய் அளித்தார். அத்தோடு 2020-ல் கோவிட்- 19 தொற்று நோய் பரவிய காலத்தில் 500 கோடி ரூபாயை நிவாரண நிதிக்கென அளித்தார். தாஜ் பப்ளிக் சேவை நல அறக்கட்டளை ஒன்றை நிறுவி தாஜ்மஹால் ஹோட்டல் மீது மேற்கொண்ட தீவிரவாதத் தாக்குதலுக்கு இலக்கானோருக்கு உதவி செய்ய 419 கோடி அளித்தார். இப்படி அவர் அளித்த நன்கொடைகளுக்கு ஒரு கணக்கே இல்லை.
இந்தியாவின் மீது அவர் அபாரமான பற்று கொண்டிருந்தார். இந்தியாவில் வாழும் மத்தியதர வர்க்கத்தினர் உலகில் வாழும் ஏனைய மக்களுடன் அதே சௌகரியத்துடன் வாழவில்லையே என்று அவர் கவலை கொண்டார். அதனால் அவர்கள் சொந்தமாக கார் ஒன்றை வாங்கிப் பயணிப்பதற்காக ஒரு லட்ச ரூபாயில் டாட்டா நேனோ என்ற கார் திட்டத்தை உருவாக்கி வெற்றிகரமாக அமுல்படுத்தினார்.
திருமணம்
வாழ்நாளில் திருமணம் என்ற எண்ணத்திற்கே அவர் இடம் வைக்கவில்லை. பிற்காலத்தில் கொடுத்த பேட்டி ஒன்றில் நான்கு முறை திருமணத்திற்கான பேச்சு வார்த்தைகள் ஆரம்பித்தன என்றும் ஏதொ ஒரு காரணத்திற்காக அது தனக்கு ஒத்துவரவில்லை என்றும் அவர் தெரிவித்தார்.
விருதுகள்
வாழ்நாள் முழுவதும் அவரைத் தேடி விருதுகள் வந்து குவிந்தன. 2000-ம் ஆண்டில் இந்தியாவின் ஐம்பதாவது குடியரசு தினத்தில் அவருக்கு பத்ம பூஷன் விருது வழங்கப்பட்டது.
2008-ம் ஆண்டு குடியரசு தினத்தன்று அவருக்கு பத்ம விபூஷன் விருது வழங்கப்பட்டது.
2007-ம் ஆண்டில் ஃபார்சூன் இதழ் வெளியிட்ட உலகின் ஆற்றல் மிக்க தொழிலதிபர்கள் பட்டியலில் டாட்டா இடம் பெற்றார். 2008-ம் ஆண்டில் உலகின் புகழ் பெற்ற இதழான டைம் இதழ் வெளியிட்ட உலகில் செல்வாக்கான நூறு பேர்கள் கொண்ட பட்டியலில் இடம் பெற்றார். 2008-ல் சிங்கப்பூர் அரசு. தனது கௌரவ குடிமகன் சிறப்பை அவருக்கு வழங்கியது. பல்வேறு பல்கலைக்கழகங்கள் அவருக்கு விருதுகளை வழங்கியுள்ளன.
மறைவு
வயதானதன் விளைவாக வரும் மருத்துவ நிலையின் காரணமாக மருத்துவ சோதனைகளை மேற்கொள்வதற்காக அவர் மும்பை மருத்துவ மனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். ஆனால் 2024 அக்டோபர் 9-ம் நாள் பிரீச் கேண்டி மருத்துவமனையில் தனது 86-ம் வயதில் அவர் காலமானார்.
அரசு மரியாதையுடன் அவரது உடல் அக்டோபர் பத்தாம் நாளன்று வொர்லியில் தகனம் செய்யப்பட்டது. முன்னதாக அவரது உடல் தேசீய கலை மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த போது ஆயிரக்கணக்கானோர் நேரில் வந்து அஞ்சலி செலுத்தினர்.
பொன்மொழிகள்
Other Tatas
வாழ்நாள் முழுவதும் இளைஞர்களை ஊக்கப்படுத்தும் சொற்பொழிவுகளை அவர் நிகழ்த்தி வந்தார். அவரது குறிப்பிடத்தகுந்த பொன்மொழிகளில் சில இதோ:
ஏற்ற இறக்கங்கள் ஒரு வாழ்வில் இன்றியமையாதது. இவை நம்மை மேலே கொண்டு செல்ல அமைந்தவை. ஈசிஜியில் கூட அது நேர்கோட்டைக் காட்டினால் உயிர் இல்லை என்று அர்த்தமாகும்.
நீங்கள் மற்றவருடன் பழகும் போது அன்பு, இரக்கம், தயை ஆகியவற்றின் சக்தியைக் குறைத்து மதிப்பிடாதீர்கள்.
உலோகாயதப் பொருள்கள் ஒரு மதிப்பும் கொண்டவை அல்ல என்பதை ஒருநாள் நீங்கள் உணர்வீர்கள். எது அர்த்தம் பொருந்தியது எனில் நீங்கள் அன்பு பாராட்டுபவரின் நலமான வாழ்க்கையே பொருள் பொதிந்தியதாகும்.
மற்றவர்கள் உங்கள் மீது விட்டெறியும் கற்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அதை வைத்து பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்தை அமையுங்கள்.
சவால்களை விடா,முயற்சியுடன் வளைந்து நெகிழ்ந்து எதிர்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில் அவையே வெற்றிக்கான படிக்கட்டுகள்.
டாட்டா சால்ட் முதல் ஏர் இந்தியா முடிய!
உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினை என்பது பழமொழி. உப்பிட்டதோடு விமானத்தில் ஏற்றி உயரப் பறக்கவும் வைத்த உத்தமரான ரத்தன் டாட்டாவை நினைத்துப் போற்றுவது நமது கடமை அல்லவா!
This proverb has been in vogue for over 2300 years in China. We have equivalent proverbs and stories in India.
In Chinese ,
Shou zhu dai yu守株待兔To Stand by a Tree Stump Waiting for a Hare
The Chinese story for the proverb is as follows,
In the state of Song , a farmer once saw a hare running past him and breaking on a tree stump and fall dead. Abandoning his hoe ,he waited – in vain—by the tree all day long to get another hare in the same way.
In Japanese
Kabu wo mamorite usagi o matte iru
同じ切り株を守って別のウサギを待っている
Onaji kirikabu o mamotte betsu no usagi o matte iru
****
In Tamil we have some proverbs and stories similar to Chinese.
கொக்கின் தலையில் வெண்ணெய் வைத்து அது உருகிக் கண்ணில் வழியும் போது பிடித்துக் கொள்வேன் என்றானாம்.
An idiot has a beautiful idea of catching cranes or storks. He thought of putting butter (same colour as crane, stork) on the head of a white stork and catching it when it melts and blind its eyes.
இலவு காத்த கிளி போல
Another proverb about the parrot which was waiting – in vain— for days on the silk cotton tree. The fruits of the tree look red like ripe fruits; but when it is fully ripe and about to fall, it bursts open and only cotton comes out.
There is one more story about a fool who hid the treasure he found. He wanted to bury it in the forest in a place which he would only know. He got a strange idea when he saw a cloud shaped like an elephant. After looking around to make sure so one is there, he dug a pit and hid it under a tree. And above he saw a cloud that looked like an elephant . He made a note of it in the sand in his house. After some time, he went to the forest and all trees looked same. He waited for hours looking at the sky, waiting – in vain—for the elephant shaped cloud. A wayfarer was watching him and asked him whether he needed any help. He told him that he was waiting for the cloud that looked exactly like an elephant that he saw a week ago. And he wanted to see it again. That is the reason for hours long wait. Then the wayfarer laughed and said, oh idiot, the clouds wouldn’t look the same even in the same hour. The wind will change its shape or the rain would change it out of shape. He went home without the treasure.
This proverb and story is told anyone who waits unnecessarily for a long time. A lot of boys or girls wait for a suitable/ particular match like the parrot or the Chinese farmer.
In Indian languages we used to say ,
Can anyone wait on sea shore for taking a dip when the waves stop.
அலை ஓய்ந்து சமுத்திர ஸ்நானமா?
***
One more story about the same stork!
A stork which was very lazy was starving on the banks of tank which was full of fish.the lazy bird never tried to catch a fish thinking that the tank would be dry soon in the hot sun. when it dried there would be lot of dried fish குளம் வற்றிய பின் கருவாடு தின்னலாம் என்று காத்திருந்ததாம் கொக்கு
So, Tamils used to say like the stork that was waiting for dried fish in the tank.
—subham—
Tags- waiting in vain, stork, crane, fish, hare , same stump, Chinese, Tamil, Japanese proverbs. Parrot, silk cotton tree,WAVES
Tamil and Vedas 