Handicaps and Afflictions Anecdotes (Post no.5313)


Date: 12 August 2018


Time uploaded in London – 15-19  (British Summer Time)


Post No. 5313


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.


God gave you Perfect Hunchback!
The Reverend Whitefield having remarked in a sermon that everything made by god was perfect.
What think you of me?
said a deformed man in a pew beneath who arose from his seat, and pointed at his own back .
Think of you, reiterated the preacher.
Why sir, you are the most perfect hunch back my eyes ever beheld



Which leg?

Madame Bernhardt had a subtle sense of humour. Shortly after recovering from the amputation of her leg, she received a cable from the manager of the Pan American Exposition at San Francisco. He had the temerity to ask permission to exhibit her leg at the Exposition, offering her 100000 dollars. She cabled back only two words
Which leg?
That ended the matter



Bridge is Gone!
Junius Brutus Booth, the tragedian, had a broken nose.
“You are such a wonderful actor Mr Booth, said a lady upon being introduced to him, but to be perfectly frank with you, I can’t get over your nose.”
‘There is no wonder, Madam’, Booth replied, ‘the bridge is gone’.


A British veteran of the Boer War was discharged from the army in a hopeless condition; he had lost a leg and an arm, and one eye was gone. In his distress, he was obliged to solicit alms on the London streets. One day an Irish man who spied him showered coins upon the unfortunate man with both the hands.

Why do you do that?
Demanded a bystander.
Don’t you see that man is a British soldier —- a foe to Ireland.
I do retorted the Irish man . But he can have all I have got. He is the first English man I have ever seen that was trimmed up to suit me.

Xxxxxxx Subham xxxx


Written by London swaminathan

Date: 25 JULY 2018


Time uploaded in London – 8-23  am  (British Summer Time)


Post No. 5256


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.



We have been reading Ramayana for several centuries; there is more sociology, anthropology, geography, history, tourism, travel news, religion, nature, astrology, ethics etc in it. Not many people considered those aspects. There is a book with the title Glimpses of Bharatiya History written by Dr Rajendra Singh Kushwanha published in 2003. It has several interesting information. What I have found new in it Rama’s travel from Uttar Pradesh in India to Sri Lanka. He had spent 14 years outside Ayodhya, his birth place, roughly calculated for 5113 days (365 days X 14 years + 3 leap year days= 5113).


On his way, he met lot of sages, worshipped Banyan tree and Shiva, mingled with hunters like Guha and monkey heroes, killed unruly cannibals, fought with Vali, established a Sri Lankan exile government of Sri Lanka on India soil under Vibhishana, fought and killed Ravana.

We see at least four firsts in the world,

1.First Exile Government in the world (Sri Lankan Govt. under Vibhishana on India soil)

2.Longest walk by an ancient king ( as far as we know Alexander did not walk; he rode on a horse called Bucephalus; more over Rama lived before Moses and others. Later Adi Shankara did it)

  1. Returned the kingdoms he won and installed the local leaders as kings ( Sugriva, Vibhishana)

4.Punished his own wife because one dull witted, ignorant lout complained or suspected; his policy was Caesar’s wife must be above suspicion!


Dr Ramavatar Sharma has done some extensive research using available Ramayanas, folk tales and local beliefs. Though not all the devotees or researchers may agree, it is a good starting point. it lays the foundation for future research in this direction. I have given below the map and the 126 (plus the starting point and finishing point Ayodhya) places Rama, Lakshmana and Sita visited:















Written by London swaminathan


Date: 16 JULY 2018


Time uploaded in London – 17-39 (British Summer Time)


Post No. 5225


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.







Women also do the ceremony every day, but without Mantra! (see 121)


Maximum -five for the Amavasya ceremony; even if you are rich you should not invite a crowd (see 125 and 126)


One Vedic scholar is eating is better than one million ignorant (see 131)




Blood cannot wash blood (see 132)

It reminds me of Shakespeare in Macbeth


Here’s the smell of the blood still. All the perfumes of Arabia will not sweeten this little hand. Oh, Oh, Oh! (act 5, Scene 1)—Shakespeare


Dead spirit swallows white hot spikes, spears and iron balls (see 133).

Blind cow in a stable- see 141

sowing seeds in barren soil – see 142

Extinguished like grass fire- see 168

perish like vessel of unburnt clay in water – see 179





SEE 134




SEE 146

It is a typical Hindu phrase- satisfying, benefitting Seven Generations.

Tamil Literature repeats it in several places. See Tamil Veda Tirukkural- 62, 126, 107 , 398, 538, 835

Raghuvamsam of Kalidasa 18-50

Bhagavad Gita 6-43

(Tamil poet Valluvar, Manu Lord Krishna in Bhagavad Gita and Kalidasa in Raghuvamsam speak about benefits in Seven Generations or next Births).




See 138






Manu gives a long list of people who should not be invited for Sraddha ceremony: It includes ascetics with matted hair, Temple Pujaris, astrologers, Physicians etc. See 150 to 168.

see also 180


This list shows that Brahmins and others were also fed in the Sraddha Ceremonies. Manu talks about Soma plant (also 180) seller in the prohibited list. That means in his days still Soma plants were available for sale.


The long list shows the condition of the society of his days. He even talks about trainers of sporting dogs (for dog fight?) falconers!





See 171 to 174










SEE 176 to 182


These should not be taken literally. The message is to avoid such people in Sraddha Ceremonies.


Here is the original Translation:–

  1. But the wife shall offer in the evening a portion of the dressed food as a Bali-oblation, without the recitation of sacred formulas; for that rite which is called the Vaisvadeva is prescribed both for the morning and the evening.
  2. After performing the Pitriyagna, a Brahmana who keeps a sacred fire shall offer, month by month, on the new-moon day, the funeral sacrifice (Sraddha, called) Pindanvaharyaka.
  3. The wise call the monthly funeral offering to the manes Anvaharya (to be offered after the cakes), and that must be carefully performed with the approved sorts of flesh mentioned below.


3-124. I will fully declare what and how many Brahmanas must be fed on that occasion, who must be avoided, and on what kinds of food they shall dine.

  1. One must feed two (Brahmanas) at the offering to the gods, and three at the offering to the manes, or one only on either occasion; even a very wealthy man shall not be anxious (to entertain) a large company.
  2. A large company destroys these five advantages the respectful treatment (of the invited, the propriety of) place and time, purity and the selection of virtuous Brahmana guests; he therefore shall not seek to entertain a large company.
  3. Famed is this rite for the dead, called (the sacrifice sacred to the manes and performed on the new-moon day; if a man is diligent in performing)that, the reward of the rite for the dead, which is performed according to Smarta rules, reaches him constantly.

3-128. Oblations to the gods and manes must be presented by the givers to a Srotriya alone; what is given to such a most worthy Brahmana yields great reward.

  1. Let him feed even one learned man at(the sacrifice to the gods, and one at the sacrifice to the manes; thus he will gain a rich reward, not if he entertains many who are unacquainted with the Veda.
  2. Let him make inquiries even regarding the remote ancestors of a Brahmana who has studied an entire recension of the Veda; if descended from a virtuous race such a man is a worthy recipient of gifts consisting of food offered to the gods or to the manes, he is declared to procure as great rewards as a guest atithi.



3-131. Though a million of men, unaquainted with the Riks, were to dine at a funeral sacrifice yet a single man, learned in the Veda, who is satisfied with his entertainment, is worth them all as far as the production of spiritual merit is concerned.

  1. Food sacred to the manes or to the gods must be given to a man distinguished by sacred knowledge; for hands, smeared with blood, cannot be cleansed with blood.
  2. As many mouthfuls as an ignorant man swallows at a sacrifice to the gods or to the manes, so many red-hot spikes, spears, and iron balls must (the giver of the repast) swallow after death.



3-134. Some Brahmanas are devoted to the pursuit of knowledge, and others to the performance of austerities; some to austerities and to the recitation of the Veda, and others to the performance of sacred rites.

  1. Oblations to the manes ought to be carefully presented to those devoted to knowledge, but offerings to the gods, in accordance with the reason of the sacred law, to men of all the four above-mentioned classes.
  2. If there is a father ignorant of the sacred texts whose son has learned one whole recension of the Veda and the Angas, and a son ignorant of the sacred texts whose father knows an entire recension of the Veda and the Angas,
  3. Know that he whose father knows the Veda, is the more venerable one of the two; yet the other one is worthy of honour, because respect is due to the Veda which he has learned.



3-138. Let him not entertain a personal friend at a funeral sacrifice; he may gain his affection by other valuable gifts; let him feed at a Sraddha a Brahmana whom he considers neither as a foe nor as a friend.

  1. He who performs funeral sacrifices and offerings to the gods chiefly for the sake of gaining friends, reaps after death no reward for Sraddhas and sacrifices.
  2. That meanest among twice-born men who in his folly contracts friendships through a funeral sacrifice, loses heaven, because he performed a Sraddha for the sake of friendship.

3-141. A gift of food by twice-born men, consumed with friends and relatives, is said to be offered to the Pisasas; it remains in this world alone like a blind cow in one stable.

3-142. As a husbandman reaps no harvest when he has sown the seed in barren soil, even so the giver of sacrificial food gains no reward if he presented it to a man unacquainted with the Rikas.

  1. But a present made in accordance with the rules to a learned man, makes the giver and the recipient partakers of rewards both in this life and after death.
  2. (If no learned Brahmana be at hand), he may rather honour a virtuous friend than an enemy, though the latter may be qualified by learning and so forth; for sacrificial food, eaten by a foe, bears no reward after death.
  3. Let him take pains to feed at a Sraddha an adherent of the Rig-veda who has studied one entire recension of that Veda, or a follower of the Yagur-veda who has finished one Sakha, or a singer of Samans who likewise has completed the study of an entire recension.

3-146. If one of these three dines, duly honoured, at a funeral sacrifice, the ancestors of him who gives the feast, as far as the seventh person, will be satisfied for a very long time.

  1. This is the chief rule to be followed in offering sacrifices to the gods and manes; know that the virtuous always observe the following subsidiary rule.


3-148. One may also entertain on such occasions one’s maternal grandfather, a maternal uncle, a sister’s son, a father-in-law, one’s teacher, a daughter’s son, a daughter’s husband, a cognate kinsman, one’s own officiating priest or a man for whom one offers sacrifices.

  1. For a rite sacred to the gods, he who knows the law will not make too close inquiries regarding an invited Brahmana; but when one performs a ceremony in honour of the manes, one must carefully examine the qualities and parentage of the guest.



3-150. Manu has declared that those Brahmanas who are thieves, outcasts, eunuchs, or atheists are unworthy (to partake) of oblations to the gods and manes.

  1. Let him not entertain at a Sraddha one who wears his hair in braids (a student), one who has not studied the Veda, one afflicted with a skin-disease, a gambler, nor those who sacrifice for a multitude of sacrificers.
  2. Physicians, temple-priests, sellers of meat, and those who subsist by shop-keeping must be avoided at sacrifices offered to the gods and to the manes.
  3. A paid servant of a village or of a king, man with deformed nails or black teeth, one who opposes his teacher, one who has forsaken the sacred fire, and a usurer;
  4. One suffering from consumption, one who subsists by tending cattle, a younger brother who marries or kindles the sacred fire before the elder, one who neglects the five great sacrifices, an enemy of the Brahmana race, an elder brother who marries or kindles the sacred fire after the younger, and one who belongs to a company or corporation,
  5. An actor or singer, one who has broken the vow of studentship, one whose only or first wife is a Sudra female, the son of a remarried woman, a one-eyed man, and he in whose house a paramour of his wife resides;
  6. He who teaches for a stipulated fee and he who is taught on that condition, he who instructs Sudra pupils and he whose teacher is a Sudra, he who speaks rudely, the son of an adulteress, and the son of a widow,
  7. He who forsakes his mother, his father, or a teacher without a (sufficient) reason, he who has contracted an alliance with outcasts either through the Veda or through a marriage,
  8. An incendiary, a prisoner, he who eats the food given by the son of an adulteress, a seller of Soma, he who undertakes voyages by sea, a bard, an oil-man, a suborned to perjury,
  9. He who wrangles or goes to law with his father, the keeper of a gambling-house, a drunkard, he who is afflicted with a disease in punishment of former crimes, he who is accused of a mortal sin, a hypocrite, a seller of substances used for flavouring food,
  10. A maker of bows and of arrows, he who lasciviously dallies with a brother’s widow, the betrayer of a friend, one who subsists by gambling, he who learns (the Veda) from his son,
  11. An epileptic man, who suffers from scrofulous swellings of the glands, one afflicted with white leprosy, an informer, a madman, a blind man, and he who cavils at the Veda must (all) be avoided.



3-162. A trainer of elephants, oxen, horses, or camels, he who subsists by astrology, a bird-fancier, and he who teaches the use of arms,

  1. He who diverts water-courses, and he who delights in obstructing them, an architect, a messenger, and he who plants trees (for money),
  2. A breeder of sporting-dogs, a falconer, one who defiles maidens, he who delights in injuring living creatures, he who gains his subsistence from Sudras, and he who offers sacrifices to the Ganas,
  3. He who does not follow the rule of conduct, a (man destitute of energy like a) eunuch, one who constantly asks (for favours), he who lives by agriculture, a club-footed man, and he who is censured by virtuous men,
  4. A shepherd, a keeper of buffaloes, the husband of a remarried woman, and a carrier of dead bodies, all these must be carefully avoided.
  5. A Brahmana who knows the sacred law should shun at sacrifices both (to the gods and to the manes) these lowest of twice-born men, whose conduct is reprehensible, and who are unworthy to sit in the company at a repast.

3-168. As a fire of dry grass is unable to consume the offerings and is quickly extinguished, even so is it with an unlearned Brahmana; sacrificial food must not be given to him, since it would be offered in ashes.


3-169. I will fully declare what result the giver obtains after death, if he gives food, destined for the gods or manes, to a man who is unworthy to sit in the company.

  1. The Rakshasas, indeed, consume the food eaten by Brahmanas who have not fulfilled the vow of studentship, by a Parivettri and so forth, and by other men not admissible into the company.
  2. He must be considered as a Parivettri who marries or begins the performance of the Agnihotra before his elder brother, but the latter as a Parivitti.
  3. The elder brother who marries after the younger, the younger brother who marries before the elder, the female with whom such a marriage is contracted, he who gives her away, and the sacrificing priest, as the fifth, all fall into hell.
  4. He who lasciviously dallies with the widow of a deceased brother, though she be appointed to bear a child by him in accordance with the sacred law, must be known to be a Didhishupati.



3-174. Two kinds of sons, a Kunda and a Golaka, are born by wives of other men; he who is born while the husband lives, will be a Kunda, and (he who is begotten) after the husband’s death, a Golaka.

  1. But those two creatures, who are born of wives of other men, cause to the giver the loss of the rewards, both in this life and after death, for the food sacred to gods or manes which has been given to them.
  2. The foolish giver of a funeral repast does not reap the reward for as many worthy guests as a man, inadmissible into company, can look on while they are feeding.


3-177. A blind man by his presence causes to the giver of the feast the loss of the reward for ninety guests, a one-eyed man for sixty, one who suffers from white leprosy for a hundred, and one punished by a terrible disease for a thousand.

  1. The giver of a Sraddha loses the reward, due for such a non-sacrificial gift, for as many Brahmanas as a guest who sacrifices for Sudras may touch during the meal with his limbs.

3-179. And if a Brahmana, though learned in the Veda, accepts through covetousness a gift from such a man, he will quickly perish, like a vessel of unburnt clay in water.

  1. Food given to a seller of Soma becomes ordure, that given to a physician pus and blood, but that presented to a temple-priest is lost, and that given to a usurer finds no place in the world of the gods.
  2. What has been given to a Brahmana who lives by trade that is not useful in this world and the next, and a present to a Brahmana born of a remarried woman resembles an oblation thrown into ashes.
  3. But the wise declare that the food which is offered to other unholy, inadmissible men, enumerated above, is turned into adipose secretions, blood, flesh, marrow, and bone.


to be continued……………….


சங்க இலக்கியத்தில் யூபம்; இந்தோநேஷியாவில் யூபம்- PART 1 (Post No.5184)


RESEARCH ARTICLE by London swaminathan


Date: 5 JULY 2018


Time uploaded in London –   9-17 am (British Summer Time)


Post No. 5184


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.




சங்க இலக்கியத்தில் யூபம்; இந்தோநேஷியாவில் யூபம்- PART 1 (Post No.5184)


‘யூபம்’ என்றால் வேள்வித் தூண்!


ராஜஸ்தான், உத்தரப்பிரதேசம், இந்தோநேஷியா முதலிய இடங்களில் இருபதுக்கும் மேலான வேள்வித் தூண்கள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளன.



மன்னர்கள், பிராஹ்மணர்களைக் கொண்டு யாக யக்ஞாதிகள் செய்கையில் அந்தப் ப்ராஹ்மணர்கள் யூபத்தை நடுவர். அதில் யாக பலி கட்டப்படும். பின்னர் அந்த பலியைச் சுற்றி வேள்வித் தீ கொணர்வர். அதன் பிறகு அந்த உயிரினங்கள் கொல்லாமல் விடுதலை செய்யப்படும் என்று ஹிந்து மத ஸ்ம்ருதிகள் (சட்ட நூல்கள்) விளக்குகின்றன.


மிகவும் வியக்கத்தக்க செய்தி; ராஜஸ்தான் முதல் இந்தோநேஷியா வரை 20 யூபங்களுக்கு மேல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. அதை விட வியப்பான செய்தி, சங்க இலக்கியத்தில்தான் மிகப்பழமையான யூபச் செய்தி கிடைக்கிறது. வால்மீகி ராமாயணம், மஹாபாரதம் வேதம் ஆகியவற்றிலும் யூபம் பற்றிய செய்தி உளது. ஆயினும் மன்னர் பெயருடன் வரலாற்றுச் செய்தியாக கிடைப்பது சங்கத் தமிழில்தான்.


தமிழ் மன்னர்களும் வேதமும் இணை பிரிக்க முடியாதன. மிக மிக வியப்பான செய்தி, ரிக் வேதத்தில் உள்ள அதே ஸம்ஸ்க்ருதச் சொல் சங்கத் தமிழ் இலக்கியங்களில் 2 இடங்களிலும் அதன் தமிழாக்கம் வேள்வித்தூண் மூன்று இடங்களிலும் உளது.

தமிழர் மதம் வேத மதம்; வேத சமயம் தமிழர் சமயம் என்பது வெள்ளிடை மலையெனவும், உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி எனவும் விளக்க எழுந்துள்ளது புற நானூறு, மதுரைக் காஞ்சி, பெரும்பாணாற்றுபடை, பதிற்றுப்பத்து.




இந்த ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையில் இது வரை கிடைத்த யூபத் தூண்கள் குறித்தும் சங்க இலக்கியக் குறிப்புகள் குறித்தும் யூபத்தின் தோற்றம் குறித்தும் விளக்குவேன்.


யூபம் பற்றிய சங்க இலக்கிய குறிப்புகள்:


யூப- புறநானூறு 224-8

யூபம் -புற.15-21

வேள்வித்தூண் -புற 400

வேள்வித் தூண்- பெரும்பாணாற்றுப்படை.

நெடுந்தூண்- அகநானூறு 220



யூபம் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட இடங்கள்:-

(பொ.ஆ=  கி.பி; CE= COMMON ERA)

1.ஈசாபூர், மதுரா, உ.பி.- 102 பொ.ஆ

2.கோசம், பிரயாகை (அலஹாபாத்), உ.பி- பொ.ஆ. 125

3, 4.நாண்ட்சா, உதய்பூர், ராஜஸ்தான் -பொ. ஆண்டு 225 238 (இரண்டு கற்கள்)


5.பர்னாலா, ஜெய்ப்பூர், ராஜஸ்தான்  – 227 பொ.ஆ.

6,7,8,9.பட்வா, கோட, ராஜஸ்தான்,-238  (4 கற்கள்)


  1. நஹர், ஜெய்ப்பூர்- 264

11.பர்னாலா, ஜெய்ப்பூர், ராஜஸ்தான்  – 335 பொ.ஆ.

12.பிஜய்கர், பரத்பூர், ராஜஸ்தான், – 371

13-19 -கோடெய், போர்னியோ தீவு , இந்தோநேஷியா- மூல வர்மன் என்ற மன்னரின் ஏழு யூப ஸ்தம்பங்கள், பொ.ஆ.400 (ஸம்ஸ்க்ருத கல்வெட்டுகள்)

(இது முழுப் பட்டியல் அல்ல)



முதலில் சங்க இலக்கியச் செய்திகளைக் காண்போம்:



யூபம் என்பது ‘தூண்’ என்ற பொதுப் பொருளில் பயன்படுத் தப்பட்ட இடங்களை நான் விட்டுவிட்டேன்


எருவை நுகர்ச்சி, யூபநெடுந்தூண்

வேதவேள்வித் தொழில் முடித்ததூஉம்

— சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தானைக் கருங்குழலாதானார் பாடியது

புறநானூறு, பாடல் 224


இது சங்கத் தமிழ் இலக்கியத்தின் மிகப் பழைய பாடல்களில் ஒன்று.



நல் பனுவல், நால் வேதத்து

அருஞ் சீர்த்திப் பெருங்கண்ணுறை

நெய்மலி ஆவுதி பொங்க, பல் மாண்

வீயாச் சிறப்பின் வேள்வி முற்றி,

யூபம் நட்ட வியன் களம் பல கொல்?– புறம் 15


பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை நெட்டிமையார் பாடியது.




மறவர் மலிந்த………………………….

கேள்வி மலிந்த வேள்வித்தூணத்து-  புறம் 400


சோழன் நலங்கிள்ளியைக் கோவூர் கிழார் பாடியது.



செல்லூர் கோசர் பற்றிய அகநானூற்றுக் குறிப்பு:–

மன்மருங்கு அறுத்த மழுவாள் நெடியோன்

முன்முயன்று அரிதினின் முடித்த வேள்வி

கயிறுஅரையாத்த காண்தகு வனப்பின்

அருங்கடி நெடுந்தூண் போல, யாவரும்

காணலாகா மாண் எழில் ஆகம்


அகநானூறு 220, பாடியவர் மருதன் இளநாகனார்



கேள்வி யந்தண ரருங்கடனிறுத்த

வேள்வித்தூணத்தசை இயவன

ரோதிம விளக்கினுயர் மிசைக் கொண்ட

வைகுறு மீனிற் பைபயத் தோன்றும்

–கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார் தொண்டைமான் இளந்திரையன் மீது பாடிய பெரும்பாணாற்றுபடை 315-318



இது தவிர ராஜ சூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளியை அவ்வையார் பாடிய பாடலில் ராஜசூயம் பற்றிக் குறிப்பிட்டாலும் யூபம் பற்றிய சொல் இல்லை. ஆயினும் அதிலும் யூபம் நடப்பட்டு இருக்க வேண்டும்.



ஆக யூபம் தொடர்புடைய சேர, சோழ, பாண்டிய அரசர்கள்:






தொண்டைமான் இளந்திரையன்

கோசர், செல்லூர்


ரிக் வேதத்தில் யூபம்:

5-2-7 (யூபம்= வேள்வித்தூண்)

1-51-4 (தூண்)


அதர்வண வேதம், பிராஹ்மண நூல்களில் பல இடங்களில் வருகிறது.


கட்டுரையின் இரண்டாவது பகுதியில் சங்க இலக்கியப் பாடல்களின் பொருள், ராமாயண, மஹா பாரதத்தில் யூபத்தின் தோற்றம் ஆகியவற்றைக் காண்போம்.




Sacred Morning Time- Brahma Muhurta (Post No.5169)

Written by London swaminathan


Date: 1 JULY 2018


Time uploaded in London –   16-09 (British Summer Time)


Post No. 5169


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.


Hindus consider the time before sun rise is good for prayers. The two hours before sun rise called Brahma Muhurta, roughly translated, God’s Time. Yogis (saints) recommend this time for breathing exercises, Asana postures and general prayers. They get up around 4 am in the morning and begin the Yoga exercises. Even political leaders find this time good for doing work and taking decisions. India’s first Prime Minister did wake up around 4 am and did Sirasasanam (upside down posture). Current Prime Minister Narendra Modi also gets up early in the morning.


Hindu kings got up very early morning according to Sanskrit and Tamil literature. Even some anecdotes in the life of Frederick the Great, Akbar and other kings show that they got up very early. Abul Fazl in Ain-i -Akbari says that Akbar got up very early in the morning.


Sadguru Dharam Chandra Yogi, former head of Vihangam Yoga Samssthan and a great yogi himself has rightly recommended meditation during Brahma Muhurta as the ultimate formula for success in life.


Swami Nithyananda says

brAhmI muhUrtaM uttiShTHEt swasthO rakshArthaM Ayusha:
tatra sarvArtha shAntyartham smareccha madhusUdanaM
(Ref: Ashtanga Hridayam)

The line translates as: ‘One should wake up in the brahma muhurta for sustaining perfect health and for achieving a long life span, as desired. ‘

Brahma Muhurta is also called The Nectar Time (Amrit Vela)

Benefits of waking up in Brahma Muhurta

At this time, a high level of prana (vital life energy) which is necessary for the body is adequately present in the atmosphere. The activities of the entire world and especially of the living beings are yet to be started; hence the pollution is at its minimum. The cheerful atmosphere has a considerable effect on the body and mind.

Ayurveda has given a deep thought to the daily routine, which when followed aligns our day perfectly to express our maximum potential and capabilities. This starts with getting up in the morning. The quality of our waking up decides the energy level for the day. A peaceful fresh start is always better to a dull, lethargic start with a heavy feeling.

Tuning our biological clock to the rising and setting of the sun, is the best way for reversing the aging process. Waking up during this brahma muhurta puts us in perfect synchronization to the natural clock.

6:00 pm to 10:00 pm – kapha
10:00 pm to 2:00 am – pitta
2:00 am to 6:00 am – vata

According to Ayr Veda Brahma Murta is th Vata dominating time


Sikhs and Buddhists

Sikhs believe that the day is divided into eight periods of three hours each and the time between three am and six am is the highest energy period. Buddhists also have an early morning meditation ritual.

In Islam the first prayer of the day is before the sunrise.

Hindu calculation of time is 24 minutes is One Nazikai

48 Minutes is One Muhurta.

1 hour 30 minutes before sun rise is Brahma Muhurta ‘God’s Time.

RSS summer camps schedule start at 4-30 am. Swayam Sevaks go to bed at 9 pm.


There is also a widely-held belief that the early morning hours are the times the gods and angels encircle the world. They are ready and waiting to bestow their blessings. This is a time that is conducive to learning and mastering the scriptures, music and any other art form.

Whenever we want some favours form a V I P or an officer we find out their happy mood or good mood time and visit them. Gods are also in their graceful mood at this time.

Manu Smrtis and other Smrtis (law books) always insist getting up very early morning. All the saints and Shankaracharyas follow this even today.


Scientific Studies

Scientific studies have shown that certain hormones like the plasma cortisol which is a life protecting hormone that helps us to withstand the stress and trauma of life are secreted from the adrenal cortex under the influence of ACTH (adrenocorticocotropic harmone) from the hypothalamus. The rate of secretion of ACTH is high in the morning and low in the evening. Hence the natural ability to learn and retain or concentrate and remember is much higher in the morning. The mind is calm, fresh and relaxed then.


According to Ayurveda , early morning is the VATA dominating period. The circadian rhythms have been studied in vast details by biologists who believe that this period is associated with the blossoming of the mind.

Besides the atmosphere at that time of the period is quiet, serene and calm as children and youngsters are fast sleep and hence there is a felt peace and silence in the air. Most activities pertaining to religious worship are usually performed during Brahma Muhurta. Only the modern day pressures change those ancient practices slowly.

The author had attended the Ganapati Homams performed by Swamiji Krishna of Ayakkudi every day before sunset.


Following is the daily routine of Sringeri Shankaracharya in the early morning


  • 3:00 am – 3:30 am : Jagadgurus usually wake up within this time.
  • 3:30 – 4:00am : Morning ablutions
  • 4:00 am – 9:00 am ( 8:30 ) : Anushtanams ( Japa, Dhyana , Pooja ) , Vedic studies, clarifying doubts of senior students


Frederic the Great of Prussia


Frederic the Great (1712-1786) was the king of Prussia (Germany + surrounding areas). He ordered his servant that he should wake him up in the early morning. If he did not wake up even after several calls he may even put a wet cloth on his face. Once his servant tried to wake him up several times and failed in his efforts. Then he became bold and patted on the king to wake him up. Every time he tried that way, the king mumbled ‘after ten minutes’, ‘after ten minutes’. Then the servant boldly put a wet cloth on his face. The king got up with great anger, but the servant told him that he did what the king ordered  him to do. On second thoughts, the king greatly appreciated his action and praised him for doing something good for him.


Many of us on our student days did the same during examination period. Even when our parents tried to wake us up in the early morning because we asked them to do it, we became angry. Then we realised without their help we would not have passed the exams with flying colours.

This is to show how difficult it is to get up early in the morning. But practice makes one perfect.


Source: Yoga Magazines, old books and Nithyananda webppage


கண்டித்த மாமனாரும், நல்வழி காட்டிய தாயாரும் (Post No.5167)

Written by S NAGARAJAN


Date: 1 JULY 2018


Time uploaded in London –   5-43 AM (British Summer Time)


Post No. 5167


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.



இது தான் இந்தியா


கொள்ளைக்காரனைக் காப்பாற்றியவரைக் கண்டித்த மாமனாரும்,

மகனுக்கு நல்வழி காட்டிய தாயாரும்!




இந்தியாவின் கூட்டுக் குடும்ப நெறிமுறையைப் பாராட்டாதவர் இல்லை.


அரிய நற்பண்புகளை வழிவழியாக தலைமுறை தலைமுறையாக உணவோடு “ஊட்டி விடுவது” ஹிந்து வாழ்க்கை முறை.

அதன் மூலம் ஏற்படும் நற்பண்புகள் வியப்பூட்டுபவை.

ஓரிருவர் இதிலிருந்து வழி தவறி நடக்கும் போது குடும்பத் தலைவர் அல்லது வீட்டில் உள்ள பெரியோர் அதைச் சுட்டிக் காட்டுவர்.


பெரும்பாலும் தவறிழைத்தோர் மனம் வருந்தித் திருந்துவர்.

இங்கு இரு சம்பவங்களைப் பார்ப்போம்:



60 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் உண்மையில் நடந்த சம்பவம் இது:

ஒரு கிரிமினல் அட்வகேட் கொள்ளைக்காரன் ஒருவனுக்காக அவனது கேஸில் அவன் சார்பில் ஆஜரானார்.

அவரது வாதத் திறமையால் கொள்ளைக்காரன் விடுதலை செய்யப்பட்டான். அதனால் அவருக்குப் பெயரும் புகழும் வந்து சேர்ந்தது.


இந்தச் செய்தியை தனது மாமனாருக்கு அவர் மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்தார். ஆனால் இதைக் கேட்ட அந்தக் கணமே அவரது மாமனார் திக்பிரமை பிடித்தவர் போலானார்; உடனே பிரக்ஞையையும் இழந்தார். சுயநினைவு போனது.

சற்று நேரம் கழித்து மூர்ச்சை தெளிந்த பின்னர் அவர் வருத்தத்துடன் புலம்பலானார்.


“அடடா! அந்தக் கொள்ளைக்காரன் ஏராளமானோரை இம்சைப் படுத்தி இருப்பான். ஒரு சிலரைக் கொன்றிருக்கவும் கூடும்.அப்படிப்பட்ட மகாபாவிக்கு சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தி விடுவித்திருந்தால் பெரிய மாபாவியாக அவனது அட்வகேட் தான் இருந்திருக்க முடியும்.  படித்த உங்களைப் போல ஒருவர் அப்படிப்பட்ட குற்றங்களை ஆதரித்தால், நீங்கள் நரகத்திற்குத் தான் போவீர்கள். பிராமணராக இருப்பதால் தர்மத்தைத் தான் நீங்கள் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். மகான்களையும் பக்தர்களையும் கண்டு அவர்களுக்குத் தான் சேவை செய்ய வேண்டும். ஆனால் நீங்களோ ஒரு கொள்ளைக்கார கிரிமினலுக்கு ஆதரவாக இருந்து அவனுக்குச் சேவை புரிந்திருக்கிறீர்கள். நானுமே ஒரு பாவி தான். அதனால் தான் என் மருமகன் இப்படிப்பட்ட கீழ்த்தரமான புத்தியுடன் இருந்திருக்கிறார்.”

வருத்தத்துடன் அழ ஆரம்பித்தார் அவர். அவரை யார் தான் தேற்ற முடியும்?


வயதான அந்த பிராமணர் பணத்திற்காகத் தர்மத்தை இழக்க விரும்பவில்லை. அப்படிப்பட்ட அபூர்வமான மனிதர்களைக் கொண்டிருந்தது ஹிந்துக் குடும்பங்கள்.


பணத்திற்காக தர்மத்தை விட்டு விட்டு அதைச் சம்பாதிப்பதை விரும்பாத லட்சக் கணக்கானோர் வாழ்ந்த பூமி பாரதம்.

அந்த தர்மத்தைக் காத்து “வாழும் பூமி பாரதமாக” இன்றைய பாரதத்தை ஆக்க அவர்களிடமிருந்து உத்வேகம் பெறுவோம்!



30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நடந்த சம்பவம். ஒரு கனவான் அரசாங்க வேலையிலிருந்து ஓய்வு பெற்று தன் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பி வந்தார். வந்தவர் நோய்வாய்ப்பட்டு படுக்கையில் வீழ்ந்தார். அவரது நிலைமை நாளுக்கு நாள் மோசமாகிக் கொண்டே போனது. அவரது மனைவி, குழந்தைகள், அவரது வயதான தாயார் சொல்லவொண்ணா வருத்தம் கொண்டனர்.


அவரது வயதான தாயாரின் சோகம் எல்லை கடந்து போனது. குடும்பத்தைக் காக்கும் அவரது மூத்த மகன் சாகக் கிடக்கிறார். அவரது பக்கத்தில் உட்கார்ந்து அவருக்கு ஆறுதல் அளித்த வண்ணம் இருந்தார். நேராக துளசி மாடம் சென்று ஆழ்ந்த பிராத்தனையில் ஈடுபட்ட வண்ணம் இருந்தார்.


இறுதிக் கணம் நெருங்கியது. வயதான பெண்மணி புலம்பினாள் :” மகனே! கோபால்! கோபால்!! என்னைக் கேட்காமல் எனது அனுமதியைப் பெறாமல் நீ இதுவரை ஒரு காரியத்தையும் செய்ததில்லையே! இப்போதோ நீ சாஸ்வதமா அமைதிக்கு ஆளாகப் போகிறாயே! இதோ, இப்போது உனக்கு அனுமதி தருகிறேன். நீ, போ! எனது அனுமதியுடன் நீ வைகுந்தம் செல். ஸ்ரீ ஹரியே உனக்குத் துணை!”


தாயாரின் ஆசீர்வாதத்துடனும் நாராயணனை ஸ்மரித்த நினைவுடனும்,துளசி தீர்த்தத்துடனும் அவர் இறுதி மூச்சை விட்டார்; நாராயணனின் திருவடியைச் சேர்ந்தார்.

தாயாரோ மனமுடைந்து அழுதார்.


எந்த ஒருவருக்கு மறையும் நேரத்தில் சத் கதிக்கான வழியை எவர் ஒருவர் காண்பிக்கிறாரோ அவரே உண்மை நண்பர். அப்படி வழி காட்டாதோர் உண்மையான உறவினர் இல்லை.

ஏராளமான குடும்பங்களில் இப்படி ஒரு இறப்பு நிகழும் தருணத்தில் இறைவனை ஸ்மரணம் செய்வதும், செல்கின்றவருக்கு நற்கதியை அடைய வழி காட்டுவதும் ஹிந்துக் குடும்பங்கள் காலம் காலமாக அனுஷ்டித்து வரும் ஒரு புனிதமான பழக்கம்.


இது தான் இந்தியா!




ஆதாரம் : Truth வார இதழ் 15-6-2018 – தொகுதி 86 இதழ் 9

ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழாக்கம் : கட்டுரை ஆசி

ஏழாவது ஹிந்து மாநாடு (Post No.5163)

Written by S NAGARAJAN


Date: 30 JUNE 2018


Time uploaded in London –   7-00 AM (British Summer Time)


Post No. 5163


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.


ஏழாவது ஹிந்து மாநாடு



தாய் பிறன் கைப்படச் சகிப்பவனாகி

நாயென வாழ்வோன் நமரில் இங்குளனோ

சத்ரபதி சிவாஜி தன் சைநியத்தாருக்குக் கூறியது – மகாகவி       பாரதியார்

ஹிந்துக்களின் ஜனத்தொகை நாளுக்கு நாள் குறைந்து வருகிறது.

ஹிந்துக்களுக்கு என்று ஒரு நாடும் இல்லை. உலகின் மிகப் பழைய மதமான ஹிந்து மதத்திற்கு – மற்ற பல பெரும் நாகரிகங்கள் அழிந்து விட்ட நிலையில் இன்னும் ஜீவனுடன் இருக்கும் ஹிந்து நாகரிகத்திற்கு – சொந்த நாடு இல்லை.

கடந்த பல நூற்றாண்டுகளில் ஏற்பட்ட ஆக்கிரமிப்புகளால் சொல்லவொண்ணாக் கொடுமைகளுக்கு ஆளானவர்கள் ஹிந்துக்கள்.

ஹிந்துக்களின் கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு தரைமட்டமாக்கப்பட்டன.

ஹிந்துக்களை கத்தியை வைத்து மதமாற்றம் செய்த முயற்சிகளை வரலாறு எடுத்துரைக்கிறது.

இருந்தபோதும் அளப்பரிய தியாகத்தினால் தங்கள் கோவில்களையும் மதத்தையும் நாகரிகத்தையும் காத்தவர்கள் ஹிந்துக்கள்.

இன்றைய இழிநிலையைப் போக்க விழிப்புணர்ச்சி பெருகி வருகிறது. இதன் அடிப்படையில் ஹிந்து மாநாடுகள் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன.

இவற்றை வரவேற்று மாநாட்டு நடவடிக்கைகளையும் அங்கு நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்களையும் அறிந்து கொள்வது ஹிந்துக்களின் கடமை.

சமீபத்தில் கோவாவில் நடந்த மாநாட்டின் செய்திகளை இங்கு சுருக்கமாகப் பார்க்கலாம்.


ஏழாவது ஹிந்து மாநாடு கோலாகலமாக கோவாவில் 4-6-18லிருந்து 8-6-18 வரை நடந்து முடிந்தது.

பஹு ஜன ஹிதாய பஹு ஜன சுகாய – அனைவருக்கும் ஹிதம், அனைவருக்கும் சுகம் – இதுவே ஹிந்து மதத்தின் கொள்கை. ஆத்மனோ மோக்ஷார்த்தாய ஜகத் ஹிதாய ச; (ஆத்மா மோக்ஷம் அடையட்டும்; உலகம் ஹிதத்தைப் பெறட்டும்) இதுவே ஒவ்வொரு ஹிந்துவின் லட்சியமாகும்.

   மதமாற்றத்தையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு விளங்கும் யூதம், கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் மற்றும் அரசியல் கொள்கைகளாக விளங்கும் கம்யூனிஸம், சோஷியலிஸம், அல்லது தவறாக இன்று சித்தரிக்கப்படும் செகுலரிஸம் ஆகியவை படிப்படியாக பாரத தேசத்தின் பொருளாதாரம், ஆன்மீகச் செல்வம், பண்பாட்டின் அடிப்படையிலான ஒற்றுமை, புகழோங்கிய பாரதத்தின் பெருமை ஆகியவற்றைப் அழிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டன. இருந்த போதிலும் ஹிந்து சமுதாயம் அதனுடைய அழியாத ஒழுக்கப்பண்பாலும் தூய்மையாலும் யாருமே ஊடுருவ முடியாது, அசைக்க முடியாது திகழ்கிறது.

ஹிந்து விரோதக் கொள்கைகளையும் செகுலர் அரசியல் சட்டத்தினால் ஏற்படும் பிரச்சினைகளையும் நமது சமுதாயம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

அ. இந்தியாவெங்கிலும் உள்ள பிரதானமான ஹிந்து கோவில்கள் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. ஆனால் மசூதிகளோ, சர்ச்சுகளோ அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

ஆ. கோவில்களிலிருந்து வரும் வருமானம் ஹிந்து மதத்தினருக்கு அல்லாத பல நோக்கங்களுக்கு செலவழிக்கப்படுகிறது.

இ. நாடு முழுவதற்கும் பொதுவான சிவில் சட்டம் இல்லை. முஸ்லீம்களின்  ஜனத்தொகை, ஊடுருவலாலும், பலதார மணத்தாலும் அதிகரிக்கிறது. ஆனால் இந்த பலதார மணம் 22 முஸ்லீம் நாடுகளில் தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

ஈ. புராதன ஹிந்து தலங்கள் மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட வேண்டும். பல இடிக்கப்பட்டன. பல மசூதிகளாக மாற்றப்பட்டுள்ளன.

உ. லவ் ஜிஹாத், லேண்ட் ஜிஹாத், ஹிந்துப் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் கடத்தல், திட்டமிட்டு ஹிந்து வணிகத்தை முடக்குதல் மற்றும் இதர ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கைகள் தொடர்கின்றன.


ஊ.ஹிந்துக்கள் நடத்தும் கல்வி நிலையங்களில் ஏராளமான குறுக்கீடுகள் உள்ளன. ஆனால் மைனாரிட்டிகள் நடத்தும் கல்வி நிலையங்களோ இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் 30வது பிரிவின் படி சர்வ சுதந்திரத்துடன் இயங்குகின்றன. இதனால் ராமகிருஷ்ண மிஷன் கூட சுப்ரீம் கோர்ட் முன்னால் அது ஹிந்து அல்லாத மைனாரிட்டி பிரிவு என்று சொல்ல வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டுள்ளது.

எ.ஹிந்துக்களை மதம் மாற்றும் முயற்சிக்கு ஒரு வித தடையும் இல்லை. மைனாரிட்டி நிறுவனங்களான சர்ச்சுகளும் மசூதிகளும் விதவிதமான வித்தைகளின் மூலம் ஹிந்துக்களை மதம் மாற்றி வருகின்றன.

ஏ. 1990இல் லட்சக்கணக்கான ஹிந்துக்கள் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டனர். அவர்கள் இன்றும் கூட ஜம்மு, டெல்லியில் அகதிகளாக இருந்து வருகின்றனர். பங்களா தேஷ், பர்மா ஆகிய நாடுகளுடனான நமது நாட்டின் எல்லைக்கோட்டில் மைனாரிட்டிகளில் ஊடுருவல் அதிகரித்துள்ளது.

ஐ. பசுக்களை வதை செய்வது இன்னும் தடை செய்யப்படவில்லைது. இது விஞ்ஞானத்திற்கு முரணானது. நதிகளையும் இது அசுத்தப்படுத்துகிறது.

ஒ.பள்ளி மற்றும் கல்லூரி கல்வியில் திரிக்கப்பட்ட வரலாறுடன் உள்ள பாட திட்டங்களைக் கொண்டுள்ளது. சாஸ்திரங்களுக்கு எதிரான மெக்காலே திட்டம் இளம் ஹிந்துக்களை சாஸ்திரங்களின் மீது நம்பிக்கையில்லாமல் செய்வதோடு ஹிந்து என்று சொல்லப்படும் எதன் மீதும் துவேஷத்தை உருவாக்குகிறது.

இவற்றையெல்லாம் தார்மீக ராஷ்டிரம் ஒன்று தான் போக்க முடியும். அரசியல் திட்டத்தில் பெரிய மாற்றம் கொண்டு வந்தால் தான் ஹிந்துக்களுக்கு எதிரான அநீதிகளைப் போக்க முடியும்.


மேலே தமிழில் சுருக்கமாக தரப்பட்ட விவரங்களின் ஆங்கில மூலத்தை அப்படியே கீழே காணலாம்.

The 7th All India Hindu Convention

The 7th All India Hindu Convention was held at Goa from 4th June to 8th June, 2018 under the aegis of the Hindu Janajagruti Samiti for establishment of a nation based on universally adored Hindu principles of “BAHU JANA HITHAYA, BAHU JANA SUKHAYA, (welfare and happiness for all), and for AATHMANO MOKSHARTHAYA, JAKATH HIDAYA CHA ( for one’s own salvation and welfare of the world) for the true welfare of humanity, irrespective of caste, class, creed, sect or religion.

The proselytising religions like Judaism, Christianity or Islam, or akin shrewd political orders of Communism, Socialism or so called secularism have systematically shattered the economy, spiritual values, cultural unity, and glorious heritage of Bharat during the past millennia. Inspite of this Hindu society remained impenetrable and indestructible by virtue of its excellence in Character and Chastity (not an outward personality) and unshakable Stability (not an undefined sustainability). The latest planned onslaughts during the post- independence period, through self inflicting anti- Hindu secular education, relentless false propaganda against the Hindu Shastras with the support of foreign funded media, institutions and existing secular constitutional provisions are proving more deceiving and destructive.

Though the typical, relentlessly growing problems pursuant to a secular constitution and past anti-Hindu onslaughts are innumerable, only a few are mentioned to refresh our memory.

  1. Prominent Hindu temples all over India are under Government control whereas no Mosque or Church is controlled by the Government.
  2. Protection of Hindu temples from the enormous loot of temple funds by the Govt. for use in non-Hindu purposes like (payment of staff etc.), Haj Subsidy and development of Churches, to the neglect of thousands of Hindu temples, depriving temple authorities from undertaking developmental, social and philanthropic activities, and renovation of thousands of old beautiful structures etc.
  3. Promulgation of uniform civil code in the Country. The fast reproduction of Moslem minorities through polygamy, infiltration etc. has been steadily the changing the demographic profile of the land. Such polygamy is not permitted in 22 Moslem countries in the world.
  4. Need for re-construction and revival of ancient places of Hindu worship and pilgrimage, victim of planned defilement and desecration of temples and construction of mosques on those sites practised in the last millennia etc.
  5. Love Jihad, Land Jihad, trafficking of women and children, a planned and often forced replacement of Hindu business by Moslem entrepreneurs in cities and townships, and other expansionist agenda..
  6. Educational institutions run by Hindus face Government interference whereas minorities’ educational institutions enjoy full freedom under Article 30 of Indian Constitution. Because of this discrimination, even Rama Krishna Mission unsuccessfully claimed before the Supreme Court that it was a non-Hindu religious minority.
  7. No restriction on conversion of Hindus by minority organisations e.g. Churches and Mosques through diverse tricks.
  8. Lakhs of Hindus were made to leave Kashmir valley in 1990; and since then they have been living in refugee camps in Jammu, Delhi and other places waiting for their rehabilitation in Kashmir. Besides, the problem of infiltration of minorities across the border from Bangladesh and Myanmar (recently Rohingyas) is adding a new dimension to the problem endangering peace and stability in the country.
  9. Slaughter of cows has not yet been banned which is morally wrong, economically stupid and scientificaly retrograde. This contributes largely to river pollution etc. The UP Government is taking steps to shift the tanneries from the river bank of Ganga so that during the impending Kumbh (Ardha-Kumbh) millions of devotees are not forced to take a dip in the blackish polluted waters inviting ridicule for the State Administration.
  10. The school and college education still remains afflicted with the distorted and mythical history, anti-Dharmic materialistic interpretations enhancing Macaulian agenda to instil distrust in the Shastras and hatred towards anything Hindu in younger minds sapping salubrious Hindu character, its inimitable integrity, profound prowess and salutary values.

We refrain from mentioning further, more intriguing issues that are of grave concern for the peaceful existence of Hindus in Bharat. To strike at the root of the problem it requires a strong political support and resolution by the ruling forces. Only a Dharmic Rashtra can address and fulfil these requirements which can pave the way for the establishment of Dharma in the entire world ensuring peace, equity, honour and amity with progress and happiness for the whole mankind contributing to the emergence of a blissful and bounteous Nature as well. A major change in the Constitution based on glorious Hindu heritage and human values is a sine-qua- non to address to the diverse problems neglected so far.

The discussions by various scholars in the pious atmosphere during the convention were thoughtful and illuminating.

  • THANKS TO TRUTH VOL.86 NO. 10 – DATED 22-6-201








Date: 28 JUNE 2018


Time uploaded in London –  8-31 AM (British Summer Time)


Post No. 5156


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.\



Boners (STUPID MISTAKES)  anecdotes
A woman whose husband had entered the Navy, gave the pastor of her church a note just as he was mounting to the pulpit one Sunday morning.
The note said “John Anderson, having gone to sea, his wife desires the prayers of the congregation for his safety.”
The minister in haste picked up the slip and read aloud,
“John Anderson having gone to see his wife, desires the prayers of the  congregation for his safely”.


In the early days of his career the famous writer of short stories, Bret Harte, was editor of a newspaper in a California mining town. It was his painful duty one time to write an obituary for the highly respected wife of a leading citizen.
Harte concluded his remarks with the sentence,
“She was distinguished for charity above all the other ladies in this town”.

When the proof of this was handled to him he found that the compositor had rendered his statement,
“She was distinguished for chastity above all the other ladies of this town.”
Carefully, Harte corrected the matter thinking it sufficient to refer the compositor back to the original copy by a large query in the margin .

To his horror the following day the paper appeared with the statement
“She was distinguished for chastity (?) above all the other ladies in this town.”


A freight agent on the Delaware, Lackawanna and Western received a shipment including a donkey, which was itemised on the freight bill as “1 Burro”. He checked over his shipment carefully and then filed his report, concluding with,
“Short, 1 bureau, over 1 jackass”

A cub reporter was sent to cover the annual class play of the local high school. Being new to his job he described the event in glowing terms, instead of scant few lines used by a more experienced newspaper man for such an event, and concluded with the words
“And the auditorium was filled with expectant mothers, eagerly waiting their offspring”.
Xxx subham xxx

ஸம்ஸ்க்ருதத்திலும் தமிழிலும் மட்டுமே உள்ள கருத்து விருந்தோம்பல்! (POST.5141)



Date: 23 JUNE 2018


Time uploaded in London –  18-27  (British Summer Time)


Post No. 5141


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.



ஆரிய-திராவிட வாதம் தவிடு பொடி!

மநு நீதி நூல்- Part 21


மூன்றாம் அத்யாயத் தொடர்ச்சி…………………………..

ஸம்ஸ்க்ருதத்திலும் தமிழிலும் மட்டுமே உள்ள கருத்து விருந்தோம்பல்! (POST.5141)

3-83 ஐம்பெரும் வேள்விகளின் பகுதியாக, ஒரு பிராமணனுக்காவது அன்னமிட்டு முன்னோர்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். ஆனால் விஸ்வே தேவர்களுக்கான சடங்குடன் இதைத் தொடர்பு படுத்தாதே.


3-84 தினமும் சாஸ்திரப்படி செய்த நைவேத்தியத்தை விஸ்வேதேவர்களுக்கு வீட்டிலுள்ள அக்னியில் பிராஹ்மணன் போடவேண்டும்.


3-85 முதலில் அக்னி, பின்னர் ஸோமன், பின்னர் இரு தேவதைகளுக்கும் சேர்த்து, கடைசியில் தன்வந்திரிக்கு அளிக்கவும்


3-86 பின்னர் அமாவாஸைத் தெய்வமான குஹு, பௌர்ணமி தெய்வமான அனுமதி பிரஜாபதி, பூமி, ஆகாஸம், கடைசியாக அக்னி ‘ஸ்விஸ்தக்ரது’ ஆகியோருக்கு அளிக்க வேண்டும்.


3-87 இவ்வாறு செய்த பின்னர் திக் தேவதைகளுக்கு பிரதக்ஷிணமாக இந்திரன் (கிழக்கு), அந்தகன் (தெற்கு), ஆ பதி/ வருணன் (மேற்கு) இந்துவுக்கும் (சந்திரன்/ ஸோமன் வடக்கு) தரவேண்டும்.

3-88 வாசலில் மருத் (காற்று) தேவதைகளுக்கும், ஜலத்தில் தண்ணீர் தேவதைக்கும், உரல் உலக்கைக்கும் படைக்கவேண்டும். தண்ணீரில் அளிக்கையில் மரங்களின் தேவதைகளுக்கு என்று சொல்லி அளிக்கவும்.

(மரங்களுக்கும் உரல் உலக்கைக்கும் தருவது புறச்சூழலின் மேலுள்ள மரியாதையை   காட்டுகிறது)


3-89 தலையில் செல்வ தேவதை ஸ்ரீக்கும், காலில் பத்ரகாளிக்கும், வீட்டின் நடுவில் வாஸ்தோஸ்பதிக்கும் அளிக்கவும். (வீட்டின் தலை , கால் என்பது திருமணப் படுக்கையின் தலை, கால் பகுதி என்று வியாக்கியானம் செய்கின்றனர்)


3-90 காற்றில் விஸ்வே தேவர்களுக்கும் இரவிலும் பகலிலும் திரியும் பேய்களுக்கும் பலி தரவேண்டும்


3-91 வீட்டின் மேல் பகுதியில் சர்வ உணவு தேவதைக்கும் (ஸர்வான்னபூதி) மிகுதியை தென் திசையில் உள்ள முன்னோர்களுக்கும் அளிக்க வேண்டும்


(பஞ்ச யக்ஞமும், தென் திசை முன்னோர் குறிப்பும் திருக்குறளில் உளதால் இந்துக்களின் வேதமே திருக்குறள் என்பது தெளிவாகிறது. ஆரிய- திராவிடம் பேசும் பேயர்களுக்கு அடிமேல் அடி கொடுக்கும் பகுதி இது. ஏனெனில் இங்கே குறிப்பிடும் சடங்குகள் தமிழிலும் ஸ்ம்க்ருதத்திலும் மட்டுமே உளது. பிற்கால நூல்களான சிலம்பு, கம்பராமாயணம் ஆகியவற்றிலும்    உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.)


3-92 நாய்களுக்கும், புலையர்களுக்கும், பறவைகளுக்கும், புழுக்களுக்குமான உணவை தூவ வேண்டும்


(பறவைகள், நாய்கள், புழுப்பூச்சிகளுக்கும் தினமும் உணவு தரவேண்டும் என்பது உலகில் எங்கும் காணாத அற்புத பண்பாடு. “காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி, நீள் கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம்” என்று பாரதியைப் பாட வைத்த பாட்டு)


3-93 இவ்வாறு  பித்ரு தேவதைகளுக்கும் பூதங்களுக்கும் பலி கொடுக்கும் பிராஹ்மணன் மஹத்தான சக்தி பெற்று நேரடியாக மேல்நிலையை அடைவான்.

3-94 இவ்வாறு தேவதைகள் பூதங்களுக்குப் பலி கொடுத்த பின்னர் அவன் முதலில் விருந்தினருக்குச் சோறு படைக்க வேண்டும்; பின்னர் பிச்சை எடுப்போருக்கும், வேதம் படிக்கும் ஒரு பிரம்மச்சாரிக்கும் அன்னம் இட வேண்டும்

3-95 இவ்வாறு செய்யும் ஒரு கிரஹஸ்தன் (இல்வாழ்வான்) குருவுக்கு கோ (பசு மாடு) தானம் செய்த புண்ணியத்தை அடைவான்.


(ஆரிய திராவிடம் பேசும் அயோக்கியர்களுக்கு செமை அடி கொடுக்கிறது இந்தப் பாடல்.  உலகில் இப்படி பலி கொடுக்கும் வழக்கமோ அல்லது தானம் செய்யும் பண்பாடோ எங்குமிலை. அது மட்டுமல்ல; வேதங்கள் கோ தானம் பற்றி இந்துக்கள் பேசுகையில் ஏனையோர் பசுக்கொலை செய்து அதை நாள்தோறும் உண்ணுகின்றனர்)


3-96 வேதத்தை நன்கு கற்ற ஒருவருக்கு   தட்சிணையோ அல்லது மந்திரம் ஜபிக்கப்பட்ட ஒரு சொம்பு தண்ணீரையோ தர வேண்டும்


3-97 வேதம் படிக்காதவர்களுக்கு அளிக்கும் தானம் வீண்; வேதம் படிக்காதவர் செய்யும் கருமங்களும் வீண்.

3-98 படித்த, தவம் இயற்றிய பிராஹ்மணனாகிய அக்னியில் இடப்படும் ஆகுதி ஒருவனை கெட்ட தலை விதியிலிருந்தும், பெரும்  பாபங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கும்.


3-99 தானாக வந்த ஒரு விருந்தாளிக்கு முதலில் ஆசனம், தண்ணீர் தந்து நன்கு, திறமைக்குத் தக,  சமைக்கப்பட்ட உணவு பரிமாறவும்


3-100 ஒரு விருந்தாளியைக் கவனிக்காவிடில், அவர் அந்த வீட்டிலுள்ள எல்லாப் புண்ணியங்களையும் எடுத்துச் சென்று விடுவார்.

அன்பான வார்த்தைகள்!!!

3-101 வந்த விருந்தாளிக்கு பாய், தங்கும் இடம், தண்ணீர், அன்பான வார்த்தைகள் — ஆகிய நான்கும் அளிக்கப்படும் இடம் நல்லவரின் வீடு ஆகும்

3-102 ஒரு நாள் தங்குபவரே விருந்தாளி; அதனால்தான் அவரை அதிதி என்று அழைக்கிறோம் அநித்ய ஸ்தித ( நிலையாகத் தங்காதவர்) என்பதே அ+திதி= அதிதி ஆகியது.

3-103 ஒரே கிராமத்தில் வசிப்பவன் இல்லறத்தான் வீட்டுக்கு வந்தால் அவன் விருந்தாளி அல்ல.

3-104 யாராவது ஒருவன் முறை தவறி விருந்து உண்டால், அந்த முட்டாள் அடுத்த ஜன்மத்தில் விருந்து கொடுத்தவன் வீட்டில் மாடாகப் பிறப்பான்.

3-105 மாலையில் வந்த ஒரு விருந்தாளியை திருப்பி அனுப்பக்கூடாது. அந்த நேரத்தில் வந்தான், இந்த நேரத்தில் வந்தான் என்று சாக்குப் போக்குச் சொல்லாமல் வீட்டில் தங்க வைத்து சோறு போட வேண்டும்

3-106 விருந்தாளிக்குப் போடுவதையே அவனும் உண்ணவேண்டும். யார் ஒருவன் விருந்தினரைக் கவனிக்கிறானோ அவன் புகழ், செல்வம்,  நீண்ட ஆயுள், சொர்க்கத்தில் இடம் ஆகியன பெறுகிறான்.


3-107 விருந்தினரின் தகுதிக்கு ஏற்ப உயர்ந்த, நடுத்தரமான, கடைத்தர வசதிகளை அளிக்கலாம். ஆனால் அனைவருக்கும் ஆசனம், நல்ல படுக்கை, நல்ல அறை, நல்ல பிரிவுபசாரம் ஆகியன கொடுத்தேயாக வேண்டும்

3-108 விஸ்வே தேவர்களுக்கு அளித்தபின்னர் வேறு ஒரு விருந்தாளி வந்தால் அவரையும் உபசரிக்க வேண்டும்.


3-109 குலம், கோத்திரம் சொல்லி உணவு பெறுதல் கூடாது; அப்படிச் சொல்லி பெறும் உணவானது வாந்தி எடுத்த உணவை சாப்பிடுவதற்கு சமமாகும்.

3-110  ஒரு அரசன், பிராஹ்மணன் வீட்டுக்கு வந்தால், அது விருந்தினர் வந்ததாகப் பொருள் கொள்ளலாகாது. அதே போலத்தான், குரு, வைஸ்யன், சூத்திரன், உறவினர், நண்பர் வருகையும்.


3-111 ஒரு க்ஷத்ரியன் வந்தால், அவன் சாப்பிட விரும்பினால், பிராஹ்மண போஜனம் முடிந்தவுடன் விருந்து படைக்கலாம்.

3-112 அதே போல வைஸ்யர்களோ சூத்திரர்களோ வந்தால் வீட்டிலுள்ள மற்றவர்களோடு அவர்களுக்கும் கருணையின் அடிப்படையில் விருந்து தரலாம்.

3-113 நண்பர்கள் வந்தால் அவர்களுக்கும் நல்லெண்ண அடிப்படையில் உணவு பரிமாறலாம்.

3-114 விருந்தினருக்கும் முன்னதாக, புதுமணத் தம்பதிகளுக்கும், கர்ப்பவதிகளுக்கும், சின்னப் பெண்களுக்கும், நோயளிகளுக்கும் விருந்து அளிக்கலாம்.

3-116 பிராஹ்மண விருந்தினர், குடும்பத்தினர், குடும்பத்தைச் சேர்ந்தார் எல்லோரும் சாப்பிட்ட பின்னர்தான் இல்லறத்தானும் மனைவியும் சாப்பிடலாம்.


3-117 தேவர்கள், ரிஷி முனிவர்கள், மனிதர்கள், முன்னோர்கள், வீட்டிலுள்ள (இல்லுறை) தெய்வங்கள் ஆகியோருக்கு விருந்து கொடுத்த பின்னர் மிச்சம் மீதியை இல்லறத்தான் சாப்பிடலாம்.

3-118  தனக்கு மட்டுமே சமைப்பவன், தவற்றைப், பிழையை உண்பவன் ஆவான்.  வேள்விக்குப் பின்னர் மிஞ்சிய உணவே நல்ல மனிதர்களின் உணவு.


(இந்தக் கருத்து பகவத் கீதையிலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது.)


3-119 ஓராண்டுக்குப் பின்னர் வரும் அரசன், புரோகிதன், குரு, நெருங்கிய நண்பன், வேதம் படித்தவன், தாய் மாமன், மாமனார் ஆகியோருக்கு மதுபர்க்கம் (தேன்+ பால்) கொடுத்து மரியாதை செய்க.

3-120 யாகம் செய்யும்போது அரசனோ வேதம் அறிந்த புரோகிதனோ வந்தால் அவருக்கும் மதுபர்க்கம் கொடுக்கவும்.


எனது கருத்து

விருந்தாளி யார்?

ஒரு நாளைக்கு மேல் தங்குபவன் விருந்தாளி அல்ல. ஒரே கிராமத்தைச் சேர்ந்தவனோ விருந்தாளி அல்ல; பலனை எதிர்பார்த்துக் கொடுத்தால் அதைச் சாப்பிடவனும் விருந்தாளி அல்ல;  நான்கு ஜாதிக் காரர்களும் விருந்தாளியாக வரலாம் – இப்படிப்   புரட்சிகரமான கருத்துக்களை வீசி ஆரிய-திராவிடப் பேய்மானிகளின் கன்னத்தில் அறை மேல் அறை , வைக்கிறான் புரட்சி வீரன் மநு. உலகம் கானாத புதுமை இது; வெளி நாட்டார் அறியாத போற்றாத பண்பு இது. பாரத மண்ணில் தோன்றி பாரத மண்ணில் வளர்ந்த சமதர்மக் கருத்து இது!


மநு சொல்லும் மேற்கூறிய முறைகள் எங்கும் பின்பற்றப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. ஆக அவன் ரிக் வேத காலத்தவன் என்பது இதனாலும் சரஸ்வதி நதிக் குறிப்புகளினாலும் சதி என்னும் உடன்கட்டை ஏறும் பழக்கத்தை மநு சொல்லாததாலும் வெள்ளிடை மலை என விளங்கும்; இதனால்தான் இவனை ஹமுராபிக்கும் (கி.மு.)2600 முந்தியவன் என்று யான் செப்புகிறேன்.


வெள்ளைக்கார அரை வேக்காடுகளும் மார்கஸீயப் பிதற்றல் பேர்வழிகளும் ஆரியப் பூச்சாண்டியைக் கிளப்பி, வேத கால ஹிந்துக்கள் வெளிலியிலிருந்து வந்ததாக விளம்புவர். அப்படிப்பட்ட பேர்வழிகள் இது போன்ற ஆயிரக்கணக்கான விஷயங்களுக்கு ஒரு ஆதாரத்தையும் இந்தியாவுக்கு வெளியில் காட்டவும் முடியவில்லை. மேலும் பல நூறு விஷயங்கள் தமிழ் வேதமான திருக்குறளிலும், பழந்தமிழ் நூலான தொல்காப்பியத்திலும் காணப்படுவதால் கயவர்களின் வாதம்– பிடிவாதம்– தூள் தூளாகப் போகின்றது.

ஓராண்டுக்குப் பின்னர் வருவோருக்கே சிறப்பு மரியாதை, தனக்கு மட்டுமே சமைப்பவன் பாவி என்ற கருத்து ஆகியன புரட்சிவீரன் என்ற பட்டத்தை மநுவுக்கு அளிக்கும்.

( விருந்தோம்பல் என்னும் பண்பைப் போற்றாத ஸம்ஸ்க்ருத, தமிழ் நூல்கள் இல்லை. இதனால் புண்ணியம் கிடைக்கும் என்பதையும் இரு மொழியும் இயம்பும். இப்படிப்பட்ட ஒரு பண்பு வேறு எந்த மத நூலிலும் கிடையாது இந்தியாபில் இந்துக்களாகப் பிறந்து புதிதாகக் கிளைவிட்ட சமண, பௌத்த, சீக்கிய மதங்களில் மட்டுமே இருக்கும். வெளிநாட்டில் இந்தப் பண்பு போற்றப்படாததால் ஆரிய- திராவிட போலி வாதம் மூச்சுத்திணறி சாகும். மநு ஸ்ம்ருதியில் இடைச் சொருகலாக வந்த 40 ஸ்லோகங்களை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு கூச்சல் போடும் மார்கஸீயங்களும், திராவிடங்களும், மதப் பிரசாரகர்களும் விருந்தோம்பல் பண்பு வேறெங்கும் இல்லாதது கண்டு திணறிப் போகிறார்கள். சீதையும் கண்ணகியும் வந்த விருந்தினரைக் கவனிக்கும் வாய்ப்பு இல்லையே என்று வருந்துவதை வால்மீகி ராமாயணமும் சிலப்பதிகாரமும் செப்பும்.


மஹா பாரதத்தின் அடிப்படையே விருந்தோம்பல்தான்; விருந்தோம்பல் மூலம் கிடைத்த வரங்களால், குந்தி,  பஞ்ச பாண்டவரைப் பெற்றாள். புராணங்களிலும் அதையடுத்து வந்த கதைகளும் அன்ன தானச் சிறப்பை விதந்து ஓதும்.

வெளிநாட்டுப் பிடாரிகளுக்கு அடிமேல் அடி கொடுத்து ஆரிய-திராவிட வாதக் கயவர்களைக் குழி தோண்டிப் புதைக்கிறது மநு தர்ம சாஸ்திரத்தின் மூன்றாம் அத்தியாயம்!!


ஜப்பானில் பிராமண குரு- மகத்தான வரவேற்பு! (Post No.5131)



Date: 20 JUNE 2018


Time uploaded in London –  8-45 am  (British Summer Time)


Post No. 5131


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.


லோகேஷ் சந்திராவின் ஜப்பான்- இந்திய உறவு பற்றிய ஆங்கிலப் புஸ்தகத்தில் 400 பக்கமும் சுவைமிகு அதிசயச் செய்திகள்!

ஜப்பானில் பிள்ளையார் கோவில், ஸரஸ்வதி ஆலயம், ஸம்ஸ்க்ருத கல்வெட்டுகள், தர்மபோதி பொம்மைகள், நவக்ரஹ வழிபாடு, வேத கால தெய்வங்கள் முதலியன பற்றி நாலைந்து கட்டுரைகள் எழுதிவிட்டேன். கடலில் விழுந்த ஒருவர் ஜப்பானுக்கு பருத்தித் துணியைக் கொண்டு வந்ததையும் பிராமணர் ஒருவருக்கு மஹத்தான வரவேற்பு கிடைத்ததையும் இன்று காண்போம்.


49 அடி வெண்கல புத்தர்

காமகுரா  டாய் புட்சு ( KAMAKURA DAIBUTSU AT HASE) ஹேஸி என்னும் இடத்தில் உள்ளது. இந்து 49 அடி வெண்கல புத்தர்; ஜப்பானின் சின்னமாகத் திகழ்கிறது. 1232ல் சுஹாவதி (SUHAAVATI)  பிரிவினர் கொடுத்த காணிக்கையால் உருவாக்கப்பட்டது; 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு சுனாமி பேரலை வந்து மண்டபத்தை அடித்துச் சென்றது. இன்று வெட்டவெளியில் கருணா மூர்த்தியாக கீழ் நோக்கிய பார்வையுடன் அருள் பொழிகிறார் அமிதாப புத்தர்.


ஆப்கனிஸ்தானில் பாமியன் (BAMIYAN) என்னுமிடத்தில் இருந்த பிரம்மாண்டமான கல் புத்தர்களை இந்த வெண்கல புத்தர் நினைவுபடுத்தும்.


( ஆப்கனிஸ்தானில் இருந்த 174 அடி உயர புத்தர் சிலைகளை துலுக்க வெறியர்கள் 2001-ம் ஆண்டில் வெடி குண்டு வைத்து தகர்த்துவிட்டனர்)


கடலில் வந்த பருத்தித் துணி

ஜப்பானில் மிகாவா(MIKAWA) மாகாணத்தில் கி.பி.799-ல் நடந்தது இது.

கடலில் விழுந்த ஒரு இந்தியர், கடல் அலைகளால் கரைக்கு அடித்து வரப்பட்டார். அவருக்கு இருபது வயது. அரை நிர்வாண கோலத்தில் இருந்தார். அவர் பேசிய பேச்சு எவருக்கும் புரியவில்லை. தவியாய்த் தவித்தார். நீண்டகாலத்துக்குப் பின்னர் ஜப்பானிய மொழியைப் புரிந்து கொண்டார்; தான் இந்தியாவிலிருந்து வந்ததாகச் செப்பினார். அவர் பருத்தி விதைகள் உள்ள ஒரு பை வைத்திருந்தார். நரா நகரில் கவடெரா கோவிலில் ( KAWADERA TEMPLE  AT NARA) தஞ்சம் புகுந்து வசித்து வந்தார். அவர்தான் பிற்காலத்தில் ஜப்பானியர்கள் மிகவும் விரும்பி அணிந்த பருத்தித் துணியை ஜப்பானியர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அவர் மூலம் பருத்தி சாகுபடி துவங்கியது. இந்த விஷயம் எல்லாம் நிஹோன் கோகி, ருய்ஜு  (NIHON-KOKI AND RUIJU-KOKUSHI) புஸ்தகங்களில் இடம்பெற்றுள்ளன ஜப்பானியர்கள்  பருத்தி(துணி)யை ஹட (HATA OR VATA) அல்லது வட என்பர். ஸம்ஸ்க்ருத மொழியில் பட (PATA)  என்பது துணியைக் குறிக்கும் அதிலிருந்து பிறந்தது ஜப்பானியச் சொல்.


புத்த மத வரலாறு

ஜப்பானிய சக்ரவர்த்தி கிம்மெய் (Emperor Kimmei) என்பவருக்கு கி.பி.552-ல் பெக்செ (குடார= கொரியா; Paekche- Kudara) மன்னர் சில பரிசுகளை அனுப்பினார். அவற்றில் சாக்யமுனி புத்தரின் சிலையும் நூல்களும் இருந்தன. இது போன்ற ஒரு தத்துவ போதனையை நான் யாங்கனுமே கேட்டதில்லை என்று அவர் வியந்தார்.


கி.பி.577-ல் புத்த மத குருமார்களை கொரியா அனுப்பிவைத்தது.

கி.பி.584-ல் குடார (கொரியா) நாட்டிலிருந்து பெரிய கல் புத்தர் சிலை கொணரப்பட்டது.


ஆறாம் நூற்றாண்டின் மத்தியில், புகழ்மிகு தர்மபோதி (Dharmabodhi)  சீனா வழியாக ஜப்பானுக்கு வந்து ஹொக்கேசான் என்னும் இடத்தில் வாசம் செய்தார். ஆயிரம் கையுடைய அவலோகிச்வரர் சிலையின் சிறு வடிவம் அவரிடம் இருந்தது. அப்போது சக்ரவர்த்திக்கு தீராத நோய். கூன் பாண்டியன் நோயை ஞான சம்பந்தர் விபூதி மூலம் குணப்படுத்தியது போல அப்பர் பெருமானின் நோயை அவரது தமக்கை திலகவதியார்  விபூதி மூலம் குணப்படுத்தியது போல, தர்மபோதியும் மன்னர் நோயை , குணப்படுத்தினார்.


கி.பி.651-ல் த்ரிபீடக (மூன்று பெட்டி) திருவிழாவை அறிமுகப் படுத்தினார். ஏழு நாட்களுக்கு அரண்மனையில் பேருரை ஆற்றினார். இளவரசர்கள் அனைவரும் அவர் தாள் பணிந்தனர்.


இந்தியாவுக்கு வந்து சென்ற சீன யாத்ரீகர் யுவாங் சுவாங்கிடம் தியானம் கற்பதற்காக தோஷோ (629-700) சீனாவுக்குச் சென்றார். அவரிமிருந்து தோஷோ (Dosho) அரிய மருந்துப் புட்டிலையும், புத்தமத சூத்ரங்களையும் கொணர்ந்தார். இந்திய முறை தஹனக் கிரியைகளையும் அறிமுகப்படுத்தினார். இதன் பிறகு டாய்ச்சோ (Taicho)  முதலிய பல குருமார்கள் தோன்றினர்.

பிராமண குரு (The Brahmin Archbishop)

டோடைஜி (Totaiji Temple) கோவிலில் மஹா புத்தர் மணிமண்டபம் (Dai Butsu Den)  உளது. எட்டாம் நூற்றாண்டு முதல் ரோசன புத்தரின் விராட ஸ்வரூபம் (Virat rupa of Rocana) பிரம்மாண்டமாக காட்சி தருகிறது. புத்தரின் சக்தியை உலகிற்கு பறை அறிவிக்க சக்ரவர்த்தி ஷோமு(Emperor Shomu) இந்தச் சிலையை 48 அடிக்கு உயர்த்த திட விரதம் பூண்டார். 12 ஆண்டுகளுக்கு ஏராளமான பொருட்செலவு, உடல் உழைப்பு மூலம் கனவு (Dai Butsu) நனவாகியது. கி.பி. 752 ஏப்ரல் 9ம் தேதிக்கு புனித நீராட்டு விழாவுக்கு நாள் குறிப்பிடப்பட்டது. போதி ஸேனர் (Bodhisena) என்ற பிராஹ்மணர் அதை நடத்திவைத்தார். இதுதான் வரலாறு பூர்வமான முதல் விஜயம். ஏனையவை பலவித இலக்கிய ஆதாரங்களில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை.


இந்த பிராஹ்மணன் பாரத்வாஜ கோத்ரத்தை சேர்ந்தவர் என்றும் அவர் மஞ்சுஸ்ரீ புத்தரின் பெருமைதனை அறிந்து சீனாவிலுள்ள  வெட்டய் ஷான் (Wu-t-ai shan) மலைக்குச் சென்று இருந்ததாகவும், ஜப்பானிய சக்ரவர்த்தியின் அழைப்பின் பேரில் அந்த பிராஹ்மண ஆர்ச் பிஷப் (மஹா குரு) எழுந்தருளினார் என்றும் வரலாற்றுக் குறிப்புகள் செப்பும். கி.பி.736-ல் அவரது திருப்பாதங்கள் ஜப்பானிய மண்ணை மிதித்தன. மஹத்தான வரவேற்பு நல் கப்பட்டது. மக்கள்  அவரை பர்மன் (பிராஹ்மன்) மஹா குரு என்றே அழைத்தனர்.


கி.பி.760 பிப்ரவரி 25-ல் அவர் மஹா சமாதி அடைந்தார். பிறகு அவரது சிஷ்யர்கள் அவரது கொள்கைகளைப் பரப்பினர். பிராஹ்மண மஹா குருவால் புனிதம் செய்யப்பட்ட தோடைஜி கோவிலில் கிருஷ்ணர் போல புல்லாங்குழல் வாசிக்கும் மூர்த்தி,  இந்திரன், ஸூர்யன், சந்திரன், ஸரஸ்வதி, மஹா தேவி, 4 லோகபாலர்கள் சிற்பங்கள் உள. ஒரு பெரிய தீவிபத்து நடந்த பின்னரும் தப்பிப்பிழைத்த சிற்பங்கள் இவை!

இந்த மஹத்தான மணி மண்டபத்தில் 1200 ஆண்டுப் பழமையான எண்கோண வெண்கல விளக்கும் உளது. அதில் தேவலோக இசைவாணர்கள் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளனர்.


பரீக்ஷைகளில் நல்ல மார்க் வாங்க மாணவ, மாணவிகள் போதிசேனரின் த லையைத் தொடும் காட்சியை இங்கே காணலாம். ஜப்பானியர்களின் இதயத்தில் அழியா இடம்  பிடித்துவிட்டார் இந்த பிராஹ்மண மஹா குரு.


லோகேஷ் சந்திராவின் தந்தை டாக்டர் ரகுவீரா, லண்டன் புஸ்தக் கடை ஒன்றில் தொங்கிய ஜப்பானியப் படத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டு லண்டனில் ஜப்பானிய மொழி பயின்று மாபெரும் ஆராய்ச்சி செய்து அத்தனையையும் அவரது மகன் லோகேஷ் சந்திராவிடம் விட்டுச் சென்றார். இருவரும் ஜப்பானில் பல்லாண்டுக் காலம் வசித்ததாலும் ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் புலமை பெற்றிருந்தமையாலும் புஸ்தகத்தின் 400 பகங்களில் தகவல் மழை பொழிந்துள்ளனர். ஜப்பான் இந்து மதத்தை எளிதில் தழுவும்!! பிராசரகர்கள் தேவை!!!

-சுபம், சுபம்–