WRITTEN BY LONDON SWAMINATHAN

Post No.7987

Date uploaded in London – 16 May 2020   

Contact – swami_48@yahoo.com

Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.

குறுக்கே

1. –6 எழுத்துக்கள்-யமுனைத் துறைவர், யமுனாசார்யார் என்ற பெயருடைய வைணவ ப் பெரியார்.

6.–3– முருகனின் மனைவி; வேடர் குலப் பெண்

7. – 2—குடுமி/ வலமிருந்து இடம் செல்க

8. –6 — கிராமத்தினர் மண்ணில் கூட்டு கிழித்து ஆட்டும் ஆட்டம்

10.—3– நெல்லில் உள்ள சத்தான பகுதி; இதை நீக்கிவிட்டு அரிசியைச் சோறாக்குகிறோம்

****

கீழே

1.—6 எழுத்துக்கள்-  ஈரப்பலா

2.-5– வடக்கு திசையிலுள்ள ஒரு நாடு. குதிரையின் காலில் அடிக்கப்படும் பொருளின் பெயர்.

3.–2– கீழிருந்து மேல் செல்க- எவர் துணையுமின்றி

3—3– சமையல் ; நைவேத்யம், அதை வைக்கும் பாத்திரத்துக்கும் பொருந்தும்

4.—5– தேன் உண்ணும் பறவை

5.—5— தண்ணீர் ஓடுவதை, இருப்பதைக் குறிக்கும்

9-– 2– புலவர்

–subham—

WRITTEN BY R. NANJAPPA                        

Post No.7986

Date uploaded in London – – – 16 May 2020   

Contact – swami_48@yahoo.com

Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.

Talent, Genius, Inspiration

We encounter  the phenomenon of genius in any field. It is easily recognised, though difficult to explain. But we know it is more than mere talent, or intelligence, even extraordinary levels of it.

We encounter them commonly in fields such as  arts, sports, medicine, literature, music.

We have an allied phenomenon- intuition. This too is difficult to define, but most of us have had moments of sudden inspiration, which leads to an intuitive insight. It is generally seen that talented professionals, who are dedicated and committed, develop intuition over the years. We have encountered doctors or lawyers who look at a case and just “know” what the matter is. Even great scientific discoveries have been due to such intuition, though most scientists would not talk about it openly.

Einstein: Intelligence and Intuition

 Einstein, than whom we have seen no greater scientist in recorded history, warned us about overestimating the role of intelligence:

We have been endowed with just enough intelligence to be able to see clearly just how inadequate that intelligence is when we are confronted with what exists. If this humility could be imparted to everybody, the world of human endeavours would become more appealing. …

We should take care not to make intellect our God; it has of course powerful muscles, but no personality.

Contrast this attitude with the inordinate pride shown by an ordinary scientist, or even a student of science today! That is the case with all empty vessels.  Einstein also tells us about intuition:

All great achievements of science must start from intuitive knowledge, namely, in axioms, from which deductions are then made…..Intuition is the necessary condition for the discovery of such axioms.

 I believe in intuitions and inspirations…. I sometimes FEEL that I am right. I do not Know that I am.

Invention is not the product of logical thought, even though the final product is tied to a logical structure.

From: The New Quotable  Einstein, edited by Alice Calaprice, Princeton University Press, 2005.

Case of Mark Twain
  

It is seen in the case of great writers,especially. Mark Twain described life on the Mississippi in extraordinary ways. People wondered how he could do it. He had trained on the boats plying on the Mississippi, eventually working as the Pilot, acquiring “extraordinary abilities required to safely negotiate the hazards and eccentric characteristics of the river…… where what starts as a process of systematic empirical observation, of learning the ‘points’ on the river, rapidly becomes a herculean feat of honing one’s memory, judgement, decision and courage, until an unconscious and almost mystical power is attained”.

As Twain himself says:

“I can’t tell you. It is an instinct.By and by you will just naturally know one from the other [wind reef as opposed to a bluff reef], but you  never will  be able to explain why or how you know them apart.”

From: Mark Twain, ‘Life on the Mississippi’ , Introduction by Petr Barta, Wordsworth Classics, 2012.

“An unconscious and almost mystical power”- that is it. Most people fight shy of using the term ‘mystical’, as if  it involves some magic or irrational belief. They have never gone beyond the lower reaches of vain intellect.

 MysticPoets

When it comes to poetry, we do  encounter talent or genius but this is mostly based on linguistic felicity, imagination, powers of communication. But we also come across some who use plain words but make us transcend mind. A poet who writes:

No man is an island.
Any man’s death diminishes me,
Because I am involved in mankind,
And therefore never send to know 
for whom the bell tolls;
It tolls for thee.      (John Donne)

Or who writes this:

To see a World in a Grain of Sand
And a Heaven in a Wild Flower,
Hold Infinity in the palm of your hand
And Eternity in an hour.       (William Blake)

Such a poet is not using mere word power, or mind power, but is revealing soul power. To most poets, such visions come as a flash, or in some moments or periods of revelation, but may not be sustained, or permanent. It is only a poet or artist who is divinely inspired who continues to enjoy such vision for long periods. But the great saints live in a state of higher consciousness, transcending the limitations of the human mind, however talented, and their words have extraordinary power.

Inspired poetry

Once a correspondent had  an interesting exchange with Sri Aurobindo.Sri Aurobindo held that the power or Force of Yoga creates new faculties or talents. But the correspondent  cited the case of Dilip (Kumar Roy) and felt that this could happen “because the things were in him” and he could as well have cultivated them “assiduously,sincerely,earnestly” even outside the influence of Sri Aurobindo. Sri Aurobindo wrote to him: 

Will you  explain to me how Dilip who could not write a single good poem and had no power over rhythm and metre before he came here, suddenly, not after long “assiduous” efforts bloomed into a poet,rhythmist and metrist after he came here? Why was Tagore dumbfounded by the “lame man throwing away his crutches and running” freely……Why was it that I who never understood or cared for painting, suddenly in a single hour by the opening of vision got the eye to see and the mind of understanding about colour, line and design?…….. here a faculty that did not exist appears quickly and spontaneously or impotence changes into highest potency or an obstructed talent changes with equal rapidity into fluent and facile sovereignty.

From: Nirodbaran: Corresponence with Sri Aurobindo.

Divine Inspiration

Sri Aurobindo is talking of the Yoga Force. But there is a even higher force: that of direct Divine inspiration or blessings from a genuine Saint or Sage. This is what is recorded in the cases of Valmiki,Jnanasambandha, Arunagirinatha. That is why their poetry has extraordinary power to save, to confer blessings and consolation, etc. And they were aware of that power and even expressed it. Valmiki says that his story will endure as long as the mountains last. Jnanasambandha asserts that his words (hymns) will save the reciters and erase their past karma. Arunagirinatha proclaims that he knows that his Tiruppugazh is like a fire to the enemies of devotees. ( “Sirippavar tamakkum pazhippavar tamakkum Tiruppugazh nerupp enru arivom yaam”, ” the enemies of those  who recite Tiruppugazh will be destroyed”- Vel Vaguppu,etc.)

(Care: In such cases, the ‘enemies’ are to be understood as our own lower nature, dominated by the ego, the 6 bad qualities like kama, krodha; the samsara itself, etc, and not referring to any personal enemies!)
 

Sri Aurobindo is talking of the Yoga Force. But there is a even higher force: that of direct Divine inspiration or blessings from a genuine Saint or Sage. This is what is recorded in the cases of  Valmiki,Jnanasambandha, Arunagirinatha. That is why their poetry has extraordinary power to save, to confer blessings and consolation, etc. And they were aware of that power and even expressed it. Valmiki says his story will endure as long as the mountains last. Jnanasambandha asserts that his words (hymns) will save the reciters and erase their past karma. Arunagirinatha proclaims that he knows that his Tiruppugazh is like a fire to the enemies of devotees. ( “Sirippavar tamakkum pazhippavar tamakkum Tiruppugazh nerupp enru arivom yaam”, ” the enemies of those  who recite Tiruppugazh will be destroyed”- Vel Vaguppu,etc.)

(Care: In such cases, the ‘enemies’ are to be understood as our own lower nature, dominated by the ego, the 6 bad qualities like kama, krodha; the samsara itself, etc, and not referring to any personal enemies!) 

Tyagaraja & Direct Divine Inspiration

Sri Tyagaraja comes in this tradition. His real genius is not in his music, is not in the literary excellence of his language and lyrics, but in their capacity to make the reader or singer or listener understand and aspire to a higher consciousness, to make them feel blessed and  aspire for God-realisation. He was not a concert artiste, and he did not sing to please man- be he commoner or king. He sang to please God, and to express his own state of God-experience  in which he constantly dwelt. His music is great as art, but is greater as the vehicle  of expression of God-experience. For him music is the very body of God: nada tanum anisham, Sankaram; Sadhashiva maya magu Nada Onkaraswara, etc. 
 

Sri Tyagaraja was aware that his poetry was not due to his intelligence but a gift from God.

Manasa, mana samartyamemi, ‘O my mind, tell me what is our intelligence, what does it amount to’, asks Tyagaraja. And he acknowledges openly:

Bhukti mukti galgu nani kirtanamula bodhinchina…..( Dasarati, ni runamu- Todi)

It was Rama who taught him the excellent kirtanas, which confer both the happiness in this world and also liberation.That is the power and greatness of Tyagaraja Kirtanas, unmatched by any others. We have seen earlier how Tyagaraja gives the phalasruti for his Prahlada Bhakti Vijaya kirtanas. In a similar manner, he sings the phalasruti for his Nauka Charita kirtanas.

Tyagaraja krutaam punyam

Katham saadhu manoharaam

Ye srunvanti nara loke

Tesham Krishna: praseedati.

Lord Krishna will bless those who in this world listen to this sacred story which is written by Tyagaraja and which is dear to ( gladdens ) the heart of good souls. 

This is the power and grace of poetry blessed by Divine inspiration, and not arising due to mere human intelligence or genius. This is like a perennial river in which we all can bathe and be blessed! It is a balm to troubled minds.

tag- Tyagaraja -7

To be continued …………………………………

WRITTEN BY S NAGARAJAN                     

Post No.7983

Date uploaded in London – – – 16 May 2020   

Contact – swami_48@yahoo.com

Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.

By ச.நாகராஜன்

பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவருக்கு ஒரு கசப்பான அனுபவம் ஒரு தட்டானுடன் ஏற்பட்டது போலும்!

அதை மனதில் வைத்துப் புழுங்காமல் ஒரு பாடலைப் பாடி விட்டார்.

சிவ பக்தரான அவருக்கு வந்தது ஒரு சந்தேகம் – செம்பொன் மேருமலையைக் கொண்ட சிவபிரான் அப்படிப்பட்ட சொக்கத் தங்கமே மலை போல் குவிந்திருக்க அதிலிருந்து ஒரு துளியைக் கூட ஆபரணமாகச் செய்து அணியாமல் பாம்பை ஏன் அணிய வேண்டும்?

சிந்தித்தார், கிடைத்தது ஒரு விடை. அதைப் பாடலாகப் பாடினார் இப்படி:

ஒட்டாக ஒட்டியுங் காற்பொன்னின் மாப்பொன் னுலோபமதாய்,

வெட்டாதி ரான்பணி செய்யாதிரான் செம்பொன் மேருவினைக்

கட்டாகக் கட்டிக் கடுகள வாய்நிறை காட்டவல்ல

தட்டானுக் கஞ்சியல் லோவணிந் தான்சிவன் சர்ப்பத்தையே

பாடலின் பொருள் :

ஒட்டாக ஒட்டியும் – பற்று உண்டாக ஒட்டியும்

கால் பொன்னில் – கால் வராகன் எடையுள்ள பொன்னில்

மாப்பொன் – ஒரு மா வராகன் எடைப் பொன்னை

உலோபமதாய் வெட்டாது இரான் – லோபமாக ஏமாற்றாமல் இருக்க மாட்டான்

பணி செய்யாதிரான் – ஆபரணங்களைச் செய்யாமல் இருக்க மாட்டான்

செம்பொன் மேருவினை – செம்பொன் மலையாகிய மேரு மலையை

கட்டாகக் கட்டி – கட்டாகக் கட்டி

கடுகு அளவாய் – ஒரு சிறு கடுகின் அளவாக

நிறை காட்டவல்ல – எடையைக் காட்ட வல்ல

தட்டானுக்கு அஞ்சி அல்லோ – தட்டானுக்குப் பயந்து  அல்லவா

அணிந்தான் சிவன் சர்ப்பத்தையே – சிவபிரான் பாம்பை அணிந்தான்!

வெள்ளி மலை, பொன் மலை ஆகியவற்றைக் கொண்ட சிவபிரான்,அதை ஆபரணம் செய்ய தட்டானிடம் கொடுத்தால் அவன் அதைத் தட்டித் தட்டிக் கடுகளவாகக் காண்பிப்பான் என்பதற்கு பயந்தே, பாம்பைத் தன் ஆபரணமாக அணிந்தான் போலும்!

*

பாண்டியன் சிவபிரானைப் பிரம்பால் அடித்ததை நினைத்து வருந்தினார் புலவர்.

பாடல் பிறந்தது இப்படி:-

மண்ணென்ற மண்டல மெல்லாம் புரக்கும் வழுதி சற்றும்

தண்ணென்ற நெஞ்சந் தரித்தில னேதனு வேடனெச்சில்

உண்ணென்ற போதுண் டவர்சொக்கர் பாதியுடலம்பச்சைப்

பெண்ணென் றறிந்து மடித்தா னெவ்வாறு பிரம்பு கொண்டே!

பாடலின் பொருள் :

மண்ணென்ற -மண் உலகம் என்று சொல்லப்பட்ட

மண்டலம் எல்லாம் – ராஜ்யத்தை எல்லாம்

புரக்கும் வழுதி  – காக்கின்ற பாண்டிய மன்னன் வழுதி

சற்றும் தண்ணென்ற நெஞ்சம் தரித்திலனே  – சற்றாவது குளிர்ந்த மனத்தை உடையவனாக இல்லாமல் இருக்கிறானே!

தனு வேடன்  -வில்லைக் கொண்ட வேடனாகிய கண்ணப்பன்

எச்சில் உண் என்ற போது உண்டவர் சொக்கர் – எச்சிலை உண் என்று சொன்ன போது அதை உண்டவர் சொக்கேசர் (சிவபிரான்)

பாதி உடலம் – (அவர் உடம்பில்) பாதி உடம்பு

பச்சைப் பெண் என்று அறிந்தும் – பச்சைப் பெண்ணாகிய உமாதேவி என்று அறிந்தும் கூட

பிரம்பு கொண்டே எவ்வாறு அடித்தான் -பிரம்பைக் கொண்டு எப்படித்தான் அடித்தானோ!

வேடன் கண்ணப்பன் அன்பினால் எச்சிலை உண் என்று சொல்ல அதை மனமுவந்து ஏற்றவன் சிவபிரான். அப்படிப்பட்ட சிவபிரானின் பாதி உடம்பை உமா தேவி கொண்டிருக்கும் நிலையில் வழுதி மன்னன், சிவனை எப்படித்தான் அடித்தானோ என்று வியக்கிறார் புலவர்.

***

பெருமை பல வாய்ந்த சிவபிரானுக்குத் தன் மீது சிறிது கூட இரக்கம் இல்லையே, அருள் தரக் கூடாதா என்று ஏங்குகிறார் புலவர். அது பாடலாக வடித்தது இப்படி:-

குதியால் நமனை யுதைத்துள்ளங் காலினிற் கூனிமிர

மதிராகந் தேய்த்தவ் விலங்கேசம் மாமுடி பத்துநக

நுதியால் மிதித்து முயலகன் மேனி நுறுங்க வின்னும்

மிதியாநின் றாலரு ளெங்கேசொக் கேசர்தம் மெல்லடிக்கே

பாடலின் பொருள் :-

குதியால் நமனை உதைத்து – குதிகாலினால் நமனைஉதைத்து

உள்ளங் காலினில் – உள்ளங்காலினால்

கூன் நிமிர – கூன் நிமிரும்படி

மதி ஆகம் தேய்த்து – சந்திரனின் உடம்பைத் தேய்த்து

அவ் இலங்கேசன்  மாமுடி பத்து நக நுதியால் மிதித்து – அந்த இலங்கை அரசனான இராவணனின் தலை முடி பத்தையும் நகத்தின் நுனியால் அழுத்தி மிதித்து

முயலகன் மேனி நுறுங்க – முயலகனின் உடல் நுறுங்கும்படி செய்து

இன்னும் மிதியா நின்றால் – இப்படி பல காரியங்களைச் செய்தும் இன்னமும் மிதிப்பதை நிற்காமல் இருந்தால்

சொக்கேசர் தம் மெல்லடிக்கே அருள் எங்கே – சொக்கேசப் பெருமானின் திருவடிக்கு அருள் எப்படி வரும்!

சிவபிரானின் திருவடிகளுக்கு ஏகப்பட்ட வேலைகள்! நமனை உதைப்பது, சந்திரனின் கூன் நிமிர உடலைத் தேய்ப்பது, இராவணனின் பத்து மகுடங்களையும் நக நுனியால் அழுத்துவது, முயலகனை நுறுங்கச் செய்வது என்று இப்படி பல வேலைகள் இருந்தால் எனக்கு அவர் பாதம் பிடிக்க வாய்ப்பு இல்லையே!  (அவருக்கு இந்தச் செயல்களுக்கே நேரம் போதவில்லையே!) எனக்கு சொக்கேசரின் அருள் எங்கே இருந்து வரும்!

புலவரின் அங்கலாய்ப்பு நியாயம் தானே!

tags — சிவபிரான், பாம்பு, சொக்கநாதப் புலவர்.

***