Written by S.NAGARAJAN

Date: 16 NOVEMBER 2017

Time uploaded in London- 6-27 am

Post No. 4400

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures are not related to the story.

தமிழ் இன்பம்

25-10-2017 அன்று வெளியான கட்டுரை எண் 4333 – ‘பயறு மிளகான கதை’- கொங்கு மண்டலப் பெருமையைக் கூறும் ஒன்று.

வெண்மைப் பெண்மணி தமிழ்ச் சங்கம் அமைத்தது!

ச.நாகராஜன்

கொங்கு மண்டலம் பல விசித்திரமான சம்பவங்களைக் கொண்ட தங்க மண்டலம்.

அந்த வியத்தகு சம்பவங்களில் வெண்மைப் பெண்மணி சம்பவமும் ஒன்று.

அதைப் போற்றி கொங்கு மண்டலப் பெருமைகளில் ஒன்றாக அதையும் தன் கொங்குமண்டல சதகத்தில் சேர்த்துப் பாடியுள்ளார் கார்மேகக் கவிஞர்.

அந்தப் பாடல் வருமாறு:

காடையிற் சேடக் குலத்தான் மகள்மெய்க் கழுவறைந்து

மேடையிற் சங்கப் பலகையுண் டாக்கிநல் வேப்பமலர்த்

தோடையும் பாடகக் காங்கேயன் றன்னைச் சுமந்துபெற்று

மாடையு நேர்தெய்வப் பேறுபெற் றாள்கொங்கு மண்டலமே

(கொங்கு மண்டல சதகம் – பாடல் எண் 75)

பாடலின் பொருள் :- சேடர் குலத் தலைவனின் மகள், நட்ட கழுவிற் சத்தயம் செய்து, சங்கப் பலகை உண்டாக்கி, வேப்ப மாலை பெற்ற பாடகம் அணிந்த, இளமையனான காங்கேயனைப் பெற்று பெரும் புகழ் பெற்றாள். அவள் இருந்ததும் கொங்கு மண்டலத்திலேயே என்பதாம்.

இந்தப் பாடல் சுட்டிக் காட்டும் வரலாறு சுவையான ஒன்று.

காங்கேய நாட்டுக் காடையூரில் கொங்கு வேளாளரில் சேட குலத் தலைவனுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது.

அந்தப் பெண் குழந்தை பிறவியிலேயே வெண்மையாக இருந்தது. அவள் வளர்ந்து பெரியவள் ஆனாள்.

கீழ்கரைப் பூந்துறை நாட்டுக் கருமாபுரத்திலிருந்து வந்திருந்த பொருளந்தை குலத்து வாலிபன் ஒருவனுக்கு அவள் மணம் முடித்துக் கொடுக்கப்பட்டாள்.

விவாக கால ஒப்பந்தப்படி  காடையூரில் காணி முதலிய உரிமைகளை அந்த வெண்மைப் பெண்ணின் சகோதரர்கள் கொடுக்க மறுத்து விட்டனர்.

சபை கூடியது. அந்தச் சபையில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானப் படி, நட்ட கழுவில் அந்த வெண்மைப் பெண்மனி  கையறைந்து சத்தியம் செய்தாள். தன் உரிமைகளை அடைந்தாள்.

அந்தப் பெண்மணியின் குழந்தைக்குக் கல்லி கற்பிப்பதற்காக, சில தேர்ந்த தமிழ்ப் புலவர்களைக் கூட்டி அந்தப் பெண்மணி ஒரு தமிழ்ச் சங்கத்தை உருவாக்கினாள்.

அந்தப் புலவர்களிடம் தமிழ் கற்ற சிறுவன் பாண்டிய வீரனின் படையில் சேர்ந்தான்.

போருக்குச் சென்ற அவன், பாண்டியன் படைக்கு வெற்றி பெற்றுத் தந்தான்.

அதனால் மகிழ்ந்த பாண்டிய மன்னன் அவனுக்குக் காங்கேய்ன் என்ற பட்டத்தைத் தந்ததோடு அரச சின்னங்களான மாலை, கொடி ஆகியவற்றைக் கொடுத்துக் கௌரவித்தான்.

இதுமட்டுமல்லாமல் பின்பு இம்முடிக்காங்கேயன் – மன்றாடி என்ற பட்டத்தை இவன் சந்ததியினர் பெற்றனர்.

இப்படிப்பட்ட வியத்தகு சம்பவம் நிகழ்ந்தது கொங்கு மண்டலத்தில் தான் என்று வியந்து பாடுகிறார் கவிஞர்.

தமிழரின் வீரத்திற்கும் தமிழ்ப் பற்றிற்கும் கொங்கு மண்டலம் இது போன்ற ஏராளமான சம்பவங்களைச் சான்றாகத் தருகிறது.

***

Written by S.NAGARAJAN

Date: 2 NOVEMBER 2017

Time uploaded in London- 5-58 am

Post No. 4358

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

அதிசய பூ

இது தான் இந்தியா – ஜெஃப்ரி ஃபர்னாலின் அனுபவக் கூற்று!

ச.நாகராஜன்

 
Jeffery Farnol

பிரபல ஆங்கில காதல் கதை மன்னரான ஜெஃப்ரி ஃபர்னால் சுவையான காதல் அட்வென்சர் கதைகளை எழுதி உலகைக் கவரந்தவர்.

இங்கிலாந்தில் 1878ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 10ஆம் தேதி பிறந்த ஃபர்னால் இயல்பாகவே கலை உள்ளம் படைத்தவர். அவருக்குச் சிறு வயது முதலே எழுதும் கலை இயல்பாக வந்தது.

சார்லஸ் டிக்கன்ஸ், ராபர்ட் லூயி ஸ்டீவன்ஸன் ஆகியோரின் நாவல்களால் அவர் பெரிதும் கவரப்பட்டார்.

பல கவிதைகளையும் கதைகளையும் எழுத ஆரம்பித்தார். அவரது  தி ப்ராட் ஹைவே (The Broad Highway – 1910) என்ற நாவலை அமெரிக்காவில் பதிப்பகங்களுக்கு அனுப்பினார்.ஆனால் அவை அந்த நாவலை ஏற்க மறுத்துத் திருப்பி அனுப்பின.

உடனடியாக தனது மாமியாருக்கு அதை அனுப்பினார். அவர் இங்கிலாந்தில் இருந்தார்.இங்கிலாந்தில் அது வெளியிடப்பட்டது. மறு ஆண்டு அமெரிக்கப் பதிப்பாளர்களும் அதை ஏற்றுக் கொண்டனர்.

தொடர்ந்து பத்து வருட காலம் முதலிடத்தைப் பிடித்து அந்த நாவல் சாதனை படைத்தது.

தொடர்ந்து தி அமெச்சூர் ஜெண்டில்மேன் உள்ளிட்ட ஏராளமான ரொமான்ஸ் நாவல்களை அவர் எழுதினார்.

அவர் 1936ஆம் ஆண்டு இந்தியாவிற்கு வந்தார். மர்மமான இந்த தேசத்தைப் பார்த்து வியந்தார். மறுபிறப்பில் அவருக்கு நம்பிக்கை உண்டு.

8-4-1936இல் தி ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிகைக்கு அவர் பேட்டி கொடுத்தார்.

அதில் அவர் கூறியது:

“India has mystified me. It is more beautiful than I could imagine or dream of. I am charmed by the life of the country, specially the villages, I believe in the Law of Karma, but I do not believe that men can ever be born as animals. It is impertinent for any one visiting India for a few weeks, or even months, to write a book on the life or people of India. This mighty land goes far beyond the understanding of any mere sojourner.”

“இந்தியா என்னைத் திகைக்க வைத்தது. நான் கற்பனை செய்ததை விட, கனவு கண்டதை விட, அது மிக அழகானது. இந்த நாட்டில் உள்ள வாழ்க்கை முறையால் நான் கவரப்பட்டேன். குறிப்பாக கிராமங்களில் உள்ளோரின் வாழ்க்கை முறையால். எனக்கு கர்ம பலன் கொள்கையில் நம்பிக்கை உண்டு. ஆனால் மனிதன் ஒரு போதும் மிருகமாகப் பிறக்கமுடியாது என்று நம்புகிறேன். சில வாரங்களோ அல்லது, ஏன், சில மாதங்களோ கூட இந்தியாவைச் சுற்றிப் பார்க்க வருகை புரியும் ஒருவர் இங்குள்ள வாழ்க்கை முறை பற்றியோ அல்லது மக்களைப் பற்றியோ எழுதுவது என்பது பொருத்தமற்றது. தற்காலிகமாக ஊர் சுற்றிப் பார்க்க வரும் ஒருவரது புரிதலுக்கு மிக மிக அப்பாற்பட்டது இந்த பிரம்மாண்டமான தேசம்.”

‘புரிந்து கொள்ள முடியாத மர்ம தேசமாக இருப்பது இந்தியா’ என்பதை மிக அழகாகப் புரிந்து கொண்ட ஃபர்னால் மன மகிழ்ச்சியுடன் இந்தியாவைச் சுற்றிப் பார்த்தார். மக்களைப் புரிந்து கொண்டார். மறுபிறப்பில் தனக்குள்ள நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினார்.

இது போல ஏராளமான அயல் நாட்டவர் வியக்கும் வாழ்க்கை முறை இந்திய வாழ்க்கை  முறை என்பது குறிப்பிடத்தகுந்தது.

***

Written by London Swaminathan

Date: 28 October 2017

Time uploaded in London- 7-32 AM

Post No. 4343

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

1.நான் மறை என்றால் நான்கு வேதங்கள்: ருக், யஜூர், சாமம், அதர்வணம்.

2.நான் மறை என்றால்  – சொல்ல வரும் விஷயங்களை நேரில் சொல்லாமல் மறை பொருளில் (SYMBOLIC LANGUAGE, CODED LANGUAGE, SECRET LANGUAGE) நவில்வது என்று பொருள்; மறை = மறைத்துச் சொல்லுதல்

3.நான் மறை என்றால் – உலகம் அறியாத- மறை பொருளை– இறைவனைப் பற்றிச் (OMNIPRESENT, OMNISCIENT, OMNIPOTENT FORCE) சொல்லும் நால் வேத மந்திரங்கள்.

4.நான் மறை என்றால்- இந்த மந்திரங்களை மூன்று ஜாதியினர் மட்டுமே — அந்தணர், அரசர், வணிகர்– ஆகிய மூன்று ஜாதியினர் மட்டுமே அறியலாம் பிறருக்கு அறிய முடியாதபடி– அதாவது மாக்ஸ்முல்லர், கால்டுவெல் போன்ற மிலேச்சர்களுக்குத் தெரிவிக்கக்கூடாததாக மறைத்து வைக்கப்பட்டது. ஆரம்ப காலத்தில் பிராமணர்கள், வெள்ளைக்கார பறங்கித் தலையர்க்கு வேதம் கற்றுததர மறுத்தனர். பின்னர் பேரசைக்காரப் பார்ப்பனர்கள் சிலர் அவர்களுக்கு சம்ஸ்கிருதமும் வேதமும் கற்பித்தனர்.

5.நான் மறை என்றால் “நான்” என்னும் அஹம்காரம் “மறை”யும் பொருளைச் சொல்லும் உபநிஷதங்கள் அடங்கிய தொகுதி- அதாவது அதுவே வேதத்தின் அந்தம் (முடிபு, துணிவு)- வேதாந்தம்!

யான் எனது என்னும் செறுக்கு அறுப்பான் வானோர்க்கு

உயர்ந்த உலகம் புகும் (குறள் 346)

யான்= அஹம்+காரம் (அஹம் என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லுக்கு தமிழில் நான்)

எனது= மம+காரம் ( மம என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லுக்கு “என்”னுடையது என்று பொருள்.

நான் மறைகளும் புரிந்துவிட்டதா?

–சுபம்-

Written by S.NAGARAJAN

Date: 26 October 2017

Time uploaded in London- 7-42 am

Post No. 4336

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

அதிசய பூமி

இது தான் இந்தியா! – ஜிம் கார்பெட்டின் அனுபவம்! – 1

ச.நாகராஜன்

ஜிம் கார்பெட்டை அறியாத இயற்கை ஆர்வலர் இருக்க முடியாது.

வனங்களைக் காக்க வேண்டும் என்பதில் அயராது உழைத்தவர். அதே சமயம் மக்களுக்குத் துன்பம் விளைவித்த ஆட்கொல்லிகளைச் (Man eating Tigers) சுட்டு வீழ்த்தியவர்.

அவர் இந்தியாவை நேசித்தார். இந்திய மக்களும் அவருக்கு உரிய மரியாதை கொடுத்தனர்.

அவரது ‘மை இந்தியா’ (Jim Carpett’s My India) மிகவும் அருமையான நூல். அதிலிருந்து ஒரு சம்பவத்தை இங்கு தருகிறோம்.

மொழியாக்கம் சொல்லுக்குச் சொல்; வரிக்கு வரி அப்படியே ஆக்கப்படவில்லை. சரளமான சுருக்கமாக இதைக் கொள்ளலாம்.

இதோ அவரது சொற்களிலேயே அவரது அனுபவம்:

*

பயணிகளை ஏற்றி வந்த நீராவிப் படகு சமாரியா காட்டிற்குச் (Samaria Ghat) சற்று தாமதமாகத் தான் வந்தது. பயணிகள் வேகவேகமாக இறங்கி மரத்தாலான பாலத்தைக் கடந்து ப்ராட்கேஜ் ட்ரெயினைப் பிடிக்க விரைந்ததை படகுத்துறையிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அவர்களுக்காக ட்ரெயினைச் சற்று தாமதமாகப் புறப்படுமாறு ஏற்பாடு செய்திருந்தேன்.

கடைசியாக படகிலிருந்து இறங்கியவர் ஒரு ஒல்லியான மனிதர். கண்கள் இடுங்கி இருந்தன. அவரது ஒட்டுப் போட்டிருந்த பேண்ட் ஒரு காலத்தில் வெள்ளையாக இருந்திருக்க வேண்டும். கையில் ஒரு வண்ண கர்சீப்பில் முடிச்சிடப்பட்ட மூட்டை முடிச்சு ஒன்று இருந்தது.

கையைப் பிடிக்க ஏதுவாக இருந்த கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு மிக மெதுவாக  நதியிலிருந்து இறங்கினார். மிகவும் மோசமான உடல்நிலை அவருடையது என்பது தெரிந்தது.

கங்கை நீரை முகத்தில் தெளித்து முகத்தை அலம்பிக் கொண்ட அவர், மூட்டையிலிருந்து ஒரு துண்டைக் கீழே போட்டு பரப்பி படுத்துக் கொண்டார் – கால்கள் கங்கை நீரில் இருக்கும்படி!

எஞ்சின் விஸில் சத்தம் ஊதியது. வண்டி கிளம்பும் மணி அடித்தது. ஆனால் அவர் நகரவே இல்லை. ட்ரெயினைப் பிடிக்கும் உத்தேசம் அவருக்கு நிச்சயம் இல்லை என்பது இதிலிருந்து தெரிந்தது.

அவரிடம் சென்று நான் அவர் ட்ரெயினைத் தவற விட்டு விட்டார் என்று கூறிய போது, அவர், “எனக்கு ட்ரெயினே தேவை இல்லை, சாஹிப், நான் செத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்றார்.

அது மாம்பழ சீஸன் காலம். உக்கிரமான கோடை காலம்.

காலரா தனது உச்ச கட்ட தாண்டவத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தது. அந்த மனிதர் நடைபாதையில் மெதுவாக் நடந்து வருகையில் அவர் ஒரு வேளை காலராவினால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கிறாரோ என்று சந்தேகப்பட்டேன். அவரது நோய்வாய்ப்பட்ட தோற்றத்தைக் கண்டபோது என் சந்தேகம் உறுதியானது.

நான் கேட்டதற்கு பதிலாக அவர் தான் தன்னந்தனியாகவே பயணம் செய்து கொண்டிருப்பதாகவும் மொகமே காட்டில் (Mokameh Ghat) அவருக்கு ஒரு நண்பரும் இல்லையென்றும் சொன்னார்.

ஆகவே அவரை கையைப் பிடித்து இருநூறு கஜ தூரம் வழி நடத்திச் சென்றேன். எனது பங்களாவையும் கங்கை நதியையும் பிரிக்கும் எல்லை அது.

அவரை எனது பங்கா கூலிகள் தங்கும் விடுதியில் அமரவைத்து ஆசுவாசப்படுத்தினேன். அந்த விடுதியில் அப்போது யாரும் இல்லை. காலியாகத் தான் அது இருந்தது. எனது வேலைக்காரர்கள் தங்கும் விடுதியிலிருந்தும் அது தனிப்பட்டுத் தான் இருந்தது.

மொகமேகாட்டில் தான் நான் கடந்த பத்து வருட காலமாக வாசம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். அங்கு பெரிய ஒரு வேலைக்காரர் பட்டாளத்திற்கு வேலை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சிலர் நான் அவர்களுக்கென கட்டியிருக்கும் விடுதியில் தங்கி இருக்கின்றனர். அதன் மேற்பார்வையையும் நான் தான் செய்து வந்தேன். மற்றவர்கள் சுற்றுப்புறத்தில் இருந்த கிராமங்களில் வசித்து வந்தனர்.

எனது ஆட்களிடமும் சுற்றுப்புற கிராம மக்களிடமும் காலரா செய்த கொடுமையை நான் கண்ணாரக் கண்டு விட்டேன். அந்த கெட்ட வியாதி ஒருவேளை என்னைப் பிடிக்குமானால் ஒரு நல்ல மனிதர் என் மீது இரக்கம் கொண்டு என் நெற்றியில் ஒரு புல்லட்டை சுடட்டும் அல்லது நினைவை இழக்கும் வண்ணம் கஞ்சாவைத் தரட்டும் என்று நான் வேண்டியவாறு இருந்தேன்.

காலராவினால் ஒவ்வொரு வருடமும் இறந்ததாகச் சொல்லப்படும் பல்லாயிரக் கணக்கானோரில் அனைவருமே காலராவினால் இறக்கவில்லை அதில் குறைந்தபட்சம் பாதிப் பேராவது பயத்தினாலேயே செத்து விட்டனர் என்று நான் கூறியதை நீங்கள் உட்பட பலரும் ஆமோதிப்பீர்கள்.

வெளிநாட்டிலிருந்து கொஞ்ச காலத்திற்கோ அல்லது நீண்ட காலத்திற்கோ பயணமாக வரும் பயணிகளுக்கு மாறாக இந்தியாவிலேயே வாழும் நாம் அனைவரும் விதியை நம்புபவர்கள் – அதனால் ஒருவனுக்கு ‘வேளை வரும் வரையில்’ அவன் இறக்க மாட்டான் என்று நம்புபவர்கள்.

இதனால் நாம் எல்லோரும் கொடூரமான தொத்து வியாதிகளை அலட்சியம் செய்பவர்கள் என்று அர்த்தமில்லை. காலரா நாடெங்கும் படை எடுத்துப் பரவி இருந்தது. அது தொத்து வியாதியாகப் பரவும் சமயத்தில் பலர் பயத்தினாலேயே இறந்தனர் – வியாதி பீடிக்கப்படாமலேயே!

என பங்கா கூலிகள் விடுதியில் தங்கி இருந்த அந்த மனிதர் காலராவினால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தார் என்பதில் எந்த வித சந்தேகமும் இல்லை. ஒரு வேளை அவர் தப்பிப் பிழைக்க வேண்டுமென்றால் அவரது நம்பிக்கையும் என் கத்துக்குட்டி சிகிச்சையும் தான் அவரைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

ஏனெனில் மருத்துவ சிகிச்சை என்பது பல மைல்கள் தள்ளி அப்பால் இருந்தது. அங்கு தான் ஒரு முரட்டு டாக்டர் இருந்தார். அவரது கடுமை அவரது திறமையற்ற தன்மைக்குச் சமமாகவே இருந்தது.

என்னால் வழக்கமாக ட்ரெயினில் அனுப்பப்படும் பயிற்சிகால க்ளர்க் (Probational Clerk) ஒருவர் என்றோ ஒரு நாள்அவரது கர்ண கடூரமாகப் பேசும் தொண்டையை அறுத்து அவரை இலேசான இந்தக் கொடுமை மூலம் ‘விடுவித்து’ விடுவார் என்றே நான் நம்பிக் கொண்டிருந்தேன். அந்த அளவுக்கு அவர் அனைவரின் வெறுப்பையும் சம்பாதித்து வைத்திருப்பவர்!

எனது க்ளர்க், டாக்டர் மற்றும அவரது மனைவியின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமாக ஆகி இருந்தார். அவர்கள் இருவரும் நடத்தை கெட்டவர்கள். எகிப்திய சுக போகங்களையும் இந்தியாவில் மொகமேகாட்டிற்கு வருவதற்கு முன்னர் தாங்கள் அனுபவித்த இன்ப சுகங்களையும் இப்போது இழந்து விட்டோம் என்றும் க்ளர்க்கிடம் அவர்கள் கூறி இருந்தனர். இந்த தகவல் க்ளர்க்கைச் சிந்திக்க வைத்தது.

சில நாட்கள் கழிந்தன. நீராவிப் படகு மொகமேகாட்டிலிருந்து கடைசியாகப் புறப்படுவதற்குச் சற்று முன்னர் டாக்டருக்கு ஒரு கடிதம் கொடுக்கப்பட்டது.

அதைப் படித்த டாக்டர் தன் மனைவியிடம் சமாரியா காட்டிற்கு அவசரமாக ஒரு கேஸைப் பார்ப்பதற்குச் செல்ல வேண்டும் என்றும் இரவு முழுவதும் அங்கு இருக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் தெரிவித்தார்.

வீட்டை விட்டு வெளியே மரங்கள் அடர்ந்த இடத்தில் அவரை க்ளர்க் சந்தித்தார். மிக மிக இரகசியமாக அவர் ஒரு கட்டிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு அதில் இருந்த காலியான அறைக்கு அவர் கூட்டி வரப்பட்டார். அந்தக்  கட்டிடத்தில் தான் எனது வேலையாட்களில் ஒருவன் சில நாட்களுக்கு முன்னால் நிலக்கரி வாயுவினால் ஏற்பட்ட விஷத்தால் செத்திருந்தான்.

அந்த அறையில் டாக்டர் சற்று நேரம் காத்திருந்தார். அந்த அறையில் ஒரு கனமான கதவு இருந்தது. ஒரே ஒரு ஜன்னலும் இருந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து அறைக் கதவு திறந்தது. முகத்திரை இட்ட ஒரு ஆள் அறையில் நுழைந்தான், பிறகு கதவு வெளியில் பூட்டப்படும் சப்தம் கேட்டது.

அன்று குட்ஸ் ஷெட் வழியாக இரவு சற்று தாமதமாக வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது க்ளர்க்கும் அவரது டியூடியை அடுத்து ஏற்க வரும் சகாவும் மிகவும் கிளர்ச்சியூட்டப்பட்ட விதத்தில் பேசுவதைக் கேட்டேன்.

மறு நாள் காலை நான் வேலைக்கு வரும் வழியில் அந்த அறையின் முன் பெருங்கூட்டம் ஒன்று கூடி இருப்பதைக் கண்டேன்.

அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு அப்பாவி மனிதர் அங்கு யாரோ ஒருவர் அடைக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் வெளியில் பூட்டு போடப்பட்டிருப்பதாகவும் கூறினார்.

உடனே எனது ஆட்களில் ஒருவரை அழைத்து ஒரு சுத்தியலைக் கொண்டு அந்தப் பூட்டை உடைக்குமாறு கூறி விட்டு என் வ்ழியில் விரைந்தேன். ஏனெனில் அது உடைக்கப்படும் போது அதில் இருப்பவர் படும் பாட்டைக் காண நான்

ஆசைப்படவில்லை. சட்டபூர்வமான எனது வேலைக்குச் சென்று விட்டேன்.

அன்றைய எனது டயரியில் மூன்று குறிப்புகள் என்னால் எழுதப்பட்டன.

• டாக்டரும் அவரது மனைவியும் அவசரமான சொந்த விஷயம் காரணமாக வெளியூர் சென்று விட்ட்னர்.
• பயிற்சி காலத்தில் வேலை பார்த்து வந்த க்ளர்க் ஷிவ் தேவ் டேலி க்ளர்க்காக (Tally Clerk) (நிரந்தர வேலை) மாதம் இருபது ரூபாய் ஊதியத்தில் நியமிக்கப்பட்டார்.
• கதவில் இருந்த பூட்டு, பாட் லாக் எஞ்சின் ஏறி சேதம் அடைந்ததால் புதிய பூட்டு, புதிய பாட் லாக் அறைக்குப் போடப்பட்டன,

மொகமேகாட் பகுதி கடைசி கடைசியாக அந்த டாக்டரையும் அவர் மனைவியையும் பார்த்தது அப்போது தான். மருத்துவப் பதவிக்கு களங்கம் விளைவிக்கும் அந்த மனிதரை அதற்குப் பின்னர் அந்தப் பகுதியிலேயே யாரும் பார்க்கவில்லை!

என்னிடம் ஏற்கனவே காலரா நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த மூன்று நோயாளிகள் இருந்ததால் புதிதாக வந்த மனிதருக்கு சிகிச்சை அளிக்க எனக்குப் போதுமான நேரம் இல்லை. என் வேலையாட்களிடமிருந்தோ நான் எந்த ஒரு விதமான உதவியையும் எதிர்பார்க்க முடியாது,. ஏனெனில் அவர்கள் ஜாதி வேறு, வந்தவரின் ஜாதி வேறு. அத்துடன் அவர்களை உதவி செய்ய அழைத்தால அவர்களுக்கு இந்த தொத்து வியாதி வந்தால், அதுவும் சரியாக இருக்காது.

என்ன செய்வது?

*** (தொடரும்)

Written by London Swaminathan

Date: 20 October 2017

Time uploaded in London- 11-00 am

Post No. 4319

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

தமிழ் மொழியில் ‘குறிப்பறிதல்’ Divining or Sensing from Appearances)  என்பது ஒரு சிறப்பு அம்சம். ஏனைய நாடுகளில் இதை ஒரு நல்ல விரும்பத்தக்க குணமாகப் போற்றவில்லை. ‘மந்திரிக்கழகு வரும்பொருளுரைத்தல்’ என்பது தமிழில் உள்ளதை அறிவோம். அவர் எப்படி வரும் பொருள் — நிகழப் போவனவற்றை — உரைப்பார்? அவருக்கு பிறர் மனதில் உள்ளதை அறியும் ஆற்றல் இருக்க வேண்டும். இதனால்தானோ என்னவோ வள்ளுவப் பெருமான் ‘குறிப்பறிதல்’ என்று அமைச்சியலில் ஒரு அதிகாரத்தை உருவாக்கி பத்துக் குறள்களில் கருத்து மழை பொழிந்துள்ளார். அது மட்டும் அல்ல; அத்தகைய ஆற்றல் உடையோரை கடவுள் நிலைக்கு உயர்த்திவிட்டார்! நாலடியார் என்னும் நூலிலும் இப்படி ஒரு கருத்து பாடப் படுகிறது.

முதலில் திருவள்ளுவர் அளித்த, தமிழ் வேதம் ஆகிய, திருக்குறளில் உள்ள கருத்துகளைக் காண்போம்:–

ஐயப் படாஅது அகத்தது உணர்வானைத்

தெய்வத்தோ டொப்பக் கொளல் (702)

பொருள்:–

சந்தேகத்திற்கு இடங் கொடுக்காமல், பிறர் மனத்தில் உள்ளதைக் குறிப்பால் உணர வல்லவனைத் தெய்வத்துக்கு சமமாக வைக்க வேண்டும்.

இது கொஞ்சம் மிகைப் படுத்தப்பட்ட தாகவே என்று தோன்றும். “வையத்துள் வாழ்வாங்கு  வாழ்பவன் வான் உறையும் தெய்வத்துள் வைக்கப்படும்” — என்று வள்ளுவன் சொன்னபோது அதை ராமன், கிருஷ்ணன், சம்பந்தர்  ஆகியோரை மனதில் வைத்து நாம் ஏற்றுக் கொண்டோம். ஆனால் அடுத்தவர் எதற்காக வந்திருக்கிறார்? அவர் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிபவரை தெய்வ நிலைக்கு உயர்த்தியது வியப்பைத் தரும்.

அத்தோடு நிற்காமல், அத்தகைய ஒருவரை எப்படியாகிலும், எவ்விலை கொடுத்தும் மந்திரிசபையில் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்:-

குறிப்பிற் குறிப்புணர்  வாரை உறுப்பினுள்

யாது கொடுத்தும் கொளல் (703) என்று பகர்வார்.

நம்மிடம் ஒருவர் திடீரென்று வந்து நம்மை இந்திரனே சந்திரனே, பாரியே, வா னில் இருந்து பொழியும் மாரியே என்று புகழ்ந்தால் நாம் சிரித்து மகிழ்வோம்; ஆனால் உள் மனது, எதற்காக இந்த ஆள் இப்படி, என்றும் இல்லாத் திருநாளாக இன்று மட்டும் புகழ்கிறான் என்று யோசிப்போம்; சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடாது; ஆதாயம் இல்லாமல் செட்டியார் ஆத்தோடு போக மாட்டார்; இதில் ஏதோ சூட்சுமம் இருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்வோம்.

ஆயினும் அவர் எதற்காக இப்படிப் புகழ்ந்தார் என்பதை அவர் வாயில் இருந்து வரும் வரை அறிய முடியாது. ஆனால் பிறர் மனதில் உள்ளதை முகக்குறிப்பின் மூலமும், நடை உடை பாவனை மூலமும் அறிபவர் மனிதரில் அரிதிலும் அரிது; ஆகையால் அத்தகையவர் கிடைத்தால் இரண்டு கைகளாலும் ‘சலாம்’ போட்டு அவரை அமைச்சர் ஆக்கி விடு என்று அரசர்களுக்கு அறிவுரை பகர்கிறார் வள்ளுவர்.

அடுத்தது காட்டும் பளிங்கு போல் நெஞ்சம்

கடுத்தது காட்டும் முகம் (706) – என்பதும் நமக்குத் தெரியும்.

ஒருவர் முகம் ‘கடுகடு, சிடு சிடு’ என்று இருந்தால் அவருக்கு நம் மீது ஏதோ கடுப்பு என்பதும், அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போலச் சிரித்தால் மகிழ்ச்சி என்றும் அறிவோம். ஆனால் அப்படி முகக் குறிப்பால் உணர்த்தாவிடினும் அறிபவன் அறிஞன்.

‘’கண்களே மனதில் உள்ளதைச் சொல்லிவிடும்’’– என்று சம்ஸ்கிருதத்தில் ஒரு பொன்மொழி உண்டு. சிசரோ என்ற அறிஞர் ‘’ஆத்மாவின் சித்திரமே ஒருவரின் முகம்’’ என்று சொல்லுவார். பரத நாட்டியத்திலும் முக பாவம் மூலம், குறிப்பாக கண் அசைவு மூலம், உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்திக் காட்டுவதையும் அறிவோம். ஆயினும் இப்படி வெளிப்படையாக இல்லாமல் ஆள் வந்தவுடனே, இவன் எதற்காக வந்திருக்கிறான், என்ன செய்யப் போகிறான், என்ன எதிர் பார்க்கிறான் என்று அறிபவன் சிறப்பிடம் பெருவான்.

இதை எதிரொலிக்கும் பாடல் நாலடியாரிலும் உள்ளது:–

ஆற்றும் துணையும் அறிவினை உள்ளடக்கி

ஊக்கம் உரையார் உணர்வுடையார் — ஊக்கம்

உறுப்பினால் ஆராயும் ஒண்மையுடையார்

குறிப்பின் கீழ்ப்பட்ட துலகு — நாலடியார்

பொருள்:-

தாம் மேற்கொண்ட செயலை, அது முடியும் வரை, மனத்தில் வைத்துக் கொண்டு, வெளிப்படையாக சொல்லாதவன் அறிஞன்; பிறர் முயற்சியினை அவர்தம் அ ங்கங்களின் குறிப்பினால் ஆராய்ந்து அறிவர் அறிஞர்; அத்தகையோரின் கீழ் உலகமே அடங்கிக் கிடக்கும்.

–சுபம்–