Written by S NAGARAJAN

Date: 18 MAY 2018

Time uploaded in London –  6-58 AM   (British Summer Time)

Post No. 5021

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

ஒசை இன்பம் கொண்ட வோர்ட்ஸ்வொர்த்தின் டாஃபோடில்ஸ் -2

ச.நாகராஜன்

3

1807ஆம் ஆண்டு முதல் முதலாக இந்தக் கவிதை அச்சிடப்பட்டது. ஆனால் 1815க்குள் இந்த அழகிய தனது கவிதையில் வோர்ட்ஸ்வொர்த் ஏராளமான மாற்றங்களைச் செய்தார். கருத்து நயம், ஓசை இன்பம் கொண்ட இந்த மாறுதல்களால் கவிதையின் மெருகு அற்புதமாகக் கூடியது.

அவர் செய்த மாறுதல்களைப் பார்ப்போம்.

நான்காம்  வரியில் இருந்த dancing என்ற வார்த்தையை golden  என்று அவர் மாற்றினார்.

A host, of dancing daffodils;

என்பது

A host, of golden daffodils;  என்று மாறியது.

அடுத்து ஐந்தாம்  வரியில் இருந்த along என்ற வார்த்தையை beside  என்று அவர் மாற்றினார்.

Along the lake, beneath the trees

என்பது

Beside the lake, beneath the trees என்று மாறியது.

அடுத்து ஆறாம்  வரியில் இருந்த ten thousand என்ற வார்த்தையை fluttering and என்று அவர் மாற்றினார்.

Ten thousand dancing in the breeze. என்பது

Fluttering and dancing in the breeze. என்று மாறியது.

அடுத்து பதினாறாம்  வரியில் இருந்த laughing என்ற வார்த்தையை jocund என்று அவர் மாற்றினார்.

இரண்டாவது செய்யுளாக – Stanzaவாக – உள்ள – வரிகள் 7 முதல் 12 முடிய உள்ள செய்யுள் புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்டது.

கடகடவென செய்யுளை வேகமாக தன்னிச்சையாக இயற்றி வந்த கவிஞர் They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

என்ற  21 மற்றும் 22 வரிகளை இயற்ற முடியாமல் தடுமாறினார்.

அவரது மனைவி மேரி உதவிக்கு வரவே அந்த வரிகள் பூர்த்தி செய்யப்பட்டது.

இப்போது முதலில் இருந்த கவிதையையும் மாற்றப்பட்ட கவிதையையும் படித்துப் பார்க்கலாம்.

முதலில் இருந்த கவிதை:

I wandered lonely as a cloud

That floats on high o’er vales and hills,

When all at once I saw a crowd,

A host, of dancing daffodils;

Along the lake, beneath the trees,

Ten thousand dancing in the breeze. (வரிகள் 1 முதல் 6)

The waves beside them danced; but they

Out-did the sparkling waves in glee:

A poet could not but be gay,

In such a laughing company:

I gazed—and gazed—but little thought

What wealth the show to me had brought: (வரிகள் 13 முதல் 18)

For oft, when on my couch I lie

In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.  (வரிகள் 19 முதல் 24)

மாற்றப்பட்ட கவிதை அதாவது இப்போது நாம் ரஸிப்பது :

I wandered lonely as a cloud

That floats on high o’er vales and hills,

When all at once I saw a crowd,

A host, of golden daffodils;

Beside the lake, beneath the trees,

Fluttering and dancing in the breeze. (வரிகள் 1 முதல் 6)

Continuous as the stars that shine

And twinkle on the milky way,

They stretched in never-ending line

Along the margin of a bay:

Ten thousand saw I at a glance,

Tossing their heads in sprightly dance. (வரிகள் 7 முதல் 12)

The waves beside them danced; but they

Out-did the sparkling waves in glee:

A poet could not but be gay,

In such a jocund company:

I gazed—and gazed—but little thought

What wealth the show to me had brought: (வரிகள் 13 முதல் 18)

For oft, when on my couch I lie

In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.  (வரிகள் 19 முதல் 24)

ஒரு அற்புதமான கவிதை உருவாவது என்பது சாதாரண விஷயமல்ல. அதை Daffodils நமக்கு உணர்த்துகிறது.

***                       முற்றும்

Written by S NAGARAJAN

Date: 17 MAY 2018

Time uploaded in London –  8-20 AM   (British Summer Time)

Post No. 5018

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

ஒசை இன்பம் கொண்ட வோர்ட்ஸ்வொர்த்தின் டாஃபோடில்ஸ் -1

ச.நாகராஜன்

1

ஆசை தரும் கோடி அதிசயங்கள்  கண்டதிலே

ஓசை தரும் இன்பம் உவமையிலா இன்பமன்றோ (குயில் பாட்டு – 194)

என்றான் மகாகவி பாரதி.

ஒசை நுட்பமானது. அதை உணர்பவர்களே நல்ல கலா ரஸிகர்கள். கவிதையை ரஸிக்க வல்லவர்கள்.

கவிஞர்கள் இந்த ஓசை நுட்பத்தில் கரை கண்டவர்கள்.

அவர்கள் மனமும் சிந்தனையும் சொற்களின் வாயிலாக உயர் கருத்துக்களை அள்ளித் தெளிக்கும் போது ஓசை நுட்பத்திற்கு உயரிய இடம் கொடுத்து படிப்போரை ஈர்த்து தன்னுடன் லயப்படுத்துவர்.

ஒரு சொல்லை இன்னொரு சொல்லால் மாற்றிப் போட முடியாதபடி கவிதை தருபவனே உண்மைக் கவிஞன். ஒரே அர்த்தம் தரும் பல சொற்கள் உண்டு. ஆனால் கவிஞன் அவற்றை எல்லாம் கருத்தில் கொண்டே தனது சொல்லைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்.

கோவில் மணியோசை தன்னைக் கேட்டதாரோ (கிழக்கே போகும் ரயில் 1978 வெளியீடு; இயற்றியவர் கவிஞர் கண்ணதாசன்)

என்ற பாட்டில் ஓசைக்குப் பதிலாக நாதம் என்ற சொல்லைப் போட்டு

கோவில் மணிநாதம் தன்னைக் கேட்டதாலே

என்று சொல்லிப் பாருங்கள். ரஸனை இடிக்கும்.

தேவன் கோவில் மணியோசை – இதுவும் திரைப்படப் பாடல் தான். (படம் மணியோசை-1962 வெளியீடு)

தேவன் கோவில் மணி நாதம் – கேட்கவே சரியில்லை.

சரி, நாதமென்னும் கோவிலிலே

ஞானவிளக்கேற்றி வைத்தேன்

ஏற்றி வைத்த விளக்கினிலே ….

(படம் : மன்மத லீலை; இயற்றியவர் கவிஞர் கண்ணதாசன்)

இதுவும் திரைப்படப் பாடல் தான்.

ஓசை என்னும் கோவிலிலே ஞான விளக்கு ஏற்றி வைத்தேன் ?!

ரஸனை இடிக்கிறது.

இந்தப் பாடலில் நாதம், நாதம் தான்; ஓசை, ஒசை தான்!

இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

அதனால் தான் கம்பன் வால்மீகியின் ராமாயணத்தைப் புகழும் போது

‘வாங்க அரும் பாதம் நான்கும் வகுத்த வான்மீகி என்பான்’ என்று கூறி வால்மீகி முனிவரின் பாதம் ஒன்றைக் கூட மாற்ற முடியாது என்று புகழ்ந்து கூறினான். ( ஒரு சுலோகத்திற்கு நான்கு பாதம் உண்டு. விருத்தச் செய்யுளிலில் நான்கு அடிகள் இருப்பது போல!)

ஆக இந்த ஓசை இன்பம் தமிழுக்கு மட்டும் அல்ல; ஆங்கிலத்திலும் இதர எல்லா மொழிகளிலும் கூட உண்டு.

ஆங்கிலக் கவிஞர்களும் இதில் வல்லவர்கள்.

எடுத்துக் காட்டாக வோர்ட்ஸ்வொர்த் எழுதிய அற்புதக் கவிதையான டாஃபோடில்ஸ் கவிதையைப் பார்ப்போம்.

இந்தக் கவிதை கீழே தரப் படுகிறது.

இதை எனது பழைய கால சேதுபதி ஹை ஸ்கூல் உபாத்தியாயர் திரு எம்.எஸ்.ஆர் என்பவர் செந்தமிழ் நாடென்னும் போதினிலே என்ற ராகத்தில் அழகுறப் பாடுவார்.

அதில் சொக்கிப் போன எங்களுக்கு பாடல் அப்படியே மனப் பாடம் ஆகி விட்டது!

ஓசை இன்பம் அப்படிப்பட்டது இந்தப் பாடலில்.

பாடலைக் கீழே முதலில் பார்ப்பொம். பிறகு ஓசை இன்பத்திற்கு வோர்ட்ஸ்வொர்த் என்ன செய்தார் என்பதைப் பார்ப்போம்.

2

I Wandered Lonely as a Cloud 

BY WILLIAM WORDSWORTH

I wandered lonely as a cloud

That floats on high o’er vales and hills,

When all at once I saw a crowd,

A host, of golden daffodils;

Beside the lake, beneath the trees,

Fluttering and dancing in the breeze. (வரிகள் 1 முதல் 6)

Continuous as the stars that shine

And twinkle on the milky way,

They stretched in never-ending line

Along the margin of a bay:

Ten thousand saw I at a glance,

Tossing their heads in sprightly dance. (வரிகள் 7 முதல் 12)

The waves beside them danced; but they

Out-did the sparkling waves in glee:

A poet could not but be gay,

In such a jocund company:

I gazed—and gazed—but little thought

What wealth the show to me had brought: (வரிகள் 13 முதல் 18)

For oft, when on my couch I lie

In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.  (வரிகள் 19 முதல் 24)

***

WRITTEN by London Swaminathan 

Date: 16 May 2018

Time uploaded in London – 7-37 am (British Summer Time)

Post No. 5016

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU

‘நான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்’ என்பர் சான்றோர்கள். யாம் பெற்ற துன்பம் பெறுக இவ் வையகம் என்பர் சிறியோர்கள். இதை விளக்க இதோ இரண்டு கதைகள். தமிழ் வேதம் தந்த வள்ளுவப் பெருமானும் பத்து குறள்களில் சிற்றினம் சேராமை நன்று என்று விளக்குகிறார்.

நல்லினத்தி  னூங்குந் துணையில்லை தீயினத்தின்

அல்லற் படுப்பதூஉம் இல் -குறள் 460

நல்லவர்களைத் துணையாகக் கொள்வதைவிடச் சிறந்தது உலகில் வேறு எதுவும் இல்லை. அதுபோல தீயவர்களைத் துணையாகக் கொள்வதைவிடத் தீங்கு எதுவும் இல்லை.

முதல் கதை

ஒரு ஊரில் சில வியாபாரிகள் இருந்தனர்; ஒருவருக்கொருவர் கில்லாடி; உண்மை என்பது வாயில் தப்பித் தவறியும் வராது. ஒரு நாள் அனைவரும் சந்தைக்குச் செல்லும் முன்னர், ஒரு பிள்ளையார் கோவிலுக்குச் சென்றனர். ஒரு வணிகனுக்குப் பேராசை. பிள்ளையார் தொப்புளில் காசு வைக்கும் பழக்கம் சில பக்தர்களுக்கு உண்டு என்பதை நினைத்து அங்கிருந்த பெரிய பிள்ளையார் சிலையின் தொப்புள் ஓட்டைக்குள் விரலை விட்டார். அங்கு ஒரு தேள் இருந்தது. அது சடக்கென்று அவர் விரலில் கொட்டியது. கடுமையான வலி. திருடனுக்குத் தேள் கொட்டினால் சொல்ல முடியுமா? பேசாமல் மூக்கின் அருகில் விரலைக் கொண்டு சென்று புன்னகைத்தார். எல்லோரும் என்ன என்ன? என்று ஆவலுடன் வினவினர்.

அந்த வணிகர் சொன்னார்:அடடா! என்ன வாசனை! என்ன வாசனை! கஸ்தூரி வாசனை, கோரோசனை வாசனை கமக்குது, கமக்குது என்றார்.

உடனே ஒருவர் பின் ஒருவராக வரிசையில் நின்று ஓட்டைக்குள் கையை விட்டனர். ஒவ்வொருவரையும் தேள் கொட்டியது. எல்லோரும் கஸ்தூரி வாசனை கமக்குது கமக்குது என்று ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்றிக் கொண்டு தன்னைதானே ஏமாற்றிக்கொண்டனர்.

XXXXX

சிற்றினம் அஞ்சும் பெருமை சிறுமைதான்

சுற்றமாச் சூழ்ந்து விடும் – குறள் 451

பொருள்

கீழ் மக்களைக் கண்டு அஞ்சி விலகிப்  போவார்கள் பெரியோர்; அற்பர்கள், அவர்களையே விரும்பி ஏற்றுக் கொள்வர்.

இரண்டாவது கதை

ஒரு ஊரில் வடை சுட்டு விற்கும் வியாபாரி அடுத்த ஊரில் வாரச் சந்தை கூடும் தினத்தன்று ஒரு கூடை நிறைய வடைகளை எடுத்துச் சென்றார்.

அவர் பாதி தூரம் செல்லும்போது அவரை ஒரு ரவுடிகள் கூட்டம் சூழ்ந்து கொண்டது.

ஏய்! கூடையில் என்ன? என்று கேட்டது.

இவர் கூடை நிறைய வடை என்றவுடன் கும்பலில் இருந்த ஒவ்வொரு ரவுடியும் ஆளுக்கு இரண்டு மூன்று தின்றுவிட்டு ஏப்பம் விட்டனர். காசு என்று கேட்டவுடன், முதுகிலும் கன்னத்திலும் நாலு அடி போட்டு விரட்டி விட்டனர். அவர் அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு சொந்த கிராமத்துக்கு விரைந்து வந்தார்.

அவர் இவ்வளவு சீக்கிரம் திரும்பி வந்ததைப் பார்த்த அடுத்த வீட்டு வியாபாரி என்ன வடை எல்லாம் விற்றுத் தீர்ந்து விட்டதா? நல்ல விற்பனையோ? நல்ல கூட்டமோ? என்று வினவினார். அவர் அப்பம் சுட்டு விற்கும் வணிகர். அவர் கையில் கூடை நிறைய அப்பம் வைத்துக் கொண்டு இப்படி ஆவலுடன் கேட்டார்.

அடிபட்ட வியாபாரி சொன்னார்: சீக்கிரம் போங்கள். சந்தை வரை போகத் தேவையே இல்லை. பாதி தூரம் போகும்போதே கூடை காலி ஆகிவிடும் என்றார்.

ஆப்பக்கூடை வியாபாரி ஆசையோடு வேக நடை போட்டார். சந்தைக்குப் போகும் முன்னரே பாதி வழியில் அவரை ரவுடிகளின் கூட்டம் சுற்றி வளைத்தது. கூடையில் இருந்ததைத் தின்று முடித்தவுடன், வியாபாரி காசு கேட்டார். அவரையும் நாலு சாத்தி சாத்தி விரட்டி விட்டனர்.

கிராமத்துக்குத் திரும்பியவுடன், ஏற்கனவே அடிபட்ட வியாபாரி,

‘என்ன பிரமாதமான விற்பனையோ? இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துவிட்டாயே?’ என்றார்.

ஆமாம் ஆமாம்     இன்று சேல்ஸ் (sales) கன ஜோர் என்று சொல்லிக் கொண்டே நடையைக் கட்டினார்.

இதனால்தான் வள்ளுவனும் சிற்றினம் சேராமை என்று பத்து பாடல்களைப் பாடிவிட்டும் போனார்.

–சுபம்—

Written by S NAGARAJAN

Date: 16 MAY 2018

Time uploaded in London –  7-04 AM   (British Summer Time)

Post No. 5015

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

ச.நாகராஜன்

பகவான் ராமராக அவதரித்த போது இளமைப் பருவத்தில் கூனி மந்தரையைக் கேலி செய்ததாக வரலாறு உண்டு.

ஆனால் இது ராமாவதாரத்திற்கு உரியது அல்ல; இது போன்ற பால்ய லீலைகள் எல்லாம் கிருஷ்ணாவதாரத்திற்கு உரியவையே; ஆக அங்கே தான் இதைச் சொல்ல வேண்டும் என்று பலர் சொல்வதுண்டு.

இதை பகவத் விஷயம் என்ற நூல் “எல்லாப் பழியும் சமணன் தலையிலே” என்பது போல இருக்கிறது என்கிறது.

அதைப் பற்றிய கதை இது தான்:

ராஜா ஒருவனுக்கு ஒரு புகார் வந்தது ஒரு திருடனின் நண்பர்களிடமிருந்து.

திருடன் ஒரு பிராம்மணனின் வீட்டில் திருடச் செல்லும் போது சுவர் ஈரமாக இருந்ததால் இடிந்து ன் மேல் விழவே அவன் இறந்து விட்டான். ஆகவே திருடன் இறந்ததற்கு பிராம்மணன் நஷ்ட ஈடு தர வேண்டும் என்று திருடனின் நண்பர்கள் பிராம்மணன் மீது வழக்குத் தொடர்ந்தனர்.

இரண்டு கட்சிக்காரர்களும் ராஜா முன் ஆஜர்படுத்தப்பட்டனர்.

ராஜா: ஓ! பிராம்மணரே! உங்கள் வீ ட்டின் ஈரச் சுவர் இடிந்ததால் தான் திருடன் இறந்தான். நஷ்ட ஈடைக் கொடுக்க வேண்டும். என்ன சொல்கிறீர்?

பிராம்மணன் : எனக்கு ஒன்று தெரியாது ராஜாவே! இந்தச் சுவரைக் கட்டிய வேலையாளைத் தான் நீங்கள் கேட்க வேண்டும்.

ராஜா வேலையாளை அழைத்து வரச் செய்து கேட்டான்: நீ தான் சுவரைக் கட்டினாய். ஆகவே நீ தான் நஷ்ட ஈடு தர வேண்டும்.

வேலையாள் : இல்லை ராஜாவே! தண்ணீர் ஊற்றியவன் நிறையத் தண்ணீர் ஊற்றி விட்டான்.

தண்ணீர் ஊற்றியவன் வந்து சொன்னான்: இல்லை ராஜாவே! பானை செய்தவன் பெரிதாகப் பானை செய்து விட்டான். அவனைத் தான் கேட்க வேண்டும்.

பானை செய்தவன் : இல்லை ராஜாவே! பானை செய்யும் போது நடனமாடும் பெண்மணி வழியில் சென்றாள். அவளைக் கவனித்ததால் எனது பானை பெரிதாக ஆகி விட்டது.

நடனப் பெண்மணி : அந்த வழியாகச் சென்றதற்குக் காரணம் வண்ணான் என் துணியைத் தராததால் தான்! அவனைக் கேட்பதற்காகத் தான் அந்த வழியாகச் செல்ல நேர்ந்தது.

வண்ணான் வந்தான் : நான் துணிகளைத் தோய்க்கப் போகையில் அங்கு சமணன் குளித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன்

குளித்து விட்டு வெளியே வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டியதாகி விட்டது.

சமணன் வந்தான். சமண சமயத்தின் விதிகளின் படி அவன் மௌனத்தைக் கடைப்பிடித்தான். ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

ராஜா: எல்லாம் சமணனால் வந்தது. சமணன் தான் நஷ்ட ஈடு தர வேண்டும்.

சமணன் மௌன விரதத்தில் இருந்ததால் வாயைத் திறக்கவில்லை.

“ஆஹா சமணன் வாயையே திறக்கவில்லை. மௌனம் சம்மதத்திற்கு அடையாளம். அவன் குற்றத்தை ஒப்புக் கொண்டு விட்டான். அவனைத் தூக்கில் போடு” என்று ராஜா தீர்ப்பை வழங்கினான்.

அது போலத் தான் கிருஷ்ணாவதாரமும். எல்லாப் பழியும் சமணன் தலையிலே என்பது போல எல்லா பால்ய லீலைகளும் கிருஷ்ணனின் வாசலுக்கு வந்து விடுகிறது.

இது தான் உண்மை.

இந்தக் கதை பகவத் விஷயத்தில் முதல் பகுதியில் 425ஆம் பக்கத்தில் இடம் பெறுகிறது.

அழகிய இந்த நூல் தெலுங்கு மொழியில் உள்ளது. பல பகவத் விஷயங்களை சுவாரசியமாகச் சொல்லும் இந்த நூல் படிக்கப் படிக்க வைணவ சம்பிரதாயத்தில் உள்ள அற்புதமான பல ஆன்மீக விஷயங்களின் நுணுக்கங்களை அள்ளித் தரும்.

குறிப்பு :- வட இந்தியாவில் 40000 சுலோகங்களுடன் கூடிய ஒரு ராமாயணத்தில் ராமரின் பால்ய லீலைகள் நிறையக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதாம்!

***