WRITTEN  by S Nagarajan

swami_48@yahoo.com

Date: 1 May 2019

British Summer Time uploaded in London – 8-28 AM

Post No. 6330

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog. ((posted by swamiindology.blogspot.com AND tamilandvedas.com))

ஆதிமூலமே என்று அழைத்த கஜேந்திரன் ஒரு பாண்டிய மன்னனே!

ச.நாகராஜன்

ஆதிமூலமே என்று கஜேந்திரன் அழைக்க அந்த கஜராஜனை முதலையின் வாயிலிருந்து பகவான் விஷ்ணு விடுவித்த கதை நாடறிந்த ஒன்று.

ஆனால் பலரும் அறியாத ஒரு விஷயம் அப்படி அலறிய கஜராஜன் ஒரு பாண்டிய மன்னனே என்பதைத் தான்.

பாகவதத்தில் வரும் ஒரு சுவையான வரலாறு இது:

இந்திரத்யும்னன் என்பவன் பாண்டிய தேசத்து அரசனாக இருந்து செங்கோலோச்சிக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் சிறந்த விஷ்ணு பக்தன். மிகுந்த புகழ் பெற்றவன்.

பக்தி மார்க்கத்தைக் கடைப்பிடித்து வந்த அவன் ஒரு சமயம் மலைய பர்வதத்தில் தவம் செய்து கொண்டிருந்தான். ஆத்ம ஞானியான அவன் யாருடனும் பேசாமல் மௌன விரதத்தை மேற்கொண்டிருந்து பகவானைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தான்.

 ஒரு சமயம் அகஸ்தியர் தன் சீடர் குழாமோடு அவன் இருந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்.

பெரிய முனிவரான அவரை வரவேற்காமல் இந்திரத்யும்னன் தன் தவத்தில் இருந்தான். அர்க்யபாத்திராதிகளால் அவரை பூஜிக்கவில்லை.

இதனால் கோபம் கொண்டார் அகஸ்தியர்.

“பெரியோர்களை வணங்காத இந்த அரசன் பிராம்மணனை அவமதித்து கஜம் போல இருந்தமையால் இவன் ஒரு கஜம் ஆகக் கடவது” என்று சபித்து விட்டார்.

அந்த அரசனே மறு ஜென்மத்தில் கஜேந்திரனாய்ப் பிறந்து முதலையால் பிடிக்கப்பட்டு விஷ்ணு பக்தி மேலிட ஹரியை தோத்திரம் செய்து அவரு அழைத்து, அவரால் காப்பாற்றப்பட்டான்.

விஷ்ணுவின் அருளால் அவன்  மோட்சத்தையும் அடைந்தான்.

ஆக கஜேந்திர மோட்சம் என்று நாம் கேட்டு வரும் கதையில் வரும் கஜேந்திரன் இந்திரத்யும்னன் என்ற பாண்டிய ராஜனே!

 பாண்டிய நாட்டிற்கும் இந்த வரலாறுக்கும் இப்படி ஒரு தொடர்பு இருப்பது ஒரு சுவையான செய்தி தானே!

இந்த வரலாறு இன்னும் ஒரு அதிசய செய்தியைக் காலம் காலமாக வழங்கி வருகிறது.

அது பற்றிய ஒரு சுவையான வரலாறும் உண்டு.

ஒரு அரசன், விஷ்ணு நம்மிடமிருந்து எவ்வளவு தூரத்தில் இருக்கிறார் என அறிஞர்களைக் கேட்க அவர்கள் சரியான விடை தெரியாமல் விழித்தனர்.

ஒவ்வொருவரும் ஒரு தூரத்தை உத்தேசமாகக் கணக்கிட்டுக் கூறினர். வானியல் அறிந்தோர் அந்த வானவியல் கணக்கையும் சொல்லிப் பார்த்தனர்.

மன்னன் திருப்தியுறவில்லை.

கடைசியில் பக்திமானான ஒரு சிறுவன் அரசனிடம் வந்தான். தனக்கு அந்தக் கேள்விக்கு விடை தெரியும் என்றான்.

அரசன் அவனைச் சொல்லச் சொல்லவே அவன் கூறினான்-

“பகவான் இருக்குமிடம் கூப்பிடு தூரமே!”

“ஆதிமூலமே என்று கஜேந்திரன் கூப்பிட்டவுடன் அவன் ஓடி வரவில்லையா? ஆகவே உள்ளன்புடன் பக்தியுடன் அவனை கூப்பிட்டால் அவன் அதைக் கேட்டு ஓடோடி வருவான். அவன் இருப்பது கூப்பிடு தூரத்தில் தான்”, என்றான் சிறுவன்.

இந்த பதிலால் மன்னனும் அவையினரும் திருப்தி அடைந்தனர்.

காலம் காலமாக ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொல்லும் புண்ய கதை கஜேந்திர மோக்ஷம் ஆகும்!

****

Gajendra Moksha in Africa !! | Tamil and Vedas

Gajendra Moksha in Africa !!

2 Aug 2012 – Believe it or not it happened in Africa very recently. … The meaning of the word Gajendra Moksha is Gaja=elephant, Indra= the leader or the …

WRITTEN  by S Nagarajan

swami_48@yahoo.com

Date: 29 April 2019

British Summer Time uploaded in London – 13-09

Post No. 6324

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog. ((posted by swamiindology.blogspot.com AND tamilandvedas.com))

நீதி, க்யாதி, ஜோதி – தேகாபிமானம், தேஷாபிமானம், தெய்வாபிமானம் – பாபாவின் உரை!

ச.நாகராஜன்

இடம் புட்டபர்த்தி -பிரசாந்தி நிலையம்.

21-7-2002 அன்று ஆரம்பிக்கவிருந்த பன்னாட்டு சேவா மாநாடுகளின் ஏற்பாடுகள் பிரமாதமாக நடந்து கொண்டிருந்தன.

அதைத் தொடக்கி வைக்க வேண்டியவர் பகவான் ஸ்ரீ சத்ய சாயி பாபா.

ஆனால் அவரால் பேச முடியாதபடி அவரது தாடைகள் வீங்கி இருந்தன. உணவு உண்ண முடியாது, பேசவும் முடியாது.

நிகழ்ச்சியின் பொறுப்பாளரான திரு சீனிவாசனுக்கு பெரும் கவலை வந்து விட்டது.

ஆனால் பாபாவோ மாநாடு ஏற்பாட்டைத் தொடருமாறு கூறி விட்டார்.

மாநாட்டில் அவரது உரை பிரமாதமாக அமைந்தது. அதில் இறுதியில் என்ன நடந்தது என்பதை அவர் விளக்கிக் கூறினார்.

கழுத்து வீக்கத்தினால் ஒரு சிறுவன் மிகவும் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். தாங்க முடியாத வலி. டாக்டரோ அது தீர குறைந்த பட்சம் 20 முதல் 25 நாட்கள் ஆகும் என்று கூறி விட்டார்.

அவனை அழைத்த பாபா, ‘சாயி உன்னுடன் இருக்கையில் நீ ஏன் அழுகிறாய்’ என்று கூறி விட்டு ஒரு இனிப்பை தன் அங்கை அசைவினால் வரவழைத்தார். அதை அந்தப் பையன் வாங்கி உண்டான்.

வலியை பாபா ஏற்றுக் கொண்டார்.

சீனிவாசன் பாபாவை எப்படி நீங்கள் உரை ஆற்றப் போகிறீர்கள் என்று கேட்ட போது “இது உடல் என்ற உணர்வு இருந்தால் தானே வலியை நான் உணரப் போகிறேன். இது உனது உடல். அனைத்து உடல்களுமே என்னுடையவையே” என்று அருளினார்.

அவரது உரையின் ஒரு பகுதி இதோ:

திரு சீனிவாசனை நோக்கி அவர் கூறியது :“I feel the pain if I think that this is My body. But this is not My body, it is yours.”

பின்னர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டோரை நோக்கி அவர் கூறினார்:

“All your Bodies are mine. Hence I take your suffering upon Myself. That is My duty. THIS is not My body, so I do not care for it. Not only now, at any point of time, I do not care for any suffering. I practise whatever I preach. That is why I say, My Life is My message. It is not possible for all to understand and realise My Divinity. I do not want to say it in public. I do not indulge in advertisement. All that is Mine is yours and vice-versa. I have no desires at all. All My desires  are meant to give you happiness. Greatness does not lie in preaching, it lies in practice. A true acharya (preceptor) is one who practises and then preaches.  That is what I am doing.”

பாபாவின் இந்தச் சொற்களிலிருந்து அவரது தெய்வீகத் தன்மையை நன்கு புரிந்து கொள்ளலாம்.

அன்று அவர் ஆற்றிய சொற்பொழிவில் கருத்துக்கள் சொல் ஜாலத்துடன் வெளி வந்தன; அனைவரையும் மகிழ்வித்தன.

 “ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு உடல் உண்டு. இயற்கை ஒரு கண்ணாடி. நீங்கள் இதில் பார்ப்பது உங்களது பிரதிபலிப்பையே அன்றி வேறல்ல. இன்று மனிதன் சுயநலத்துடனும் சுய தேவையுடனும் வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறான். சுயநலம் சமூகத்தில் முற்றிலுமாகப் பரவி விட்டது. தேஹாபிமானம் அதிகமாகிக் கொண்டே போகிறது.  தேஷாபிமானம் குறைந்து கொண்டே வருகிறது. தேஹாபிமானத்தை ஒருவன் விடும் வரையில் அவன் தெய்வாபிமானத்தை விருத்தி செய்து கொள்ள முடியாது.” என்றார் அவர்.

உரையின் ஆரம்பத்தில் பாபா மனித வாழ்க்கையின் அஸ்திவாரங்களை விளக்கினார்.

“மனித வாழ்க்கையானது சமதா (Samata -Euality),

சமைக்யதா(Samaikyata – Unity),

சௌப்ரத்ருத்வம் (Saubhratrutvam – Fraternity),

சௌஜன்யம் (Saujanyam – Nobility)

ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. வாழ்க்கை என்னும் மாளிகைக்கு இவையே அஸ்திவாரங்களாக அமைகின்றன. இதில் எந்த ஒன்று இல்லாத போனாலும் கூட வாழ்க்கை அர்த்தமற்றதாகி விடும். ஆகவே ஒவ்வொருவரும் இவற்றை வளர்த்துக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

முதலில் மனிதத் தன்மை என்றால் என்ன என்பதை ஒரு மனிதன் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

சத்யம் நீதியை போஷிக்கிறது (Truth fosters Neethi – Morality)

தர்மம் க்யாதியைத் தருகிறது (Righteousness confers Kyati – Reputation)

தியாகமே ஜோதி ஆகிறது (Thyaga (sacrifice) is the Jyothi)

மானவ ஜாதி இந்த மூன்றின் சேர்க்கையாக இருக்கிறது. (Mana jathi – human race- is the combination of these three – neetim kyathi and Jyoti.”

தொடர்ந்து தனது உரையில் மனிதன் இவற்றை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை அவர் வலியுறுத்தினார்.

சேவாதள மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள வந்திருந்த ஆயிரக்கணக்கான சேவாதளத் தொண்டர்கள் பரவசமடைந்தனர்; பாபாவைத் தொழுதனர்.

நிகழ்ச்சி பெரும் வெற்றியுடன் முடிந்தது.

***

முழு உரையையும் ஆங்கிலத்தில் படிக்க விரும்புவோர் SATHYA SAI SPEAKS – Volume 35  உரை எண் 11ஐப் படிக்கலாம்.

நூல் கிடைக்குமிடம் : Sri Sathya Sai Books & Publications Trust Prasanthi Nilayam – 515 134, Ananthapuram District, Andhra Pradesh, India

xxxx

WRITTEN  by S Nagarajan

swami_48@yahoo.com

Date: 28 April 2019

British Summer Time uploaded in London – 12-50

Post No. 6319

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog. ((posted by swamiindology.blogspot.com AND tamilandvedas.com))

உன்னை நீயே உயர்த்திக் கொள் : புத்தரின் இறுதி உபதேசம்!

ச.நாகராஜன்

கீதையில் கண்ணபிரான் கூறும் பெரிய அருளுரை – : ‘உன்னை நீயே உயர்த்திக் கொள்’ என்பது தான்!

ஆறாவது அத்தியாயமான தியான யோகத்தில் ஐந்தாவது ஸ்லோகம் இது:

உத்தரேதாத்மநாத்மாநம்  நாத்மாநமவஸாதயேத் |

ஆத்மைவ ஹ்யாத்மநோ பந்துராத்மைவ ரிபுராத்மந: ||

ஆத்மாவிற்கு ஆத்மாவே பந்து.

ஆத்மாவிற்கு ஆத்மாவே எதிரி (ரிபு)

ஆத்மாவினாலேயே ஆத்மாவை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும் (உத்தரேத் ஆத்மநாத்மாநம்)

ஆத்மாவைக் கீழ் நோக்கிச் செல்ல விடக் கூடாது.

இதையே தான் புத்தரும் கூறி வந்தார்.

உன்னை நீயே உயர்த்திக் கொள் என்பது தான் அவரது முக்கிய உபதேசம்.

தன் இறுதி நேரத்தில் மரணப் படுக்கையில் அவர் இருந்த போது தனது பிரதம் சீடரான ஆனந்தரை அருகில் அழைத்தார்.

“ஆனந்தா! எவர் ஒருவர் தனது வாழ்க்கையில் சரியாக தர்மத்தின் படி வாழ்கிறாரோ அவர் தான் ததாகதரைச் சரியாக மதிக்கிறார்கள்; போற்றுகிறார்கள். அதுவே அவரை மதிக்கும் விதம்! ஆகவே, ஆனந்தா, வாழ்க்கையில் தர்மத்தின் படி வாழ்! உன்னை நீயே இதற்காகப் பயிற்றுவித்துக் கொள்ள வேண்டும்.”

 உடலாலும், மனதாலும், மொழியாலும் புத்தரைப் போற்ற இதுவே வழியாகும்.

ஊதுபத்தியை ஏற்றுவது, மலர்களைச் சமர்ப்பிப்பது ஆகியன ததாகதரை – புத்தரைச் சரியானபடி வணங்கும் முறை அல்ல.

இதைத் தான் புத்த மத ஆசார்யர்களும் உபதேசித்து வந்தனர்.

புத்தரின் சிலையைப் பார்த்து வணங்குவது நமக்கு நாமே உத்வேகம் ஊட்டிக் கொள்ளத் தான். அந்த உத்வேகத்தால் நாம் உயர முடியும்.

உலகில் உள்ள தலை சிறந்த அறிஞர்களும், ராஜ தந்திரிகளும், அரசியல் தலைவர்களும் புத்தரின் திரு உருவத்தையோ அல்லது படத்தையோ தாங்கள் அடிக்கடி பார்க்கக் கூடிய இடத்தில் வைத்துக் கொள்வது வழக்கம்.

பாரதப் பிரதமராக இருந்த பண்டிட் ஜவஹர்லால் நேரு தனது சுய சரிதத்தில் இப்படி எழுதுகிறார் :

“ At Anuradhapura, I liked greatly an old seated statue of the Buddha. A year later, when I was in Dehra Dun Gaol, a friend in Ceylon sent me a picture of this statue, and I kept it on my little table in my cell. It became a precious companion for me, and the strong, calm features of the Buddha’s nature soothed and gave me strength and helped at me to overcome many a period of depression.”

“இலங்கையில் உள்ள அனுராதபுரத்தில் புத்தர் வீற்றிருந்த கோலத்தில் இருந்த ஒரு பழைய சிலை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. ஒரு வருடம் கழித்து டேரா டூன் சிறையில் இருந்த போது இலங்கையில் இருந்த ஒரு நண்பர் அந்தச் சிலையின் ஒரு ஓவியத்தை எனக்கு அனுப்பினார். அது எனக்கு விலை மதிக்க முடியா தோழனாயிற்று. புத்தரின் இயல்பான வலிமையான அமைதி வாய்ந்த அவரது கோலம் என்னை சாந்தப்படுத்தியது. எனக்கு வலிமையைத் தந்தது. மனச்சோர்வுக்குள்ளான பல சமயங்களிலும் அது என்னை மீட்க உதவியது.” – இப்படி எழுதியிருக்கிறார் தனது சுய சரிதையில் அவர்.

உலகின் மாபெரும் தலைவர்களின் பட்டியலை எடுத்துப் பார்த்தால் இப்படிப் பலரும் புத்தரால் உத்வேகம் பெற்றதைக் காண முடிகிறது.

புத்தரின் திருவுருவம் ஒவ்வொருவருக்கும் இன்று வரை உத்வேகம் தந்து உயர்த்துவது ஆச்சரியமூட்டும் ஒரு உண்மை!

***

WRITTEN  by S Nagarajan
swami_48@yahoo.com

Date: 26 April 2019

British Summer Time uploaded in London – 13-49

Post No. 6312

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog. ((posted by swamiindology.blogspot.com AND tamilandvedas.com))

கொங்கு மண்டல சதகம்

பாண்டியனின் சேனைக்கு அன்னம் தந்து உதவிய அன்னத்தியாகி!

ச.நாகராஜன்

கொடும் பஞ்சம் நிலவிய காலம் அது. பாண்டிய நாட்டில் தன் சேனை வீரர்களுக்கு அன்னம் கொடுக்க முடியாமல் வருந்தினான் பாண்டிய மன்னன்.  தன் சேனையின் ஒரு பகுதியை முளசை வேலப்பன் என்பவரிடம் அனுப்பினான்.

வேலப்பனோ பெரு மகிழ்ச்சி எய்தினார். பாண்டிய நாட்டின் பஞ்சம் தீரும் வரையில் அந்தப் படைவீரர்களுக்கு அமுதூட்டி மகிழ்ந்தார். இயல்பு நிலை திரும்பியவுடன் படை வீரர்கள் பாண்டிய நாடு திரும்பினர்.

வேலப்பனின் இந்த அற்புதமான செயலைக் கண்டு மகிழ்ந்த பாண்டிய மன்னன் அவருக்கு அன்னத்தியாகி என்ற பட்டத்தை அளித்தான்.

இந்தச் செய்தியை வரலாறு கூறுகிறது.

“தென்னவன் படைக்குச் செழிப்புறு வரையி

லன்ன மளித்த அன்னத் தியாகி”

என்று இவ்வாறு முளசையார் மெய்கீர்த்தி கூறுகிறது.

இந்த வரலாற்று வீரனை கொங்கு மண்டல சதகம் தனது 77ஆம் பாடலில் பாடிச் சிறப்பிக்கிறது.

பாடல் இதோ:

பன்னப் படாதருந் தப்புன லற்றிடோர் பஞ்சமுற்றுங்

கன்னித் துறைப்பாண் டியன்படைக் கெல்லாங் களித்தமுதிட்

டன்னத்தியாகி யெனவச் செழிய னழைக்க வுயர்

வன்னப் பரிவேன் முளசையுஞ் சூழ்கொங்கு மண்டலமே

இந்தப் பாடலின் திரண்ட கருத்து : உண்ணுதற்குத் தண்ணீரும் கூட அகப்படாத கொடிய பஞ்ச காலத்தில் பாண்டியனின் சேனைக்கு அமுதூட்டி அன்னத்தியாகி என்று புகழ் பெற்ற வேலன் என்பவனது முளசை நகரும் கொங்கு மண்டலத்தில் உள்ளதேயாம்.

மாசிவிழாப் பூசவிழா வைகாசித் திருநாண்மண் டபங்கடாமும்

பூசைபடி தினமாறு படிமாலை திருவிளக்கும் புரிந்தெந்நாளும்

தேசமது புகழ்ந்திடவே யேவைவளம் பதியன்னத் தியாகராசர்

நேசமுடன் பணிமலைவா ழுமைபாகர் தமைவணங்கி நிலைநின்றாரே

என்ற திருச் – திருப்பணிமாலைப் பாடலும் இங்கு ஒப்பு நோக்கத் தக்கது.

    இந்த அன்னத்தியாகியின் மரபில் வந்த ஒருவன் அடங்காத ஒரு குதிரையின் மீது ஏறி அதை அடக்கிய ஆற்றலைக் கண்டு வியந்த பாண்டிய மன்னன் பெருத்த வெகுமதியையும் அதிகாரத்தையும் கொடுத்தான் என்ற வரலாறும் உள்ளது.

    அன்னத்தியாக பட்டன் என்னும் ஒரு புலவர் குடும்பத்தார் இன்றும்  வாழ்ந்து வருவது குறிப்பிடத் தகுந்த ஒரு விஷயம்.

     சின்னச் சின்ன சிறப்பான செய்திகளை இன்று நாம் மறந்து விட்டோம்.

இப்படிப்பட்ட பாடல்கள் நமக்கு உத்வேகம் ஊட்டும் என்பதில் ஐயமில்லை.

***

Written by London swaminathan

swami_48@yahoo.com

Date: 23 April 2019

British Summer Time uploaded in London – 14-14

Post No. 6300

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog. ((posted by swamiindology.blogspot.com AND tamilandvedas.com))

Written by London swaminathan

swami_48@yahoo.com

Date: 15 April 2019

British Summer Time uploaded in London – 8-32 am

Post No. 6266

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog. ((posted by swamiindology.blogspot.com AND tamilandvedas.com))

Written by S Nagarajan

swami_48@yahoo.com

Date: 14 April 2019

British Summer Time uploaded in London – 7-46 am

Post No. 6262

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog. ((posted by swamiindology.blogspot.com AND tamilandvedas.com))

கொங்கு மண்டல சதகம்

சிதம்பரம் கோவிலுக்குப் பொன் வேய்ந்தது எப்படி?

ச.நாகராஜன்

நடராஜர் ஆனந்த தாண்டவம் புரியும் சிதம்பரத்தைக் கனக சபையாகச் செய்ய நினைத்த ஆதித்தன் என்னும்  அரசன் அதற்கான தங்கத்தை எங்கிருந்து, எப்படி பெற்றான்?

இதற்கான பதிலை கொங்கு மண்டல சதகத்தின் 29ஆம் பாடல் தருகிறது.

பற்றறுத் தாளும் பரமனா னந்தம் பயினடஞ்செய்

சித்தம் பலத்தைப்பொ னம்பல மாகச் செயச்செலும்பொன்

முற்றிலுந் தன்னகத் தேவிளை வாவதை மொய்ம்பிறையுண்

மற்றும் புகழக் கொடுத்ததன் றோகொங்கு மண்டலமே

இந்தப் பாடலின் பொருள் : சிவபிரான் ஆனந்த தாண்டவம் புரிந்தருளும் சிதம்பரத்தைக் கனகசபையாக்கத் தேவையான தங்கம் அனைத்தையும் தன்னிடத்தே விளைந்த பொன்னைக் கொடுத்து அரசனும் வியக்கப் புகழை அடைந்ததும் கொங்கு மண்டலமே.

இந்தப் பாடல் கூறும் வரலாறு சுவையான ஒன்று.

கீழ்க்கரை பூந்துறை நாட்டின் இணைநாடு பருத்திப் பள்ளி நாடு ஆகும். அந்த நாட்டில் கஞ்சமலையில் ஒரு சிறு வாரி உற்பத்தியாகி வருகிறது. அது மகடஞ்சாலை இரயில் நிலையம் ஓரமாகத் தெற்கு நோக்கிச் செல்லுகின்றது. அதனைப் பொன்னி ஆறு என்பர். அதிலுள்ள மணலைக் கரைத்துப் பொன் சன்னம் எடுக்கிறார்கள். உழைப்புக்குத் தக்க கூலி போலப் பொன் கிடைக்கிறதாம். அது எட்டரை மாற்றுத் தங்கம் ஆகும். இதே போல கொங்கு  மண்டலத்தில் பொன் கிடைக்கும் இடம் பல உள்ளன என்பதால் ஆதித்த மன்னன் என்னும் சோழ மன்னன் சிதம்பரத்தைக் கனகசபையாக்க முயன்ற சமயத்தில் அதற்குத் தேவையான பொன் அனைத்தையும் கொடுத்தது கொங்கு மண்டலமே.

இதே வரலாற்றை நம்பியாண்டார் நம்பி திருவந்தாதியும் ஒரு பாடலில் குறிப்பிடுகிறது.

பாடல் வருமாறு :-

சிங்கத் துருவனைச் செற்றவன் சிற்றம்பல முகடு

கொங்கிற் கனக மணிந்தவா தித்தன் குலமுதலோன்

திங்கட் சடையர் தமரதென் செல்லமெ னப்பறைபோக்

கெங்கட் கிறைவ னிருக்கும்வே ளூர்மன் னிடங்கழியே

கோனாட்டுக் கொடும்பாளூர் இருக்குவேளிர் குலத் தலைவரிடம் கழியார் கொங்கிற் செம்பொன்,

ஆனேற்றார் மன்றின்முக டம்பொன் வேய்ந்த வாதித்தன் மாபோர் நெற்கவர்ந்தோரன்பர்,

போனாப்ப ணிருளின்கட் காவலாளர் புரவலர்முன் கொணரவவர்

புகலக் கேட்டு,

மானேற்றாரடியாரே கொள்கவென்று வழங்கியர சாண்டருளின் மன்னினாரே

என்ற பாடலும் இந்த வரலாறை வலியுறுத்துகிறது.

ஆக சிதம்பரத்தின் கனகசபைக்குப் பொன் தந்து உதவியது கொங்கு மண்டலமே என கொங்கு மண்டல சதகத்தை இயற்றிய கார்மேகக் கவிஞர் புளகாங்கிதம் அடைந்து கொங்கு மண்டலப் பெருமையை இப்படி இந்தப் பாடலில் கூறுகிறார்.

***