கட்டுரை மன்னன் :– லண்டன் சுவாமிநாதன்
ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை எண்:-1303; தேதி: 22 செப்டம்பர் 2014

மஹாவம்ச ஆய்வுக் கட்டுரை வரிசையில் இது ஒன்பதாவது கட்டுரை.

இராவணன் ஆண்ட இலங்கை இப்போதைய ஸ்ரீலங்கா இல்லை என்றும் அது கோதாவரி முகத்வாரத்தில் இருந்த நதியிடைத் தீவு என்றும் , அக்காலத்தில் பறக்கும் புஷ்பக விமானம் இருந்ததற்கு தடயம், சாட்சியம் இல்லை என்றும் வெளிநாட்டு அறிஞர்களும், மார்கசீய வரலாற்று அறிஞர்களும் கதைத்த ஒரு காலம் உண்டு. ராமாயணம், மஹாபாரதம் ஆகியனவற்றை “வர்க்கப் போராட்ட வருணனைகள்” என்று அவர்கள் நகைத்த காலமும் உண்டு. இவர்களுக்கு தமிழ் இலக்கிய அறிவு போதாமையே இது போன்ற அரைகுறை ஆய்வுகளுக்குக் காரணம்.

சிலப்பதிகார தமிழ் காவியத்தில் கடல் சூழ் இலங்கைக் கயவாகு வேந்தன் (கஜபாகு) என்று இளங்கோ அடிகள் குறிப்பிட்டத்தில் இருந்து கடல் ச்சூழ்ந்த இலன்கையே நாம் அறிந்த இலங்கை, ஆற்றிடை திட்டு அல்ல என்பது விளங்கும். அது மட்டுமல்ல ஏழாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் இப்போதைய ஸ்ரீல்ங்காவை ராமனோடும் ராவணனோடும் தொடர்பு படுத்திப் பாடியுள்ளனர். எனினும் இவை எல்லாம் பழங்கதைகள். இப்போது உலகமே ஒப்புக்கொண்ட உண்மை- இன்றைய ஸ்ரீலங்காதான் அன்றைய ராமாயண இலங்கை.

தொல்முதுகோடி என்று தனுஷ்கோடி பற்றிய குறிப்பும் சங்க இலக்கியத்தில் உண்டு. ராமசேது என்னும் கடற்பாலம் இருந்ததற்கான தடயங்களை ‘நாஸா’ என்னும் அமெரிக்க விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிலையமும் படம் மூலம் நிரூபித்துள்ளது.

ஒன்றுவிட்ட சகோதரனான குபேரனிடமிருந்து ராவணன் புஷ்பக விமானத்தைப் பறித்தான். இது எண்ணத்தால் — பெட்ரோலால் அல்ல — பறக்கச் செய்யும் விமானம். இதுபற்றி நியூ சைன் டி ஸ்ட் பத்திரிக்கையில் வந்த ஒரு விஞ்ஞான கட்டுரையை நான் எழுதி இருக்கிறேன். அதில் முழு விவரம் காண்க.

புஷ்பக விமானத்தை நம்ப மறுக்கும் அறிவியல் புத்தி ஜீவிகளுக்கு மஹாவம்சம் சில அரிய பயணக் குறிப்புகளைப் படைக்கிறது.

இந்தியர்களுக்குப் பருவக் காற்றின் ரகசியம் தெரியும். இந்த ரகசியம் கரிகால் சோழனுக்கும் தெரிந்திருந்ததால் அவன் கடலுக்கு அப்பால் உள்ள தீவுகளை வெல்ல முடிந்தது.

நளியிரு முந் நீர் நாவாய் ஓட்டி
வளிதொழில் ஆண்ட உரவோன் மருக!
களியியல் யானைக் கரிகால் வளவ
— – புறநானூறு, பாடல் 66, வெண்ணிக் குயத்தியார் பாடியது.

வளவனே! உனது முன்னோர்கள் காற்று இயக்கும் திசையை அறிந்தே அதற்கான பொறிமுறைகளைப் பொருத்தி கப்பல் செல்லுமாறு செய்த அறிவாற்றல் உடையவர்கள். மத யானை மிகுந்த படைகளை உடைய கரிகால் வளவ! – என்று உரைகாரர்கள் இதற்குப் பொருள் எழுதியுள்ளனர்.

அவன் வழியில் “ஞாலம் நடுங்கவரும் கப்பல்களுடன்” சென்று ராஜராஜ சோழனும் மாயிருடிங்கம் (பிலிப்பைன்ஸ்), மாபூப்பாளம் (போர்னியோ) மாநக்கவாரம் (நிகோபர் தீவு முதல் இந்தோ நேஷியா வரை)— முதலிய பல தீவுகளை வென்றான்.

இலங்கை – வட இந்திய கடற்பயணத்துக்கு ஒரே வாரம் போதும் என்கிறது மஹாவம்சம் (அத்தியாயம் 11):

தேவானாம் ப்ரிய திஸ்ஸன் (கடவுளருக்கு பிரியமானான்) என்ற இலங்கை மன்னன், அதே பெயருள்ள அசோகச் சக்ரவர்த்திக்குப் பரிசுப் பொருட்களுடன் தூதர் குழு ஒன்றை அனுப்புகிறான். அவர்கள் இலங்கையில் உள்ள ஜம்புகோளத்தில் கப்பல் ஏறி ஏழு தினங்களில் தாம்ரலிப்தியை அடைகின்றனர். இது மேற்குவங்கத்தில் மிதுனபுரி அருகே உள்ளது. 51 சக்தி பீடங்களில் ஒன்று. இன்று தாம்லுக் என்ற சிறிய ஊராக இருக்கிறது. எப்படி பூம்புகார், குமரிக்கோடு, தனுஷ்கோடி, துவாரகா முதலிய ஊர்களை சுனாமிப் பேரலைகள் விழுங்கினவோ அப்படியே இந்த ஊர் துறைமுகத்தையும் கடல் விழுங்கிவிட்டது.

இலங்கைக்கு புத்தர் வாழ்ந்த காலத்தில் வந்த வங்காளதேச அரசன் விஜயனும் இங்கேயிருந்துதான வந்தான். முதலில் யக்ஷிணி (குபேர) வம்சப் பெண்ணைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டுவிட்டு பின்னர் பாண்டியநாட்டுத் தமிழ் பெண்ணைக் கல்யாணம் முடித்தான. துரதிருஷ்டவசமாக குழந்தைகள் பிறக்கவில்லை!

தாம்ரலிப்திக்குச் சென்ற இலங்கைக் குழு அடுத்த ஏழே நாட்களில் பீஹார் மாநிலத்தில் உள்ள பாட்னா (பாடலிபுத்ரம்) நகரை அடைந்துவிட்டது. மாமன்னன் அசோகன் இலங்கைத் தூதுக்குழுவுக்கு ஐந்து மாதங்களுக்கு ராஜ உபசாரம் செய்கிறான். பின்னர் அசோகன் அனுப்பிய நிறைய பரிசுப் பொருள்களுடன் அந்தக்குழு இலங்கைக்குத் திரும்புகிறது. இதற்கு 12 நாட்கள் ஆயின.

ஏன் ஐந்து மாதம் இலங்கைக் குழு அங்கே தங்கியது? பருவக் காற்றின் போக்கை அறிந்த நம்மூர் மாலுமிகள் இந்த குறிப்பிட்ட காலத்தில் புறப்பட்டால் இதனை நாட்களில் சென்றுவிடலாம் என்பதை அறிந்து வைத்திருந்தனர். ஆகையால் போனவுடன் திரும்பிவர இயலாது. கொஞ்சம் காலம் தங்கிவிட்டு காற்று எதிர்த் திசையில் வீசும் போது திரும்பவேண்டும்.

அத்தியாயம் 18-ல் அசோகன் அனுப்பிய போதி மரம், ஒரு பெரிய குழுவுடன் இலங்கைக்கு வந்த செய்தி கூறப்படுகிறது. அதை வாங்குவதற்காச் சென்றவர், ஐப்பசி மாதம் சுக்லபக்ஷம் த்விதியை திதியில் (வளர்பிறை இரண்டா நாள்) ஜம்புகோளத்தில் புறப்பட்ட அதே நாளன்று புஷ்பபுரத்துக்குப் (பாட்னா) போய்ச்சேர்ந்தார் என்னும் மஹாவம்ச கூற்றை நம்புவது கடினம். ஒருவேளை அதே சுக்ல பக்ஷ த்விதீயை — ஆனால் வேறு ஒரு மாதமாக — ஆக இருக்கலாம். மஹா வம்ச ஒரிஜினலைப் பிற்காலத்தில் எழுதியோர் விட்ட தவறாக இருக்கலாம் இது என்பது என் கருத்து. அல்லது இதை மந்திர –தந்திர –அற்புத– அதிசய வகைச் செய்திகளில் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

அத்தியாயம் 19-ல், சாலை மார்கம் பற்றிய ஒரு குறிப்பு இருக்கிறது. பாட்னாவில் கங்கை நதியில் போதிமரத்தை ஏற்றிவிட்ட, அசோகன், விந்தியமலையைக் கடந்து ஒரே வாரத்தில் மேற்கு வங்க மாநிலத்தில் உள்ள தாம்ரலிப்திக்கு வந்துவிடுகிறான். இதிலிருந்து அக்காலத்தில் விந்திய மலை வழியாக நல்ல சாலை மார்க்கம் இருந்தது புலப்படும். இது அகத்தியர் அமைத்த பாதை. அதைப் புரணங்கள், “அகஸ்தியர் விந்திய மலையை கர்வ பங்கம்” செய்தார் என்று புகலும்/ புகழும்!

ஆக மேற்கூறிய குறிப்புகளைக் காண்கையில் அக்காலத்தில் கப்பல் வழி, சாலை வழிப் போக்குவரத்து மிக நன்றாக இருந்தது என்பது தெள்ளிதின் விளங்கும். வெள்ளைகாரன் வந்த பின்னால்தான் இந்த நாட்டில் போக்குவரத்து வசதிகள் அதிகரித்தன என்று கூறுவோரின் வாயை அடைக்க இதுவே போதும். வால்மீகியும் பரதன் — ஈரான்- ஆப்கனிஸ்தான் எல்லையில் இருந்து வந்த வழியை விரிவாகக் கொடுத்துள்ளதை ராமாயணத்தில் படித்து அறிக!!

புஷ்பக விமானத்தை நம்பாதோரும் இந்தக் குறிப்புகளை ஏற்கத்தான் வேண்டும். ஆக கைலாச மலையை ராவணன் அசைத்தான் – சிவபெருமானிடம் நல்ல அடி வாங்கினான் என்று ஞான சமபந்தப் பெருமான பதிகத்துக்கு பதிகம் பாடுவதும் உண்மையே.

அரபு நாட்டு ஷேக்குகள், அவர்கள் நாட்டில் தடை செய்யப்பட்ட, அட்டூழியங்களையும் பாப காரியங்களையும் பண்ணுவதற்கு பம்பாய்க்கும், ஹைதராபத்துக்கும் வந்து செல்லுவது போல அக்காலத்தில் ராவணனும் அவன தங்கை சூர்ப்பநகையும் சமூக விரோதச் செயல்களில் இறங்க மத்திய இந்தியாவில் இருந்த தண்டகாரண்யம், இமயமலையில் உள்ள கைலாசம் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தினர். ராவணனால் விரட்டப்பட்ட குபேரன், இமயமலை திபெத் பகுதியில் குடியேறினான். அக்கலத்திலும் இந்தியா அகதிகளை ஏற்றுக் கொண்டதற்கு இதுவும் ஒரு சான்று.

பருவக்காற்றைக் கண்டுபிடித்தவன் தமிழனா? கிரேக்கனா? என்ற எனது பழைய கட்டுரையில் இது பற்றி விரிவாக எழுதியுள்ளேன். பருவக்காற்று ரகசியத்தை ஒரு இந்திய அசடு (மண்டு), எகிப்தில் அலெக்சாண்டிரியா நகரில் உள்ள ஒரு மாலுமியிடம் உளறிவீட்டான். அதன் பின்னர் போர்ச்சுகீசியர், பிரெஞ்சுக்காரர், பிரிட்டிஷ்காரர் முதலிய ஐரோப்பியர்கள் இந்தியாவைச் சூறையாட வழிவகை ஏற்பட்டது. — ((காண்க: தமிழ் இலக்கியத்தில் அதிசயச் செய்திகள், ச.சுவாமிநாதன், நாகப்பா பப்ளிகேஷன்ஸ், சென்னை-14, ஆண்டு 2009; இதே புத்தகத்தை நிலாசாரல்.காம் ஈ-புத்தகமாகவும் வெளியிட்டுள்ளது)) —

contact swami_48@yahoo.com

Adad on Rishaba Vahana (bull) like Lord Shiva

கட்டுரை மன்னன் :– லண்டன் சுவாமிநாதன்
ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை எண்:- 1300; தேதி: 20 செப்டம்பர் 2014

இராக் என்று இப்பொழுது நாம் அழைக்கும் நாட்டில் உலகின் மிகப் பழமையான நாகரீகங்களில் ஒன்றான சுமேரிய பாபிலோனிய நாகரீகங்கள் இருந்தன. டைக்ரீஸ், யூப்ரடீஸ் என்ற இரு நதிகளுக்கு இடைப்பட்ட பிரதேசம் என்னும் பொருளில் இதை மெசபொடோமியா என்று அழைப்பர். இதைப் பற்றி பிரிட்டிஷ் மியூசியம் வெளியிட்ட அகராதியை Dictionary of the Ancient Near East published by the British Museum நான் ஆழப் படித்திருக்கிறேன். எந்த ஒரு தலைப்பை எடுத்தாலும் இந்து கலாசாரத்துடன் பல ஒற்றுமைகளைக் காணமுடியும். இவைகளைப் பற்றி துலாபாரம், தகனம், இரு தலைப் பறவை, இந்திரன் வழிபாடு. லபிஸ் லசூலி ஏற்றுமதி முதலிய 20 கட்டுரைகள் எழுதி இருக்கிறேன்.
கடவுள் என்ற தலைப்பில் இந்த அகராதி தரும் விஷயங்கள் இந்து மதத்துடன் உள்ள அற்புத ஒற்றுமைகளைக் காட்டுகிறது. அவர்களும் கடவுளுக்கு 3000 பெயர்கள் வைத்திருந்தனர்!!

முதலில் சிலைகளுக்கு “கண் திறத்தல்” என்னும் அற்புத ஒற்றுமையைக் கண்போம். இந்துக் கோவில்களுக்குச் சிலை வடிக்கும் சிற்பிகள் அந்த சிலையின் கண்களைத் திறப்பதை மிகவும் முக்கியமானதாகக் கருதி அதற்கு விஷேச புனிதத்துவம் கொடுப்பர். இதை “நயனோன்மீலனம்” என்னும் வடமொழிச் சொற்களால் விவரிப்பர். சிலையின் கண்களைச் செதுக்கிவிட்டால் அதற்கு உயிரும் புனிதத்துவமும் வந்துவிடும். அதற்குப்பின் அது வெறும் கல் அல்ல—புனிதக் கடவுள்!! பின்னர் அதை ஜலத்திலும், தானியத்திலும் வைத்து மேலும் சக்தி ஏற்றுவர். அதற்குப் பின்னர், அதில் எண்ணை தடவ எல்லாப் பொதுமக்களையும் ஜாதி, குல வேறுபாடு இன்றி அனுமதிப்பர். இதே போல பாபிலோனியாவிலும் ஒரு சடங்கு உண்டு.

Inanna like Hindu Goddess

பாபிலோனியாவில் சிலை வடித்த பின்னர் செய்யும் சடங்கிற்கு ‘வாய் திறத்தல், வாய் கழுவுதல்’ என்று பெயர். இதைச் செய்தவுடன் அந்தச் சிலைக்கு தெய்வீக சக்தி ஏற்பட்டுவிடும் என்று பாபிலோனியர் நம்பினர். அவர்கள் இந்துக்களாக இருக்கலாம். அல்லது நம்மிடம் இதைக் கற்றிருக்கலாம். நான் இப்படிச் சொல்வதற்குக் காரணம் உலகின் மிகப் பழைய சமய நூலான ரிக் வேதம் இந்துக்களுடையது. அதை கி.மு 6000 ஆண்டைச் சேர்ந்தது என்று சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் பாலகங்காதர திலகரும் ஜெர்மன் அறிஞர் ஜாகோபியும் கூறுகின்றனர். அண்மையில் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளை எழுதிவரும் அமெரிக்கர்கள் அது கி.மு 1700-ஐச் சேர்ந்தது என்பர். எவ்வகையிலும் பாரினில் இதுபோல் பிரிதொரு நூல் இல்லை.

‘வாய் திறத்தலும்’, ‘கண் திறத்தலும்’ ஒன்றே. சில மொழிகளில் சில சொற்கள் இல்லாததால் வேறு உறுப்புகளைப் பயன்படுத்தி அதே கருத்தை வெளியிடுவர். ‘’தமிழுக்கு முகம் இல்லை, சம்ஸ்கிருதத்துக்கு வாய் இல்லை’’ — என்று ஆன்றோர்கள் பகடி செய்வர். தமிழில் முகம் என்று சொல்ல முடியாததால் வடமொழிச் சொல்லான முகத்தையே பயன் படுத்துவர். சம்ஸ்கிருதத்தில் வாய் என்று சொல்ல முடியாததால் ‘’முகத்தால் பேசினான்’’ – முகேன வதந்தி — என்பர். நான் தமிழ் ஒரு ‘’இதயமற்ற மொழி’’ என்று சொல்லுவதுண்டு. தமிழில் இருதயம் என்பதற்குச் சொல் இல்லததால், ‘’ஹ்ருதயம்’’ என்ற வடசொல்லையே பயன் படுத்துகிறோம். ‘ஹார்ட்’, ‘இதயம்’ ஆகியன எல்லாம் சம்ஸ்கிருதத்தில் இருந்து பிறந்தவை!

Ashtart on like Hindu goddess Durga on lion

ஆக வாய் திறத்தல் என்று பாபிலோனியர் (சுமேரியர், மெசபொடோமியர்) சொல்வதெல்லாம் கண் திறக்கும் ‘’நயனோன்மீலனம்’’ என்னும் சடங்கேயாம் என்று அறிக.

கடவுள் பற்றி பாபிலோனியர், சுமேரியர் சொல்வதும் நம்மைப் போன்றதே. கடவுளைப் பல் பெயர் இட்டு அழைக்கலாம், பல உருவம் கொடுக்கலாம், ஆண், பெண் என்ற பல வடிவில் வணங்கலாம், அவருக்கு உருவம் கொடுத்து சிலை வைக்கலாம், கடவுளில் பெரியவர், சின்னவர், பரிவார தேவதைகள் வைத்து வணங்கலாம். கடவுள் மேலுகத்திலும் , கீழ் உலகத்திலும் இருப்பார், அவர்களுக்கு வெவ்வேறு விஷேசப் பணிகள் உண்டு — இப்படி அவர்கள் கூறூவது எல்லாம் இந்து மதத்திலும் உண்டு. அவர்கள் மொத்தத்தில் இதுவரை 3000 பெயர்களைக் கண்டு பிடித்ததாக பிரிட்டிஷ் மியூசியம் வெளியிட்ட அகராதி கூறும் நாமோ ஒவ்வொரு சாமிக்கும் 1000 – சஹஸ்ர நாமம் — பெயர்கள் வைத்துள்ளோம்!!

இவ்வளவு பெயர்கள் இருந்தாலும் ‘’கடவுள் ஒருவரே, அதை அறிஞர்கள் பலவேறாக அழைப்பர்’’ — என்ற மாபெரும் உண்மையையும் உலகின் மிகப் பழைய நூலான ரிக் வேதத்திலேயே செப்பியும் விட்டோம் (காண்க: ரிக் வேதம் (RV 1-164-46) – ‘’ஏகம் சத், விப்ரா: பஹூதா வதந்தி’’ = ‘’உண்மை ஒன்றே; அறிஞர்கள் அதைப் பல்வாறாக அழைப்பர்’’.

Lilith of Hebrew mythology with owls like Lakshmi

ஏன் மனிதன் பல கடவுளரை உருவாக்கினான்?
சக்தி என்று ஒரு பெண் தெய்வத்தை அழைப்போம். ஒரு பையன் வந்து, அப்பா, நான் பரீட்சையில் நல்ல மார்க் எடுக்க வேண்டும் என்று கேட்டால் அதை சரஸ்வதியாக வணங்கு என்போம். ஒருவர் பணம் வேண்டும் என்றால் லெட்சுமி என்னும் வடிவில் தியானம் செய் என்போம். மற்றொருவர் கோர்ட் வழக்கில் வெற்றி பெற்வேண்டும் என்றால் துர்க்கை என்று வழிபடு என்போம். இப்படியாக தெய்வங்களின் எண்ணிக்கை பெருகும். இன்னும் சில தெய்வங்கள் நடிகர் நடிகையர் மூலம் திடீரெனப் பிரபலமாகும். மூகாம்பிகை, ஐயப்பன், ராகவேந்திரர் முதலியோர் வழிபாடு பிரபலமானதைக் குறிப்பிடலாம். 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் ஐயப்பன் கோவிலுக்குப் போனோர் தொகையை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். இன்று இரண்டு கோடிப் பேர் செல்கின்றனர். இப்படிக் காலத்துக்கு காலம் கடவுளர் பெருமை ஏறி இறங்கினாலும் கடவுள் ஒருவனே, அவனை எல்லா வகையிலும் வழிபட முடியும் என்ற மாபெரும் உண்மையை, கை நாட்டு வைக்கும் கிழவியும் கூட அறிவாள்.

வேறு கலாசாரங்களில் வெவ்வேறு இன மக்கள் ஒன்றுகூடும் இடங்களில் பல் தெய்வங்கள் இணைந்துவிடும். ஆனால் பல பெயர்கள் மட்டும் மக்கள் மனதில் தங்கிவிடும். மேலை நாட்டில் முதல் முதலில் நாகரீகத்தைப் பரப்பிய கிரேக்கர்களின் தெய்வங்களுக்கு இணையாக ரோமானியர்கள் ஒவ்வொரு தெய்வத்தின் பெயரைப் புகலுவர் மற்றும் புகழுவர்.

Yasidi tribe has peacock as sacred symbol like Tamiol Skanda/ Muruga

இதே போல இந்தியாவில் இருந்து வேத கால நாகரீகத்தை மேற்கு ஆசியா, ஐரோப்பா முழுதும் எடுத்துச் சென்ற ‘ஹிட்டைட்ஸ்’, ‘காசைட்ஸ்’, ‘மிட்டனியன்ஸ்’ — நமது தெய்வங்களை அவர்களுடைய பழைய தெய்வங் களுடன் இணைத்தனர். இராக் மலைப் பகுதியில் வாழும் ‘யசீதி’ இனம் முதல் பல்வேறு இடங்களில் இந்துமதத்தின் எச்ச சொச்சங்களையும் மிச்சம் மீதிகளையும் காண்கிறோம். காஞ்சி பரமாசார்ய சுவாமிகள் 1932 ஆம் ஆண்டு சென்னைப் பிரசங்கத்தில் “உலகம் முழுதும் சநாதன தர்மமே இருந்தது, அதன் தடயங்கள்தான் இவை — நாம் மதத்தைப் பரப்ப எடுத்துச் செல்லவில்லை, முன்னரே இருந்தவை” — என்று கூறுவதையும் கவனத்திற் கொள்ளல் வேண்டும்.

Please read my earlier posts on Sumer- India link
Hindu Vestiges in Iraq ( Posted on 12th August 2014)
Indus Valley to Egypt: Lapis lazuli Export (posted 0n 6th Sept.2014)

Why did Sumer and Egypt worship Indra? (Posted 14th Sept.2014)
Double Headed Eagle: Indian—Sumerian Connection (18th December 2011)
Birds for Finding Direction: Sumeria to Tamil Nadu via Indus Valley (Posted 8th April 2013)
Cremation: Sumerian – Hindu Similarities (Posted on 14th May 2014)
Sanskrit Words in Sumerian: Sumukan Mystery (Posted on 12th May 2014)
A Hindu Story in Sumerian Civilization (Posted on 11th May 2014)
Mysterious Fish Gods around the World (Posted 27-10-2012)
Tulabharam: Indian – Sumerian Connection (Posted on 2nd January 2012)
Serpent Queen: Sabarimalai to Indus Valley
Hindu Vahanas around the World

Seven gods on Seven vahanas in Iraq

Hindu Vahanas in Iraq (Posted on 21st October 2012)
330 Million Gods (முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள்)
இந்தக் கட்டுரைகளில் பலவற்றைத் தமிழிலும் தந்துள்ளேன்

(Most of these articles are published in Tamil as well around the same dates)
Contact swami_48@yahoo.com

Tammuz in Mesopotamia