விளக்கு வைத்து சாப்பிடுவது ஏன்? (Post No.4656)

Written by London Swaminathan 

 

Date: 24 JANUARY 2018

 

Time uploaded in London – 7-36 AM

 

Post No. 4656

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

 

 

 

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU

 

(தமிழை வளர்க்க விரும்புபவர்கள், தன் மனைவி, மகன்கள், கணவ்ர்கள்
ஆளும் அரசாங்கத்தினர் ஆகியோர் தன்னிடம் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணுவோர் என் எழுத்துக்களைத் திருட மாட்டார்கள். எழுதியவர் பெயருடன் பகிர்வார்கள்; பிளாக் பெயரை நீக்க மாட்டார்கள்)

விளக்கு வைத்து சாப்பிடுவது ஏன்? என்பதற்கு நேற்று ஒரு பேய்க்கதை சொன்னேன்; சொக்கா சொக்கா சோறுண்டோ சோழியன் வந்து கெடுத்தாண்டோ- என்ற பழமொழியின் பின்னாலுள்ள கதை அது.

 

நடேச சாஸ்திரியார் தொகுத்து 1886 ஆம் வெளியிட்ட ‘திராவிட பூர்வகால கதைகள்’ புத்தகத்தில் மேலும் ஒரு கதை உளது. பழந்தமிழில் உள்ள கதையை புதுக்கியும் சுருக்கியும்   வரைவது என் சித்தம்.

முன்னொரு காலத்தில் ஒரு ஊரில் ஒரு பிராஹ்மணன் இருந்தான். அவனுக்குக் கல்யாணம் நிச்சயமாயிற்று. ஒரு தொண்டுக் கிழம் அவருடைய கடைசி பெண்ணை விவாஹம் செய்துவிட்டு உயிர்விடக் காத்திருந்தது. கல்யாணமும் சுகமே முடிந்தது. அன்றிரவு சாந்தி முகூர்த்தம்; மாப்பிள்ளை சுத்த வைதீகப் பிராஹ்மணன்; ஆகையால் மாலைச் சந்தியாவந்தனத்தை முடிக்க குளக்கரைக்குச் சென்றான். அந்த ஊரில் முதலைகள் அதிகம்; அது பற்றி புது மாப்பிள்ளையை யாரும் எச்சரிக்கவில்லை. அவர்கள் இதெல்லாம் மாப்பிள்ளை வீட்டுக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று நினைத்து விட்டார்கள் போலும்.

 

குளத்தில் இறங்கிய புது மாப்பிள்ளையின் காலை ஒரு முதலை கவ்வியது. மாப்பிள்ளைக்கு ஒரே நடுக்கம்; இருந்தபோதிலும் சுதாரித்துக் கொண்டு,

 

“முதலை மாமா! முதலை மாமா! ஒரே ஒரு விண்ணப்பம். நான் இப்போதுதான் கல்யாணம் கட்டி, சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கு காத்திருக்கிறேன்; நீ என்னை சாப்பிடுவதானால் சாப்பிடலாம்; ஆனால் நான் போய் என் மனைவியுடன் படுத்துவிட்டு, விஷயத்தைப் புரியவைத்துவிட்டு, அனுமதி வாங்கி வந்து விடுகிறேன்; என்னை நம்பி ஒரு பெண்ணும், அவளது தந்தை ஒரு தொண்டுக் கிழமும் இருக்கின்றனர். நான் போகாவிடில் இருவரும் உயிர் விடுவர். நீ மூன்று உயிர்களைப் பறித்த பாவத்துக்கு ஆளாவாய். மேலும் பிராஹ்மணர்கள் ஸத்யம் தவறாதவர்கள் என்பது உனக்குத் தெரிந்திருக்கும்;நான் கட்டாயம் திரும்பி வருவேன். என்னை விடுவாயா?” என்று கேட்டனன்.

Karthik Raghavan’s picture from Kaladi; Adi Shankara story

முதலை சொன்னது:

“உன்னை இப்போது சாப்பிட்டாலும் நாளை சாப்பிட்டாலும் எனக்கு ஒன்றுதான்; போய் வா மகனே, போய் வா! இன்று போய் நாளை வா!”

 

அவன் மனைவியிடம் சென்றான்; சாந்தி முகூர்த்தம் தடபுடலாக நடந்தது. நள்ளிரவில் மனைவியிடம் எல்லா வற்றையும் சொன்னான். அவள் சொன்னாள்—“ நாளை வரை காத்திராதீர்கள் இப்போதே போங்கள்”.

 

அவனும் புறப்பட்டான்; இந்த மாதிரி கொலைகார மனைவியிடம் வாழ்வதைவிட ஒரு முதலையின் பசியைத் தீர்ப்பது சாலச் சிறந்தது. இரண்டு மணி நேரம் சுகம் அனுபவித்த பின், முதலையிடம் என்னைப் பலி கொடுக்கத் தயாராகி விட்டாளே! என்று மனதுக்குள் வசை பாடிக்கொண்டு குளத்துக்கு வந்தான்.

 

“முதலை மாமா! நீ நாளை வரை காத்திருக்க வேண்டாம்; என் மனைவியே என்னை அனுப்பி விட்டாள்; என்னைச் சாப்பிடு என்றான்.

முதலையும் தாவிப் பாய்ந்தது.

அப்போது ‘பளிச்’ என்று ஒரு வெளிச்சம் தோன்றி மறைந்தது; மீண்டும் இருள் சூழ்ந்தது.

 

முதலை சொன்னது,

“அடக் கடவுளே! சாப்பிட வந்த போது விளக்கு அணைந்துவிட்டதே. நான் உன்னைச் சாப்பிடக்கூடாது. சாப்பிடும் போது விளக்கு  அணைந்தாலும், விளக்கு இருந்தாலும் சாப்பிட மாட்டேன். நீ போகலாம்” என்று அனுப்பிவிட்டது.

 

திரும்பிப் பார்த்தான்; அவன் மனைவி ஒரு சட்டியில் அணைந்த  விளக்குடன் ஓடி வந்தாள். அவள் சொன்னாள்,

“என் பிராண நாதா! சுவாமி! நீங்கள் எந்த விக்கினமும் இல்லாமல் திரும்பி வரவேண்டும் என்று உலகிள்ள எல்லா ஸ்வாமியையும் பிரார்த்தித்தேன். என் பிரார்த்தனை பலித்தது” என்று சொல்லி அவனை இறுகக் கட்டிக் கொண்டாள்.

 

விளக்கின் மஹிமை இத்தகையது. மிருகங்களும் ஸத்தியத்துக்குக் கட்டுப்படும். இதனால் மனிதர்கள் யாரும் விளக்கு ஏற்றாமலோ , விளக்கு அணைந்தாலோ சாப்பிட மாட்டார்கள்.

 

(மின்சார விளக்குகள் ஜகஜ்ஜோதியாக இருக்கும் லண்டனில் கூட என் வீட்டில் சாப்பிடும் போது ஒரு விளக்கையும் அனைக்கக் கூடாது என்பது என் மனைவியின் கட்டளை; நானும் எனது மகன்களும் இன்றும் அந்த சட்டத்துக்குக் கீழ்ப்படுகிறோம்)

 

-சுபம், சுபம்-

 

 

tags–விளக்கு, முதலை, பிராஹ்மணன், சாந்தி முஹூர்த்தம்

 

குரு ஏன் அவசியம்? தமிழ்ப் புலவரும் பரமஹம்சரும் தரும் தகவல் (Post No.3853)

Written by London swaminathan

Date: 26 APRIL 2017

Time uploaded in London:- 9-23 am

Post No. 3853

Pictures are taken from various sources; thanks.

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

ஒருவருக்கு ஆன்மீகப் பாதையில் முன்னேற குரு அவசியம் என்பது இந்துக்களுக்குத் தெரியும். ஆயினும் ஏன் அவசியம் என்பதைத் தெளிவாகக் கூறுகின்றனர் நீதி வெண்பா பாடிய புலவரும் ராமகிருஷ்ண பரம்ஹம்சரும்.

 

இறைவன் என்பவன் எங்கும் நிறைந்த ஜோதி- காட்டுத்தீ

குரு என்பவர் விளக்கு

ஆயினும் வெளிச்சம் வேண்டுவோரோ அல்லது நெருப்பு வேண்டுவோரோ காட்டுத் தீயிடமோ சூரியனிடமோ நெருங்கிப் போக முடியுமா?

முடியாது.

விளக்கை நெருங்கலாம்; பயன்படுத்தலாம். வெளிச்சமும் கிடைக்கும்; அதி.லிருந்து நெருப்பை எடுத்து இன்னொரு விளக்கும் ஏற்றலாம்; அடுப்பையும் பற்றவைத்து சமைக்கலாம்.

 

முற்று மிறை செயலே முற்றிடினுந்  தன்னருளைப்

பெற்றவர்தம் பாலே பெரிதாகும் – பற்றுபெருந்

தாபத்  திடத்தே தழன்றிடினும் நற்சோதி

தீபத் திடத்தே சிறப்பு

நீதி வெண்பா பாடல் (புலவர் பெயர் தெரியாது)

 

பொருள்:–

நல் சோதி =நல்ல ஒளி

பற்று பெரு தாபத்திடத்து = பற்றக் கூடிய பெரிய காட்டுத் தீயினிடத்தில்

தழன்றிடினும் = ஒளி விட்டாலும்

தீபத்திடத்தே = விளக்கினிடத்திலேயே

சிறப்பு = அந்த ஒளிக்குச் சிறப்பு ஆகும்

(அது போல)

 

முற்றும் = உலகெங்கும்

இறை செயல் = கடவுளின் அருள்

முற்றிடினும் = நிறைந்திருந்தாலும்

தன் அருளைப் பெற்றவர்தம் பாலே = ஆண்டவனின் அருளைப் பெற்ற அடியாரிடத்திலேதான்

பெரிதாகும்= இறைவன் அருள் அதிகமாகக் கிடைக்கும்.

 

அதாவது எளிதில் பெறலாம்.

 

 

சதுரங்க (Chess செஸ்) விளையாட்டும் குருவும்

 

ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் சொல்கிறார்:- ” சதுரங்க விளையாட்டை ஆடிக் கொண்டிருப்பவர்களைவிட, ஆட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் எந்தக் காயை நகர்த்துவது சரியான ஆட்டமாகும் என்பதை நன்கு சொல்லக்கூடும். உலகத்திலுள்ள மனிதர்கள் தாங்கள் வெகு சமர்த்தர்கள் என்று கருதுகின்றனர். ஆனால் பணத்தாசை, கௌரவ (புகழ்) ஆசை, விஷய சுகங்கள் இவை போன்ற உலகப் பற்றுகள் அவர்களை விட்டபாடில்லை. விளையாட்டில் கலந்திருப்பதனால் சதுரங்கக் காயை சரியானபடி நகர்த்துவதற்குச் சாத்தியமில்லாமற் போகின்றது. உலகத்தைத் துறந்த புண்ய புருஷர்கள் அதனுள் சம்பந்தப் பட்டிருப்பது இல்லை.  அவர்கள் சதுரங்க ஆட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் போன்றவர்கள்.  விஷயங்களின் உண்மைச் சுபாவம் அவர்களுக்குத் தெரிகின்றது.

 

உலகத்தில் உழலும் மனிதர்களைவிட அவர்களே விஷயங்களை நன்றாக எடை போடமுடியும். அதாலால் நல்ல வாழ்க்கையை விரும்புவோர், ஈசுவரனைத் தியானித்து அவனை நேரில் கண்டவர்களின் சொற்களில் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். ஒரு வழக்கு தொடர்பாக ஆலோசனை கேட்க எப்படி வக்கீலிடம் போகிறோமோ அப்படி ஆன்மீக விஷயங்களுக்குக் குருவிடம் போக வேண்டும்.

 

ஒரே குரு ஏன்?

நமக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சம் விஷயங்களைக் கற்பிக்கும் ஒவ்வொருவரையும் குரு என்று சொல்லாமல் ஒரே ஒருவரை மட்டும் குரு என்று சொல்ல வேண்டிய  அவசியம் என்ன?

 

முன்பின்னறியாத தேசத்திற்கு நீ போனால், அவ்விடங்களில் பரிச்சயமுள்ள ஒரு வழிகாட்டியை (Guide கைடு)  நம்பி அவன் சொல்கிறபடி நீ நடக்க வேண்டும். அப்படி இல்லாமல் அங்கு பலபேர் சொல்கிறபடி நடந்தால் நீ நிச்சயமாகத் தடுமாறிப்போவாய். அது போல ஈசுவரனை அடையும் முயற்சியில், அவரிடம் போகும் வழியைத் தெரிந்துகொண்ட ஒருவரின் — ஒரு குருவின் — புத்திமதியைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

24 குருக்கள்

 

குரு ஒருவராக இருப்பினும் உப குருக்கள் பலர் இருக்கலாம். எந்த ஒன்றையும் யாரிடமிருந்து கற்றாலும், அவர் ஒரு உப குரு ஆகின்றார். மஹானான அவதூதருக்கு அப்படிப்பட்ட உப குருக்கள் இருபத்து நான்கு பேர் இருந்தனர்”.

 

இது ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் சொன்னது.

–சுபம்–