WRITTEN BY S NAGARAJAN

Date: 29 December 2015

Post No. 2437

Time uploaded in London :– 5-34 AM

( Thanks for the Pictures  ) 

DON’T REBLOG IT AT LEAST FOR A WEEK!  DON’T USE THE PICTURES; THEY ARE COPYRIGHTED BY SOMEONE.

வில்லிபாரதம்

சிவ பக்தன் அர்ஜுனன்

ச.நாகராஜன்

Shiva seen in cloud (from face book friends)

அற்புதக் கவிஞர் வில்லிப்புத்தூரார்

வில்லிப்புத்தூரார் வைஷ்ணவத்தையும் சைவத்தையும் எப்படி சரிநிகர் சமானமாகப் போற்றி வந்துள்ளார் என்பதை வில்லி பாரதத்தைப் படிப்பவர் எளிதில் உணர்வர்.

சிவனைப் பற்றிச் சொல்லும் போதெல்லாம் பரவசமடைகிறார் வில்லிப்புத்தூரார்.

சிவபூஜைக்குப் பின்னரே உணவு

சிறந்த சிவ பக்தனான அர்ஜுனன் சிவ பூஜை செய்யாமல் உணவருந்த மாட்டான்.

இதை பதின்மூன்றாம் போர்ச் சருக்கத்தில் ஒரு அருமையான பாடலில் காணலாம்.

அபிமன்யுவைச் சூழ்ந்து நின்று கௌரவர்கள் அனைவரும் வஞ்சகமாக அவனைக் கொல்ல, அதை அறிந்த அர்ஜுனன் புலம்பித் தவிக்கிறான்.

“வா, என்னுடன் கைலாயம் சென்று காலைக்குள் திரும்பி விடலாம்” என்று கண்ணன் அவனை அழைத்துச் செல்கிறான்.

அங்கே செல்லும் வழியில் பசி தாகத்தினால் அர்ஜுனன் வருத்தமுற, கண்ணன், மாம்பழம் உள்ளிட்ட கனிகள், கரும்புச் சாறை உண்ணுமாறு அன்புடன் கூறுகிறான் இப்படி:-

“மாங்கனி, வாதையின் கனி, வருக்கையின்                  

தீம் கனி, கன்னலின் செய்ய நீர், உள;                 

வேம் கனல் பசியும், நின் விடாயும் ஆறவே             

ஈங்கு இனிது அருந்துதி, ஏந்தல்!”

இதைக் கேட்ட அர்ஜுனன் சிவ பூஜை இன்னும் செய்யவில்லையே என்கிறான்.

சரிந்தவர் சரிவு அறத் தாங்கும் நாயகன்               

பரிந்து, இவை உரைத்தலும் ‘பாவை புங்கன் மேல்        

புரிந்திலன், இன்னமும் பூஜை!’ என்றனன்,                    

வரிந்த வெஞ்சிலைக்கு மண் மதிக்கும் வீரனே

(பாவை பங்கன் – சிவ பெருமான்)

சரிந்தவர்களின் மெலிவு நீங்குமாறு காப்பாற்றும் கண்ணன், அன்போடு இப்படிக் கூற, “ சிவபூஜை இன்னும் செய்யவில்லையே” என்கிறான் அர்ஜுனன்.

கண்ணனே சிவன்

இப்போது அடுத்த பாடலில் மாபெரும் உண்மையை விளக்குகிறார் வில்லிப் புத்தூரார்.

கண்ணன் உடனே அர்ஜுனனை நோக்கி, “என்னை பூஜை செய்! நானும் சிவனும் ஒருவரே” என்கிறான்.

அற்புதமான இந்தப் பாடல் இதோ:-

மரு வரு கானக மலரினால் எமைப்                   

பொரு அரு பூசனை புரிதி, ஐய நீ.                       

இருவரும் ஒருவரே என்பது இன்று போய்                 

அருவரை அவன் அடி அடைந்து காண்டியே

அரியும் சிவனும் ஒண்ணு                             

அறியாதவன் வாயிலே மண்ணு                             

என்று பாமரனும் அறியும் பெரிய உண்மையை பண்டிதர்களும் கூடச் சில சமயம் அறிவதில்லை.

அந்த மாபெரும் உண்மையைக் கண்ணனே பிரகடனம் செய்கிறான்.

அர்ஜுனனின் சிவ துதி

இதற்கு முன்னர் ஆரணிய பர்வத்தில், அர்ஜுனன் கைலை சென்று சிவ தியானத்துடன் தவ விரதம் பூண்டு சிவனை நோக்கித் தவம் செய்யும் சிறப்பை அருச்சுனன் தவநிலைச் சருக்கத்தில் வில்லிப்புத்தூரார் அற்புதமாக அழகுற விளக்குகிறார்.

தன்னைச் சுற்றி நான்கு புறங்களிலும் அக்கினியை மூட்டித் தவம் செய்யும் போது அக்நி தேவன் அவனைச் சுடவில்லை. சிவ தியானத்தால் அவன் உடல் எங்கும் புளகம் கொள்கிறது.

பின்னர் வேடனாக வந்த சிவபிரானுடன் அவன் போர் செய்ய, இறுதியில் சிவ தரிசனம் கிடைக்கிறது.

அப்போது அவன் சிவனைத் துதிக்கும் பாடல்கள் அருமையான பாடல்கள். அவற்றில் ஒன்று:-

ஆதியே அண்டமும் அனைத்துமாய் ஒளிர்                   சோதியே கொன்றை அம் தொங்கல் மௌலியாய்             வாதியே மரகதவல்லியாள் ஒரு                        

பாதியே பவளம் ஆம் பரம ரூபியே

இதன் பொருள் எளிதில் விளங்கக் கூடியதே.

அனைத்திற்கும் முதன்மை ஆனவனே!

உலக உருண்டைகள் அனைத்துமாய் விளங்கி ஒளிர்கின்ற ஜோதியே!

கொன்றை மலர் அணிந்த முடியை உடையவனே

பேச வல்லவனே

மரகதவல்லியான உமையை இட பாகத்தில் கொண்டுள்ளவனே

வலப்பாகம் பவழ மயமான சிறந்த வடிவுடையவனே

இப்படி சிவனைப் போற்றித் துதித்து அர்ஜுனன் கூறுவதாக அமையும் ஐந்து பாடல்களும் வில்லிப்புத்தூராரை சிறந்த சிவ பக்தராகவே காட்டுவதைக் கண்டு பிரமிப்பை அடைகிறோம்.

ஒவ்வொரு சருக்கத்திலும் கடவுள் வாழ்த்து பாடுவது அவர் வழக்கம். (சில சருக்கங்களில் மட்டும் இல்லை; மானசீகமாக வாழ்த்தினாரா அல்லது ஏடு எழுதியவர்கள் விட்டு விட்டார்களா, தெரியவில்லை)

கடவுள் வாழ்த்தில் திருமாலை வணங்கும் அவர் பல இடங்களில் சிவபிரானைப் போற்றுவது அரியும் சிவனும் ஒண்ணு என்பதை அவர் அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்ததினால் என்பதை விளங்கிக் கொள்கிறோம்.

உண்மை ஒன்றே!

இராமாயணமும் மஹாபாரதமும் விளக்கும் பல உண்மைகளில் முக்கியமான ஒன்று : பல்வேறு தோற்றங்களில் வருவது ஒரே பரம்பொருளே என்பது தான்!

ஏகம் ஸத்; விப்ரா: பஹுதா வதந்தி

(உண்மை ஒன்றே; அதை அறிஞர்கள் பலவாறாகக் கூறுகின்றனர்)

வில்லியை ஆழ்ந்து கற்போம்; உண்மைகளை நன்கு உணர்வோம்!

********

Written by london swaminathan

Date: 25 December 2015

Post No. 2425

Time uploaded in London:- 9-00 AM
( Thanks for the Pictures  )

DON’T REBLOG IT AT LEAST FOR A WEEK!  DON’T USE THE PICTURES; THEY ARE COPYRIGHTED BY SOMEONE.

மனைவி, மகன், நில, புலன்கள் முதலியன எல்லாம் ஒருவனை எப்படிப் பந்த பாசத்தில் சிக்க வைக்கும் என்பதற்கு ஒரு சுவையான கதை.

ஒரு ஊரில் ஒரு நல்ல மனிதன் இனிப்புப் பலகாரங்களைச் செய்து விற்கும் வியாபாரம் நடத்தி வந்தார். அவர் ஒரு தர்மவான். போகும் வரும் சந்யாசிகளுக்கு உணவு கொடுத்து மரியாதை செய்வார். ஒரு நாள் ஒரு சந்யாசி அந்தப் பக்கம் வரவே, அவரை வரவேற்று, வாழையிலையில் அன்னத்துடன் தான் செய்த இனிப்புப் பலகாரங்களையும், ஒரு குவளையில்  பாலையும் பரிமாறினார். அந்த சந்யாசி அவரை வயிறார வாழ்த்தி, “அன்பனே, உனது பக்திக்கு மெச்சினோம். உம்மை சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்க அருமருந்தாகிய ஒரு உபதேசத்தை உமக்கு அருள திருச்சித்தம் கொண்டுள்ளோம்” என்றார்.

சுவாமி! மிக்க மகிழ்ச்சிதான். ஆனால் அதற்கு இது தருணமல்ல. மனைவி மக்களைக் காப்பாற்றும் கடமை உளதே என்றார்.

சாமியாரும் (சந்யாசி) அதற்கென்ன பின்னொரு சமயம் வருவோமென்று கூறிச் சென்றார். சில ஆண்டுகள் சென்றன. மீண்டும் அவ்வழியே அந்த சந்யாசி வந்தவுடன் அறுசுவை அன்னம் படைத்தான் அந்த இனிப்பு வியாபாரி. “அன்பனே, காலம் கனிந்ததா? உபதேசத்துக்குத் தயாரா?” என்று சாமியார் வினவ, “சில ஆண்டுகளுக்கு முன் என் மனைவி இறந்துவிட்டாள். இப்பொழுது இரு மகன்களுக்கும் கல்யாணம் முடிக்கவேண்டிய கடமை உளது” என்றார். சாமியார் சிரித்துக் கொண்டே சென்றுவிட்டார்.

இன்னும் சில ஆண்டுகள் சென்றன. சாமியார் அதே வீட்டுக்கு வந்தார். வழக்கம்போல உபசரிப்பு. இப்பொழுது இரண்டு மகன்களுக்கும் கல்யாணம் நடந்து தம்பதி சகிதம் அவர் காலில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் பெற்றனர். சாமியார், கடைக் கண்களால் வியாபாரியைப் பார்த்தார். அவருக்கு சட்டென விளங்கியது.

“இன்னும் உபதேசத்துக்கு நேரம் வரவில்லை. ஏனெனில் மகன் கல்யாணத்துக்கு வாங்கிய கடன்களை அடைக்க வேண்டி இருக்கிறது” என்றார். சாமியாரும் சிரித்துக் கொண்டே வந்த வழியே சென்றார்.

ஆண்டுகள் பல உருண்டோடின. மீண்டும் வந்தார் சாமியார். வழக்கம் போல அறு சுவை உணவு. ஆனால் வியாபாரியைக் காணவில்லை. மகன்களிருவரும் “தந்தை இறந்துபோய் சில ஆண்டுகள் ஆனதாக”ச் சொன்னார்கள். உடனே சந்யாசி தனது ஞான திருஷ்டியால், அவரது தந்தை அதே வீட்டில் மாட்டுக் கொட்டிலில் மாடாய்ப் பிறந்திருப்பதை உணர்ந்தார்.

மகன்களிடம் சாக்குப் போக்குச் சொல்லி நைஸாக மாட்டுக் கொட்டிலுக்குச் சென்றார். இந்த மாட்டை எங்கே வாங்கினீர்கள்? என்றார். இது வாங்கிய மாடல்ல. முன்னால், இந்த வீட்டிலிருந்த, பசு ஈன்ற கன்றுதான் இது என்றனர். மகன்களிருவரும் வீட்டுக்குள் சென்ற சமயம், அந்த மாட்டிடம் அது யார் என்பதை உணர்த்தி இப்போது ஞான உபதேசத்துக்குத் தயாரா? என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த பசு சொன்னது:

“ஐயோ, இப்போது வேண்டாம். என் மகன்களிருவரும் வரும்படியின்றி கஷ்டப்படுகிறார்கள். நான் கொடுக்கும் பாலை விற்றுப் பணம் சம்பாதிப்பதால் அவர்கள் கஷ்டம் நீங்கியபின்னர் தான் தயார்” என்றது. அந்த சாது சந்யாசியும் சிரித்துக் கொண்டே விடைபெற்றுச் சென்றார்.

சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் அந்த வீட்டுக்கு வந்தபோது, மகன்கள், ஒரு நாயை வளர்த்து வருவதைக் கண்டார். அது சந்யாசியைக் கண்டவுடன் அவர் மீது தாவிக்குதித்து ஓடி வந்தது. மகன்கள் இருவரும் அதைக் கட்டிப்போட்டுவிட்டு, உணவு படைத்தனர். மாடு இறந்து போன பின்னர் வீட்டுக்குத் தானாகவே வலிய வந்த ஒரு நாயை வளர்க்கத் துவங்கிய கதைகளைச் சொன்னார்கள். அனத சந்யாசி ஞானதிருஷ்டியில் பார்த்த போது மாடாகப் பிறந்து, இறந்த பின்னர் அந்த வியாபாரிதான் இப்போது நாயாகப் பிறந்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்தார். யாருமில்லத சமயம் அதனிடம், அது யார் என்பதைச் சொல்லி, உபதேசம் செய்ய்யத் தயாராக இருப்பதாகவும், அதைக் கேட்டால், இந்த நாய்ப்பிழைப்பு தேவையில்லை என்றும் சொன்னார்.

அதற்கு அந்த நாய் சொன்னது:

சுவாமி! இப்போது வேண்டாம். என் மகன்கள் பொறுப்பற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்த வீட்டை அவர்கள் இல்லாத போது நான் தான் காவல் காக்கிறேன் என்று சொன்னது.

அந்த சந்யாசியும் சிரித்துக் கொண்டே வந்தவழியே போய்விட்டார். இந்த வியாபாரியை பிறப்பு- இறப்பு என்ற மாயச் சுழலிலிருந்து விடுவிக்க முயன்றாலும், முடியவில்லையே! இந்த சவாலை சமாளித்தேயாக வேண்டும் இன்னும் ஒரு முறை வருவோமென்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டார். விசுவாமித்திரர், திரிசங்கு மஹாராஜனை சுவர்க்கத்துக்கு அனுப்பிய கதை போல இருக்கிறதே! என் தவ வலிமையைப் பயன்படுத்தி இவனை விடுவிப்பேன்; பந்த பாசம் என்பது அவ்வளவு வலியதா என்று வியந்தார்.

ஆண்டுகள் பறந்தன. அதே சந்யாசி தள்ளாடித் தள்ளாடி அந்த வியாபாரி வீட்டுக்கு வந்தார். இப்பொழுது நாயும் இறந்து விட்டது. மகன்கள் இருவருக்கும் இந்த சந்யாசி நம்மை விட மாட்டான் போல இருக்கிறது, இவனை விரட்ட வேண்டும் என்று கோபத்துடன் வந்தனர். அவருக்குப் புரிந்துவிட்டது உடனே ஞான திருஷ்டியால் ஒரு விஷயத்தை அறிந்தார். அவர்களிருவரும் கோபத்துடன் வந்தவுடன், “இவ்வளவு நாளாக உங்களுக்குச் சொல்ல மறந்த ஒரு ரஹசியத்தைச் சொல்லிவிட்டுப் போகலாமென்று வந்தேன்” என்றார்; உடனே அவர்கள் சோறு படைத்து , இனிப்பு கொடுத்து மெதுவாக ரஹசியம் என்ன? என்று கேட்டனர்.

தோட்டத்தில் மரப் புதர்களுக்கிடையில் அவரது தந்தை 100 பவுன் தங்க நகையைப் புதைத்து வைத்திருப்பதாகச் சொன்னார். உடனே அவர்கள் இருவரும் கடப்பாரை , மண்வெட்டி சகிதம் விரைந்தனர். அங்கே ஒரு பாம்பு அவர்கள் மீது சீறிப்பாய்ந்தது. இந்த சந்யாசி நம்மைக் கொலை செய்யத் திட்டமிட்டு இப்படி பாம்பிருக்கும் புதருக்கு அனுப்பியிருக்கிறான் என்று எண்ணி அவரை அடிக்க ஓடி வந்தனர். அவர் உடனே, “நிறுத்துங்கள், அந்தப் பாம்பு அங்கேயுள்ள புதையலுக்குக் காவலாக இருக்கிறது” என்றார்.

உடனே அதைக் கொல்வதற்காக பாம்பு! பாம்பு! என்று கத்தியவுடன் ஊர் ஜனங்கள் எல்லோரும் வந்து அதை அடித்துக் கொன்றனர். அவர்கள் எல்லோரும் போன பின்பு இரண்டு மகன்களும் அந்த தங்கப் புதையலைப் பங்கு போட்டுக் கொண்டனர். அந்த சந்யாசியும் பாம்பின் ஆவியைப் பிடித்து அதைக் கரயேற்றி  அப்படியே மாயமாய் மறைந்தார். அதை இரண்டு மகன்களும் வியப்புடன் பார்த்தார்கள்.

அலை ஓய்ந்து சமுத்திர ஸ்நானம் செய்ய  முடியாது. ஒருவருடைய பந்த பாசத்தை விடுவித்து, ஒருவரைக் கரையேற்ற ஞானிகளும் கூட மிகவும் பிரயத்தனம் (முயற்சி) செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. வியாபாரியின் வீட்டில் ஒரு நாள் உணவு சாப்பிட்டதாலும் அவர் தர்மவான் என்பதாலும் அவரை ஜனன-மரணச் சுழலிலிருந்து அந்த சந்யாசி விடுவித்தார்.

–subham–

Written by London swaminathan

Date: 10 December 2015

Post No. 2377

Time uploaded in London :– 9-10 AM

( Thanks for the Pictures  ) 

DON’T REBLOG IT AT LEAST FOR A WEEK!  DON’T USE THE PICTURES; THEY ARE COPYRIGHTED BY SOMEONE.

வட நாட்டில் சிவ பெருமான் மீதும், ராமர், சீதாதேவி மீதும் அபார பக்தி இருக்கிறது. இதை அவர்கள் வணங்கும்விதத்திலேயே கண்டுபிடித்துவிடலாம். பல தமிழ் நாட்டுக் கோவில்களில் போலி பக்தர்களும் போலி பக்தியும் நிலவுகிறது. சடங்குகளும் அதிகம்- அதாவது தேங்காய், பழம், சூட தீபாராதனை என்று பற்பல. பட்டுப் புடவை உடுத்திய பெண்கள் ஒரு புறம்; மறுபுறம்;– கழுத்தில் கொட்டை, நெற்றியில் பட்டை, காலில் கட்டை, கையில் சட்டை!!

(கொட்டை= ருத்திராட்சம்; பட்டை= விபூதி அல்லது நாமம், கட்டை= சாமியார் செருப்பு, சட்டை= மேல் சட்டை)

நாங்கள் மும்பையில்ருந்து நாசிக் சென்றோம். அங்கிருந்து திரயம்பகேஸ்வர் கோவில் சென்றோம். இது 12 ஜோதிர்லிங்க தலங்களில் ஒன்று. இதற்கு முன் ராமேஸ்வரம், ஸ்ரீசைலம் ஆகிய இரண்டு ஜோதிர்லிங்க தலங்களைத்தான் பார்த்திருக்கிறேன்.

வெள்ளைக்காரந்தான் இந்நாட்டை ஒன்றுபடுத்தினான் என்று என் நண்பர்கள் பலர் பிதற்றுவர்/ உளறுவர். ஆனால் 51 சக்தி பீடங்களும், 108 வைஷ்ணவ திருப்பதிகளும், 12 ஜோதிர்லிங்க தலங்களும், ஆதி சங்கரரின் நான்கு மடங்களும் அகண்ட பாரதம் என்பதை நிரூபிக்கிறது. இதில் பல தலங்கள் பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷில் இருப்பதால் அவைகளும் நம்முடையவையே. இன்னும் சொல்லப்போனால் ஐரோப்பியர்களுக்கு தேசீயம் என்பதை சொல்லிக் கொடுத்த நாடே பாரதம்தான். ஏனெனில் கிரேக்க, ரோமானிய, எகிப்திய, சீன, சுமேரிய நாகரீகங்களில் இக்கொள்கை இல்லை.

இந்த தலங்கள் அனைத்துக்கும் மோடி அரசு தனித்தனியே தபால்தலை வெளியிட வேண்டும். வெள்ளைக்காரன் காலத்தில் இந்தியக் கோவில்கள் இந்திய தபால்தலைகளில் இடம்பெற்றன. பின்னர் வந்த நேரு-காந்தி கொழ கொழா, வழ வழா ‘செக்யுலர்’ அரசு சொதப்பிவிட்டது. என்னுடைய தபால்தலை ஆல்பத்தில் உலக நாடுகள் ஆண்டுதோறும் வெளியிடும் கிறிஸ்துமஸ் தபால் தலைகள் உண்டு. முஸ்லீம் நாடுகள் வெளியிட்ட மசூதி, மெக்கா , காபா தபால்தலைகள் உண்டு. ஆனால் இந்துதபால்தலைகள் மிகக் குறைவு.

திரயம்பகேஸ்வரர் கோவில் கோதாவரி நதி தோன்றுமிடத்துக்கு அருகில் இருக்கிறது. அண்மையில் அங்கு கும்ப மேளா நடந்ததால், அப்போது போலீஸ்காரகள் வைத்த ஆயிரக்கணக்கான தடுப்புகள் சாலை ஓரத்தில் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.

படம்:– கோவிலுக்கு வெளியே எல்லோருக்கும், அழகான திரிசூல முத்திரை வைக்கிறார்கள்!

கோவிலை நெருங்க, நெருங்க போன்களையும் காமெராக்களையும், செருப்புகளையும் இங்கே விட்டுச் செல்லுங்கள் என்று பல வணிகர்களும் அவர்களது ஏஜெண்டுகளும் வழிமறித்தனர். அவர்களில் ஒருவரை நம்பி எல்லாவற்றையும் விட்டுச் சென்றோம். எல்லாவற்றுக்கும் குறைந்தது பத்து ரூபாய் கட்டணம்! நம்முடைய மொபைல் நம்பர் எல்லாவற்றையும் எழுதிக் கொண்டு ஒரு டோக்கன் தருகிறார்கள். (கோவிலுக்குள் மொபைல் போன்களை அனுமதிக்கக்கூடாது என்பதை நான் ஆதரிக்கிறேன்)

கோவிலுக்குச் சென்றவுடன் 200 ரூபாய் விஷேச தரிசன ‘கியூ’வுக்குச் சென்றோம். ஆனால் அதற்கு நேரக் கட்டுப்பாடுகள் இருப்பதால் பொது பக்தர் வரிசையில் நின்றோம். ஆளுக்கு ஒரு பையில் பூ வாங்கிக் கொண்டோம். ஞாயிற்றுக் கிழமை என்பதால் கிட்டத்தட்ட 20 வரிசைகள் இருந்தன. மக்கள் வேகமாக நகருவதைப் பார்த்து அதில் சேர்ந்தோம். மூன்றரை மணி நேரத்துக்குப் பின்னர் சந்நிதியில் நின்றோம்! ஆயினும் பெரிய மின்னணுத் திரையில் சன்னிதியில் நடப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டே நகரலாம்.

எனக்கு சிறு வயதில் என் தந்தை கற்றுக் கொடுத்த ஓம் திரயம்பகம் …… என்று துவங்கும் த்ரயம்பக மந்திரம் (யஜூர் வேத ருத்ரத்தில் ஒரு மந்திரம்) வேறு ஒரு திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஒரு ஐடியா/ யோஜனை

நாம் எத்தனையாவது வரிசையில் நிற்கிறோம் என்பதை இலக்கமிட்டு, அவ்வப்பொழுது அறிவிக்கலாம். எடுத்துக் காட்டாக, நீங்கள் 20-ஆவது வரிசையில் இருந்தால் இன்னும் மூன்று மணி நேரத்துக்குப் பின்னர் சந்நிதியில் இருப்பீர்கள் என்று அறிவிக்கலாம். வரிசைக்கு எண் குறித்து பெரிய ‘போர்ட்’ வைக்கலாம். திருப்பதியில் நாம் நிற்கும் ஷெட்டுகளின் எண் பெரிதாகத் தெரியும். இது தவிர இனிமையான, சன்னமான குரலில் ஏதேனும் பாடல்களை ஒலிபரப்பலாம். நல்ல வேளையாக ஆங்காங்கே தண்ணீர் குடிக்க, குழாய்கள் வைத்திருக்கிறார்கள்.

நாங்கள் சன்னிதியை நெருங்கும்போது மாலை நாலு மணி ஆகிவிட்டதால் 200 ரூபாய் வரிசையும் அதில் கலக்கத் துவங்கியது. இந்த இடத்தில் கோவில் நிர்வாகம் ஒரு கயிறு கட்டி இரண்டு வரிசைகளையும் ஏக காலத்தில் நகர்ந்து செல்ல வசதி செய்ய வேண்டும். ஏனெனில் அங்கு கொஞ்சம் தள்ளு முள்ளு இருந்தது. இரண்டு நதிகள் சங்கமிக்கும் இடத்தில் கொந்தளிப்பு இருக்கத்தானே செய்யும்!

ஒர் ஏமாற்றம்

நாங்கள் கோவிலுக்குள் நுழையும் முன்னர் ஒரு பெண்மணி எல்லா பூக்களையும் வாங்கி ஒரு கூடையில் போட்டுவிட்டு, பிரசாதம் என்று அதிலிருந்து இரண்டு பூக்களைக் கொடுத்தாள். இது ஏமாற்றமளிப்பதாக இருந்தது. ஒரு பூவையாவது, வில்வத்தையாவது எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்க வேண்டும். அவ்வளவு பூவையும் அனுமதிக்க முடியாதுதான்.

சீரடி, திரயம்பகேஸ்வரம், மும்பை சித்தி விநாயகர் கோவில்கள் ஆகிய எல்லாவற்றிலும், அரை நிமிட தரிசனம்தான். அந்த அரை நிமிட நேரத்தில் கிடைக்கும் திருப்திக்காக மூன்று மணி நேரம் வரிசையில் நிற்பதால் நம் பாவங்களனைத்தும் கரைந்துவிடும்.

வெளியே வந்து “உடுப்பி” ஹோட்டலில் நுழைந்தோம். பெயர்தான் உடுப்பி. சாப்பாடோ கடுப்பு!

ஆனால் சீரடியில் கோவிலுக்கு எதிரேயிருந்த உடுப்பி ஹோட்டல் அருமையான கன்னட சாம்பார் சட்னியுடன் சுவையாக இருந்தது. வட நாட்டில் வடக்கத்திய சாப்பாட்டையும், தென்னாட்டில் தெற்கத்திய சாப்பாட்டையும் எதிர்பார்ப்பதுதான் நியாயம். ஆனால் நம் நாக்கு, அதை கேட்க மாட்டேன் என்கிறது!!!என்ன செய்ய?

சிவபெருமான், எப்பொழுதும் நீரில் இருக்க வேண்டும் என்னும் ஓர் ஐதீகம் இருப்பதால், பூசாரிகள் தண்ணீரை அபிஷேகம் செய்த வண்ணம் இருக்கிறார்கள். திங்கட் கிழமை தோறும் பல்லக்கில் ஒரு கவசம் எடுத்துவரப்படும் என்று படித்திருக்கிறேன். படத்தில் நாங்கள் கண்ட மும்முக கவசமாக இது இருக்கலாம்.

ஆமை மர்மம்!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

திரயம்பகேஸ்வர் கோவில் கோபுரம் தன் பழமையைக் காட்டுகிறது. உள்ளே பெரிய ஆமை உருவம் தரையில் சந்நிதிக்கு முன்னிருந்தது.

முன்னர் நான் எழுதிய கட்டுரைகளில் ஆமை மட்டும் எப்படி உலகில் அதிக நாள் வாழ்கிறது என்று சுவாசக் கணக்குப் போட்டுக் காட்டியிருந்தேன். அப்படிச் செய்தால் நாமும் 300 ஆண்டுகள் வாழலாம். இன்னொரு கட்டுரையில் திருச்செங்கோடு முதலிய இடங்களில் ஆமைமீது மண்டபம் இருப்பதையும், கேரள கோவில்களில் மட்டும் ஆமையின் முதுகின்மேல் த்வஜ ஸ்தம்பம் இருக்கும் மர்மம் பற்றியும் எழுதியிருந்தேன். ஆனால் நான் படித்த எந்த கோவில் , ஆகம புத்தகங்களிலும் இதற்கு விளக்கம் இல்லை!!!

சீனர்கள் ஆமை முதுகின் மேல் எழுதப்பட்டதாக நம்பும் மேஜிக் ஸ்கொயரை (எப்படிக் கூட்டினாலும் 15 எண் வரும் குபேர யந்திரம்) அதிர்ஷ்டகரமாகக் கருதுவதையும் எழுதியிருந்தேன். இதையெல்லாம் மனதிற்கொண்டு த்ரயம்பகேஸ்வரர் கோவிலில் பெரிய ஆமை உருவம் சிவனுக்கு முன்னர் வரையப்படிருப்பதையும் அது நந்தியின் ஸ்தானத்தை வகிப்பதையும் கண்டு வியந்தேன். இதை விட அதிசயம், பஞ்சவடியில் எல்லா கடைகளிலும் ஆமை படம் போட்ட “லக்கி” யந்திரங்கள் விற்பதையும் கண்டு அதிசயித்தேன். இதற்குப் பழைய இந்துமத நூல்களில் ஆதாரமில்லை. நமக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் கீதையிலும், குறளிலும் திருமந்திரத்திலும் வரும் ஆமையின் புலனடக்கப் பாடல்தான் (ஒருமையுள் ஆமை போல….)

தேவாரத்தில் சிவன் அணியும் பல பொருள்களில் ஆமை ஓடும் ஒன்று. விஷ்ணுவின் அவதாரங்களில் கூர்ம அவதாரம் ஒன்று.

கோதவரியைக் காணோம்!

நாங்கள் கோவிலை விட்டு வெளியே வருகையில் அந்தி நேரம் நெருங்கியதால், கோதாவரி நதியின் தோற்றுவாய்க்குச் செல்ல முடியவில்லை. ஆனால் த்ரயம்பகேஸ்வரத்தில் கோதாவரி, வெறும் தேங்கி நிற்கும் தண்ணீராகவே காட்சி தந்தது. இயற்கை அன்பனான எனக்கு அது ஒரு ஏமாற்றமே. பஞ்சவடியிலுள்ள ஐந்து ஆலமரங்களை வெளிச்சத்தில் காணும் அவாவில் காரின் வேகத்தை அதிகப் படுத்தி சிட்டாகப் பறந்தோம் (பஞ்சவடி அற்புதங்களை அடுத்த கட்டுரையில் காண்க).

–சுபம்–

Compiled   by London swaminathan

Date: 19 November 2015

POST No. 2342
Time uploaded in London :– 10-25
( Thanks for the Pictures )

DON’T REBLOG IT AT LEAST FOR A WEEK!
DON’T USE THE PICTURES;
THEY ARE COPYRIGHTED BY SOMEONE.

சுவாமி ராமதாஸ் சொன்ன கதை:தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு-லண்டன் சுவாமிநாதன்

திருமணமான ஒருவருக்கு மாமனாரிடமிருந்து அழைப்புக் கடிதம் வந்தது. “தொலைதூரத்தில் வசிக்கிறீர்களே; நீண்ட நாளாகிவிட்டதே; இங்குவந்து எங்களுடன் தங்கிவிட்டுப் போகக்கூடாதா?” — என்று. குழந்தைகளுக்குப் பள்ளிக்கூடம் இருந்ததால் அவர் மட்டும் பயணமானார். ஒரு கில்லாடிக்கு எப்படியோ இந்தக் கடித விஷயம் தெரிந்தது. அவனும் டிப்-டாப்பாக உடைகளை அணிந்து மாப்பிள்ளை புறப்பட்ட அதே ரயிலில் புறப்பாட்டான்.

இருவரும் மாமனார் ஊருக்கு வந்தனர். மாப்பிள்ளையை வரவேற்க, மைத்துனர் கார் கொண்டு வந்திருந்தார். அவரைக் காரில் பின் சீட்டில் மரியாதையாக அமர்த்தியபோது, அதே ரயிலில் வந்த டிப்-டாப் பேர் வழி “ஹலோ” என்று வணக்கம் சொல்லி காரில் அமர்ந்துகொண்டான். மைத்துனர் நினைத்தார் இவர் மாப்பிள்ளையின் தோழர் போல என்று. மாப்பிள்ளை நினைத்தார், அவர் மாமனார் வீட்டுக்கு வேண்டியவர் போலும்; ஒரே ரயிலில் வந்ததால் அவரையும் அழைத்துப் போகத்தான் மைத்துனர் வந்தார் போலும் என்று!

இருவரும்  வீடு போய்ச் சேர்ந்தவுடன் உற்சாக வரவேற்பு கிடைத்தது. டிப்-டாப் பேர்வழி யரும் எதையும் கேட்டு விடக் கூடாதென்பதற்காக என்னுடைய அறை எது? என்று கேட்டவுடன், மாமனார் அவனுக்கு ஒரு அறையை ஒதுக்கினார். மாப்பிள்ளையின் சந்தேகமெல்லாம் பறந்தோடிவிட்டது. ஓஹோ! இவர் மாமனாரின் நெருங்கிய நண்பர் போலும்; அதுதான் உரிமையோடு அறையைக் கேட்க, மாமனாரும் உடனே கொடுத்துவிட்டார் என்று.

ஒரு நாள் ஆயிற்று, இரண்டு நாள் ஆயிற்று. டிப் டாப் பேர்வழி எல்லா அறைகளிலும் சென்று எல்லாப் பொருட்களையும் எடுத்தார். எல்லோர் உடைகளையும் எடுத்து அணிந்தார்; வீட்டிலுள்ள நல்ல செருப்புகளை தன்னுடைய சொந்த செருப்பு போலப் பயன்படுத்தினார். எல்லோருக்கும் “ஹலோ, குட் மார்னிங்” எல்லாம் சொன்னார்.பேச்சு கொடுக்கக் கூடாதென்பதற்காக, பெரும்பாலான நேரங்களில் வெளியே போய்விடுவார். சாப்பாட்டு நேரத்தில், சாப்பாட்டு ராமன் —  பெருந்தீனீ – என்னும் பெயருக்குரியவராகி விடுவார்!!!

மாப்பிள்ளையும், மாமனாரும் இது ஏது, இப்படி இங்கிதம் இல்லாமல் மோசமாக நடந்து கொள்கிறான் என்று மனதுக்குள் புகைந்தனர். ஆனால் எதுவும் சொல்ல பயந்தனர்.

மானாருடைய சொந்தக்காரரைக் குறைகூறினால் அவர் தப்பாக நினைப்பாரே என்று மருமகன் பயந்தார். மருமகனின் சொந்தக்காரரைக் குறை சொன்னால் மருமகன் கஷ்டப்படுவாரே என்று மாமனார் தவித்தார்.

ஒரு நாள் அந்த ஆள்மாறாட்ட டிப்டாப்  பேர்வழி எல்லை மீறி சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தினார். யார் அனுமதியும் கேட்காமல் காரை எடுத்துக்கொண்டு ஊரைச் சுற்றி எல்லா பெட்ரோலையும் செலவழித்துவிட்டுக் காரை நிறுத்தினார். இந்த வேலைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கவேண்டுமென்று கருதி மாமனார், மாப்பிள்ளையிடம் யார் இந்த பிருஹஸ்பதி? என்று கேட்போம் என்று அவரை நெருங்கினார். ஆள்மாறாட்டக்காரனின் இந்த அடாத செயலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மாப்பிள்ளையும் இவ்வளவு மோசமான இவன் யார்? என்று கேட்க மாமனாரை நெருங்கினார். ஆள்மாறாட்டப் பேர்வழிக்கு நிலைமை முற்றிப்போனது தெரிந்துவிட்டது. நைஸாக நழுவிவிட்டார். இப்போது மாமனாருக்கும் மாப்பிள்ளைக்கும் (மருமகன்) உண்மை விளங்கியது.

படம்: சுவாமி  ராமதாஸ்

அந்த டிப் டாப் ஆள்மாறாட்டப் பேர்வழியின் பெயர் என்ன தெரியுமா? அஹங்காரம்; அதாவது “யான்” “எனது” என்னும் செருக்கு.

யார் ஒருவன் அஹங்காரத்தை அடையாளம் காண்கிறனோ, அப்பொழுது அது பயந்து ஓடிவிடும். அதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அதற்கு இடம் கொடுக்கும் வரைக்கும் அது (டிப்-டாப் ஆள் மாறாட்டப் பேர்வழி) ஆட்டம்போடும்!

இது சுவாமி ராமதாஸ் சொன்ன கதை; தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு; லண்டன் சுவாமிநாதன்

யான் எனது என்னும் செருக்கு அறுப்பான் வானோர்க்கு

உயர்ந்த உலகம் புகும் – திருக்குறள் 346

–சுபம்–