Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
Saguna Upasana
God with form?
Worship of God is one of the five basic duties of every Hindu, one of the pancha maha yajnas. This is common to all sampradayas, though the deities, methods, mantras, etc may differ.
There have always been people who have questioned whether God has a form, can be confined to a form, whether the worship of just an idol or symbol made up of some material does not amount to sheer idiocy. The monotheistic religions condemn ‘idol’ worship but their own Churches are full of the pictures of saints, angels, Madonna and Child, Sacred Heart of Jesus, etc. And the church itself becomes a big idol!The Muslims do not have idols but the mere mosque becomes ‘sacred’ for them and they raise a storm over even a disused, dilapidated structure! They all simply miss the point that if God is omnipotent as they say, that power must include the power to take a form too!
Arjuna’s doubt
Arjuna had a doubt. After watching the Visvaroopa, he became frightened, and requested Krishna to resume his normal form, “kreetinam gadinam chakra hastam”! Then Bhagavan assumes this form and tells him:
Naham vedena tapasa
na daanena na chejyaya
Sakyam evam vido drashtum
drishtvaanasi maam yatha. 11.53
Neither by the Vedas, nor by tapas, nor by gifts, nor by yajna can I be seen as you have seen Me.
Bhaktya tvananyaya sakya
aham evam vida Arjuna
jaatum drashtum cha
praveshtum cha parantapa. 11.54
O Arjuna, scorcher of foes! Only by single-minded devotion I may, in this form, be known, seen in reality and also entered into.
Arjuna raises another doubt. Bhagavan had earlier spoken about himself as Unmanifested ( avyaktam) and Imperishable (aksharam) . Now He has shown his usual form with Sankha, chakra, etc. Which is better to worship?
Yevam satata yukta ye
Bhaktastvam parupasate
Ye chapyaksharam avyaktam
Teshaam ke yogavittama: 12.1
There are devotees who worship You (in the form just shown). There are devotees who worship the Imperishable, the Unmanifsted. Which of them is better versed in Yoga?
Bhagavan gives a clear, unambiguous answer:
Bhaktyavesya mano ye maam Nitya yukta upaasate Sraddhayaa paratopetaaste Me yukta tamaa mataa: 12.2
Those who fixing their mind on Me, worship Me, ever steadfast, and endowed with supreme sraddha, they in My opinion are the best of the Yogis.
Ye tvamakshara manisdesyam Avyaktam paryupaasate Sarvatragam achintyam cha Kutastam achalam druvam Sanniyamyendriyagramam Sarvatra sama buddhaya: Te prapnuvanti maam eva Sarva bhuta hite rataa: 12.3-4
But those too, who worship the Imperishable, the Indefinable, the Unmanifested, the Omnipresent, the Unthinkable, the Unchangeable, the Immovable, the Eternal- having subdued all the senses, even-minded everywhere, engaged in the welfare of all beings- they too reach only Me.
(But) Greater is the trouble of those whose minds are set on the Unmanifested; for the goal of the Unmanifested is very hard for the embodied being to reach. Teshamaham samudhdarta Mrutyu samsara saagarat Bhavaami nachirat Partha Mayyavesita chetasam. 12.7
O Partha! For those whose minds are set on Me, I become before long their Saviour out of the ocean of mortal samsara.
Mayyeva mana aadhatsva Mayi buddhim nivesaya Nivasishyasi mayyeva Ata urdhvam na samshaya: 12.8 (Therefore) Fix your mind on Me alone; place your intellect in Me; then you shall no doubt live in Me hereafter.
These are the very words of Bhagavan Himself and we do not need any other authority on the importance and necessity of saguna upasana.
Sri Ramakrishna Answers
In modern times, this question was repeatedly raised by English-educated Bengalis, who were also under the influence of reform movements like the Brahmo samaj. Some of them also used to say that it should be made clear to the ‘idol’ worshippers that they were in fact worshipping the ‘spirit’ and not the mere image. Sri Ramakrishna used to answer them firmly.
You believe in God without form; that is quite all right. But never for a moment think that this alone is true and all else false. Remember that God with form is just as true as God without form. “That is the only hobby of you Calcutta people- giving lectures and bringing others to the light! Who are you to teach others?
The Lord has done so many things- will he not show the people the way to worship Him? Suppose there is an error in worshipping the clay image; doesn’t God know that through it He alone is being invoked? He will be pleased with that very worship. Why should you get a headache over it?” The Gospel, Feb, 1882
“God now and then assumes various forms for His lovers and reveals Himself to them as a Person.” October28, 1882 “Do you know what God with form is like? Like bubbles rising on an expanse of water,various divine forms are seen to rise out of the Great Akasa of Consciousness. The Incarnation of God is one of these forms.” December 14, 1882
“In a shoreless ocean visible blocks of ice are formed here and there by intense cold. Similarly, under the cooling influence, so to say, of the deep love of Its worshipper, the Infinite reduces itself to the finite and appears before the worshipper as God with form. Again, as, on the rising of the sun, the ice melts away, so on the awakening of Knowledge, God with form melts away into the same Infinite and Formless.” July 13, 1885
This was a question raging among the newly educated Bengalis, fresh from the University ( Remember, Calcutta university had been started in 1856, English education having been introduced by Macaulay in 1836). But this question was also engaging our own Vedantins, who believed in a nameless Absolute! As if all have become Brahmajnanis! Tyagaraja (1767- 1847) was active about 50 years before Sri Ramakrishna (1836-1886) and he addressed this question squarely.
Divine Wisdom will not come to people lacking in bhakti. The great jnanis ( Enlightened Ones) know this very well. Only those who eat slowly (enjoying every morsel) will derive satisfaction from food. ( Or like the one who is served a variety of items) In the same manner, it is only those who take to saguna worship ( with dhyana on the auspicious qualities of Bhagavan) who will enjoy or attain happiness and peace (saukhyam). Yellavaarivale bhavasaagaramunu eeta mansu raadu Vullamunanugani neeve nenai yanta teliya ledu. ( Siggu maali)
I do not feel like swimming in this ocean of samsara, like every one else.
Even after much thinking, I do not understand the method (Advaitic idea) of treating You as me!
Vinda vinda matamulalo jorabadi veda jendaga leda (Koniyade) I cannot enter the different sects and suffer. ( ie away from devotion to Rama)
Jaaji malle mandaara sarojamulanu manasaara Rajapadamu che Tyagarajanutuni pujinchaka….Tappi
Is it possible for men in this Kali age to escape from great dangers and sense pleasures, with a firm mind? Taking the metals like bronze and gold to be just like poison and broken pottery pieces, and keeping the mind away from them, Not getting attracted by the beautiful dresses and hairstyles of wily women,
Is it possible to escape? Without worshipping Rama , adored by Tyagaraja, in the straight royal path , with flowers like jaji, jasmine, lotus , with full heart, is it possible to escape the dangers of Kali?
So here Tyagaraja gives his firm advice that saguna worship is necessary in this Kali age. We may also recall here that Sri Ramakrishna always warned his devotees about ‘Kamini, kanchana’, the two dangers specially stated by Tyagaraja here. Tyagaraja pursues the path shown in the Gita, and clears the way for Sri Ramakrishna later!
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
உலக மஹா வியாகரண வித்தகன் பாணினி எழுதிய அஷ்டாத்யாயிக்குத் துணையாக நிற்கும் பகுதிகள் சில. வினைச் சொற்களின் பட்டியலைத் தரும் ‘தாது பாடம்’ , பெயர்ச் சொற்களின் பட்டியலைத் தரும் ‘கண பாடம்’ என்பன அவற்றுள் சில. இவையன்றி பாணினீயத்தைப் பயில முடியாதாகையால், இவையும் அவரே எழுதி இருக்க வேண்டும். அல்லது அதே காலத்தில் அவர்களுடைய மாணவர்கள் தொகுத்திருக்க வேண்டும் என்பது ஆய்ந்தவிந்தடங்கிய சான்றோர் கொள்கை.
2700 ஆண்டுப் பழமை உடைய கண பாடத்தில் — பெயர்ச் சொல் பட்டியலில் — யவனர்களைப் பற்றி ஒரு குறிப்பு வருகிறது. அவர்கள் தலை மயிரை முழுக்கச் சிரைத்து மொட்டையாக இருப்பது பற்றியது . இதை முண்டம் என்பர். வழுக்கைத் தலையன் என்றும் சொல்லலாம்.
“யவன முண்டா”
–பாணினி கண பாடம் 178, சூத்திரம் 2-1-72
கிரேக்க நாட்டில் வாழும் கிரேக்கர்களிடையே இவ்வழக்கம் எதுவும் இல்லை. ஆகவே யவனர்கள் என்பது கிரேக்கர் இல்லை; வடமேற்கு இந்தியாவில் வாழ்ந்த ஒரு ஜாதி என்பது தெளிவாகிறது. சங்கத் தமிழ் நூல்கள் பெரும்பாலும் ரோமானியர்களையே யவனர் என்று குறிப்பிடுகின்றன. ஐந்து நூற்றாண்டுக் கால ரோமானிய மன்னர்களின் காசுகள் இந்தியா எங்கும், குறிப்பாக தமிழ் நாடெங்கும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன.
உலகம் போற்றும் காளிதாசனும் அவனது ரகு வம்ச மஹா காவியத்தில் பாரசீகப் பெண்களையும் வீரர்களையுமே யவனர் என்று குறிக்கிறான் . அவர்கள் கிரேக்கர்கள் அல்ல. யவனர் என்று தமிழிலும் சம்ஸ்க்ருதத்திலும் வரும் இடங்களை எல்லாம் கிரேக்கர்கள் (Greeks) அல்லது அயோனியன்ஸ் (ionians) என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதி மகா குழப்பம் செய்துவிட்டனர் வெளிநாட்டு வரலாற்று ஆசிரியர்கள்.
யவனர்கள் யார் ?
வசிஷ்டர் என்ற மஹரிஷி வைத்திருந்த தெய்வீகப் பசுவான காமதேனுவை , அரசனாக இருந்த விசுவாமித்திரர் பலவந்தமாகக் கைப்பற்ற முயன்ற போது வசிஷ்டர் தனது மந்திர சக்தியால் காமதேனுவின் உடலிலிருந்து உருவாக்கிய பல்வேறு ஜாதிகளில், இனங்களில் ஒன்றுதான் யவன ஜாதி என்பதை ராமாயணமும் மஹாபாரதமும் தெளிவாகச் சொல்லுகின்றன.
மஹாபாரதத்தில் 40க்கும் மேலான இடங்களில் யவனர் பற்றி வருவதால் எவரும் இவைகளை இடைச் செருகல் (Interpolations) என்று ஒதுக்க முடியாது.
2000 ஆண்டுப் பழமை உடைய தமிழ் இலக்கியத்தில் ஆறு இடங்களில் வரும் ‘யவனர்’, மற்றும் சில இடங்களில் வரும் ‘மிலேச்சர்’ என்பனவெல்லாம் பெரும்பாலும் ரோமானியர்கள் என்பதை டாக்டர் இரா நாகசாமி எழுதிய ரோமன் கரூர் (Roman Karur by Dr R Nagasamy) புஸ்தகத்தில் காணலாம்.
துர்வாசு மன்னன் வம்சம்
யயாதி என்ற மன்னனின் மகனும் புரு என்பவரின் சகோதரனும் ஆன துர்வாசு என்பவனின் மகன்கள் தான் யவனர்கள் என்று மஹா பாரதமும் (1-80-26) மத்ஸ்ய புராணமும் (34-30) சொல்லுகின்றன. பாட்டனாரின் சாபத்தால் துர்வசுவின் மகன்கள் ‘மிலேச்சர்’ ஆனதாக மஹா பாரதம் மேலும் சொல்லும் (1-79-11). மநு ஸ்மிருதியும் இவர்கள் தாழ்த்தப்பட்ட க்ஷத்ரியர் என்று சொல்கிறது.
குறைந்தது இரண்டு யயாதி மன்னர்களை ஹிந்து மத நூல்கள் காட்டுகின்றன.
இங்கே வரும் துர்வாசு ‘முதல் யயாதி’யின் மகன்; நஹுஷனின் பேரன். அதாவது பஞ்ச பாண்டவர்களுக்கு குறைந்தது 15 தலைமுறைக்கு முந்தையவன். ஒரு தலைமுறைக்கு வெள்ளைக்காரர் போல 20 ஆண்டுக் கணக்கு வைத்தால் மஹாபாரதத்துக்கு 300 ஆண்டுக்கு முன்னாலும் இந்திய ஆடசி ஆண்டு சராசரிப்படி பார்த்தால் 500 ஆண்டு இடைவெளியும் வரும். அதாவது கி.மு. 3600. தற்போதைய குதிரை, இரும்பு ஆராய்ச்சிக்காரர்கள் சொல்லும் கி.மு.1500-தான் மஹாபாரத காலம் என்று கொண்டாலும் துர்வாசு-யவனர் காலம் கி..மு.2000 ஆகும். எப்படிப் பார்த்தாலும் அலெக்ஸ்சாண்டர் கால ‘உண்மை கிரேக்கர்’களும் மஹாபாரத யவனர்களுக்கும் ஸ்நானப் பிராப்தி கூட கிடையாது .
சரக சம்ஹிதை என்னும் மருத்துவ நூல் இவர்களை கோதுமை உணவு, மது, மாமிசப் பிரியர்கள் என்று பேசுகிறது 6-3-316
சுஸ்ருத சம்ஹிதை யவனர் ‘அட்டை’ (leeches) களை ரத்தம் உறிஞ்ச பயன்படுத்துவதை மட்டும் சொல்லும்.
இவை அனைத்தும் காட்டும் உண்மை என்னவென்றால் அலெக்சாண்டர் படையெடுப்புக்கு முன்னரே, ‘யவனர்’ என்ற சொல் பிரயோகம் இருந்தது; ஆனால் அவை கிரேக்கர்கள் என்று பொருள்படாது என்பதாகும். அலெக்ஸ்சாண்டர் திடீரென்று மரணம் அடைந்தவுடன் சிதறுண்ட அவரது வடமேற்கு இந்திய மாகாணங்களில் உண்மையிலேயே (Indo- Greeks) கிரேக்கர் தொடர்புடையோர் ஆண்டனர்.
சூத்ர பெண்களுக்கும் க்ஷத்ரிய ஆண் களுக்கும் பிறந்தவர்களே யவனர்கள் என்று கௌதம தர்ம சூத்திரம் 4-21 சொல்லும். ஆக எல்லாவற்றையும் கூ ட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் வேத தர்மத்தைப் பின்பற்றாத இந்துக்களே யவனர்கள், அவர்கள் இந்தியாவின் வடமேற்குப் பகுதியில் வாழ்ந்தவர்கள் என்பது தெளிவாகும். டேரியஸ் (Darius of Persia) என்னும் கி.மு.ஆறாம் நூற்றாண்டு மன்னர் படையிலேயே யவனர்கள் இருந்ததால் அலெக்ஸ்சாண்டருக்கு முன்னரே அவர்கள் இந்தியருடன் வாழ்ந்தது தெரிகிறது.
சமண மத புஸ்தகங்கள் யவனர்களைக் கொடூரமானவர்கள் , தீய எண்ணம் கொண்டவர்கள் என்று சித்தரிக்கின்றன.
மஹாபாரத யுத்தத்தில் யவனர் படைகளும் துரியோதனனுக்கு ஆதரவாகக் களம் இறங்கின. 7-95-20. போரில் ஈடுபட்ட மிலேச்சர்கள் அனைவரும் மொட்டைத் தலையர்கள் என்றும் மஹாபாரதம் சொல்கிறது.
பாகவதம் , ஹரி வம்சத்தில் பின்னர் வரும் கிருஷ்ணர் – கால யவனர் மோதல் கதைகளும் யவனரின் பழமையைக் காட்டும்.
புராணங்களும் அவர்கைளை ‘மீசை இல்லாதோர்’ அல்லது ‘மொட்டைத் தலையர்’ என்றே வருணிக்கின்றன.
திரவுபதியை அவமதித்த சிந்து தேச மன்னன் ஜெயத்ரதனின் தலை மயிரை பீமன் ஐந்து குடுமி மட்டும் நீட்டிக் கொண்டிருக்கும்படி சிரைத்ததை (ம.பா.3-256-9) -முன்னரே கொடுத்துள்ளேன்; மஹா வம்சம் என்னும் இலங்கை வரலாற்று நூலும் வங்காளத்தில் அட்டஹாஸம் செய்த விஜயனையும் அவனது சகோதரனையும் பாதிப்பகுதி தலை மயிரை மட்டும் சிரைத்து கப்பலில் ஏற்றி அனுப்பியதையும் அவர்கள் கடைசியில் இலங்கையில் வந்து இறங்கி சிங்கள ஆடசி அமைத்ததையும் எழுதிவைத்துள்ளது.. ஆக தலை மயிரை மொட்டை அடிப்பது அவர்களை கீழ் மட்டத்தினர் என்று அடையாளம் காட்டவும் இன்ன இனத்தினர் என்று காட்டவும் பயன்படுத்தப்பட்டது.
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
ஞானம் பெற்று விட்டேனா, குருவே!
ச.நாகராஜன்
அதனால் யாருக்கு என்ன லாபம்?
பெரிய மகான் ஒருவர் நகர்ப்புறத்தில் குடில் ஒன்று அமைத்து தவம் செய்து கொண்டிருந்தார்.
தொலைதூரத்தில் வசித்து வந்த அவரது சீடன் ஒருவன் அவருடன் கடிதம் மூலம் தொடர்பு கொள்வது வழக்கம். தனது முன்னேற்றம் பற்றி அவ்வப்பொழுது அவன் தெரிவித்துக் கொண்டே இருந்தான்.
‘மாதம் ஒரு முறை கடிதம் எழுது’, என்றார் குரு.
முதல் கடிதம் வந்தது : “நான் சொர்க்கத்தை என் அகக் கண்ணில் தரிசனம் செய்கிறேன். என்னை தேவதைகள் தூக்கிச் சென்று பறப்பது போல ஒரு ஆனந்தம். மேலிருந்து அகில உலகத்தையும் பார்க்கிறேன்.”
ஹூம் என்று முனகிய குரு அதைக் கசக்கித் தூக்கிப் போட்டார்.
அடுத்த மாதக் கடிதம் வந்தது : “பிரபஞ்சம் முழுவதையும் பார்க்கிறேன். நானே பல உலகங்களைப் படைக்கிறேன். எனது அகத்தில் என்ன இருக்கிறது என்பதைப் பார்க்கிறேன்.”
ஹூம் என்று முனகிய குரு அந்தக் கடிதத்தைக் கிழித்துப் போட்டார்.
அடுத்த மாதம் கடிதம் வந்தது : “ஒரு மாதம் தியானத்தில் அமர்ந்தேன். சாப்பிடக்கூட இல்லை. எனது மனம் வெறும் கடல் போல இருக்கிறது. எவருடைய ஔராவையும் (Aura) என்னால் பார்க்க முடிகிறது. ஒரு க்ஷணத்தில் கடந்த காலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் என்னால் பார்க்க முடிகிறது.”
குரு வருத்தமான முகத்துடன் அதைச் சுக்கல் நூறாகக் கிழித்துப் போட்டார்.
இதே போல பல சீடர்களிடமிருந்தும் அவருக்குக் கடிதம் வருவது வழக்கம்.
ஆறு மாதங்கள் உருண்டு ஓடின.
ஆனால் மாதாமாதம் தவறாமல் தன் முன்னேற்றத்தை எழுதி வந்த சீடரிடமிருந்து ஆறு மாதங்களாகக் கடிதமே வரவில்லை.
குரு உடனே அவருக்குக் கடிதம் எழுதினார்: ”ஏன் ஆறு மாதங்களாகக் கடிதமே எழுதவில்லை. உடனே என்ன நடக்கிறது என்று பதில் போடு” என்று!
பதில் கடிதம் வந்தது : ”அதனால் யாருக்கு என்ன லாபம்?”
குரு புன்முறுவல் பூத்தார்.
ஆஹா, ஞானம் வந்து விட்டது என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டார்.
*
நீர் போல இரு!
களரி தற்காப்புக்கலை கற்றுக் கொள்ள வந்த மாணவன் ஒருவன் மைதானத்தில் மாஸ்டர் சொன்னபடி பயிற்சி செய்ய முயன்று கொண்டிருந்தான்.
ஏராளமான மற்ற மாணவர்கள் ஆங்காங்கே மைதானத்தில் பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர். மற்ற மாணவர்கள் ஆங்காங்கே இருந்ததால் அந்த மாணவனால் உரிய முறையில் பயிற்சி செய்ய முடியவில்லை.
அவன் விரக்தியுடன் சோகமாக இருந்தான். மாஸ்டர் அவன் அருகே சென்றார். தோளைத் தட்டி. “என்ன பிரச்சினை?” என்றார்.
“எனக்குத் தெரியவில்லை. எவ்வளவு முயன்றாலும் எதையும் சரியாகச் செய்ய முடியவில்லை” என்றான் அவன்.
“பயிற்சியைக் கற்பதற்கு முன்னால் லயம் என்றால் என்ன என்பதை நீ தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். என்னுடன் கூட வா” என்றார் மாஸ்டர்.
மைதானத்தை விட்டு வெளியே வந்த மாஸ்டர் அருகிலிருந்த பசுமையான மரங்கள் அடர்ந்த காட்டிற்கு அவனை அழைத்துச் சென்றார்.
அங்கு ஒரு அழகிய பெரிய நதி பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. வெள்ளமெனத் தண்ணீர் அதில் வேகமாகப் பாய்ந்து சென்று கொண்டிருந்ததை மாஸ்டர் அந்த மாணவனுக்குச் சுட்டிக் காட்டினார்.
“அதோ, பார். நதி செல்லும் வழியில் சிறிதும் பெரிதுமாக எத்தனை பாறைகள் இருக்கின்றன! நதி சற்றேனும் சுணக்கப்படுகிறதா? அது தன்வழியே பாறைகளைச் சுற்றி வேகமாக முன்னேறிச் சென்று கொண்டே இருக்கிறது. அந்த நீர் போல இரு. அப்போது தான் உனக்கு லயம் என்றால் என்ன என்று தெரியும்.”
மாணவனுக்கு விஷயம் புரிந்தது. மாஸ்டரின் உபதேசத்தை மனதில் கிரஹித்துக் கொண்டான்.
மைதானத்திற்குச் சென்றான். தனது பயிற்சியில் மட்டும் கவனம் செலுத்தினான். ஏராளமான மாணவர்கள் இருப்பதையும் அவர்கள் கூச்சலுடன் பயிற்சி செய்வதையும் பற்றி அவன் அலட்டிக் கொள்ளவே இல்லை.
என்ன ஆச்சரியம், எல்லா உத்திகளும் தாமாக வந்தன! அனைத்தையும் அவன் சுலபமாகப் பயின்றான்.
மாஸ்டர் சிரித்தார்; அவனும் சிரித்தான்!
நீர் போல இரு என்பது ஒரு பெரும் மகத்தான உபதேசம். வெள்ளமெனச் சுழித்தோடும் பெரும் ஜீவ நதி தயங்குவதே இல்லை; நெகிழ்வுடன் ஜிலுஜிலுவென அது தன் வழியே பாய்ந்தோடுகிறது!
அதற்குள்ள மகிழ்ச்சியும் செயல்திறனும் அந்த நீரோட்டத்தைப் பார்த்தவர்களுக்கும் பற்றிக் கொள்கிறது.
வாழ்வின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் நீர் போல இருக்க வேண்டும்!
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
I have photocopied the lecture by P S SUBRAHMANYA SASTRI, Professor of Sanskrit , Annamalai University.
I have read it three times in the past 25 years. I wanted to upload it here in parts so that it would be useful to anyone involved in the language research
I have added just brief notes here as a guide-
1.Sastri says both Tamil and Sanskrit are morphologically related but they are NOT genealogically related
2.He has done research in this area for 25 years and delivered the lectures in 1946
3.In pages 1 to 9 he shows how a language changes in course of time. Up to page 9, he gives examples from English and Sanskrit.
Later he gives examples from Tamil literature which I will post tomorrow.
Now see how English and Sanskrit changed: –
tags — Tamil-Sanskrit, Relationship, Part 1, P S S Sastri
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
Great Saints have their own special orientation. No two are alike, though each has Realised the same basic Truth. In outward life some are Jnana oriented, like Ramana Maharshi or Nisargadatta Maharaj, a Brahmajnani Avadhuta like Sadashiva Brahmendra, or a Bhakta-devotee like Sri Ramakrishna. But inside, each one of them was a true and deep bhakta and jnani both. Those who ‘Know’ God love him, too; and those who Love Him, Know Him, like no one else. And all of them have a taste for the Name, more than the form!
Sadashiva Brahmendra in his gurukula days was a highly intelligent student, given to tarka ie too much argument on any issue, with almost every one who came into contact with him. The guru once told him whether he would never keep quiet. Immediately, he adopted mauna and stopped talking. Years later, his former classmate asked him whether he would not open his mouth even to talk of God! At once he burst forth in a song:
O my tongue! Utter the name of Mukunda, utter the name of Mukunda! Say Keshava, Madhava, Govinda! Say Krishna, Anandamaya, one who is always filled with Ananda! Say, O the darling of Radha, O Hari, O Rama! Say, O the lotus-eyed One, O of the colour of the dark clouds! Say, O the one mounted on the Garuda! Say, O the one carring the sword called Nandaka! Say, O the one who cut off the ten heads of Ravana! Say, O the friend of Akrura! Say, O the one bearing the Chakra! Say, O the flawless one like the white hamsa! Say, O the one who killed Kamsa! O my tongue! Always utter the name Mukunda, Mukunda!
See how a Brahmajnani, hardly retaining his body consciousness, is immersed in the Ananda of the Divine Names! Such is the power of the Name! Sri Ramakrishna was always uttering the name of Kali. Ramana was fond of the name Arunachala, and he was always gazing at it peak! Nisargadatta Maharaj daily conducted Bhajan in his abode! While all of them are devotees of God, each one has his favourite name! Sri Sankara also said: Bhaja Govindam!
Sri Tyagaraja’s favourite nama was Rama. And he explains its greatness in various ways.
Mukkanti nota chelake namame ( Chakkani raja) The name lingering on the tongue of Shiva! Swara raga rasa sudha laya mandu vara Rama namamane kanda chakera misramu jesi bhujinche Sankaranuki telusunu
Inta saukhyamani (Inta Saukya)
Only that Sankara, who tastes the sugar candy of Rama Nama soaked in the nectar of swara, raga, tala, knows the delight of that Name! Veenulandu Kashipati nee Namamu balgada (Nitya rupa) Does not the Lord of Kashi utter your name in the ears of jivas dying there? Kaliyuga manujulakunu nee tarakamu nitala netruni chetanu balganugha jesina………(Rama Raghukula) O Rama! You made Lord Shiva, bearing the eye on his forehead, utter your name that is Taraka mantra in the ears of men of this Kali age!
O mind! Rama nama alone is the very essence! Why should we bother about other ways?
Though himself always uttering the name Narayana, Narayana, did not Narada with the splendour of the white clouds of the Sarad ritu , preach the name of Rama to Valmiki , with great love?
Did not Sukabrahma Rishi, always exclaiming the name of Hari,Hari, attaining matchless fame and always with the body in a state of divine excitement, preach the name Rama to Maharaja Parikshit?
Did not Sankara, always immersed in the delight of Sama gana, with Kailas as his permanent abode, always drinking of the nector of Rama nama with the greatest earnestness, preach the secret of the name Rama to Parvati, the Adi Gauri and beautiful, with great love?
Rama yana brahmamunaku peru Aa manava jana naartulu deeru…..(Telisi Rama) When one realises that Rama is truly the name of the Supreme ( ie Brahman), all his difficulties will disappear.
Manasa, Sri Rama bhajana paraloka saadhaname (Paraloka Saadhaname)
O mind! It is the bhajan of Sri Rama nama that is the way to the supreme state! Jananadi roga bhayadula che Jagamandu galgu durasalache Danayadi bandhavula bhramache Dagala neeedu Tyagarajanutuni bhajana paraloka sadhaname.
O mind! The bhajan of Rama nama removes the fear arising out of repeated births and deaths; it removes the wrong desires arising in this world; it removes the vain infatuation felt for one’s children, relatives. Hence it is the best means for attaining the highest!
Such is Sri Tayagaraja’s attachment for Rama nama, and the secret behind it! He has explained in detail what another great Ramabhakta, whom Tyagaraja admired viz Bhadrachala Ramadas said: “Rama namamu janma rakshaka mantram.”
Sri Tyagaraja has thus shown a clear path for spiritual aspirants in this Kali Age! No, it is a highway- straight and broad: Raja margam- the royal route of divine Name!
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
மரத்திலிருந்து விதை வந்ததா? விதையிலிருந்து மரம் வந்ததா?
முதலில் தோன்றியது ஆணா ? பெண்ணா?
கோழியிலிருந்து முட்டை வந்ததா? முட்டையிலிருந்து கோழி வந்ததா?
இப்படி ஏராளமான கேள்விகளில் நேரத்தைச் செலவிடும் ஆராய்ச்சிக் குழுக்களை அறிந்திருப்பீர்கள்.
இதே போல இலக்கியத்தில் ஒரு விவாதம்:-
தொல்காப்பியன் என்பவர் பெயரிலிருந்து அந்த நூலுக்கு தொல்காப்பியம் என்ற பெயர் வந்ததா?
அல்லது தொல்காப்பியத்தை எழுதியதால் அவருக்கு தொல்காப்பியன் என்று பெயர் வந்ததா? என்பது அறிஞர்கள் இடையே நடைபெறும் பட்டி மன்றம் ஆகும்.
அவரோ காப்பிய/ காவ்ய கோத்திரத்தில் பிறந்த பிராஹ்மணர் என்பர் சிலர். அவர் பெயர் த்ருண தூமாக்னீ முனிவர் என்பார் 700 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் மதுரையில் வாழ்ந்த உரை ஆசிரியர் ‘உச்சி மேற் புலவர் கொள் நச்சினார்க்கு இனியர்’
காக்கை பாடினி எழுதியதை காக்கைபாடினீயம் என்றே தமிழர்கள் எழுதிவைத்துள்ளனர்.
இது போலத்தான் அகத்தியர் எழுதியது அகத்தியம்,
இந்திரன் எழுதியது அல்லது சொன்னது ஐந்திரம்,
அவிநயன் எழுதியது அவிநயம்; நற்றத்தன் எழுதியது நற்றத்தம் என்று பழந்தமிழ் நூல்கள் எழுதிவைத்துள்ளன .
ஆகவே தொல்காப்பியர் என்ற ஒருவர் எழுதியதால் அந்த நூலுக்கு தொல்காப்பியம் என்ற பெயர் வந்தது.
****
தொல்காப்பியத்தில் கடவுள் வாழ்த்து இல்லாதது ஏன் ?
தொல்காப்பியம் கடவுள் வாழ்த்து பற்றிப் பேசுகிறது. (சூத்திரம் 1034)
ஆனால் தொல்காப்பியத்தில் கடவுள் வாழ்த்து இல்லை. துவக்கமே
“எழுத்தெனப்படுவ
அகர முதல் னகர இறுவாய்
முப்ப ஃது என்ப
சார்ந்து வரல் மரபின் மூன்று அலங்கடையே “
என்று துவங்குகிறது . அதே காலத்தைச் சேர்ந்த சிலப்பதிகாரம், 133 அதிகாரம் உடைய திருக்குறள், மூன்று அதிகாரம் உடைய தொல்காப்பியம் ஆகியன “அதிகாரம்” என்ற சம்ஸ்கிருத சொல்லின் மூலம் கி.பி.4, 5ம் நூற்றாண்டு என்பதைக் காட்டிவிடுகின்றன. சிலப்பதிகாரத்தில் சூர்ய , சந்திர வாழ்த்துள்ளது. திருக்குறளில் முதல் அதிகாரத்தின் பெயரே கடவுள் வாழ்த்து ஆனால் கடவுள் வாழ்த்து பற்றிப் பேசிய தொல்காப்பியத்தில் கடவுள் வாழ்த்து இல்லாதது ஏன் ?
பாணினி எழுதிய அஷ்டாத்யாயீ 14 மஹேஸ்வர சூத்திரங்களுடன் துவங்குவதால் மகேஸ்வரன் பெயர் வந்துவிடுகிறது. மேலும் சம்ஸ்கிருத, தமிழ் நூல்கள் சில மங்கல எழுத்துக்களுடன் துவங்கலாம் என்றும் சொல்லுகின்றன. அவ்வகையில் சிவ சூத்திரத்தின் முதல் எழுத்து, ரிக் வேதத்தின் முதல் எழுத்து, திருக்குறளின் முதல் எழுத்து எல்லாம் “அ” என்ற முதல் எழுத்தே. இறைவனும் பகவத் கீதையில் எழுத்துக்களில் நான் “அ” என்கிறார். தொல்காப்பியத்தில் இதுவும் இல்லை!
மற்ற நூல்கள் கடவுள் வாழ்த்து இல்லாவிடினும் மங்கலச் சொற்களுடன் துவங்கும்.
Xxxxxx
ஆதிசிவன் பெற்றுவிட்டான்
சிவ பெருமான் கொடுத்த இரண்டு மொழிகள் தமிழும் ஸம்ஸ்கிருதமும் . பாரதியாரும் ஆதி சிவன் கொடுத்த மொழி என்கிறார்.
சேனாவரையர் தொல்காப்பியத்தின் சொல் அதிகாரத்துக்கு எழுதிய உரையின் கடவுள் வாழ்த்திலும்,
“ஆதியில் தமிழ் நூல் அகத்தியர்க்கு ணர்த்திய
மாதொருபாகனை வழுத்துதும்
போத மெய்ஞான நலம் பெறற்பொருட்டே”
என்பதன் மூலம், இருவர் பெயரை, ஆதிசிவன், அகத்தியன் பெயரை,க் குறிப்பிடுகிறார்.
பரஞ்சோதி முனிவர், சிவஞான முனிவர் முதலியோரும் சிவ பெருமான் – அகத்தியர் தொடர்பு பற்றிப் பாடியிருந்தும் பாரதியார் பாடுவது அப்படியே சேனாவரையரை எதிரொலிக்கிறது —
“ஆதிசிவன் பெற்றுவிட்டான் – என்னை
ஆரிய மைந்தன் அகத்தியன் என்றோர்
வேதியன் கண்டு மகிழ்ந்தே – நிறை
மேவும் இலக்கணஞ் செய்து கொடுத்தான்”
****
பன்னிரு படலம் என்னும் நூலின் பாயிரம் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லும் –
“வீங்குகட லுடுத்த வியன்கண் ஞாலத்துத்
தாங்கா நல்லிசைத் தமிழுக்கு விளக்காகென
வானோரேத்தும் வாய் மொழிப் பல்புகழ்
ஆனாப் பெருமை அகத்தியன் என்னும்
அருந்தவ முனிவன் ஆக்கிய முதனூல்
பொருந்தக் கற்றுப் புரைதப உணர்ந்தோன்
நல்லிசை நிறுத்த தொல்காப்பியனும்”
–பன்னிரு படலம் – பாயிரம்
இதில் தொல்காப்பியரின் ‘குரு’ வான அகத்தியர் எழுதிய நூலை குற்றமறக் கற்று , தன்னுடைய புது நூலை யாத்துப் புகழ் பெற்றவர் தொல்காப்பியர் என்று தெளிவாக உளது
12 பெயர்கள் பற்றிய குறிப்பு எங்கே வருகிறது?
தொல்காப்பியருடன் மேலும் 11 பேர் அகத்தியரிடம் பாடம் கற்றனர் . அவர்களுடைய பெயர்கள் –
இதில் சில வியப்பான விஷயங்கள் உள . பல பெயர்கள் சம்ஸ்கிருதப் பெயர்கள்!! வாமனன் , துரா லிங்கன் வையாபிகன் , அவிநயன் , அதங்கோட்டாசான் முதலியன சம்ஸ்கிருதப் பெயர்கள்.
மேலும், காக்கை பாடினி என்பது பெண்பாற் புலவர் என்பது சரியானால் , அப்போதே பெண்களும் ஆண்களும் சேர்ந்து கற்ற கோ எஜூ கேஷன் CO EDUCATION பள்ளிகள் இருந்தன என்பது புலனாகிறது. இதற்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே வடக்கில் பீஹார் மாநிலத்தில் நடந்த அகில இந்திய தத்துவ வித்தகர்கள் மஹா நாட்டில் கார்க்கி வாசக்னவி கலந்து கொண்டு கேள்வி கேட்டதும் நம் நினைவுக்கு வரும்
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
ஹிந்திபடப்பாடல்கள் – 43 – விளையாட்டுப்பருவம்!
R. Nanjappa
விளையாட்டுப்பருவம் !
ஒருவரது வாழ்வில் மிக இனிய நாட்கள் குழந்தை-இளமைப் பருவமே! ஏழையோ, பணக்காரரோ, எல்லோரும் தம் குழந்தைப் பருவத்தைக் கொண்டாடுகின்றனர். அவரவர்களும் தம் தாய்-தந்தைக்கு செல்லப் பிள்ளைகளே!
“சோடே ஸே கர்மே கரீப் கா பேடா, மை பீ ஹூ(ன்) மா கா நஸீப் கா பேடா” என்று பாடினார் ஷைலேந்த்ரா!
[சிறிய வீட்டில் ஏழையின் மகனாக இருக்கலாம், ஆனால் நானும் என் அம்மாவிற்கு செல்லப் பிள்ளையே]
எந்தவிதமான கவலையும் சுமையும் இல்லாத நாட்கள் குழந்தை-பாலப் பருவமே. “எனக்கென்ன மனக் கவலை-என் தாய்க்கன்றோ தினம் தினம் என் கவலை” என்று ஒரு பாட்டு.60/65 வருஷங்களுக்கு முன் பாடுவர்கள்-சுத்தானந்த பாரதியார் பாட்டு என்று நினைக்கிறேன்!
இப்போது, குழந்தைகளை 3 வயதிலிருந்தே ப்ரி-நர்ஸரி, நர்ஸரி என்று ஒரு குட்டையில் தள்ளி விடுகிறார்கள்! பாப்பாக்களுக்கு ஓடி விளையாட நேரமில்லை! போதாததற்கு கார்டூன் போட்டு செல்ஃபோனைக் கொடுத்து விடுகிறார்கள்! பொம்மைகள் ஆடுகின்றன-ஆடவேண்டிய குழந்தைகள் பொம்மையாகக் குந்திப் பார்க்கிறார்கள்!
சில சினிமாப் பாடல்களில் என்ன அருமையாக குழந்தைப் பருவத்தைப் பாடியிருக்கிறார்கள்!
Song: Bachpan ke din bhulana dena Film: Deedar 1951 Lyrics: Shakeel Badayuni
Music: Naushad Singers: Lata Mangeshkar & Shamshad Begum
சிறுவயதில் ஒரு பையனும் பெண்ணும் பாடுவதாக இந்தப் பாடல் வருகிறது. அந்த சிறு வயதில் வழ்க்கையைப் பற்றி இத்தகைய எண்ணங்கள் வருமா? இது சினிமா- எது வேண்டுமானாலும் வரும்! கதையில் பின் வருவதை நினைத்து கவி இப்படி எழுதியிருக்கிறார்! நமக்கு ஒரு நல்ல பாட்டு கிடைத்தது!
Even silly situations can occasion good songs!
Reminiscing later in life, most of us do cherish some memories of late childhood/early boyhood/school days. These memories come with happiness, but also with a tinge of sadness- may be for the bygone days, for the lost simplicity and innocence, for the dear people we miss now, etc. Shakeel Badayuni captures these complex strands in our mind and memory in these beautiful lyrics. Naushad’s music is memorable, especially the way he repeats some phrases. The contrast in the voices of Shamshad Begum and Lata blend so well. Listen to this song in a silent atmosphere-it is sure to make most eyes moist!
ஷம்ஷாத் பேகம் பெரிய பாடகியாக இருந்தார். நௌஷதின் படங்களிலும் 47-51 காலத்தில் நிறையப் பாடியிருக்கிறார். லதா வந்த பின்பு இவருக்கு வாய்ப்பு குறைந்துவிட்டது.
இதே பாடலின் சில வரிகளை ரஃபியும் பாடியிருக்கிறார்.
இந்தப் படம் நௌஷத்திற்கும், இந்திய திரை இசைக்கும் ஒரு மைல் கல்! இதற்குதான் முதன் முதலில் இந்தியத் திரையிசைக்காக ஒரு இசைஞருக்கு லட்ச ரூபாய் கட்டணம் வழங்கப்பட்டது! அதைக் கேட்டு வாங்கிய முதல் இசைஞர் நௌஷத் தான்!
இந்தப் படத்தை தமிழில் 1963ல் எடுத்தார்கள். (நீங்காத நினைவு.) அதில் இந்த மெட்டை அப்படியே எடுத்தாண்டார் கே.வி.மஹாதேவன்,”சின்னஞ்சிறு மலரை மறந்துவிடாதே” என்ற அந்தப் பாடலை வாலி எழுதினார்.
இது இரு பெண்கள் தங்கள் சிறுவயதுக் காலத்தை நினைத்துப் பாடுவது! இயற்கையாக இருக்கிறது. கீதா தத் பாடுகிறார், ஆஷா போன்ஸ்லே வெறும் ஹம்மிங்க் செய்கிறார். எளிய பாடலுக்கு இனிய மெட்டு!
In recalling the past, we often relive those experiences! That is the power of memory!
The Little Things That Happen Are tucked into your mind, And come again to greet you (Or most of them, you’ll find).
Through many little doorways, Of which you keep the keys, They crowd into your thinking— We call them Memories.
But some of them are rovers And wander off and get So lost, the keys grow rusty, And that means—you forget.
But some stay ever near you; You’ll find they never rove— The keys are always shining— Those are the things you love.
Tamil and Vedas 