WRITTEN BY S NAGARAJAN

Date: 28 October 2018

Time uploaded in London – 5-45 AM (British Summer Time)

Post No. 5598

Pictures shown here are taken from various sources including google, Wikipedia, Facebook friends and newspapers. This is a non- commercial blog.

ரமண மஹரிஷி பற்றி அரவிந்தர்!

ச.நாகராஜன்

1

திலிப் குமார் ராய் பிரபல இசைக் கலைஞர். பல புத்தகங்களை எழுதியவர். பக்தர்.

ரமண மஹரிஷி பக்தியை ஞானமாதா என்று கூறுவதை அவர் கேட்டு மிகவும் பக்தி கொண்டார்.

திலிப் அரவிந்த ஆசிரமத்தில் இருந்த போது முதன் முதலில் ரமணரைப் பற்றி  கேள்விப்பட்டார். அரவிந்தரிடம் அவர் ரமணரைப் பற்றிக் கேட்டபோது அரவிந்தர் மிக குறிப்பிடத்தகுந்த பெரும் வலிமை வாய்ந்த யோகி ரமணர் என்றும் அவரது தவமே இந்திய வெற்றிக்கு வழி வகுத்தது என்றும் குறிப்பிட்டார். இன்னொரு சமயம் அவர் யோகிகளில் ‘ரமணர் ஹெர்குலிஸ்’ என்று கூறினார். ஆகவே தான் அவரை தரிசிக்க ரமணாசிரமம் செல்ல வேண்டும் என்ற ஆவல் எனக்குள் ஏற்பட்டது.

திலிப் குமார் ராய் ரமணர் பற்றிக் குறிப்பிட்டதை அவர் சொற்களிலேயே கீழே காணலாம்:

Dilip Kumar Roy of Sri Aurobindo Ashram was a well-known personality of his time and has authored many books. He was a bhakta and a musician. Sri Ramana’s famous quote, “Bhakti is

jnanamata”(the mother of jnana) was in reply to his query whether Sri Ramana advocated jnana and disparaged bhakti.

I first heard of Ramana Maharshi when I was a member of the Ashram of Sri Aurobindo. I asked Sri Aurobindo about the Maharshi and he wrote back that he was a yogi of remarkable strength and attainments and that his tapasya had won ‘glory for India.’ On another occasion he

characterised him as a ‘Hercules among the yogis.’ So I longed to pay a visit to Sri Ramanasramam.

2

.

அரவிந்தருடன் மாலை நேரங்களில் அவரை தரிசித்து அவரிடம் சந்தேகங்களைக் கேட்டுத் தெளிவு படுத்திக் கொள்வது 1938இல் சாத்தியமாக இருந்தது.

23-12 1938

சாதகர் ஒருவர் ரமணாசிரமத்தைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தார்.

ரமண மஹரிஷி வாழ்வில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை அரவிந்தர் விவரித்தார்.

ஆசிரமச் செயல்பாட்டிலும் பக்தர்கள் நடந்து கொண்ட விதத்திலும் சற்று அதிருப்தி கொண்ட ரமணர் மலையை நோக்கி  மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தார். குன்றின் இடையே ஒரு சிறு இடைவெளியை அவர் கடக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த இடைவெளியில் காலை குறுக்காக நீட்டி வைத்துக் கொண்டு ஒரு வயதான கிழவி அமர்ந்திருந்தாள். மஹரிஷி அவரது காலை எடுக்குமாறு வேண்டினார். ஆனால் அவரோ மறுத்தார். மஹரிஷி அவரைக் கோபத்துடன் கடக்க யத்தனித்தார். கோபம் கொண்ட கிழவி, ”ஏன் இப்படி  அமைதியற்று இருக்கிறாய்? அருணாசலத்தில் ஒரு இடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு இருக்காமல் ஏன் இப்படி அலைகிறாய்? திரும்பிப் போ, சிவனை அங்கே வழிபடேன்” என்றார்.

கிழவியின் பேச்சு ரமணரின் சிந்தனையைத் தூண்டி விட்டது. அவர் திரும்பி வழி நடந்தார். சிறிது தூரம் சென்ற பின் அவர் திரும்பிப் பார்த்த போது அந்தக் கிழவியை அங்கே காணோம். அப்போது தான் அவருக்கு திடீரென்று தோன்றியது, மஹா சக்தியே கிழவி ரூபத்தில் அங்கு வந்து அவருக்கு அருணாசலத்திலேயே இருக்குமாறு அருளியதாக!

The talk turned to Ramanashram.

Sri Aurobindo:

There are reports that those who stay there permanently are not all in agreement with each other. Do you know that famous story about Maharshi “when being disgusted with the Ashram and the disciples,” he was going away into the mountain. He was passing through a narrow path flanked by the hills. He came upon an old woman sitting with her legs across the path. Maharshi begged her to draw her legs but she would not. Then Maharshi in anger passed across her. She then became very angry and said “Why are you so restless? Why can’t you sit in one place at Arunachala instead of moving about, go back to your place and worship Shiva there?” Her remarks struck him and he retraced his steps. After going some distance he looked back and found that there was nobody. Suddenly it struck him that it was the Divine Mother herself who wanted him to remain at Arunachala.

Of course it was the Divine Mother who asked him to go back. Maharshi was intended to lead this sort of life. He has nothing to do with what happens around him. He remains calm and detached. The man is what he was.

.

3

ஒவ்வொரு கணத்திலும் மஹாசக்தியே ரமணரை வழி நடத்தி வந்தாள். ஆசிரமம் ஆரம்பிப்பதிலோ அல்லது அதை நடத்துவதிலோ ரமணருக்கு அவ்வளவாக ஈடுபாடு இல்லை. ஆனால் மஹாசக்திக்கோ அவர் மூலமாக பல்லாயிரக்கணக்கான பக்தர்களுக்கு அருள் பாலிக்க வேண்டும் என்ற சங்கல்பம் இருந்தது.

ஒரு கட்டத்தில், “என்னை இம்சிக்கிறா” என்று கூறிய ரமணர், அந்த இம்சையை அன்னையின் கட்டளையாக சிரமேற்கொண்டு ஆசிரமத்தை நடத்த அனுமதி தந்தார் – ஆனால் ஆசிரம விதிமுறைகளை  மிகக் கடுமையாகப் பின்பற்றினாலும் அதில் பற்று சிறிதுமின்றி இருந்தார்.

அற்புதமான ரமண அவதாரம் பராசக்தியின் சங்கல்பம் என்றே முடிவு செய்யலாம்.

***

ஆதாரம் : EVENING TALKS with SRI AUROBINDO – Recorded by A. B. PURANI