Written  by London swaminathan

Date: 8 JULY 2018

Time uploaded in London –  6-41 am (British Summer Time)

Post No. 5194

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

‘ஞானிக்கில்லை இன்பமும் துன்பமும்’

-நறுந்தொகை, வெற்றி வேற்கை (அதிவீர ராம பாண்டியன்)

‘மிதிலைக்கு அரசனான ஜனகனுக்கு ஒன்றுமே தெரியாது; அவருக்கு மண்ணாசைதான் அதிகம்’ என்று சில முனிவர்கள் குறை கூறினார்கள். அவரது குருவான யாக்ஞவல்கியரின் காதிலும் இது விழுந்தது. ஜனகனின் பெருமையை உலகிற்கு உணர்த்த ஒரு தந்திரம் செய்தார். ஒரு நாள் எல்லா ரிஷி முனிவர்களும் இருந்த சமயத்தில், ஜனகனுடைய அவையில் யக்ஞவல்கியர் தத்துவச் சொற்பொழிவு செய்துகொண்டிருந்தார்.

அச்சமயத்தில் ஒரு சேவகன் ஓடி வந்து அரசே! குதிரை லாயம் தீப்பிடித்து எரிகிறது; அணைக்க முடியவில்லை’ என்றான். அரசன், ‘சரி, போ’ என்றார். கொஞ்ச நேரம் ஆயிற்று; மற்றொரு காவலன் வந்து மன்னர், மன்னவா! அரண்மனையின் ஒரு புறத்திலும் தீ பரவிவிட்டது; எங்களால் ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை என்றான்; மன்னனோ ‘‘சரி, நீ போகலாம்’ என்றார்.

முதல் காவலன் வந்து சொன்னபோது சில  முனிவர்கள் பயந்து தண்ணீர் குடிக்கப் போவது போல பாவனை செய்து வெளியேறினர். இரண்டாவது காவலன் வந்து சொன்னபோது அசெம்பிளியில் பாதி காலி; ஒவ்வொரு முனிவரும் ஏதோ அவசர வேலை இருப்பது போல வெளியே போயினர்.

சிறிது நேரத்தில் மூன்றாவது காவலன் வந்து அரசே; இந்த அறை வரை தீ வந்துவ்ட்டது; எங்களால் தீ ஜ்வாலையைத் தாங்க முடியவில்லை; நாங்கள் வெளியேறுகிறோம்; நீங்களும் வெளியேறுங்கள் என்று கெஞ்சினான். மீதியிருந்த முனிவர்கள் கைத்தடி காலணி, கமண்டலம் சகிதம் குதிங்கால் பிடறியிற் அடிக்க ஓடினர்.

ஜனகன் சொன்னான்,

“மிதிலாயாம் ப்ரதீப்தாயாம் நமே தஹ்யதி கிஞ்சன”-

“ எரிவதில் என்னுடையது என்றும் எதுவும் இல்லை!” —

தீயின் உக்கிரம் மெதுவாகத் தணிந்தது; ஜனகனும் யாக்ஞவல்கியரும் தொடர்ந்து தத்துவ விவாதம் நடாத்திக் கொண்டு இருந்தனர். ஓடிப்போன முனிவர்கள் ஒவ்வொருவராகத் திரும்பி வந்தனர். அவர்கள் வந்த காரணம், மன்னன் இறந்தானா? தலைமைக் குரு இறந்தாரா என்று பார்க்கத்தான்!

எல்லோரும் மீண்டும் வந்து அமர்ந்த பின்னர் குரு சொன்னார்:

“உண்மை ஞானி ஜனக மாமன்னன் ஒருவன்தான் ; நீங்கள் எல்லோரும் உயிர் பிழைக்க ஓடியதோடு கமண்டலமும் கைத்தடியும் எரிந்து விடும் என்று அஞ்சி அவைகளையும் எடுத்து ஓடினீர்; ஜனகனோ இந்த அரண்மனையே தன்னுடையது அல்ல” என்ற ஆன்ம ஞானம் பெற்றவன் என்றார்.

முனிவர்கள் வெட்கித் தலை குனிந்தனர்; ‘ஞானிக்கில்லை இன்பமும் துன்பமும்’.
“மிதிலை எரிந்திட வேதப் பொருளை

வினவும் சனகன் மதி—தன்

மதியினிற் கொண்டதை நின்று முடிப்பது

வல்ல நம் அன்னை மதி”–       (சுப்ரமண்ய பாரதி)

–சுபம்-

Written by S NAGARAJAN

Date: 8 JULY 2018

Time uploaded in London –   5-52 AM (British Summer Time)

Post No. 5193

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

மஹாபாரதச் செல்வம் : ஸம்வாதம்

மரணம் உண்டா, இல்லையா? – திருதராஷ்டிரனின் கேள்வி?

ச.நாகராஜன்

1

மஹாபாரதம் ஐந்தாவது வேதம் என்று புகழப்படுகிறது. வேதங்களில் என்ன சொல்லப்பட்டிருக்கிறதோ அதன் சாரத்தை மஹாபாரதம் தருகிறது. வேதங்களை அனைவரும் கற்று ஓத முடியாது; அதற்குரிய காலமும் போதாது. ஆனால் மஹாபாரதத்தை அனைவரும் படிக்கலாம். அதை படிக்க போதுமான காலமும் மனித வாழ்வில் உண்டு.

பல மர்மங்களை வேதம் மட்டுமே அவிழ்க்கிறது. அந்த மர்மங்களை மஹாபாரதத்தில் தேடிப் பார்த்தால் கிடைக்கும்.

மர்மத்தை அவிழ்க்கும் விடையும் கிடைக்கும்.

உத்யோக பர்வத்தில் நாற்பத்திரண்டாவது அத்தியாயம் ஸநத்ஸுஜாதருக்கும் திருதராஷ்டிரனுக்கும் நடந்த அருமையான சம்வாதம் ஒன்றை விளக்குகிறது.

அதன் சாரத்தை சுருக்கமாக இங்கே காணலாம்.

2

திருதராஷ்டிரன் : ஸநத்ஸுஜாதரே! மரணம் (மிருத்யு) என்பது இல்லையென்று நீர் உபதேசித்திருப்பதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். தேவர்களும் அசுரர்களும் மரணம் இல்லாமல் இருப்பதற்காக குருகுல வாசத்தை அனுஷ்டித்தார்களே; அவ்விரண்டில் எது உண்மை?

ஸநத்ஜ்ஸுஜாதர் : சிலர் கர்மாவினால் மரணம் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். மற்றவர்கள் மரணம் இல்லை என்று சொல்கிறார்கள். மரணம் என்னும் மிருத்யு இருக்கிறான்; இல்லை என்கிற இரண்டும் சத்தியமாக இருக்கின்றன. சில வித்வான்களால் இந்த மிருத்யுவானது அனாத்மாவில் ஆத்ம புத்தியாகிய மோகமாக ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.

நானோ ஆத்ம ஸ்வரூபத்திலிருந்தும் தவறுதலான அஞ்ஞானத்தை மிருத்யுவாக – மரணமாகச் – சொல்கிறேன். அதேபோல தன் ஸ்வரூபத்தில் இருக்கையில் தவறாமையை மோட்சமாகச் சொல்கிறேன். தவறுதலால் அசுரர்கள் அவமானத்தை அடைந்தார்கள். தவறாமையால் தேவர்கள் பிரம்மமானார்கள்.

மரணமானது பிராணிகளை புலி போலத் தின்பதில்லை. ஏனெனில் மரணத்தின் ரூபமானது அறியப்படுகிறதில்லை, அல்லவா? சிலர் இதைக் காட்டிலும் வேறாக யமனை மிருத்யுவாகவும், புத்தியில் வசிப்பவனாகவும், மரணமற்றவனாகவும், பிரம்மநிஷ்டனாகவும், அந்தத் தேவனைப் புண்ணியசாலிகளுக்கு சுகத்தையளிக்கிறவனும் பாவிகளுக்குத் துக்கத்தைக் கொடுக்கிறவனுமாகப் பித்ருலோகத்தில் ராஜ்யத்தை ஆள்பவனாகவும் சொல்கிறார்கள்.

இவனுடைய ஆணையால் மனிதர்களுக்குக் கோபமும் தவறும் லோபரூபமான மிருத்யுவும் உண்டாகின்றன.

அகங்காரத்தினால் சாஸ்திரங்களுக்கு விரோதமான வழிகளில் செல்கின்றவன் ஆத்மாவின் தியானத்தை அடைவதில்லை.

மோகத்தை அடைந்தவர்களான அவர்கள் அந்த மரணத்தின் வசமாகி, இங்கிருந்து பரலோகம் சென்று மறுபடியும் கீழே விழுகிறார்கள். பிறகு புலன்களை (கர்மங்களை) அனுசரித்து அவர்களைச் சுற்றுகின்றன. இதனால் மரணம் காரணமாக அவன் மிருத்யு ஆகிறான். அவர்களுக்குக் கர்மம் பயன் தரத் தொடங்குகின்றன. அவர்கள் அந்த கர்ம பயனில் விருப்பமுள்ளவர்களாகி அதனைத் தொடர்கிறார்கள்.

ஆகவே அவர்கள் மரணத்தைத் தாண்டுவதில்லை.

தேகத்தை எடுத்த ஒருவன் பரமாத்மாவை அடையக் கூடிய யோகத்தை அறியாததால் போகத்தின் சேர்க்கையை அடைகிறான். அது புலன்களுக்கு மகா மோகத்தை உண்டு செய்கிறது.

புலன்களின் சேர்க்கை புலன் இன்பத்தை நினைக்கச் செய்து அனுபவிக்கத் தூண்டுகின்றன. காமமும் குரோதமும் மூடர்களை மிருத்யுவுக்குக் கொடுக்கின்றன.

தீரர்களோ தைரியத்தினால் மிருத்யுவைத் தாண்டுகிறார்கள்.

எந்த வித்வான் விஷயங்களை (புலனின்பம் தொடர்பானவற்றை) தள்ளுகிறானோ அவனை மிருத்யுவானவன் பிடிப்பதில்லை.

காமங்களை அனுபவிக்கும் ஒருவன் காமங்களுடன் நசிக்கிறான்.

காமங்களை விட்டவன் எல்லா புண்ணிய பாவத்தையும் நாசம் செய்கிறான்.

இதோ பிராணிகளுக்கு அஞ்ஞான ரூபமான இருளாகிற நரகமானது காணப்படுகிறது. பிராணிகள், மோகத்தை அடைந்து மேலே பார்த்துக்கொண்டு பள்ளத்திற்கு எதிராய்ப் போவது போல ஓடுகின்றன. இவ்வுலகில் மூடனுடைய செய்கை போன்ற செய்கையில்லாத இந்த மனிதனுக்கு மிருத்யுவானவன் புல்லால் செய்யப்பட்ட புலி போல என்ன செய்வான்?

விஷயங்களை நினையாமல் இருப்பவன் வேறு ஒன்றையும் நினைப்பதில்லை. அப்போது மிருத்யுவானவன் புல்லால் செய்த பாம்பு போல ஆகிறான்.

கோபத்தாலும் லோபத்தாலும் உண்டான மோஹ பயங்களுடன் கூடிய இந்த ஆத்மாவே மிருத்யு.

இவன் உமது சரீரத்தில் இருக்கிறான்.

இவ்வித மிருத்யு உண்டாவதைத் தெரிந்து கொண்டு ஞானத்தில் இருப்பவன் இவ்வுலகத்தில் மிருத்யு பற்றிய பயத்தை அடைவதில்லை. அவனுடைய விஷயத்தில் மிருத்யுவானவன் மிருத்யுவின் விஷயத்தை அடைந்து மனிதன் நசிப்பது போல நசிக்கிறான்.

3

மரணத்தைப் பற்றி மஹாபாரதத்தில் பல இடங்களில் முக்கியமான கருத்துக்கள் இடம் பெறுகின்றன.

அதில் மிக முக்கியமான விஷயமாக சொல்லப்படுவது மரணம் ஏற்படுவது கோபத்தாலும் லோபத்தாலுமே என்பது தான்.

புலனின்பத்தால் ஏற்படும் கர்மங்களின் வழியே ஜனன மரணச் சுழல் ஏற்படுகிறது. விஷய தோஷங்களை விட்டவன் தீரனாகி மரணத்தை வெல்கிறான்.

தீரனுக்கு முன்னால் மிருத்யுவானது புல்லால் செய்த புலி. புல்லால் செய்த பாம்பு.

அருமையான இந்த உவமைகள் மூலம் ஸநத்ஸுஜாதர் வாயிலாக மரணபயத்தை வெல்ல வழி கூறும் மஹாபாரதம்,அந்த வழியைக் கடைப்பிடித்தால், அவர்களுக்கு மரணம் இல்லை, ஆனால் மிருத்யுவுக்கே மிருத்யு ஏற்படும் என்று முத்தாய்ப்பாகக் கூறுகிறது.

இந்தக் கருத்து பல இடங்களில் வெவ்வேறு விதமாகத் திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லப்படுகிறது.

ஐந்தாவது வேதமாகக் கொண்டாடப்படும் மஹாபாரதம் அனைவருக்கும் ஒரு வரபிரசாதம்!

***

Written  by London swaminathan

Date: 7 JULY 2018

Time uploaded in London –  15-58 (British Summer Time)

Post No. 5192

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

கட்டுரையின் முதல் பகுதியில் மிதிலை நகரம் பற்றிய சில கதைகளைக் கண்டோம். இப்போது மேலும் பல  சிறப்புகளைக் காண்போம்:-

மிதிலை, விதேஹ என்ற பெயர்களுடன், திரபுக்தி (இப்போது திர்ஹுத் மாவட்டம்) முதலிய பெயர்களும்

இந்தப் பகுதிக்கு உண்டு.

பீமனும் அர்ஜுனனும் கிருஷ்ண பகவானுடன் இந்திரப் பிரஸ்தம் (டில்லி) நகருக்குச் சென்று விட்டு ராஜக்ருஹம் நகருக்குத் திரும்புகையில் இங்கே வந்தனராம். கர்ண மாமன்னன் தனது திக் விஜயத்தில் மிதிலையையும் வென்றானாம். இதெல்லாம் மாபாரதச் செய்திகள்.

உலகிலேயே நீண்ட காவியமான மஹா பாரதத்திலுள்ள ஒரு வரி  மிகவும் பிரபல்யமானது.

காவலர்கள் ஓடோடி வந்து மன்னர் மன்னவா! மிதிலை நகரம் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது என்று கூச்சலிட்டனராம். வேதப் பொருளை வினவிக் கொண்டிருந்த மாமன்னன் தத்துவ வித்தகன் ஜனகன் சொன்னானாம்:

“மிதிலாயாம் ப்ரதீப்தாயாம் நமே தஹ்யதி கிஞ்சன”–

“இதில் எரிவதில் என்னுடையது என்றும் எதுவும் இல்லை!” —

என்று அவர் விடை இறுத்தாராம்.

அவ்வளவு உயர் நிலையை அடைந்த ஜீவன் ஜனகன்.

ராமன் நடந்தே சென்றான்!

ராமாயணத்தில் ஒரு சுவையான செய்தி உண்டு. அயோத்தி நகரிலிருந்து ராம லக்ஷ்மணர்களை அழைத்துச் சென்ற விஸ்வாமித்ர மஹரிஷி நாலே நாட்களில் மிதிலைக்கு வந்ததாகப் படிக்கிறோம். தற்போதைய அயோத்திக்கும் ஜனக்பூருக்கும் இடையுள்ள தூரம் சுமார் 450 கிலோமீட்டர் (சுமார் 270 மைல்கள்) ராம லக்ஷ்மணர்கள் விசால நகரில் ஓரிரவு தங்கினராம். ஆக ஐந்து நாட்கள் என்றி வைத்துக் கொண்டாலும் அந்தச் சிறுவர்களும் கிழட்டு முனிவரும் ஒரு நாளைக்கு சுமார் 54 மைல்கள் நடந்திருக்க வேண்டும்.

ஒரு வேளை குதிரையில் சென்றிருந்தால் இன்னும் அதிகம் பயணித்து இருக்கலாம்!

பெண் கொடுக்க காசி மன்னன் மறுப்பு

காசி மன்னன் பிரம்மதத்தன் விதேஹ நாட்டு மன்னனுக்குப் பெண் கொடுக்க மறுத்து விட்டா னாம். அவனுக்கு நிறைய மனைவிகள் உண்டு. என் மகள் சக்களத்தி தொல்லைக்கு உள்ளாவள் என்பதே அவர் சொன்ன காரணம்.

மிதிலை நகரம் இந்துக்கள், சமணர்கள், பௌத்தர்கள் எல்லோருக்கும் பயன்பட்டது. சமண மத்தின் கடைசி தீர்த்தங்கரர் ஆன மஹா வீரர் இந்த ஊரில் 30 ஆண்டுகள் வசித்தார். அவருடைய மாமா பெயர விதேஹ தத்தா. மஹாவீரரின் மாமா சேடகனும் மிதிலையை ஆண்டவர்களில் ஒருவர்.

நாலு புறமும் மார்க்கெட்!

மிதிலை பற்றிய தகவல் 2300 ஆண்டுக்கு முந்தைய ஜாதகக் கதைகளில் இருந்தே அதிகம் கிடைக்கின்றன. ராமாயண மஹாபாரத, புராண, சமண சமய நூல்களும் பல தகவல்களைப் பொழிகின்றன.

மிதிலை நகரின் நான்கு வாயில்களிலும் நான்கு மார்க்கெட்டுகள் இருந்தனவாம். மக்கள் பொருள்களைக் கொணர்ந்து விற்றனர .விதேஹ நாட்டில் 16000 கிராமங்கள், 16,000 நாட்டியப் பெண்கள், 16,000 கிடங்குகள் இருந்தனவாம் (16000= ஏராளமான)

புத்தரின் சீடன் ஒருவன் வண்டிகள் நிறைய பொருட்களை ஏற்றிக் கொண்டு ஸ்ரவஸ்தி நகரிலிருந்து மிதிலைக்கு வந்து பண்டமாற்று வியாபாரம் செய்தான் என்று பௌத்த நூல்கள் பகரும்.

ஜனகருக்கு அறிவுரை வழங்கிய  அறிஞர் பெருமக்கள், கோசல, குரு, பாஞ்சால தேசங்களிலிருந்து வந்தனராம் அவர்கள்:

அஸ்வல, ஜரத்கார்வ, அர்த்தபாக கார்கி வாசக்நவி (பெண்), உத்தாலக ஆருணி, விதக்தா, சாகல்ய, கஹோல கௌசிகதேய

இதுதவிர பிரஹ்மாயூ என்ற பெயருடைய பிராஹ்மண அறிஞனின் பெயரும் புஸ்தகங்களில் அடிபடுகிறது. அவரை புத்தர் தனது மதத்துக்கு இழுத்தாராம். புத்தரும் புத்தரின் சீடர்களும் மிதிலைப் பெரு நகரில் பேருரை ஆற்றினர்.

அங்கதி என்ற மிதிலை மன்னனுக்கு மூன்று அமைச்சர்கள் உதவினராம்; திருவிழா நாட்களில் அந்நகரம் தேவ லோகம் போலக் காட்சி தந்ததாம்.

சூர்யப்ரக்ஞாப்தி ஜியசத்து என்பவர் மிதிலையை ஆண்டதாகக் கூறுவர். இது கோசல நாட்டின் ப்ரசேனஜித் என்பர் சிலர்.

மிதிலை நகரிலிருந்து ஆட்சிபுரிந்த சாதின என்ற அரசன் ஆறு சத்திரங்களைக் கட்டினான். அவற்றில் தினமும் ஆறு லட்சம் துண்டுகள் பரிமாறப் பட்டனவாம்.

வேத இலக்கியத்தில் நமீசாப்ய என்பவன் ஆண்டதாக ஒரே ஒரு தகவல் இருக்கிறது.

ஜாதக் கதைகள்,சமண, பௌத்த நூல்களில் வரும் மன்னர்களின் பெயர்கள் ஆராய்ச்சிக்குரியது. இந்த மன்னர்களின் பெயர்களை நாம் கேட்டதே இல்லை.

நான் ஆங்கிலத்தில் 1500-க்கும் மேலான

அரசர்களின் பெயர்களை வெளியிட்டேன். இந்தியாவை ஆண்ட 3000 அரசர் என்று தலைப்பிட்டு எழுதினேன். ஜாதகக் கதைகள், கதாசரித் சாகரம், விக்ரமாதித்தன் கதைகள் ஆகியவற்றிலுள்ள பெயர்களை எல்லாம் பொறுமையாகத்  தொகுத்தால் 3000 மன்னர்களை விட மிஞ்சிவிடும்!!

–சுபம்–

Written  by London swaminathan

Date: 7 JULY 2018

Time uploaded in London –  11-59 am  (British Summer Time)

Post No. 5191

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

‘அழகிய மிதிலை நகரினிலே

யாருக்கு ஜானகி காத்திருந்தாள்?’–

என்ற கண்ணதாசனின் பாடல் மிகவும் பிரஸித்தம்

(திரைப்படம்- அன்னை)

“மிதிலை எரிந்திட வேதப் பொருளை

வினவும் சனகன் மதி—தன்

மதியினிற் கொண்டதை நின்று முடிப்பது

வல்ல நம் அன்னை மதி”–       (சுப்ரமண்ய பாரதி)

என்ற பாரதியின் பாடல் அதையும் விட பிரபலமானது.

Sita Devi Temple in Janakpur, Nepal

இப்பேற்பட்ட மிதிலா புரியைப் பற்றி- அன்னை ஜானகி பிறந்த ஊரைப் பற்றி- நிறைய சுவையான கதைகள் உண்டு. ஒவ்வொன்றாகத் தருவன்; சுவைத்து மகிழ்க.

மிதிலையின் தற்போதைய பெயர் ஜனக்பூர். இது நேபாள நாட்டில் உள்ளது. பீஹார் மற்றும் நேபாளத்தின் தென்பகுதி அந்தக் காலத்தில் விதேஹ தேசம் என்று அழைக்கப்பட்டது. அதை ஆண்ட ஜனகன் மாபெரும் தத்துவ ஞானி. அவனது சபையில் பெண் அறிஞர்களும் இருந்தனர். அப்போது அறிஞர் மஹாநாட்டில் தலை சிறந்த தத்துவ ஞானியான யாக்ஞவல்கியரை யாரும் கேள்வி கேட்க அஞ்சிய நேரத்தில் பெண்மணி  கார்க்கி வாசக்னவி எழுந்து நின்று ‘ஐயரே!’ என்று துவங்கினாள். ஜனகர் பற்றிய கதைகளையும் வாசக்னவி பற்றிய உபநிஷத் கதைகளையும் முன்னரே எழுதிவிட்டேன்.

விதேஹ என்ற பெயர் ஏன் வந்தது என்ற சுவையான கதையைக் காண்போம். விஷ்ணு புராணக் கதை:-

வசிஷ்ட மஹரிஷி, இந்திரனுக்கு ஒரு யாகம் செய்து கொடுத்துவிட்டு விதேஹ நாட்டை நோக்கி விரைந்து வந்தார். காற்றினும் கடுகி வந்த முனிவர் ஐயாவுக்கு ‘ஷாக்’ அடித்தது. ஏனெனில் எந்த நிமி என்ற மன்னனுக்காக இவர் ஓடோடி வந்தாரோ அந்த நிமி, கௌதம ரிஷியைக் கொண்டு யாகத்தை நடத்தி விட்டு ‘ஹாயாக’ உறங்கிக் கொண்டு இருந்தார்.

“ஏன் பள்ளி கொண்டீர் ஐயா?” என்று பாடவா பாடுவார்? கொடுத்தார் ஒரு சாபம்!

“பிடி சாபம்; நீ விதேஹன் ஆகக் கடவது”

வி+தேக= உடலற்றவன்

அது முதற்கொண்டு அந்த நாட்டுக்கு விதேக ( உடலற்ற) என்ற பெயர் வந்ததாம்.

ஐயா நிமி என்ன இளிச்சவாயனா? அவர் சொன்னார்;

பிடி சாபம்!

தூங்கும் மன்னனுக்கு சாபம் இடுவது சட்டப் பு த்தகத்தின்படி தவறு! ஆகையால் நீவீரும் அழிவீராக! என்றார்.

நிமி இறந்தவுடன் அவர் உடலைக் ‘’’கடை’’ந்தனர். உடனே அதிலிருந்து ஒரு குழந்தை பிறந்தது. அதன் பெயர் மிதி; அவர் ஆட்சி புரிந்தவுடன்  அந்தத் தலைநகருக்கு மிதிலா என்று பெயர் ஏற்பட்டது.

((இந்த உடலைக் கடைந்து பிள்ளை பெறும் சம்பவம் மநு சாஸ்திரத்தில் வேனன் கதையிலும் வருகிறது. இது ஒரு Technical Term) டெக்னிக்கல் டேர்ம்; அதாவது அறிஞர்கள் அகராதியில் செயற்கை முறைக் குழந்தை என்று பெயர். அதாவது CLONING க்ளோனிங். ; முனிவர்கள் இதைச் சொன்னாலும் புரியாது என்பதற்காக இப்படி’’கடை’’ந்து      பிள்ளை பெற்றதாக விள்ம்புவர்.

Narendra Modi in Janakpur

இன்னொரு கதையைக் காண்போம்

சுருசி என்று ஒரு மன்னர் வாழ்ந்தார்; இறந்தார். அவருடைய மனைவியின் பெயர் சுமேதா. அவளுக்கு குழந்தை வேண்டும் என்று ஆசை. புத்தரின் அஷ்ட சீலக் கொள்கைகளைக் கடைப்பிடித்து நோன்பு நோற்றாள். உடனே சக்கா

(புத்தமத அகராதியில் இந்திரனின் பெயர்- சக்ரா)

அவள் முன் முனிவர் வடிவத்தில் வந்தார். ‘உன்னைப் பற்றி நீயே 15 துதிகள் பாடுக’ என்று கட்டளையிட்டார். அந்த அம்மையாரும் அப்படியே செய்ய ஒரு குழந்தை பிறந்தது என்று ஜாதகக் கதைகள் புகலும்.

இன்னொரு சுவையான கதை:-

விதேஹ நட்டின் மன்னன் தட்சசீல பல்கலைக் கழகத்தில் பயின்றான். அந்த மன்னனுக்கு அறிவுரை புகல நான்கு அமைச்சர் பெருமக்கள் இருந்தனர். அந்த மிதிலை நகரில் பிங்குத்தர என்று ஒரு பிரம்மச்சாரி இருந்தான. அவனும் பல்கலைக் கழக மேம்படிப்புக்காக தட்சசீல நகருக்குச் சென்றான். அங்கு ஒரு குருகுலத்தில் சேர்ந்த கற்கக் கசடறக் கற்றான். குருவுக்கு நன்றி சொல்லி கிளம்பினான்.

அவர் சொன்னார்_;

அன்புமிக்க மாணவா! என் குடும்பத்தில் ஒரு வழக்கம் உண்டு. பருவம் அடைந்த ஒரு மங்கை இருந்தால், அந்த நங்கையை மூத்த மாணவனுக்கு மணம் முடிப்பது வழக்கம். எனக்கொரு மகள் உண்டு அவளை உனக்குக் கன்னிகா தானம் செய்ய விழைகிறேன் என்றார். அடடா! ஒரு கல்லை விட்டு எறிந்தேன்! இரண்டு மாங்காய்கள் விழுகின்றனவே. வலியக் கிடைக்கும் அழகியை யார் நழுவ விடுவார் என்று சொல்லி அவளைக் கல்யாணம் கட்டி கிரஹஸ்தனாக விடு போய்ச் சேர்ந்தான்.

இன்னும் வரும்………………………………..

-சுபம்-

ரோம் எரிந்தபோது | Tamil and Vedas

tamilandvedas.com/tag/ரோம்…

மிதிலை எரிந்திட வேதப் பொருளை . … மிதிலை … //tamilandvedas.com/2013/03/24/%e0%ae%9c%e0%ae%a9 …

Written by S NAGARAJAN

Date: 7 JULY 2018

Time uploaded in London –   5-47 AM (British Summer Time)

Post No. 5189

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

காசி விஸ்வநாதர் கோவிலுக்கும் கங்கைக்கும் இடையே தாழ்வாரம்!

ச.நாகராஜன்

சொந்த நாட்டில் பரர்க்கடிமை செய்தே துஞ்சிடோம்

இனி அஞ்சிடோம்  – மகாகவி பாரதியார்

ஹிந்துக்களின் புனித பூமி

அயோத்யா

மதுரா

காசி

அயோத்யாவில் ராமர் பிறந்தார். ராம ஜென்ம பூமி அது.

மதுரா கிருஷ்ணனின் பூமி. கிருஷ்ண பூமி அது.

காசி விசுவநாதர் ஹிந்துக்களின் புனித தெய்வம். கங்கையோ பாவங்களைப் போக்கும் நதி. விசுவநாத கங்கா பூமி அது.

இந்த மூன்றிலும் இருந்த் ஹிந்து பாரம்பரிய சின்னங்களை முகலாய ஆட்சி தரைமட்டமாக்கியது. அத்தோடு நிற்கவில்லை, அங்கு மசூதிகளை அமைத்தது.

பாபர் மசூதியை அகற்றி அயோத்யாவில் ராமர் கோவில் அமைப்பதையும், காசி விசுவநாதர் சொத்தை காசி கோவிலுக்கு கொடுப்பதையும், மதுராவில் உள்ள மசூதியை அகற்றி அங்கு கிருஷ்ணர் கோவில் அமைப்பதையும் நியாயமாக இஸ்லாமியர் ஏற்று நடவடிக்க எடுத்திருந்தால் அவர்கள் பாராட்டுக்குரியவர்களாக அமைந்திருப்பர். முன்னோர்கள் செய்த இழிசெயலை நீக்கிய புண்ணியம் அவர்களுக்குக் கிடைத்திருக்கும்.

ஆனால் நிலைமை அப்படியில்லை.

வழக்கு.

வழக்குக்கு மேல் வழக்கு.

போகட்டும், நியாயம் ஜெயிக்கும்.

இப்போது காசி விசுவநாதர் ஆலயத்திற்கும் கங்கைக்கும் இடையே பிரம்மாண்ட்மான ஒரு நடையை அமைக்க 600 கோடி ரூபாய் செலவில் ஒரு திட்டம் உருவாகி இருக்கிறது.

வரவேற்க வேண்டிய திட்டம் இது.

நடை அல்லது தாழ்வாரம் 56 மீட்டர் – அதாவது சுமார் 183 அடி அகலம் கொண்டது. நீளம் சுமார் 400  மீட்டர் – 1308 அடி.

இங்குள்ள சுமார் 166 வீடுகளை இதற்காக அகற்ற வேண்டியிருக்கிறது.

இதில் 56 பேர்கள் உடனடியாக சம்மதித்து விட்டனர். இன்னும் 60 பேரிடம் அவர்கள் இடத்தை வாங்க அரசு நடவடிக்கை எடுத்து வருகிறது. நியாயமான உரிய இழப்பீட்டை அரசு வழங்க முன் வந்திருக்கிறது.

ஆனால் இதற்கு சிலர் எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளனர். சுமார் 400 ஆண்டு பழமையான அமிர்தேஷ்வர் மஹாதேவரின் கோவில் ஒரு வீட்டின் உள்ளே இருக்கிறது.

இன்னும் பெரிய மற்றும் குட்டி கோவிலக்ள் 46 அகற்றி வேறு இடத்தில் ஸ்தாபிதம் செய்யப்பட்டால் தான் இந்தத் திட்டம் நிறைவேறும்.

பொதுவாக அரசிற்கு மக்களின் ஆதரவு உள்ளது. பிரதமர் நரேந்திர மோடி அவர்களின் தொகுதி இது.

ஆகவே அரசியல்வாதிகள் உள்ளே நுழைந்து குழப்பம் விளைவிக்க முயல்வது இயற்கையே!

1669ஆம் ஆண்டு ஔரங்கசீப் காசி விசுவநாதர் ஆலயத்தை இடித்தான். அங்கு க்யான்வாபி மசூதியைக் கட்டினான்.

அஹல்யாபாய் ஹோல்க்ர் ம்சூதியை அகற்றி விட்டு காசி விசுவநாதர் கோவிலை அமைக்க எவ்வளவோ முயன்றார். அது முடியவில்லை. ஆகவே மசூதிக்கு அடுத்தாற்போல் புதிய இடத்தில் காசி விசுவநாதர் ஆலயத்தை 17870இல் நிறுவினார்.

இப்போதைய கங்கா தர்ஷன் திட்டத்தின் கீழ் இந்த தாழ்வாரம் வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. இங்குள்ள ஜனநெரிசலையும் இதர பல பிரச்சினைகளையும் இந்த கோவில் நடை தீர்க்கும்.

இதை வரவேற்போம்.

இதைப் பற்றிய தனது கருத்தை ஆங்கில வார இதழான ‘ட்ரூத்’ தனது 29-6-2018 இதழில் தந்துள்ளது.

அது அப்படியே கீழே தரப்பட்டுள்ளது:-

1. The ndtv and National Herald channels both shaded under typical secular minority

politics have now expressed concern over  secular sentiments associated with the recent

Government move to bring in certain changes  for betterment in the environment and

restoration approach to the pristine Kashi  Viswanath temple, the abode of Lord Shiva

in Varanasi. The very old temples on the approach road with encroachment or no

encroachment, built in the past have also been  regarded as sacred places of worship since decades or centuries, and deserve to be honoured and protected through mutual  agreement between the developing  authorities and the temple owners keeping in mind that– SANTHIMITTE VARAM THYAGA: for some great purpose often sacrifice must fetch higher priority. While some reports reveal that many of the house owners are happy with the deal, those having private temples disagree to the plan. The Authorities are reported  to have assured that they will only get rid of the encroachments and ensured rehabilitation of the shrines and idols that fall along the route. This need to be honourably and diligently pursued.

2. As per PTI reports from Allahabad, the Kashi Vishwanath Mandir Trust had filed a suit in 1991 claiming that a temple was constructed by Maharaja Vikramaditya more than 2,000 years ago on the site, where the mosque had been later erected.

Alleging that the temple was demolished by Mughal emperor Aurangzeb in 1669 and a mosque constructed on a part of the land with the remains of the razed place of worship, the Trust has sought removal of the Gyanvapi Masjid from the site and possession of the entire piece of land.

In its application before ADJ Varanasi, the Anjuman Intazamia Masjid had contended that a “Mandir-Masjid dispute” could not be adjudicated by a civil court as it was “barred by law” and demanded that the trust’s petition be dismissed at the outset.

However the lower court dismissed the application. The Sunni Waqf Board had moved the court challenging the ADJ Varanasi’s orders turning down its request for being made a party to the civil suit. Initially,both parties had challenged the lower court orders filing petitions under Article 226 (power of High Courts to issue certain writs) of the Constitution.

Upon the high court’s advice, Anjuman Intazamia Masjid had filed an amendment application under Article 227 dealing with power of superintendence over all courts by the high court, which was allowed. The Sunni Waqf Board could not come up with the same and, hence, was granted one week’s time. Justice Chandra directed that the petitions be placed before the bench having the requisite jurisdiction.

3. Non-Hindu perpetrators unashamedly feel pride on the existence of their super imposed monuments on Hindu shrines as a mark of their past victory and dominance, and the pseudo- secularists join them. May good sense dawn upon Hindus, now victims of induced divisionism, and all others concerned, to usher in the victory of Truth and glory to the All-merciful Lord Kashi Viswanath.

நன்றி : TRUTH VOLUME 86 ISSUE 11 –   29-6-2018

***