பலராமர், கிருஷ்ணர் காசு. இந்திய-கிரேக்க மன்னரால் 2200 ஆண்டுகளுக்கு முன் வெளியிடப்பட்டது.

Written by London Swaminathan
Post No. 1083 ; Dated 4th June 2014.

நாத்திக வாதம் பேசும் தமிழர்களும், தங்களுக்கு முன் திராவிடர் என்ற அடைமொழியைச் சேர்த்துக் கொண்ட சில தமிழர்களும் நூறு வருடங்களாக உலகை ஏமாற்றி வருகின்றனர். இதற்கு தமிழ் இலக்கியம் பற்றிய அறியாமையே காரணம். ஏமாறுபவன் இருக்கும் வரை உலகில் ஏமாற்றுபவர்களும் இருப்பார்கள் என்பது இயற்கை நியதி. “இளிச்ச வாயனைக் கண்டால் எருதும் மச்சான் முறை கொண்டாடும்”, “குனியக் குனியக் குட்டுவார்கள்” என்ற பழமொழிகளே இதற்குச் சான்று.

வெள்ளைக் காரர்கள் அவர்களுடைய மதத்தைப் பரப்பவும், ஆட்சியை நிலை நாட்டவும் ஆரிய-திராவிட இனவாதத்தைப் பரப்பி இந்து தெய்வங்களை இரு கூறுபோட்டு ஒரு கோஷ்டி ஆரிய தெய்வங்கள் என்றும் மற்றொரு கோஷ்டி திராவிட தெய்வங்கள் என்றும் ‘அக்மார்க்’ முத்திரை குத்தினர். இதை சில திராவிடங்களும் பற்றிக் கொண்டு பொய்ப் பிரசாரம் செய்துவந்தனர்.

தமிழர்களுக்கு தெய்வங்களே கிடையாதென்றும் ஆரியர்கள்தான் இப்படி இந்து மத தெய்வங்களைப் “புகுத்தினார்கள்” என்றும் ஆங்கிலத்தில் கட்டுரைகள் எழுதினார்கள். ஆங்கிலமும் தெரியாத, தமிழும் படிக்காத, பாமர ஜனங்கள் அதை நம்பி ஏமாந்தனர். காஞ்சிப் பெரியவர் போன்ற சிலர் மட்டும் அன்பான முறையில் அறிவுபுகட்ட முயன்றனர். ராக்காயி, மூக்காயி, மஹமாயி, சாத்தன், ஐயனார் என்பன எல்லாம் வேத கால தெய்வங்கள் என்றும், அந்தப் பெயர்கள் அனைத்தும் சம்ஸ்கிருதப் பெயர்கள் என்றும் சொற்பொழிவாற்றி உதரணங்களையும் கொடுத்தார்.

சங்க இலக்கியத்தில் உள்ள 2389 பாடல்களைப் பயின்றவருக்கு ஆரிய, திராவிட என்ற சொல் எல்லாம் நகைப்பைத் தரும். திராவிட என்ற சொல் சங்க இலக்கியத்தில் இல்லை. ஆரிய என்ற சொல் இருந்தாலும் அது இனவாதப் பொருளில் பயிலப்படவில்லை.

தமிழ் இலக்கியத்தின் மிகப் பழைய பகுதிகளில் ராமன், பலராமன், பரசுராமன், சிவன், கொற்றவை (துர்கை), முருகன் ஆகிய எல்லோரும் மதிப்புடன் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளனர். நூற்றுக் கணக்கான இடங்களில் பிராமணர்கள், வேதங்கள், இந்து மத நம்பிக்கைகள், மறு ஜன்மம், தகனம், கர்ம வினைக் கொள்கை, இந்திரன் வருணன், அக்னி, சதி என்னும் உடன்கட்டை ஏறுதல், சுவர்க்கம், நரகம் முதலியவையும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

பெஸ்நாகர் என்னும் இடத்தில் கிரேக்க மன்னன் எழுப்பிய கருட ஸ்தம்பம்.

தொல்காப்பியத்தில் இந்திரன், வருணன், துர்க்கை, அக்னி, பலராமன், விஷ்ணு ஆகியவர்களைத் தமிழர் தெய்வங்களாகப் போற்றி இருப்பதை ஏற்கனவே மூன்று கட்டுரைகளில் கொடுத்துவிட்டேன்.
இதோ சங்கத் தமிழ் நூல்களில் இருந்து சில பகுதிகள்:

புறநானூறு:
ஓங்குமலைப் பெருவிற்பாம்பு ஞாண் கொளீ இ
யொருகணை கொண்டு மூவெயிலுடற்றிப்
பெருவிறலமரர்க்கு வென்றி தந்த
கறைமிடற்றண்ணல் காமர் சென்னிப்
பிறைநுதல் விளங்கு மொருகண் போல (புறம் 55)

பொருள்: மலையையே வில்லாகவும் பாம்பை நாண் ஆகவும் கொண்டு ஒரே வில்லில் அசுரர்களின் மூன்று கோட்டைகளை அழித்த சிவபெருமானைப் போற்றும் பாடல் இது. கழுத்தில் கறை ஏற்பட்டு நீலகண்டனாக விளங்கும் சிவனுக்கு நெற்றியில் ஒற்றைக் கண் இருப்பது தலையில் நிலவின் பிறை இருப்பது ஆகியவற்றையும் புலவர் மருதன் இள நாகன் குறிப்பிடுகிறார்.

முதுகுடுமிப் பெருவழுதி என்னும் பழைய பாண்டிய மன்னனைப் பாராட்டும் பாடலில் காரி கிழார் என்னும் புலவரும் சிவனின் மூன்று கண்களையும், சடையையும் பாடுகிறார்:-முக்கட் செல்வர், நீணிமிர் சடை (புறம் 6)

சிவபெருமான் தான் ஆதிசிவன், முதற் கடவுள் என்று புறம் 166 கூறும்: ‘’முது முதல்வன்’’.

அகநானூறு:
ஞாலநாறு நலங்கெழு நல்லிசை
நான்மறை முதுநூல் முக்கட் செல்வ
னாலமுற்றங்கவின் பெறத்தை இ (அகம் 181)
பொருள்:–உலகம் எல்லாம் பரவும் புகழுடைய நான்கு வேதங்களான பழைய நூலை அருளிய சிவபெருமானின் ஆலமுற்றம்! என்று பரணர் என்னும் புகழ்மிகு புலவர் பாடுகிறார். இதே பாடலில் ஆய் எயினன் என்பவன் முருகப் பெருமான் போல வீரம் உடையவன் என்றும் போற்றப் படுகிறான்.

பரணரும் கபிலரும் இரட்டைப் புலவர் போல சங்க நூல்கள் முழுதும் வியாபித்து நிற்கின்றனர். அவர் தம் திரு வாயால் மலர்ந்தருளிய சொல்லில் வேதத்தை, நான்மறைகளை ‘’முதுநூல்’’ என்று போற்றுவதைக் கவனிக்கவேண்டும். 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த பரணருக்கே அது மிகப் பழைய நூல் என்றால், வேதங்களின் காலத்தை யாரே கணிக்க வல்லார்?

நக்கீரர் பாடிய பாடலில் (புறம் 56) இந்துமதம் பற்றிய ஏராளமான கருத்துகளை அளிக்கிறார்:-
ஏற்றுவலன் உயரிய எரிமருள் அவிர்சடை
மாற்றருங் கணிச்ச்சி மணிமிடற்றோனுங்
கடல்வளர் புரிவளை புரையும் மேனி
அடல் வெந் நாஞ்சிற் பனைக் கொடியோனும்
மண்ணுறு திருமணி புரையும் மேனி
விண்ணுயர் புட்கொடி விறல் வெய்யோனும்
மணிமயி உயரிய மாறா வென்றிப்
பிணிமுக ஊர்தி ஒண் செய்யோனும் (புறம் 56, நக்கீரர்)

பொருள்:–காளையைக் கொடியாகக் கொண்ட தீயைப் போல விளங்கும் சடையையும் மழு என்ற ஆயுதத்தையும் உடைய நீலமணி போன்ற கழுத்தை உடையவனும், கடலில் வளரும் வெண்மையான சங்கு நிறம் கொண்ட, கொல்லும் கலப்பை என்ற ஆயுதத்தை உடைய பனைக்கொடி உடைய பலதேவனும் தூய்மை செய்யப்பட்ட நீலமணி போன்ற மேனியயும் கருடக் கொடியையும் உடைய வெற்றியை விரும்பும் கண்ணனும் , நீலமணி போன்ற மயில் கொடி உடைய மாறாத வெற்றி பொருந்திய மயில் ஊர்தியை உடைய முருகப் பெருமானும் உலகம் காக்கும் வலிமையும் தோற்காத நல்ல புகழும் உடையவர்கள்.

இந்துமத தெய்வங்களின் கொடிகள் வாகனங்கள், வருணனைகள் எல்லாம் ஆப்கனிஸ்தான் முதல் கன்னியாகுமரி வரை இதே காலத்தில் ஒரே மாதிரியாக இருப்பது எண்ணி எண்ணி இறும்பூது எய்ய வைக்கும். குஷான மன்னர்கள் கட்பீஸசும், கனிஷ்கரும் காளைவாகனத்துடன் சிவன் இருக்கும் நாணயங்களை வெளியிட்டனர். வடமேற்கு இந்தியப் பகுதிகளை ஆண்ட கிரேக்க வம்சாவளி மன்னர்கள் பலராமனுக்கும் கண்ணனுக்கும் (Bactrian coins of Agathocles 180 BCE) நாணயம் வெளியிட்டதும், (Greek King Heliodorous 113 BCE) விஷ்ணுவின் கருட வாகன தூண் அமைத்ததும் கி. மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்தன. அதற்கு 200 வருடங்களுக்குப் பின் 4000 மைல்களுக்கு அப்பால் வாழ்ந்த நக்கீரரும் அதையே செப்புவது இந்து மதத்தின் பரந்த தாக்கத்தை நிலைநாட்டுகிறது.

பல ராமன் & கண்ணன்
நக்கீரர் பாடலில் பலராமனை பனைக்கொடியோன் என்று பாடியதைக் கண்டோம். தொல்காப்பியரும் இந்த பனைக்கொடியைக் குறிப்பிட்டவுடன் உரைகாரர்கள் இது பலதேவனுடைய கொடி என்று உரை கண்டுள்ளனர். புறம் 58ல் இதைவிட உறுதியான ஒரு செய்தி வருகிறது. கண்ணனும் பலதேவனும் இணைபிரியாமல் இருப்ப்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். பழந்தமிழ் நாட்டில் கண்ணனுக்கும் பலதேவனுக்கும் சேர்ந்தே சந்நிதிகள் இருந்தன. காலப்போக்கில் பலதேவன் மறைந்துவிட்டார். காரிக்கண்ணன் பாடிய புறம் 58ல் இரண்டு மன்னர்கள் ஒன்றாக இருந்ததைக் கண்டவுடன் அவருக்கு ‘’கண்ணன் – -பலதேவன்’’ நினைவே வந்தது. சோழன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவனும், பாண்டியன் வெள்ளியம்பலத்துத் துஞ்சிய பெருவழுதியும் ஒருங்கு இருந்தாரை காவிரிபூம்பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார் பாடிய பாடல் இதோ:–

“பால்நிற உருவின் பனைக்கொடியோனும்
நீல்நிற உருவின் நேமியோனும், என்று
இரு பெருந்தெய்வமும் உடன் நின்றா அங்கு
உருகெழு தோற்றமொடு உட்குவர விளங்கி
இன்னீர் ஆகலின், இனியவும் உளவோ?”
இந்தப் பாடலில் ‘’இரு பெரு தெய்வங்கள்’’ என்ற சொற்றொடரைக் கவனிக்கவும். இனி சில ராமாயணக் காட்சிகள்:

தமிழ் ராமாயணம்
வால்மீகி, கம்பன் சொல்லாத விஷயங்களை சங்கப் புலவர்கள் கூறுகின்றனர்:-
புறம் 378 ஊன்பொதி பசுங்குடையார்:–
கடுந்தெறல் இராமனுடன் புணர் சீதையை
வலித்தகை அரக்கன் வௌவிய ஞான்றை,
நிலம் சேர்மதர் அணி கண்ட குரங்கின்
செம்முகப் பெருங்கிளை இழைப் பொலிந்தா அங்கு
அறாஅ அரு நகை இனிது பெற்றிகுமே
. . . . . . . . .
பொருள்:– இராமனுடன் வந்த சீதையை மிக்க வன்மையுடைய அரக்கனான இராவணன் கவர்ந்துகொண்டு போன சமயத்தில் சீதை கழற்றி எறியக் கீழே விழுந்த அணிகளைக் கண்டெடுத்த குரங்கின் , சிவந்த முகமுடைய மந்திகளான சுற்றம், அந்த அணிகளை அணிந்து விளங்கிக் கண்டவர் நகைத்து மகிழ்ந்தது போல……..

பெண் குரங்குகளுக்கு (மந்தி) எந்த நகையை எந்த உறுப்பில் அணிய வேண்டும் என்று தெரியாததால் வெவ்வேறு இடங்களில் தாறு மாறாக அணிந்தனவாம்!

ராவணன் ஒரு தமிழன் என்று சிலர் பொய்ப் பிரசாரம் செய்கையில் 2000 வருடங்களுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த ஊன்பொதி பசுங்குடையார், ராவணன் ஒரு அரக்கன் என்று தெள்ளத் தெளிவாக உரைப்பது படித்துச் சுவைக்க வேண்டியது ஆகும்.

அகம் 70 மதுரைத் தமிழ்கூத்தனார் கடுவன் மள்ளனார்:–

. . . . . .
விழவு அணி மகளிர் தழை அணிக் கூட்டும்
வென்வேற் கவுரியர் தொல்முது கோடி
முழங்கு இரு பௌவம் இரங்கும் முன் துறை
வெல்போர் இராமன் அரு மறைக்கு அவித்த
பல் வீஷ் ஆலம் போல
ஒலி அவிந்தன்று, இவ் அழுங்கல் ஊரே.

பொருள்:– வெற்றிவேலை ஏந்திய பாண்டிய மன்னரின் மிகுந்த பழமை உடைய திருவணைக்கரையின் (தனுஸ்கோடி) அருகில், ஒலிக்கும் பெரிய கடல் துறையில், பறவைகள் ஆரவாரம் செய்தன. வானரங்களுடன் போர் திட்டத்தை வகுப்பதற்காக இராமன் அங்கே வந்தான். ஆல மரத்தில் இருக்கும் பறவைகளிடம் கை அசைத்து பேசாதே என்று சைகை செய்தவுடன் பறவைகள் பேசாமல் இருந்தன. அதே போல இவ்வூரும் ஆரவாரம் அடங்கி அமைதியாகி விட்டது.

இராம பிரானின் அபூர்வ ஆற்றல் பற்றிக் கூறும் இப்பாடல் போலவே பிற பாடல்களில் கிருஷ்ணனுடைய அபூர்வச் செயல்களையும் காண்கிறோம். 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே தமிழ்நாட்டின் தென்கோடி வரை, மாய மந்திரம், அபூர்வ ஆற்றல்கள் பற்றி நம்பிக்கை ஏற்பட்டத்தானது பகுத்தறிவு என்ற பெயரில் பொய் பிரசாரம் செய்வோருக்கு சரியான சவாலாக அமையும்.

அக்னி வீரபத்ரர், அகோர வீரபத்திரர்

கண்ணனின் அபூர்வ ஆற்றல்

அகம் 59 (மதுரை மருதன் இளநாகன்)
வண் புனல் தொழுநை வார் மணல் அகன் துறை
அண்டர் மகளிர் தண் தழை உடீ இயர்
மரம் செல மிதித்த மா அல் போல
புன் தலை மடப்பிடி உணீ இயர்

கண்ணன் குருந்த மரத்தை ஆய மகளிர்க்கு (கோபியர்) வளைத்துத் தந்தாற் போன்று ஆண்யானை ஒன்று, தன் பெண் யானை உண்ணும்படியாக மரத்தின் கிளையை வளைத்துத் தந்தது.
இதே பாடலில்,

சூர் மருங்கு அறுத்த சுடர் இலை நெடுவேல்
சினம் மிகு முருகன் தண் பரங்குன்றத்து
என்ற வரிகள் திரு முருகனின் சூரபதுமன் வதையையும், திருப்பரங் குன்றத்தின் பெருமையையும் கூறுகிறது.

புறம் 174 (மாறோக்கத்து நப்பசலையார்):–
அணங்குடை அவுணர் கணங்கொண்டி ஒளித்தெனச்
சேண் விளங்கு சிறப்பின் ஞாயிறு காணாது
இருள் கெடுத்த பருதி ஞாலத்து
இடும்பைகொள் பருவரல் தீரக் கடுந்திறல்
அஞ்சன உருவன் தடுத்து நிறுத்தாங்கு

—— . . .
பொருள்:–மற்றவரை வருத்தும் அச்சம் பொருந்திய அரக்கர் ஞாயிற்றை எடுத்துக் கொண்டுபோய் மறைத்தனர். தொலைவில் விளங்கக் கூடிய அந்த்த ஞாயிற்றைக் காணாததால் இருளன்னது உலகத்தாரின் கண்ணை மறைத்தது. அப்பொழுது உலகத்தாரின் நோய்கொண்ட துன்பம் நீங்குமாறு மிகுந்த வன்மை உடைய மை போன்ற கரிய நிறம் உடைய மேனியனான திருமால், அந்த வட்டமான ஞாயிற்றைக் கொண்டுவந்து இந்த உலகத்தின் இருள் நீக்குவதற்காக வானத்தில் நிறுத்தினான் – என்று புறநானூற்று உரை கூறும்.

இது சூரிய கிரகணம் பற்றிய பாடலென்றும் மஹாபாரதத்தில் ஜெயத்ரதன் கொல்லப்பட்ட நிகழ்ந்த அற்புத நிகழ்ச்சியாக இது இருக்கலாம் என்றும் நான் ஏற்கனவே எனது ஆய்வுக் கட்டுரை ஒன்றில் குறிப்பிட்டேன். 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே தமிழ் நாட்டின் தென் கோடி வரை கண்ண பிரானின் மாயச் செயல்கள் பற்றிய கதைகள் பாமர மனிதனுக்கும் தெரிந்ததை இப்பாடலின் வாயிலாக அறிகிறோம்.

ராமாயண சிற்பங்கள்

அகம் 175 (ஆலம்பேரி சாத்தனார்)
மா இரு விசும்பில் கடி இடி பயிற்றி
நேர்கதிர் நிரைத்த நேமி அம் செல்வன்
போர் அடங்கு அகலம் பொருந்திய தார் போல்
பொருள்:– கதிர்கள் ஒழுங்காக அமைந்த சக்கரத்தை உடைய திருமாலின் பகைவர் போர் ஒழிவதற்குக் காரணமான மார்பிலுள்ள மாலை போல பல நிறம் உடைய வான வில்லை உண்டாக்கியது. கண்ணன் கையில் உள்ள சுதர்சன சக்ரம் தமிழ் நாடு வரை புகழ் எய்தியதைக் காண்கிறோம்.

புறம் 198 (வடம வண்ணக்கன் பேரிசாத்தனார்):–
ஆல் அமர் கடவுள் அன்ன நின் செல்வம் – என்று புலவர் குறிப்பிடுவதை சிலர் ஆலமரத்துக்கு அடியில் அமர்ந்த சிவன் என்றும் இன்னும் சிலர் ஆல் இலையில் மிதந்த திருமால் என்றும் உரை கண்டுள்ளனர்.

பரசுராமன் அகம் 220 (மருதன் இளநாகன்):–

மன்மருங்கு அறுத்த மழுவாள் நெடியோன்
முன்முயன்று அரிதினின் முடித்த வேள்விக்
கயிறு அரை யாத்த காண்தகு வனப்பின்

பொருள்:– என்றும் நீங்காத வேள்வித் தீயை உடைய செல்லூரில், மதம் பொருந்திய யானையின் கூட்டம் போர்முனையிலே அழித்த மன்னர் பரம்பரையை அழித்தவர் பரசுராமன். அவர் முன்காலத்தில் அரிதாய் முயன்று செய்த வேள்வியில் கயிற்றால் கட்டப்பட்ட வேள்வித் தூணைப் போல அரிதில் காண முடியாதது என் தலைவியின் மார்பு.

கேரள மக்கள் பரசுராமனை முழுமுதற் கடவுளாக வழிபடுவதும் மேலைக் கடற்கரை முழுதும் பரசுராமன் தந்த பூமி என்று கொண்டடுவதும் எல்லோரும் அறிந்ததே. அவர் சங்கப் பாடலில் மழுவாள் நெடியோன் என்று போற்றப்படுவது படித்து இன்புறத் தக்கது.

தமிழர்கள் 2000 ஆண்டுகளாக வணங்கும் ராமன், பலராமன், பரசுராமனை நாமும் வணங்கி தமிழ் பண்பாட்டைத் தழைக்கச் செய்குவோம்.

Kannaki cooking for Kovalan (Picture from World Tamil Conference Souvenir)

எழுதியவர் லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண்-1051 ; தேதி -19 May 2014.

தமிழில் ஐம்பெரும் காப்பியங்கள் உண்டு. நெஞ்சை அள்ளும் சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, சீவக சிந்தாமணி, குண்டலகேசி, வளையாபதி என்பன அவை. முதல் மூன்று காப்பியங்களும் முழுதாகக் கிடைத்தது நம் தவப் பயனே. இமூன்றில் சிலப்பதிகாரம் தனிப் பெரும் இடத்தை வகிக்கிறது. தமிழர்களுக்கு உரிய ஒரே கதை கண்ணகி கதை ஒன்றுதான். இதை எழுதிய இளங்கோ அடிகள் சேரன் செங்குட்டுவனின் தம்பி என்றும் அவர் துறவியானதாகவும் பல கதைகள் உண்டு. ஆனால் ஒன்றுக்கும் மறுக்க முடியாத ஆதாரம் எதுவும் இல்லை. சிலர் அவரை சமணத் துறவி என்பர். அதை நிரூபிக்கக் கிடைக்கும் சான்றுகளைவிட அவர் இந்து என்று சொல்லச் செய்யும் சான்றுகளே அவரது காப்பியத்தில் அதிகம் இருக்கின்றன. இதை வாசகர்களே முடிவு செய்ய போதுமான சான்றுகள் உதவும்.

முதலாவது சமணர்களுக்கு தெய்வம் இல்லை. ஆனால் இளங்கோவோ :”தெய்வம் தெளிமின்”- என்று அறிவுரை புகல்கிறார்.
இரண்டாவதாக “நாராயணனை ஏற்றாத நாவென்ன நாவே” என்று பாடுகிறார். இராம பிரானைப் புகழ்கிறார். சிவனுடைய நடனங்களையும் காளிக்கூத்தையும் நமக்குத் தருகிறார். கொற்றவையின் புகழ் பாடுகிறார். செங்குட்டுவன் தலைமேல் சிவபெருமானின் பாதங்களைச் சுமந்து சென்றதாகச் சொல்கிறார். தெய்வமே வழிபடாத புத்த, சமண வழக்கங்களை ஒதுக்கித் தள்:ளிவிட்டு, இந்துமத முறையில் கண்ணகியைப் பத்தினித் தெய்வமாக வழிபட வைக்கிறார். முதல் முதலில் பிராமணர் களைக் கொண்டு நடத்திய கல்யாணத்தை கண்ணகி, கோவலன் கல்யாணத்தில் நமக்குப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார். தீ வலம் வந்து கல்யாணம் முடித்ததை தமிழில் முதல் முறையாக அவர்தான் நமக்குக் கூறுகிறார். கரிகாலன் நல்ல நாள் பார்த்து, ‘’புண்ணிய’’ திசையான வடதிசை போகியது இப்படித் தடுக்கி விழுந்த இடமெல்லாம் சிலம்பு முழுதும் இந்துமதம்!!

இந்துக்களின் புனித நதியான கங்கையையும் புனித மலையான இமயத்தையும் போற்றுகிறார். புண்ய இமயத்தில் கல் எடுத்து புண்ய கங்கையில் நீராட்டி கோவில் சமைத்ததைக் காட்டுகிறார். காவிரியை ‘’தெய்வ’’க் காவிரி என்று துதிக்கிறார். இப்படி மலையையும் நதியையும் தெய்வமாகக் கும்பிடுவது இந்துக்களால் மட்டுமே முடியும். புத்தரும் மஹாவீரரும் தெய்வம் பற்றியே பேசவில்லை.. கண்ணகி, கோவலன் இருவருக்கும் உண்மையிலேயே கவுந்தி அடிகள், வழிகாட்டித் துணையாக இருந்ததற்கு நன்றிக் கடனாக அவரது அருகதேவனையும் போற்றினார்.

கதை போகும் போக்கில் வேதம் சொல்லும் பார்ப்பனச் சிறுவர்கள், புனித யாத்திரை செய்யும் பார்ப்பனன், நாரதரின் வீணை, பூரண கும்பம், இந்துக்களின் 64 கலைகள், ஜம்புத்வீபம் (நாவலம் தண்பொழில்) திருவிளையாடல் புராணக் கதைகள், சிபிச் சக்கரவர்த்தி கதை, பஞ்ச தந்திரக் கதைகள் என ஏராளமான விஷயங்களைத் தருகிறார். ஆனால் கவுந்தி அடிகள் என்பவர் வாயிலாக சமணர்களின் பெருமையையும் பாடுகிறார். அந்த ஒரு காரணத்திற்காக இளங்கோ மீது சமணர் என்று முத்திரை குத்திவிட முடியாது.

அர்த்தநாரீஸ்வரர், மஹிஷாசுரமர்த்தனி, வாலகீய மகரிஷிகள், மும்முறை வலம் வருதல், விமானத்தில் கோவலன் வந்து கண்ணகியை அழைத்துச் செல்லல், இந்துக் கடவுளரின் வாகனங்கள், திருப்பதி, ஸ்ரீரங்கம், திருமாலிருஞ்சோலை மகிமை – இப்படி சிலப்பதிகாரம் முழுதும் இந்துமதக் கலைக்களஞ்சியமாக விளங்குகிறது!!!

இளங்கோ என்பவர் தமிழ் இந்துவா? தமிழ் சமணரா? என்று பட்டிமன்றம் நடத்தினால் இந்து என்ற கட்சி எளிதில் வெற்றி பெரும் அளவுக்கு இந்து மதக் கருத்துக்களை அள்ளித் தெளித்திருக்கிறார் இளங்கோ.

Kannaki giving her anklet to Kovalan.

உலகில் ஒரு இந்து மட்டுமே மற்ற கடவுள்களைப் புகழ்வான். ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், சுவாமி விவேகாநந்தர், மஹாத்மா காந்தி போன்றோர் பிற சமயக் கடவுளையும் போற்றினர். இந்துவைத் தவிர உலகில் வேறு எந்த மதத் தலைவரும் இப்படிச் செய்ததில்லை. வேறு எந்த மத நூல்களிலும் இந்துக் கடவுள்களைப் புகழ்ந்ததைக் கண்டதும் இல்லை, கேட்டதும் இல்லை, படித்ததும் இல்லை. அப்படியே உவமைக்காக இந்துக் கடவுளரை ‘வம்புக்கு இழுத்தாலும்’ தங்களுடைய சமயக் கருத்துக்கு முரணான விஷயங்களைப் போதிக்க மாட்டார்கள்.

இளங்கோ சொல்லும் ‘விதி மிகவும் வலியது’ என்ற கருத்தும் இந்துக்களின் கர்ம வினைக் கொள்கைதான். வடமொழி நாடகங்களிலும் மஹாபாரதத்திலும் விதி பற்றி நூற்றுக்கணக்கான மேற்கோள்கள் உண்டு. ஆக அந்தக் கொள்கை காரணமாகவும் இளங்கோவுக்கு சமண மத முத்திரை குத்த முடியாது. இதோ இளங்கோவின் வாசகங்கள்:–

“பரிவும் இடுக்கணும், பாங்குற நீங்குமின்
தெய்வம் தெளிமின்; தெளிந்தோர்ப் பேணுமின்;
பொய்யுரை அஞ்சுமின்; புறஞ்சொல் போற்றுமின்;
ஊனூண் துறமின்; உயிர்க்கொலை நீங்குமின்;
தானம் செய்மின்; தவம்பல தாங்குமின்
செய்நன்றி கொல்லன்மின், தீ நட்பு இகழ்மின்
பொய்க்கரி போகன்மின், பொருள்மொழி நீங்கன்மின்
அறவோர் அவைக்களம் அகலாது அணுகுமின்
பிறவோர் அவைக்களம் பிழைத்தும் பெயர்மின்
பிறமனை அஞ்சுமின், பிழையுயிர் ஓம்புமின்
அறமனை காமின், அல்லவை கடிமின்
கள்ளும் களவும் காமமும் பொய்யும்
வெள்ளைக் கோட்டியும் விரகினில் ஒழிமின்
இளமையும் செல்வமும் யாக்கையும் நிலையா
உளநாள் வரையாது ஒல்லுவது ஒழியாது
செல்லும் தேஎத்துக்கு உறுதுணை தேடுமின்
மல்லன் மாஞாலத்து வாழ்வீர் ஈங்கென்”
(வரந்தரு காதை)

தானம், தவம் போன்ற பகவத் கீதை சொற்களை வள்ளுவனும் இரண்டு இடங்களில் பயன் படுத்தியதை ‘வள்ளுவன் ஒரு சம்ஸ்கிருத அறிஞன் என்ற கட்டுரையில் ஏற்கனவே காட்டியுள்ளேன். இளங்கோவும் ‘’வெஜிட்டேரியன்’’ உணவு சாப்பிடுதல், கள் குடிப்பதைக் கைவிடல், மறுமைக்காக இப்போதே தருமம், புண்ணியம் செய்தல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறார்.

இவ்வளவு சொன்ன பிறகும், யாராவது தனக்கு தப்பான முத்திரை குத்திவிடப் போகிறார்களே என்று பயந்து பகிரங்கமாக ராமனையும் கிருஷ்ணனையும் புகழ்ந்து தள்ளுகிறார்:–

“வடவரையை மத்தாக்கி, வாசுகியை நாணாக்கி
கடல் வண்ணன்! பண்டொரு நாள் கடல் வயிறு கலக்கினையே;
—————————–
மூ உலகும் ஈரடியால் முறைநிரம்பா வகைமுடியத்
தாவியசே வடிசேப்பத் தம்பியொடும் கான் போந்து,
சோ அரணும் போர்மடியத் தொல் இலங்கைக் கட்டழித்த
சேவகன் சீர் கேளாத செவியென்ன செவியே!
திருமால் சீர் கேளாத செவியென்ன செவியே!

பெரியவனை மாயவனைப் பேர் உலகம் எல்லாம்
விரிகமல உந்தியுடை விண்ணவனைக் கண்ணும்
திருவடியும் கையும் திருவாயும் செய்ய
கரியவனைக் காணாத கண்ணென்ன கண்ணே
கண்ணிமைத்துக் காண்பார் – தம் கண்ணென்ன கண்ணே?

மடந்தாழும் நெஞ்சத்துக் கஞ்சனார் வஞ்சம்
கடந்தானை நூற்றுவர் பால் நாற்றிசையும் போற்றப்
படர்ந்தாரணம் முழங்கப் பஞ்சவர்க்குத் தூது
நடந்தானை ஏத்தாத நாவென்ன நாவே?
நாராயணா என்னா நாவென்ன நாவே?”
–சிலப்பதிகாரம், ஆய்ச்சியர் குரவை, இளங்கோ அடிகள்.

Tamil queen in Sangam age.

பொருள்: மூன்று உலகங்களையும் இரண்டே அடிகளில் முடித்தான் (வாமன அவதாரம்). அந்த அடிகள் சிவக்குமாறு தம்பியுடன் காட்டுக்குப் போனான் ‘சோ’ என்னும் அரணை அழித்ததைவிட பழமைமிகு இலங்கையின் காவலை அழித்தான். இந்த சேவகன் புகழைக் கேட்காத காதுகளும் காதுகள் என்று சொல்லத் தகுதி உண்டா?

எல்லோர்க்கும் மூத்தவன் — உலகம் எல்லாம் அவன் உந்தியிடத்தில் தோன்றிய தாமரையில் விரிந்தது — கண்கள், கைகள், வாய். காலடிகள் ஆகியன சிவந்து தோன்றும் அந்தக் கருப்பனை (கிருஷ்ணனை) காணாத கண்களை யாராவது கண் என்று அழைப்பார்களா! அவனைக் கண்கொட்டாமல் பார்க்கவேண்டும். அதை மீறி கண்களை இமைத்தால் அவைகள் கண்களே இல்லை!

அறியாமையின் ஒட்டுமொத்த வடிவம் கம்சன். அவனுடைய வஞ்சனை எல்லாவற்றையும் கண்ணன் சமாளித்தான். பாண்டவர்க்காக அவன் கௌரவர்கள் இடத்தில் தூது சென்றபோது வேதங்கள் எல்லாம் அவனோடு சென்றன. அத்தகையவனின் பெருமையைச் சொல்லாத நாக்கும் ஒரு நாக்கா? நாராயணா என்று சொல்லாத நாக்கை எவரேனும் நாக்கு என்று சொல்ல முடியுமா?

மதுரை பற்றி வியப்பான தகவல்!

மதுரையில் மன்னவனிடம் குறைகளை முறையிட அடிக்கப்படும் ஆராய்ச்சிமணி ஒலித்ததே இல்லை என்றும் பிராமணர்களின் வேத ஒலி மட்டுமே ஒலிக்கும் என்றும் சொல்கிறார்:-
“மறை நாஓசை அல்லது; யாவதும்
மணி நாஓசை கேட்டதும் இலனே”

பிராமணர்களை எரிக்காதே!!
மதுரைக்கு தீயூட்ட விரும்பிய கண்ணகி ஒரு முலையைத் திருகி வீசவே அக்னி தேவன் அவள் முன் தோன்றுகிறான். உடனே யார், யாரை எரிக்கக் கூடாது என்று சொன்னதில் பிராமணர்களை எரிக்காதே என்று உத்தரவிடுவதாக இளங்கோ பாடுகிறார்:–
“பார்ப்பார், அறவோர், பசு, பத்தினிப் பெண்டிர்
மூத்தோர், குழவி, எனும் இவரைக் கைவிட்டுத்
தீத்திறத்தார் பக்கமே சேர்க”— (அழற்படு காதை)

என்று உத்தரவு போடுகிறாள். புத்த மதத்தை உலகம் முழுதும் பரப்பிய அசோகன் கல்வெட்டிலும் பிராமணர் பெயருக்கு அடுத்தே சிரமணர்கள் பெயர் வரும்.இளங்கோவும் காவியம் முழுதும் பிராமணர்களையும் வேதங்களையும் புகழ்கிறார்.

ஆய்ச்சியர் குறவையில் கண்ண பிரானின் லீலைகள் எல்லாவற்றையும் தொகுத்துத் தருகிறார். பாற்கடல் கடைந்தது, கன்றால் விளா எறிந்தது, யமுனையில் விளையாடியது, கதிரவனை சுதர்சன சக்கரத்தால் மறைத்த மாபாரதக் கதை இப்படிப் பல.

விருந்தினரை உபசரித்தல் இந்துக்கள் நாள்தோறும் கடைப்பிடிக்கும் பஞ்ச மஹாயக்ஞங்களில் ஒன்று. அது பற்றியும் கண்ணகியின் வாயிலாகக் கருத்துரைக்கிறார்:

“அறவோர்க்களித்தலும் அந்தணர் ஓம்பலும்
துறவோர்க்கு எதிர்தலும்,
தொல்லோர் சிறப்பின் விருந்தெதிர் கோடலும் இழந்த என்னை” (கொலைக்களக் காதை)

–என்று கண்ணகி வருத்தப்படுவதைக் காட்டுகிறார். அறவோர், துறவியர், அந்தணர், விருந்தினர் என்று குறிப்பிடுதல் காண்க.

சிலப்பதிகாரம், தொல்காப்பியம், திருக்குறள் ஆகிய மூன்றும் ஐந்தாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை என்று தக்க காரணங்களுடன் ஏற்கனவே எழுதி இருக்கிறேன். சிலம்பில்தான் முதல்முதல் யாழ் மறைந்து வீணை தோன்றுகிறது. ஏராளமான வடமொழிச் சொற்கள், புராண, இதிஹாசக் கதைகள் வருகின்றன. தொல்காப்பிய விதிகள் பழமையானவை. அதை நூல் வடிவில் தந்தவர் ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்ததை சொல் வழக்குகளே (அதிகாரம்) காட்டிவிடுகின்றன.

தமிழில் உள்ள எல்லா சமய நூல்களும் மறைந்தாலும் சிலப்பதிகாரம் ஒன்றில் இருந்தே சைவ வைணவப் பெருமைகளை அறியமுடியும். சுருங்க்ச் சொன்னால் சிலப்பதிகாரம், ஒரு இந்து மதக் கலைக் களஞ்சியம் ( என்சைக் ளோபீடியா). கையில் ஒரு பென்சில் அல்லது ஹைலைட்டர் பேனாவை வைத்துக் கொண்டு சிலப்பதிகாரத்தில் இந்துமதம் பற்றிய விஷயங்கள் வரும்போதெல்லாம் அடிக்கோடு இடுங்கள். புத்தகம் முழுதும் கோடு மயம்தான்!!!

வாழ்க இளங்கோ! வாழ்க தமிழ் இந்து இளங்கோ!

contact swami _48 @yahoo.com