Why did Mother Earth Cry? Sangam Tamils and Valmiki explain! (Post No.3627)

Written by London swaminathan


Date: 11 FEBRUARY 2017


Time uploaded in London:- 13-25


Post No. 3627



Pictures are taken from various sources; thanks.



contact; swami_48@yahoo.com



Sangam Tamil literature has got many poets with Sanskrit names such as Valmiki, Damodraran, Kesavan, Rudraksha, Kamakshi, Markanedyan etc. Most of the poems in Purananuru, oldest part of Sangam Tamil Literature, is full of Hindu themes, stories, similes, imageries, thoughts and views. In fact, there is no poem without one of these ideas. over 20 poets have Nagan as suffix in their names! This explodes the Aryan-Dravidian Racist theories.


There is a very interesting poem sung by Marakandeyanar (verse 365); when he was explaining the instability of the world, he said that the Mother Earth cried saying that she was like a courtesan; all the kings come and ‘enjoy’ her and go. one wouldn’t understand the meaning of this poem unless one reads Valamiki Ramayana.


The story of Mother Earth is in 36th Chapter of Bala Kanda in Ramayana:


Vishvamitra narrated the Story of Uma to Rama and Lakshmana. In the ancient times, Mahadeva married Uma and spent his time happily. But the Devas were worried that they had no issue for a long time. Devas wanted a powerful youth to get rid of the Asuras/demons. So they went to Shiva’s abode under the leadership of Brahma and told him their concern. Then Lord Shiva shed his semen which fell on earth. It covered the hills and forests. When the earth could bear no more, Devas asked the fire god Agni and Wind god Vayu to take it. They created a mountain called Shveta and a forest called Shara. Kartikeya was born from this Shara Vana (Vana= forest).


Though all the Devas were happy, Uma wan’t. Since she was bypassed in this matter she cursed Devas that they would remain childless. She cursed Mother Earth for accepting Shiva’s seeds, that she would never bear a son, but would have countless masters (Kings). This is the reason for Mother Earth’s crying.


Earth is considered Mother in Tamil and Sanskrit literature. Greeks borrowed this idea from the Hindus. The poet in the verse used other Puranic imageries such as Sun and Moon as eyes, sky as face, Diamond tool etc.







Ruler is Father and Mother: Hindu Concept in Tamil and Sanskrit Literature! (Post No.3626)


Written by London swaminathan


Date: 11 FEBRUARY 2017


Time uploaded in London:- 8-22 am


Post No. 3626



Pictures are taken from various sources; thanks.



contact; swami_48@yahoo.com



Hindus considered the Rulers as their father and mother. Generally, Guru and God are praised as father and mother by the Hindus in their hymns. But considering a ruler as a close relative is unique to Tamil and Sanskrit literature. Such a concept existed in ancient India at least 2000 years ago! We have got evidence for this in Tamil and Sanskrit literature. Though we have numerous references I will just give some proofs from both the literatures.


Following slokas (couplets) are from Raghuvamsa of Kalidasa (Source:sanskritdocuments.org)


प्रजानां विनयाधानाद्रक्षणाद्भरणादपि।
स पिता पितरस्तासां केवलं जन्महेतवः॥ १-२४

prajānāṁ vinayādhānādrakṣaṇādbharaṇādapi |
sa pitā pitarastāsāṁ kevalaṁ janmahetavaḥ || 1-24



Orienting his subjects in good conduct, protecting them from fears or dangers, according succour with welfare facilities, king DilIpa became their de facto father while their actual parents remained parents de jure. [1-24]



भूतानुकम्पा तव चेदियं गौरेका भवेत्स्वस्तिमती त्वदन्ते।
जीवन्पुनः शश्वदुपप्लवेभ्यः प्रजाः प्रजानाथ पितेव पासि॥ २-४८

bhūtānukampā tava cediyaṁ gaurekā bhavetsvastimatī tvadante|
jīvanpunaḥ śaśvadupaplavebhyaḥ prajāḥ prajānātha piteva pāsi || 2-48

“If, however, this be thy compassion for living beings, this cow will be the single one rendered happy by your death: on the other hand if alive, oh thou refuge of the people, thou canst like a father always guard thy subjects from calamities…  [2-48]


तेनार्थवान् लोभपराङ्मुखेन
तेन घ्नता विघ्नभयम् क्रियावान्।
तेनास लोकः पितृमान्विनेत्रा
तेनैव शोकापनुदेव पुत्री ॥ १४-२३

tenārthavān lobhaparāṅmukhena
tena ghnatā vighnabhayam kriyāvān |
tenāsa lokaḥ pitṛmānvinetrā
tenaiva śokāpanudeva putrī  || 14-23


On account of his being disinclined to avarice, his subjects became rich; on account of his removing the fear of obstacles they carried on their religious ceremonies; on account of his being their leader they had a father in him; and on account of all grief being removed by him they were, as if, blessed with a good son. [14-23]


In Sakuntalam drama of Kalidasa:



“Here is His Majesty

Wearined caring for his subjects

as if they were his own children” (5-3)



On the other hand, what does it matter whether there is an heir or not;

Proclaim thus to my subjects; Whosoever

suffers the loss of one dearly loved

shall find in Dudhyanta one to take his place

in all relations deemed lawful and holy (7-25)


Kautilya in his Arthasastra also says the same (4-3; 7-16)




  1. Having ascertained his learning in the Veda and (the purity of) his conduct, the king shall provide for him means of subsistence in accordance with the sacred law, and shall protect him in every way, as a father (protects) the lawful son of his body.





We find the same lines in a Tamil inscription of Raja Raja II

“Father for those who have no fathers, Mother for those who lost mothers

Sons for those who have no issues, life of all the living beings”




Mankudi kizar (verse 396) says that the ruler Vataatru Eziniyaathan is the relative of every citizen who has no relations.


“Most quoted Tamil verse in Purananuru (192) of Kaniyan Punkundran says

Every town is my home town; everyone is my kinsman”


Nari Veruuththalaiyar (verse 5) praises the king as father and his subjects as his children.


Marudan Ilangan (Kalitokai verse 99) praises the king as Mother to everyone.


Mosikeeranaar of verse 186 (Purananuru) says that the world depends upon the king for everything.


Another strange coincidence is the word for people in Tamil and Sanskrit are Makkal and Prajaah respectively. Both meant people and children both the languages!



All these references show that Ancient India had one culture and all the arguments that Aryans and Dravidians came to India from outside are false.








Who is a Poet? Hundreds of Definitions! All are beautiful! (Post No.3619)

Written by S NAGARAJAN


Date: 9 February 2017


Time uploaded in London:-  5-13 am



Post No.3619



Pictures are taken from different sources; thanks.


contact: swami_48@yahoo.com


by Santhanam Nagarajan


Who is a Poet? If you want to know, there are hundreds of definitions. Also you may find a number of explanations regarding their works, attitudes and poetic imaginations.


The great Tamil poet Kamban says a poem must have three qualities. First it must have brightness. Brightness to drive away the darkness from the heart of the reader and he must be enlightened. Second it must have a lucid style with beautiful words attracting the reciter. And by its contents and meaning it must take the reader to a new height. He must float in the seventh heaven!

Another Tamil Poet Desikavinayakam Pillai says, any poem should come from the heart. It should take a pleasurable form. And in a lucid style it must have beautiful Tamil words. G.Bottomly agrees with this view saying that poetry is founded on the hearts of man.


The great poet Subramanya Bharathiyar says his profession is ‘Poem’. And he wants to flood the nation with his poems without wasting even a second to elevate all the blind who are, sleeping closing their eyes, mind and heart, not able to love their Motherland.


According the Emerson, The poet is not any permissive potentate, but is emperor in his own right. He also says there was never poet who had not the heart in the right place.

Whatever comes from their heart that is very valuable. Plato gives the reason for this. Plato says that Poets utter great and wise things which they do not themselves understand.


Shelley declares that the Poets are the unacknowledged legislators of the world.

Dillon says that True poets are the guardians of the state.


Thomas Carlyle opines that Poet is a heroic figure belonging to all ages. J.E.Flecker says that the poet’s business is not to save the soul of man but to make it worth saving.

Emerson gives a glorious tribute to all the poets saying that Poets are liberating Gods and the poets who have lives in cities have been hermits still.


When Isaak says that a poet is the painter of the soul, E.H.Charpin declares that the true poet is very near the oracle.

Great poets inspired their people by their songs. Bankim Chandra Chattobadyaya’s poem ‘Vandematharam’ echoed every nook and corner of India. All the thirty crore Indians united together opposed British rule singing this song. They got their freedom also.


Wordsworth did not know at first what would the poem ‘Daffodils’ bring to him. But later on he realized that ‘For oft when on my couch I lie, In vacant or in pensive mood, They flash upon that inward eye, Which is the bliss of solitude, And then my heart with pleasure fills, And dances with the Daffodils’.


Oh! The pleasure a poem brings to us is incomparable and could not be even equated to the pleasures of heaven!


Number Seven in Kalidasa and Kamba Ramayana! (Post No 3615)


Written by London swaminathan


Date: 7 FEBRUARY 2017


Time uploaded in London:- 18-51


Post No. 3615



Pictures are taken from different sources; thanks.



contact; swami_48@yahoo.com



I have already explained the significance of Number 7 in my two articles as given in the Vedas, Indus valley Seals and verses of Vaishnavite saints known as Alvars. Please read the details in the following two articles:

1).Mystic No.7 in Music!! posted on 13th April 2014

2).Number Seven: Rig Vedic link to Indus Culture, posted on 21 November 2014


Now let us look at some verses of Kalidasa and Kamban. Kamban wrote the Ramayana in Tamil.


Kalidasa says in the Tenth sarga (Chapter) of Raghuvamsa Kavya; it is in praise of Lord Vishnu:-


सप्तसामोपगीतम् त्वाम् सप्तार्णवजलेशयम्।
सप्तार्चिमुखमाचख्युः सप्तलोकैकसम्श्रयम्॥ १०-२१

saptasāmopagītam tvām saptārṇavajaleśayam।
saptārcimukhamācakhyuḥ saptalokaikasamśrayam || 10-21


They have praised Thee who hast been glorified by seven hymns; a recliner on the waters of seven seas; having seven-flames for thy mouth and as a Being the only support of the seven worlds… [10-21]


The seven hymns: gAyatra, rathantara, vAmadevya, bR^ihatsAma, vairUpa, vairAja, shakvarI.


Seven seas: lavaNa, ikshu, surA, sarpis, dadhi, kshIra, jala – sAgarAH.


Seven tongues of fire: karAli, dhUmini, shveta, lohita, nIla-lohita,

suvarNa, padma-rAga – through which offertories are received in Vedic-rituals.

Seven worlds: bhU, bhuvar, suvar, maharloka, jana, tapo, satya – lokAH.


Valmiki’s Description of Seven Trees Test


Valmiki briefly describes how Rama pierced the Seven Trees:-


“Hearing Sugriva’s gracious speech, Rama, in order to inspire him with confidence, took up his bow and a formidable arrow, and taking him, pierced the Sala trees, filling the firmament with the sound”.

“Loosed by that mighty warrior, the arrow, decorated with gold, passed through the seven Sala trees and entering the mountain, buried itself in the earth. In the twinkling of an eye that shaft with the speed of lightening, having pierced the seven trees with extreme velocity, returned to Rama’s quiver”.

Chapter 12 of Kishkinda Kanda of Valmiki.

(I have already explained in another article that Hindus were the inventors of Boomerang. Krishna’s Sudarsana chakra and Rama’s arrows come back after hitting the target. They were scientifically designed to come back to its original position. They were angled like boomerangs of Australian aborigines.)


Kamba Ramayana in Tamil

Kamban has some beautiful imagination in Kishkinda Kanda. His imagination runs riot:-


“Rama’s arrow pierced the seven trees then went through the seven worlds underneath. Since there was nothing with the suffix number seven under the earth it came back to Rama. If it sees anything with SEVEN, it will definitely pierce them; it would not leave them”


“Seven seas, seven ascetics (Sapta Rsis), seven worlds above the earth, seven mountains, seven horses in the Chariot of Lord Sun, Seven Virgins (sapta mata) – all these were shivering and shaking because they all had seven as a suffix in their names!”


“But yet they calmed themselves saying that Rama is the embodiment of Righteousness; so he wouldn’t harm us.”


—from Kamba Ramayana


Hindus believed that Seven is the most sacred number. So they have classified the seas, mountains, upper worlds, lower worlds, ascetics, virgins, clouds and many more things into  groups of seven.

Source: Valmiki Ramayana by Hariprasad Shastri

Raghuvamsa: Sanskritdocuments.org



Sirisam and Anicham flowers in Tamil and Sanskrit literature (Post No.3599)

Written by London swaminathan


Date: 2 FEBRUARY 2017


Time uploaded in London:-  6-26 am


Post No. 3599



Pictures are taken from different sources; thanks.



contact; swami_48@yahoo.com



Sirisham is the softest flower in Sanskrit literature. We see girls named after as Sirisha. In Tamil Sangam and post Sangam literature Anicham is the softest flower. My research shows that both the flowers are one and the same.


In the Kumarasambhava, Kalidasa compared the arms of Parvati to the delicate Sirisa flower. The arms of Parvati are imagined to be more delicate than even the Sirisa flower– KS 1-41


The soft delicate Sirisa flower can stand only the footing of a bee on it but not that of a heavy bird. Similarly the Sirisa like delicate frame can tolerate delicate handling and not the rough handling as in penances –KS 5-4


The image imparts grace and charm to the delicacy of Parvati’s body.

In the Raghuvamsa the body of Sudarsana is said to be as tender as the delicate Sirisa flower– RV18-45


What is Sirisam or Anicham?

According to Tamil books, Anicham is the softest flower. Like diamond is used to compare the hardness of any object, Sirisham or Anicham flower is used by all the Indian poets to compare the softness of any part of the body or an object.


Anicham flower is referred to in Sangam Tamil literature at least in two places in Kalitokai and Kurijipattu. In later works Tirukkural has got four references to Anicham flowers. They are as follows:

Anicham picture from Wikipedia


Even as the Anicham flower fades when smelt, so also are guests, so also are guests hurt when the host puts to a vary face. (Kural 90)


Blessed art thou, Anicha, tenderest of flowers; more tender than thee is my beloved (1111) (This is similar to the Kumarasambhava couplet of Kalidasa, where he says the same about Parvati)


Even the flower Anicha and the down of the swan are ripe nettles to the feet of this maiden (1120)


With stems she wears the Anicha flower. The weight may break her waists and sad drums blare (1115)


Reasons for my conclusion:

The flower identified as Anicham previously by some people, is not a common flower in Tamil Nadu. Moreover, that is not the softest flower where as Sirisam shown in the picture fits in all the descriptions. Anicham identified does not fade when smelt. Anicham may not be a Tamil word at all. We have no word with that sound (ani) in Sangam literature except Anicham mentioned In Kurinjipattu and Kalitokai. Sirisham is used in naming girls. But Anicham is not used in naming or Puja or decoration or making garlands. It looks very artificial. So we may conclude that Sirisham was known as Anicham in some parts of ancient Tamil Nadu.

Botanical name of both the flowers as identified in the websites:

Sirisham – Albizia lebbek (East Indian Walnut); Family-Mimosaceae

Anicham- Anagallis arvensis (Scarlet Pimpernel); Family- Primulaceae






இலக்கிய தசாங்கமும் பூஜை தசாங்கமும் (Post No.3570)

Written by London swaminathan


Date: 23 January 2017


Time uploaded in London:- 10-37 am


Post No.3570



Pictures are taken from different sources; thanks.




contact: swami_48@yahoo.com


இலக்கியத்தில் தசாங்கம் என்பது பத்து அம்சங்களை வைத்துப் பாடுவதாகும். இந்து சமயத்தில் பூஜை முதையவற்றில் இறுதியில் காட்டும் தூப, தீபாரதனையில் தசாங்கம் என்னும் தூபம் பத்து வாசனைத் திரவியங்களினால் ஆன வாசனைப் பொடியை எரித்து நறுமனப் புகை உண்டாகுவதாகும்


முதலில் இலக்கியத்தில் தசாங்கம் என்னும் சிற்றிலக்கிய வகையைக் காண்போம்.


வரையாறு நாடு நகரூர் துரக மதகரியே

விரையாரு மாலை முரசம் பதாகை மெய்யாணையென்னு

முரையார் தசாங்கத்தினொவ்வொன்றை நாடியுற வகுத்தே

தரையாளு மன்னர் முதலா யெவருக்கும் சாற்றுகவே


–உவமான சங்கிரகம், இரத்தினச் சுருக்கம்


தச+அங்கம்=தசாங்கம், அதவது பத்து பகுதிகள்/உறுப்புகள். அவையாவன

வரை = மலை

யாறு= நதி

நாடு = நாடு

நகர்= நகரம்

ஊர் துரகம்= ஊர்ந்து செல்லும் குதிரை

மதகரி= யானை

விரையாருமாலை = நறுமணம் வீசும் பூமாலை

முரசம் = முரசு

பதாகை = கொடி

மெய் ஆணை = அரச கட்டளை

என்னும் உரை ஆர்= என்று சொல்லப்பட்ட



தசாங்கத்தில் = பத்து உறுப்புகளில்

ஒவ்வொன்றை நாடி = ஒவ்வொன்றையும் ஆராய்ந்து

வகுத்தே = கூறியவற்றை

தரை ஆளும் மன்னர் முதலா= ஆட்சி செய்யும் மன்னர் முதலானோருக்கு

சாற்றுகவே= சொல்லுக

இந்த அமைப்பை பாரதியாரின் பாடல் ஒன்றிலும், மாணிக்க வாசகரின் திருவாசகப் பாடலொன்றிலும் காணலாம்;


பாரதியார் பாடிய பாரத தேவியின் திருத் தசாங்கம் என்னும் பாடலில் பாரததேவி மீது நாமம்/ பெயர், நாடு, நகர், ஆறு, மலை, ஊர்தி/வாஹனம், படை, முரசு, தார்/மாலை, கொடி என்ற வரிசையில் பாடியிருக்கிறார்.


திருவாசகத்தில் மாணிக்க வாசகர் திருத் தசாங்கம் என்ற பகுதியில் சிவபெருமான் மீது பாடிய பாடலில் தலைவனுடைய பெயர், நாடு, ஊர், ஆ,று, மலை, குதிரை, படை, பறை/முரசு, மலை, கொடி என்ற பத்துறுப்புக, ளையும் வைத்துப் பாடி இருக்கிறார். இது அவர் தில்லைச் சிதம்பரத்தில் பாடிய பாடல்.



பத்து உறுப்புகள் விஷயத்தில் சிறிது தளர்வு உண்டு. ஓரிரு அம்சங்களுக்குப் பதிலாக வேறு சில அம்சங்கள் இடம்பெறுவதும் உண்டு.


பூஜையில் தசாங்கம்


இந்துக்களின் வீடுகளிலும் கோவில்களிலும் நடைபெறும் பூஜைகளின் இறுதியில் தூப, தீபங்கள் காட்டப்படும் அதில் ஒரு மந்திரம், உனக்கு தசாங்கத்தைச் சமர்ப்பிக்கிறேன் என்று வரும்.



தசாங்கம் குக்குலோ பேதம் சுகந்தம் ச மநோஹரம்

தூபம் தாஸ்யாமி தேவேச க்ருஹான த்வம் கஜானன/ அல்லது அவரவர் இஷ்ட தேவதை வரும்.


அந்த தசாங்கம் என்பது நறுமணத் தூள் ஆகும். அதை எரியும் அனலில் போட்டு, நறுமணப் புகை எழுப்புவர். அதை முகர்ந்தால் நோய்கள் அகலும்; மேலும் எங்கும் நறுமணம் பரவி  நல்ல சூழ்நிலை ஏற்படும்.


அந்த தசாங்கப் பவுடரில், சந்தனம், வெள்ளை அகில், குங்கிலியம், கோரைக் கிழங்கு, சாம்பிரானி, கார் அகில், மட்டிப்பால், தேவதாரு மரத்தூள் முதலிய பொருட்களின் பொடிகள் இருக்கும்.




Where does Lakshmi reside? (Post No.3561)


Written by London swaminathan


Date: 20 January 2017


Time uploaded in London:- 21-30


Post No.3561



Pictures are taken from different sources; thanks.




contact; swami_48@yahoo.com


In the ancient Tamil Sangam literature, a beautiful verse is found in the Purananuru. The verse is composed by Valmiki. Dravidian frauds and foreign “scholars” have spread out a lie that Tamil culture is different. Those who read 30,000 lines of Sangam literature will know that the culture is same from Kanyakumari to Kashmir with some regional specialities.


Valmiki is not the only Sanskrit name in Sangam literature. There Damodara, Kesava, Markandeya, Sangavaruna, Kapila, Parana, Mamula and so many other Sanskrit names. This will explode the racist Aryan Dravidian theory. One third of the poems were composed by Brahmin poets. If Sanskrit words are removed from Sangam Tamil verses it would like virus affected software!


Valmiki who composed verse 358 of Purananuru is different from Valmiki of Ramayana. But he was given this name because he liked Ramayana very much. According to some commentators this is a verse about Rama.

The gist of the verse no. 358 is, “ Life is so impermanent that this land has seen seven kings on a single day. If you compare worldly life with ascetic life, life of an ascetic is far better/ greater. Asceticism is so great and the earth is not one iota of it. It is because asceticism is difficult people became family men.  Those who strived for liberation became ascetics. Those who don’t ask for wealth (Lakshmi) will get it. Those ask for it wont get it and suffer as family men”.


Lord Rama said that he did not want Rajya Lakshmi (kingdom) but he got it.


Apart from the philosophical interpretation, it gives some historical information of having Seven Kings on a Single Day!

There is another verse in later Tamil literature, which lists the places where Lakshmi, the Goddess of Wealth resides: Lotus, Flag of a kingdom, City, Lightning, Tulsi leaves, Vilva/Bilva leaves, Sheath of paddy, Chank, Sea, Lamp, Horse, Marriage House or Mandap, Milk pot and the hearts of the good people.


Apart from the above list there is a belief that Lakshmi resides at the backside of a cow and the parting of a woman where she applies Kumkum every day. The list explains why Hindus boil milk in the new house, why Vishnu gets Tulsi and Shiva gets Vilva every day, why Hindus light lamp every day, why grains ae called Dhanya Lakshmi etc.





‘Eyeless Needle’ Changed the Life of a Millionaire! (Post No.3508)

Compiled by London swaminathan


Date: 2 January 2017


Time uploaded in London:-  16-15


Post No.3508



Pictures are taken from different sources; thanks.



contact; swami_48@yahoo.com


Pattinathar was a rich man who lived in the port city Kaveri Poompattinam (also known as Pumpuhar) in the tenth century CE. He has not been included among the Sixty-Three Saiva Nayanmars, though five of his poems have been taken into the Eleventh Tirumurai.


A bright infant he was, left uncared for in a garden at Tiruvidaimarudur. It was picked by a poor couple who it to Pattinathar for reward. He took the child and reared it as his own son, naming him Marudapiran. Some years later the boy disappeared after asking his mother to handover a box to his father when he returned home. When Pattinathar opened, it he found an eyeless needle and a palm leaf on which a conundrum had been written.  This is said to have opened his eyes to the truth about the divine nature of the boy, who was thought to be God Shiva himself. He immediately arranged for the distribution of his wealth to the poor, renounced life and became an ascetic. He wandered far and wide visiting several sacred places and temples and finally attained salvation at Tiruvotriyur.


In the course of his pilgrimage he is reported to have visited the Tuluva country and converted a king of Bhadragiri to his creed of Yogic asceticism.


Commenting on the eyeless needle which brought a sea change in the life of Pattinathar A J Appasamy (in a book published by YMCA Publishing house nearly 100 years ago) says: “The eyeless needle, tradition maintains, was the means of Pattinathar’s conversion. It swiftly flashed across his mind that just as a needle without an eye is of no value., though the eye itself be the tiniest of things, so the human soul which does not devote itself to God, is lost. The little symbol brought home to him that great truth.


The word Pattinathar means “He of the City”. Pattinathar belonged to the mercantile clan. According to the tradition he was a Chettiar. A flourishing merchant, it is well known, will be greatly attached to his business and wealth. It takes a miracle to wean him away from these. And, a miracle did take pace, in his life. It pleased Lord Shiva to bring about his enlightenment in a flash “ All wealth is worthless, yes as worthless as an eyeless needle”. This knowledge made a new man of Pattinathar. He revelled in divine vagabondry. He sang

Our home is Tiruvalankadu; we have with us

A begging-bowl – God given- and never empty;

To supply as whatever we need, there is the rich land;

O goody heart, there is none our equal.


Visit to a Courtesan’s house

The great commentator Sivagnana Munivar says “Here is commanded the chanting of Panchakshara as ordained. Though for these souls the effulgence of Gnanam (wisdom) is vouchsafed, Nescience does its besetting, even as the worm accustomed to eating neem, forever repairs to it.” Lust besieged, out saint visited a courtesan. She took some time to present herself before him. Meanwhile, our saint quelled his sinful thought. When the woman eventually came, he burst into verse thus:

“O Peafowl-like woman adorned with the garlands

Of bourgeoning flowers, the one that just now

Quested for you, has gone away; compose yourself.

If you yearn for me I will kick you on your hips

And if I think of you, you kick me.


In the history of Tamil religious literature he has secured a niche which is proof against the tooth of time and razure oblivion.


Two Pattinathars?

It is said that there were two Pattinathars. The author of the hymns included in the Eleventh Tirumurai is the earlier of the two. A careful perusal of his poems establishes this fact indubitably. Pattinathar the second, if such a description can pass muster, is the author of the poems given below:

Kovil Tiru akaval, Kachi Tiru akaval, Tiruvekampamalai, The decad of Obsequies, Anatomical song.


Pattinathar refers to the eyeless needle episode his poems:

He tore a cloth of silk, placed there in with love

A thick needle, folded it and put it into the hand

Of my wife with rich tresses;

Did Siva by his advent intend that I should

Give up my love for my bewitching wife?

For ever hail the flower-feet of the strong-armed Lord

Of Annamalai, oh my heart!

In this world, of what avail are wealth

Tined with evil and the buries riches?

Even an eyeless needle accompanies you not

After you decease”.


AV Subramania Aiyar wrote the following in 1957 believing that there was one Pattinathar:


“A careful study of the very scanty materials about the life and works of Pattinathar shows that there are, broadly, two periods in his life after his final and sudden renunciation. Ther is a tradition that when he left his home he took with him a broken pot and a palm leaf manuscript of Tirumular’s poem. There is no doubt that he was greatly influenced by Tirumular’s Tirumantiram.  There was a significant change in the lives of both Sivavakkiyar (a Tamil Siddha) and Pattinathar at some crucial period in their lives.


There are some similarities and differences in the pomes of Sivavakkiyar and Pattinathar. Both have shown an excessive desire to extoll the virtues of unqualified asceticism and Yogic mysticism in language that can be understood by the masses. Their frequent and repeated scornful references to the physical facts of sex and the biological facts of birth are similar in tone, if not in language.

Pattinathar’s poems are happily free from the violent denunciations of idol worship, temples, rituals, caste, the Vedas, Agamas etc. which Sivavakkiyar indulges in.


Source Books:

St Pattinathar in English by Sekkizhar Adippodi T N Ramachandran, Dharmapura Adinam,1990


The Poetry and the Philosophy of THE TAMIL SIDDHAS, A V Subramania Aiyar, Tirunelveli, 1957



Lamps in Tamil and Sanskrit Literature (Post No 3502)

Research Article Written by London swaminathan


Date: 31 December 2016


Time uploaded in London:-  18-28


Post No.3502



Pictures are taken from different sources; thanks.



contact; swami_48@yahoo.com



Prince Aja did not differ from his father in resplendent form, in valour and in nobility of nature as a lamp lighted from another lamp does not differ in brightness– Raghuvamsa 5-37


Lamp or Deepa is considered an auspicious symbol in Hindu literature. I don’t think that any other culture gives such a treatment to Lamps. Though lamps were essential items in a household in the ancient world, it did not get any sanctity in other cultures. Hindus light lamps in the morning and in the evening in front of God’s pictures or idols in the prayer rooms and worship god. They have special prayers for lighting the lamp and special places for the lamps. women won’t even touch the lamp during the menstrual period or periods of pollution. Someone else in the house will take care of it. They wouldn’t use the word ‘switch off’ to put out the lamp. They will say ‘see the lamp’ meaning see that it is taken care of. So much sanctity and respect was given to lamps in Hindu homes.


There are lots of beliefs regarding the lamps. If it goes out in the wind or falls down then they think it is inauspicious thing or a bad omen. Tamil and Sanskrit literature compare the wife as a lamp in the family. In old Indian films a person’s death will be hinted by a lamp going off suddenly or blown out by wind.


Hindu organisations organise 1008 Lamps Pujas or 10008 Lamps Pujas regularly and Hindu women participate in them with great devotion and enthusiasm.

Kalidasa use the lamp simile in several places:-

In the Kumarasambhava, Himalaya with Parvati, received sanctity and was also glorified as the lamp by its exceedingly brilliant flame (K.S. 1-28). The image suggests the bright lustre of Parvati.

Nagaratna or Cobra jewel on the head of snakes giving out light is used by Tamil and Sanskrit poets in innumerable places. In certain places, it served as light. This is also a typical Hindu imagery used from the lands ned to the Himalayas. We see such things in the oldest part of Tamil and Sanskrit literature which explodes the myth of Aryan-Dravidian theories.

Steady lamp is compared to the steady mind of a Yogi or an ascetic. Siva, on account of the suspension of the vital airs, is imagined to be like a lamp steady in a place free from wind. The image shows the steadiness of the mind of Siva (KS 3-28).


Manmata (cupid) is imagined to be like a lamp put out by a blast of wind because he was at once, burnt by the anger of Siva. Rati, Manmata’s wife, is said to be the wick f a lamp which when blown out emits smoke for some time.


In the Raghuvamsa, the lustrous herbs, burning without oil, served at night, as lamps to King Raghu. Kalidasa sang about these light emitting plants in many places which is not seen in any other literature. Probably some plants attracted the families of fireflies on a large scale (RV 4-75)  Phosphorescent or luminescent plants also KS 1-10.


In the Raghuvamsa, Indumati, wife of King Aja, all of a sudden fell from the couch and died. Aja sitting close to her also fell down with her. Kalidasa depicts the sad event by the image of a lamp which is apt and homely. Indumati is compared to the flame of a lamp while Aja to the drop of dripping oil (RV8-38)


In another place, the poet says “As the flame of a lamp does not stand a gale, similarly, son of Sudarsana who had no offering could not outlive the disease that defied all attempts of the Physicians (RV 18-53)


The king of Surasena is praised as the Vamsadeepa (lamp of the dynasty) in RV 6-45.

A son in a family is also compared to light in RV 10-2.

Rama is described as A Big Lamp of the Dynasty of Raghu (Raghuvamsa Pradeepena)

in 10-68. Because of him all other lamps in the delivery room lost their brightness. They became dim.

Woman- Family Lamp

There is no difference at all between the Goddesses of Good Fortune (Sriyas) who live in houses and women (Striyas) who are the Lamps of their Houses, worthy of reverence and greatly blessed because of their progeny (Manu 9-26)


Lamp of Wisdom is used by all the Tamil and Sanskrit devotional poets.


Iyur Mutvanar, A Tamil Sangam poet, is also praising the wife as the lamp of a family in Purananuru verse 314, echoing Manu.


Madurai Maruthan Ilanagan, A Tamil sangam poet, praised the son as the lamp of the family or lineage in Akananuru 184.


Throughout the length and breadth of India, largest country in the world 2000 years ago had the same thought regarding family and family values. This explodes the foreigners’ theory of Aryan-Dravidian divisions. We cant see such a praise for a woman or her son in any other ancient literature.


Peyanar, another Tamil poet of Sangam Age also praised the woman (wife) of a house as the Lamp of the House in Ainkurunuru verse 405

Lamp of Mind

In the Mahabharata, we come across a strange imagery of Mind lamp.

pradiptena va dipena  manodipena pasyati (3-203-38)

One sees the soul with the lamp of the mind as if with a lighted lamp.


அழுதால் உன்னைப் பெறலாமே – மாணிக்க வாசகர் (Post No.3491)

Written by London swaminathan


Date: 28 December 2016


Time uploaded in London:-  11-05 am


Post No.3491



Pictures are taken from different sources; thanks.



contact; swami_48@yahoo.com



“அழுத பிள்ளை பால் குடிக்கும்” என்பது தமிழ் பழமொழி. இது அநேகமாக பல்வேறு மொழிகளிலும் உள்ள பழமொழி. ஏசு கிறிஸ்துவும் மலைப் பிரசங்கத்தில் “அழுகின்றவான்களே பாக்கியவான்கள் ஏனெனில் அவர்கள் ஆறுதல் அடைவார்கள்” என்று சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம். அழுதே கடவுளை அடைந்தவர்கள் அல்லது அவன் அருளைப் பெற்றவர்கள் இந்து மதத்தில் நிறைய பேர் உண்டு.


துச்சாதனனால் துகில் உரிக்கப்பட்ட திரவுபதி தன் மானத்தைக் காக்க எவ்வளவு கதறியும் யாரும் காப்பாற்றவில்லை . அதுவரை புடவையை ஒரு கையால் பற்றி இருந்த திரவுபதி, இரு கைகளையும் உயர்த்தி கண்ணா காப்பாற்று என்று கதறியவுடன் இறைவனே வந்து ஆடை கொடுத்தான்.


இதனால் “எனக்கு எப்போதும் துக்கமே தா கண்ணா, அப்போதுதான் உன் நினைவு நீங்காது நிற்கிறது” என்பாள் இன்னொரு பெண்மணி: “துன்பக் கண்ணீரைத் துடைக்கும் உன் தரிசனம் துன்பம் வரும்போது கிட்டுவதால் அடிக்கடி துன்பம் வரட்டும் என்பது என் பிரார்த்தனை”– இது குந்தியின் பிராத்தனை.


முதலையிடம் சிக்கிய ஒரு யானையை எவ்வளவோ யானைகள் மீட்க முயன்றும் பலனில்லாமற் போகவே, ஆதிமூலமே என்று கதறியது அந்த யானை. உடனே கஜேந்திர மோட்சமளிக்க கருட  வாஹனத்தில் ஏறி விரைந்தோடி வந்தான் விஷ்ணு பகவான்.


கண்ணனும் பகவத் கீதையில் தன்னை நான்குவிதமான பக்தர்கள் நாடுகின்றனர் என்றும் அவர்களுக்குத் தான் அருள் பாலிப்பதாகவும் சொல்கிறான்.


அர்ஜுனா! துன்பம் அடைந்தோன், ஞானத்தைத் தேடுவோன், செல்வத்தை நாடுவோன், ஞானி ஆகிய நால்வரும்  என்னைப் பூஜிக்கும் புண்யவான்கள் ஆவர்.(பகவத் கீதை 7-16)


இதன் தாத்பர்யம் என்னவென்றால், ஒருவன் அழும் நிலைக்கு துக்கம் வரும்போது பரிபூரண சரணாகதி அடைந்து விடுகிறான். அதற்கு முன்வரை,  “தான்” என்னும் அஹங்காரத்துடன் சாம, தான, பேத, தண்டம் என்ற நான்கு விதமான உபாயங்களையும் கடைப் பிடித்துப் பார்க்கிறான்.

மாணிக்க வாசகர் சொல்லுவதைக் கேட்போம்

யானே பொய் என் நெஞ்சும்

பொய் என் அன்பும் பொய்

யானால் வினையேன் அழுதால்

உன்னைப் பெறலாமே

தேனே அமுதே கரும்பின்

தெளிவே தித்திக்கும்

மானே அருளாய் அடியேன்




தேனும் அமுதமும் கருப்பஞ்சாறும் போலட் தித்திக்கும் பெருமானே! அடியேன் உன்னை வந்து அடையும் உபாயத்தினை அறிவித்து அருள்வாயாக. யானும், என் நெஞ்சும், அன்பும் பொய். ஆனாலும் வினையேனாகிய யான் அழுதால் உன்னை டையலாமா?


இந்தப் பாட்டில் கேள்வி கேட்பது போல உரை எழுதப்படிருந்தாலும், அழுதால் உன்னைப் பெறலாம் என்றே பொருள் கொள்ளவேஎண்டும் ஏனெனில் இரண்டு பாடல்களுக்கு முந்தியுள்ள பாட்டில்

அழுதேன் நின்பால் அன்பாய்

மனமாய் அழல் சேர்ந்த

மெழுகேயன்னார்  – என்ற வரிகளில் தான் தனித்து நின்று அழுவதாய்ப் பாடுகின்றார்.


பாரதியாரும் கூறுவார்:-


துன்பம் நெருங்கிவந்தபோதும் – நாம்

சோர்ந்து விடலாகாது பாப்பா!

அன்பு மிகுந்த தெய்வம் உண்டு – துன்பம்

அத்தனையும் போக்கிவிடும் பாப்பா!


திருவிளையாடற் புராணத்தில் 2 கதைகள்

மதுரை மாநகரில் சிவபெருமான் நடத்திய 64 லீலைகளும் பல்வேறு நீதிகளை உணர்த்தும் கதைகளாம்.


பரஞ்சோதி முனிவர் இயற்றிய திருவிளையாடல் புராணத்தில் இரண்டு கதைகளில் இறைவனிடம் அழுது மன்றாடியவர்க்கு சிவ பெருமான் உதவிய கதைகள் வருகின்றன. இது போல தேவார மூவர் வாழ்விலும் பாம்புக் கடியினாலும் முதலைத் தாக்குதலினாலும் இறந்த பக்தர்களின் பிள்ளைகளை, அவர்களுடைய பெற்றோரின் அழுகை நீங்க, உயிர்மீட்ட வரலாற்றையும் படிக்கிறோம்.


மாமனாக வந்து வழக்குரைத்த படலம்

மதுரையில் வணிக குலத்தில் பிறந்து குபேரன் போலப் பெருஞ் செல்வம் படைத்து வாழ்ந்து வந்தான் தனபதி என்பான். அவன் மனைவி சுசீலை கற்பும் லெட்சுமீகரமும் பொருந்தி வாழ்ந்து வந்தாள். அவர்களுக்கு புத்திர  பாக்கியம் இல்லாததால்  தனபதி, அவருடைய தங்கை மகனை சுவீகார புத்ரனாக ஏற்று வாழ்ந்து வந்தார். நாளடைவில் தனபதிக்கும் அவருடைய தங்கைக்கும் இடையே பிணக்கு வளரவே, ஒரு நாள், பிள்ளைப் பேரற்ற பாவியே! என்னாலன்றோ உனக்கு ஒரு பிள்ளை கிடைத்தது? என்று சுடு சொற்களைப் பெய்துவிட்டாள். இதனால் மனமுடைந்த தனபதி, அடுத்த பிறவியிலாவது தனக்கு மகப்பேறு கிட்டவேண்டும் என்று தவம் செய்யும் நோக்கத்தோடு கானகம் சென்றான். போகும்போது தங்கையின் பிள்ளை பேருக்கே சொத்து சுகங்களை உடமையாக்கிச் சென்றான்.


நீண்டகாலத்துக்கு தனபதி திரும்பிவராததை அறிந்த தாயாதிகள் (தூரத்துச் சொந்தங்கள்) தங்கையின் பிள்ளையிடம் இருந்து சொத்துகளை அபகரித்தார்கள். இதனால் வருந்திய மகனும் தாயும் மதுரையில் கோயில் கொண்டிருக்கும் சோமசுந்தரப் பெருமானிடம் அழுது புலம்பினர்.  அவள் நித்திரையில் கனவில் வந்த சிவபெருமான், மறு நாள் தாயத்தாரை எல்லாம் வழக்கிற்கு இழுத்து அரண்மனைக்குச் சென்றால் தான் வந்து உதவுதாக சொன்னார்.

மறுநாள் அந்தப் பெண்மணியும் அரசனிடம் சென்று முறையிடவே அரசனும் சேவகர்களை அனுப்பி தாயாதிகளை அழைத்துவரச் செய்தான்.  “திக்கற்றவர்களுக்குத் தெய்வமே துணை” என்பது உண்மையாகிவிட்டது என்று மகிழ்ந்து மறுநாள் அவள் வழக்குரைத் தாள்.


அவர்களோவெனில், தனபதி இல்லாத சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்தி அந்த சொத்துகள் அனைத்தும் தங்கள் பங்கே என்று வாதிட்டனர். அந்த தருணத்தில் — காதில் விலைமிக்க குண்டலங்களையும், கழுத்திலே ரத்ன கண்டிகையையும், கையில் வைர மோதிரமும் விளங்க தனபதி செட்டியாரைப் போலவே சிவபெருமான் தோன்றினார். தன்னுடைய மருமகனுக்குத் தான் அணிவித்திருந்த ஐம்படை, காற்சிலம்பு, தோளில் மதாணி, காதில் கடுக்கன், நெற்றிச் சுட்டி ஆகியனவற்றைக் காணவில்லையே என்று கதறினார். அவர் தனபதி செட்டியார் அல்ல என்று தாயாதிகள் சொன்ன மாத்திரத்தில், தனபதி செட்டியாரின் வம்சத்தில் உதித்த அத்தனை முன்னோரின் பெயர்களையும் குண நலன்களையும் அவர் எடுத்துரைத்தவுடன் அதுவரை அங்கிருந்த தாயாதிகள் அனைவரும் ஆளுக்கு ஒரு சாக்குச் சொல்லி மறைந்தோடினர். . தனபதி செட்டியாராக வேடமணிந்து வந்த சிவபெருமானும் மறைந்தார். சொத்து சுகம் அனைத்தும் தங்கை மகனுக்கே கிடைத்தன.


வன்னியும் கிணறும் லிங்கமும் சாட்சியாக வந்த கதை


1400 ஆண்டுகளுக்கு முன் கடற்கரைப் பட்டிணம் ஒன்றில், புத்திர பாக்கியம் இல்லாத ஒரு செட்டியாரும் அவரது மனைவியும் ஒரு பெண்ணை சுவீகாரம் எடுத்து வளர்த்து வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் அடுத்தடுத்து  இறந்தனர். அவர்களிடையே நிறைய செல்வம் குவிந்திருந்தது. இறப்பதற்கு முன்னரே அவர் மதுரையிலுள்ள தனது மருமகனுக்குத் தான் இந்தப் பெண் என்று கூறி வந்திருந்தார். அவர் இறந்தவுடன் அருகிலிருந்த உறவினர்கள் மதுரைக்கு ஓலை எழுதி அனுப்பினர். இறந்துபோன தனவந்தரின் விருப்பப்படி, இந்தப் பெண்ணை திருமணம் செய்துகொண்டு சொத்துக்களை ஏற்றுக்கொள் என்று அந்த ஓலையில் எழுதப்பட்டிருந்தது.


ஓலை கிடைத்தவுடன் நல்ல நாள் பார்த்து அந்தப் பெண்ணை அழைத்துச் செல்ல அவன் பட்டிணத்துக்கு வந்தான். ஆனால் அவனுக்கு ஏற்கனவே ஒரு கல்யாணம் ஆகி மனைவியும் உயிரோடு இருந்தாள். அப்படியும் பட்டிணத்துக்கு வந்து புதுப் பெண்ணை அழைத்துச் சென்றான். மதுரையை நெருங்குவதற்கு முன்னர், தன்னுடன் வந்திருந்தோரை மதுரைக்கு அனுப்பிவிட்டு  அருகிலுள்ள கிணற்றில் நீராடிவிட்டு  அந்தப் பெண்ணுடன் சமைத்துச் சாப்பிட்டு விட்டு ஒரு வனி மரத்தடியில் படுத்து உறங்கினான். அப்பொழுது அவனை ஒரு விஷ நாகம் தீண்டவே அவன் இறந்துபோனான். அவனுடன் வந்த பெண்ணும் ஊராரும் கூடி அழுதனர். அந்தப் பக்கமாக யாத்திரை மேற்கொண்ட ஞானசம்பந்தப் பெருமான் இந்த அழுகுரலைக் கேட்டு விஷயத்தை அறிந்தார். உடனே அந்த தனவந்தரின் உடலில் இருந்த விஷத்தை இறக்கி அவனை உயிர்ப்பித்தார். அங்கேயே திருமணத்தையும் நடத்திவைத்தார்.

இருவரும் நன்றி கூறி மதுரை சென்றனர்.


அந்த இளைஞனின் முதல் மனைவிக்கும் இளையவளுக்கும் நாளடைவில் சக்களத்தி சண்டை வந்தது. மூத்தவள், இளைவளைப் பார்த்து என் புருஷனை ஏமாற்றிய காமக்கிழத்தி நீ, அவனுக்கும் உனக்கும் திருமணமே நடக்கவில்லை என்றாள்.  அவள் கோவென்று கதறி அழுது, தங்களுக்கு முறையான திருமணம் நடந்தது என்றும் சொன்னாள். அதற்கு யார் சாட்சி என்றவுடன், அப்பெண் தாங்கள் திருமணம் செய்துகொண்ட இடத்தில் ஒரு வன்னி மரமும் கிணறும் லிங்கமும் இருந்தது என்று சொல்ல, மூத்தவள் சிரி சிரி என்று சிரித்து உனக்கு சாட்சி சொல்ல அவை வருமா? என்றாள். அந்தப் பெண் கண்கலங்கி சோமசுந்தரப் பெருமான் கோவிலுக்குச் சென்று  நெஞ்சுருகப் பிரார்த்தித்தாள். அப்போது ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. ஒரு வன்னி மரமும் லிங்கமும் கிணறும் அங்கே தோன்றின. உடனே எல்லோரையும் அழைத்துக் காண்பிக்க அவர்ர்கள் அனைவரும் வியந்து, சிவபெருமானை வணங்கினர். உடனே அவன் மூத்தவளை வீட்டைவிட்டு வெளியேறு என்று சொல்ல இளையவள் மன்றாடி அவளையும் உடனிருக்க  அனுமதிக்கும்படி கெ,,,சினாள். அவனும் மனமிறங்கி சரி என்று சொன்ன பின்னர் இருவரும் சுகமாக வாழ்ந்தார்கள்.


(இன்றும் மதுரை மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் கோவிலில் வன்னிமரம், கிணறு, லிங்கம் சிலைகள் உள்ளன.)


நம்பினார் கெடுவதில்லை! இது நான்கு மறைத் தீர்ப்பு — மஹாகவி பாரதியார்.