THIS IS LIKE KUMBHAMELA ON THE MOVE; IT BEATS THE KERALA SABARIMALA AYYAPPA YATRA, PANDHARPUR HOLY YATRA IN MAHARASHTRA AND GIRI PRADAKSHINA IN TAMIL NADU AND ADHRA PRADESH
How Kanwar Yatra is helping with the consolidation of Hindu Society
The Kanwar Yatra is a significant annual pilgrimage in India, where millions of devotees, known as Kanwariyas, travel—often barefoot—to collect holy water from the Ganges River and offer it to Lord Shiva. The Kanwar Yatra is a pilgrimage undertaken by devotees of Lord Shiva, known as Kanwariyas, during the Hindu month of Shravan (July–August).
The Yatra is inspired by the legend of Samudra Manthan (churning of the ocean), where Lord Shiva drank the poison (halahala) to save the universe. To cool him down, devotees began offering Ganga water to Shiva lingams.
Another legend involves Ravana, the demon king of Lanka, who is said to have carried Ganga water in a kanwar to offer to Lord Shiva in Kailash.
Pilgrims carry kanwars—decorated slings made of bamboo—on their shoulders, with pots filled with holy water from the Ganges River, which they offer to Shiva temples, especially the Shiva lingam at places like Haridwar, Gaumukh, and Sultanganj.
This religious and social event has grown in scale and visibility over the years and plays a notable role in the consolidation of Hindu society. Here’s a detailed look at how it contributes to that process:
Cultural and Religious Consolidation
1. Shared Religious Identity – The Kanwar Yatra reinforces a collective Hindu identity by bringing together people from diverse regions, castes, and economic backgrounds under a common spiritual cause.
Example: A Kanwariya from Uttar Pradesh walking alongside one from Bihar or Delhi creates a sense of unity that transcends regional and linguistic differences.
2. Revival of Rituals and Traditions – The Yatra revives and sustains ancient Vedic traditions, especially those associated with Shaivism (worship of Lord Shiva), reinforcing cultural continuity.
Social Cohesion and Community Building
1. Volunteerism and Seva (Service) – Local communities often set up free food stalls (langars), medical camps, and resting places for Kanwariyas. This fosters a spirit of service and mutual support.
Example: In cities like Haridwar and Meerut, thousands of volunteers—many of them youth—participate in organizing logistics, which strengthens community bonds.
2. Intergenerational Participation – Families often participate together, passing down values and traditions to younger generations, which helps preserve cultural heritage.
Political and Organizational Mobilization
1. Grassroots Mobilization – The Yatra is often supported by local religious and cultural organizations, which use it as a platform to engage with the public and promote Hindu values.
Example: Organizations like the VHP (Vishwa Hindu Parishad) and local temple committees often provide logistical support, which helps them build networks and influence.
2. Symbol of Hindu Assertion In a pluralistic society, the Kanwar Yatra has become a visible assertion of Hindu identity in public spaces, especially in urban areas.
Digital and Media Amplification
1. Social Media and Cultural Narratives – The Yatra is widely shared on platforms like Instagram, YouTube, and Facebook, where videos of Kanwariyas dancing, chanting, and performing rituals go viral. This digital presence helps spread awareness and pride in Hindu traditions.
Example: Hashtags like #KanwarYatra and #HarHarMahadev trend during the season, creating a virtual community of devotees.
Challenges and Criticism While the Yatra plays a unifying role, it also faces criticism for traffic disruptions, noise, and occasional clashes. However, many state governments have taken steps to manage these issues through better planning and infrastructure. On the other hand, most of the criticism is spread by highly biased and anti-Hindu brigade, who are always at horns with the Hindus.
The Kanwar Yatra is more than a religious journey—it’s a cultural phenomenon that strengthens Hindu social fabric through shared faith, community service, and public expression of devotion. As it continues to evolve, it remains a powerful example of how religious traditions can foster unity and identity in a diverse society.
—SUBHAM—-
TAGS- KANWAR YATRA, HINDU POST, BENEFITS, HINDU CONSOLIDATION, PICTURES
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.
this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
xxxx
மூன்று சுவையான செய்திகளை பிரிட்டிஷ் இலவச பத்திரிகை மெட்ரோ இன்று 23-7-2025 வெளியிட்டுள்ளது
முதல் செய்தி — பிரிட்டிஷ் மக்களுக்கு மூளை கெட்டுப் போச்சு ; ஆராய்ச்சியில் கண்ட தகவல்
இரண்டாவது செய்தி — நெப்போலியன் சட்டை பட்டன் ஏலம்
மூன்றாவது செய்தி — சின்னாப்பையன்களின் துப்பாக்கி போட்டி
சீன வைரஸ்சின் அதிகாரபூர்வ பெயர் கோவிட்.19 இது மார்ச்2020 முதல் மார்ச் 2022 வரை உலகையே ஆட்டிப்படைத்து; அச்சறுத்தியது இதில் விந்தை என்னவென்றால் நோய் வந்தவர்களுக்கும் நோயே வராதவர்களுக்கும் , இது மூளைப் பாதிப்பை உண்டாக்கியுள்ளது. ஆயிரம் பேரின் மூளையை படம்பிடித்துப் பார்த்ததில் இந்த உண்மை தெரிந்ததாக நாட்டிங்ஹாம் பல்கலைக்கழக மருத்துவப்பள்ளி டாக்டர் தெரிவிக்கிரறார். அதாவது பிரிட்டிஷ் மக்களின் மூளையின் வயது ஐந்தரை மாதம் கூடிவிட்டது; சாதாரண வளர்ச்சியை விட கூடுதல் வேகத்தில் வயதாகிப் போய்விட்டது அதாவது கிழவன் ஆகிவிட்டது. அதிகம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வயதானவர்களும், ஆண்களும் ஏழைகளும்தான் .
ஒரு ஆறுதல்தரும் செய்தி! இதை மாற்றிவிட முடியும் என்று நம்புகிறார்கள் ; நாம் வாழும் சூழ்நிலையை ஆரோக்கியமானதாக மாற்றினால் ஐந்தரை மாத கிழத்தனம் அகன்றுவிடுமாம் . ஆனால் இதை இன்னும் ஆராய்ச்சியில் நிரூபிக்கவில்லை.
பிரிட்டனில் இரண்டரைக்கோடி மக்களை இந்த சீன வைரஸ் பாதித்தது; இரண்டரை லட்சம் மக்களைக் கொன்றது.
****
நெப்போலியன் பட்டன்
Napoleon Bonaparte, later known as Napoleon I, was born on August 15, 1769, and died on May 5, 1821.
நானும் நீங்களும் தங்க பட்டன் போட்டிருந்தாலும்கூட அதை நகைக்கடையில் கொண்டு கொடுத்தால் இன்றைய தங்கத்தின் விலையை விடக் குறைத்துப் பணம் கொடுப்பார்கள் ; அதிலுள்ள அழுக்கை எடுக்கக் காசு, கூலி, சேதாரம் என்றெல்லாம் சொல்லி பணத்தைக் கழித்துக் கொடுப்பார்கள் ; இதையே பெரிய ஆட்கள் அணிந்திருந்தால் தங்கத்தின் விலையைப்போல நூறு மடங்கு உயர்த்திப் பணம் கொடுப்பார்கள். நெப்போலியன் சட்டையில் அணிந்த கிளிப் ஏலத்திற்கு வந்துள்ளது £ 5000 / ரூபாய் ஐந்து லட்சத்துக்கு மேல் எதிர்பார்க்கிறார்கள். எப்போதுமே எஸ்டிமேட்டுக்கு மேலாகவே பணம் கிடைக்கும். இது தேனீ வடிவத்தில் உள்ளது.
வாட்டர்லூ சண்டையில் தோற்றுப்போன பிரான்ஸ் நாட்டின் மாவீரன் நெப்போலியனை வெள்ளைக்காரர்கள், அட்லான்டிக் பெருங்கடலிலுள்ள செயின்ட் ஹெலனா தீவில் சிறை வைத்து ஆர்செனிக் விஷம் கலந்த உணவைக் கொடுத்துக் கொன்றார்கள்; அப்போது காவலுக்கு இருந்த ஒரு காவலாளி/ சிப்பாய் அவரது பட்டனை எடுத்துக்கொண்டார். இப்போது அவரது சந்ததியில் வந்த ஒருவர் அதை ஆகஸ்ட் 13ம் தேதி ஏலத்துக்கு விடுகிறார் .
நான் 1990- ம் ஆண்டில் வெர்சாய் பாலசுக்குச் சென்றபோது நெப்போலியன் மேஜை, நாற்காலிகள், டப்பா, கரண்டி பானைகளைப் பார்த்தேன்; மதுரையில் வசித்த காலத்தில் விருந்தினர்களை காந்தி மியூசியத்துக்கு அழைத்துச் சென்று காந்தியின் காலணிகள் (செருப்பு) முதலியவற்றைக் காட்டி மகிழ்வேன். வைதீஸ்வரன்கோவிலுக்குச் செல்லுகையில் காஞ்சி பரமாச்சாரியார் பாதுகைகைளை சங்கர மட்டத்தில் கண்டு வணங்குவேன். பெரியோர்களும் புகழ் பெற்றோரும் அணிந்த எல்லாவற்றுக்கும் மதிப்பு; நாம் ஏலம் விடுவதில்லை; வெளிநாட்டில் எல்லாவற்றையும் ஏலம் விட்டு சம்பாதிப்பது பெரிய பிசினஸ். அதை பார்க்க மியூசியம் வைத்து இருபது பவுண்ட் நுழைவுக் கட்டணமும் வைத்துவிடுவார்கள்!!
***
கிட்டிப்புல், கவண்கல், கவட்டைப் போட்டி
சின்ன வயசில் பம்பரம் ஆடுதல் , பட்டம் விடுதல் , பாண்டி, கிளியோ கிளி, கண்ணாமூச்சி, கவட்டை, கவாங் கல் , கோலிக் குண்டு, படம் ஜெயிப்பு, பல்லாங்குழி, வில்-அம்பு,கிட்டிப்புல் (Village Cricket) முதலிய பல விளையாட்டுகளை என்னைப்போல நீங்களும் விளையாடி இருப்பீர்கள்; இப்போது எனது பேரக் குழந்தைகளுக்கு இதைப் பற்றி நான் சொன்னாலும் அதிகம் புரிவதில்லை!! ஆனால் வெளிநாட்டில் பழைய விளையாட்டுகளுக்குப் போட்டியும் நடத்தி, அவற்றைப் பாதுகாத்து, பெருமைப்ப டுகிறார்கள்; அதில் ஒன்று மூங்கில் குழல் செய்து அதில் பட்டாணி அல்லது சிறு கல்லை வைத்துப் பின்னால் கயிற்றின் மூலம் எரிவதாகும் ; இந்த கிராமப்புற மரக்கட்டைத் துப்பாக்கி குண்டுப் போட்டியில் வென்ற சிறுவனின் படம் லண்டன் பத்திரிகைகளில் வந்து இருக்கிறது .
வருடாந்திர பட்டாணி சுடும் / shoot செய்யும் போட்டி கேம்பிரிட்ஜ் அருகிலுள்ள விட்க்ஷம் என்னும் இடத்தில் நடந்தது. சிறுவர் பிரிவில் ஒன்பது வயது ஸ்டெல்லன் ஸ்மித் வெற்றி பெற்றான்; 52 ஆண்டுகளாக நடக்கும் இப்போட்டிக்கு அவன் அம்மா மட்டும் வந்தாள்; அப்பா வேறு ஒரு போட்டிக்குப் போய்விட்டார் ; பையன் சுட்டது பட்டாணி வடிவ கல்; அப்பாவோ அவர் வளர்த்த நிஜ பட்டாணிச் செடியைக் காட்ட தோட்டக்கலைக் கண்காட்சிக்குச் சென்றுவிட்டார் !
உண்மையான தமிழர்கள் இதைப்படித்தால் ஆண்டுதோறும் கிராமீய விளையாட்டுப் போட்டிகளை நடத்தி பரிசு கொடுக்க வேண்டும் ;நான் என்னுடைய பாட்டியுடன் விளையாடிய பல்லாங்குழி ஆட்ட வகைகள் எனக்கே மறந்து விட்டன
ஜாடி சொன்னா சைன் தானா ? என்று சொல்லி பமபரத்தை குத்தி விளையாடுவோம் அதன் பொருள் ஆண்டவனுக்கே வெளிச்க்கம்; நான் வளர்ந்தது மதுரை வடக்கு மாசிவீதி யாதவர் தெருவில்!!
–subham—
Tags- நெப்போலியன், பட்டன், கிட்டிப்புல், கவண்கல், கவட்டைப் போட்டி, பிரிட்டிஷ் மக்கள், மூளை கெட்டுப் போச்சு, டாக்டர்கள் தகவல்
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.
this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
xxxx
I thought Tamil Nadu Government run by Anti Hindu DMK party is bad because it arrests people who support Hinduism every day. I read two excellent articles published in the London Standard dated 17 July 2025. British Government run by Labour party is worse than the DMK government in India. People can’t speak freely about the Immigration and Refugees in Britain.
****
Here are some bullet points from the first lengthy article:
When it comes to the question of free speech, the Greeks said it best. Parrhesia or uninhibited speech means to speak freely and frankly. Euripides, the dramatist depicts Athens as a place where free males can speak freely on public affairs. in his play The Phoenician Women, he says,” This is slavery; not to speak one’s thought.”
***
Show me the Book, and then Publish- British King
Henry VIII imposed restrictions on printing in 1538, whereby books had to be approved in advance of publication by the Privy Council to suppress dissent against his own ideological project, the English Reformation.
***
Give me liberty to Speak- John Milton
John Milton’s Areopagitica, published in1644, argued against that control and some of his arguments haven’t been improved on since.
His defence of authors should give us pause: As good almost kill a man as kill a good book. Who kills a man kills a reasonable creature, God’s image; but he who destroys a good book, kills reason itself.”
“Give me liberty to know, to utter, and to argue freely according to conscience, above all liberties.”
These battles seemed to have been won when the Human Rights Act of 1998 incorporated article 10 of the European convention on Human Rights into U K Law, guaranteeing freedom of expression.
But this article has not in fact been useful as we thought. During times of war, governments naturally censor the press and the press meets it halfway. During the Covid pandemic, the government of the day went out of its way to suppress dissident views on ways of dealing with it.
****
£20,000 Fine for standing with a placard!
There is, in fact, one area, where free speech is very much not allowable, that is on abortion and within 150 metres of an abortion clinic. There are punitive legal restrictions on anyone even standing silently within this area. Recently one woman was arrested and fined £20,000 for holding a placard saying, “Here to talk if you want” near a clinic. How is it intimidatory or threatening? And if it is simply a silent protest, why should it be banned at all?
Earlier this year we found that the police are making more than 30 arrests a day over offensive posts on social media and other forums, which are in effect, the modern equivalent of a pub discussion.
(before this para, the author discussed, Ban on Salman Rushdie’s book The Satanic Verses, Hate Speech, Islamophobia etc.)
In face of all this, you know what we need? A return to the enlightened and liberal values of the fifth century before Christ. Bring back the Athenian concept of parrhesia or uninhibited speech. Right now, we are running away from it.
Melanie McDonagh, The London Standard, July 17, 2025.
****
MY COMMENTS
Melanie McDonagh, perhaps, don’t know what happened in ancient India. Just because a washerman doubted Sita Devi’s integrity, Rama sent her to the forest. So much freedom of speech was there in Rama Rajya. And so much value given to public opinion. Caesar’s wife must be above suspicion, was followed.
Kannagi, wife of wrongly accused and executed husband Kovalan, entered Pandyan King’s assembly and presented her case. No one prevented her. Her forceful challenge to the Tamil king shows that even a woman can speak freely. In ancient Greece, women had no such right. Stories of Satyavan Savitri, and the boy Nachiketas show that even God can be challenged.
Earlier a cow whose calf was run over by the king’s son during rash driving, came to the assembly and rang the distress calling bell. After knowing the incident, the Tamil king ran over his son with his chariot to deliver justice to the cow. The king Manu Neethi Chozan’s statue in Madras High Court now. Even animals had the right to “speak” 2000 years ago in India. This Distress Calling Bell was installed at the gates of palaces in India according to Mahabharat.
There are many more such anecdotes in Tamil Thiru Vilayadal Puranam and other Hindu scriptures. People had the right to talk under the Banyan Tree in the village in ancient India. Probably Greeks followed Hindus.
–Subham—
Tags: Freedom of speech, Britain, India, John Milton, Henry VIII, abortion, everyday arrests, Manu Neethi Choza, Kannagi
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.
this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
xxxx
20-7-25 ஞானமயம் நிகழ்ச்சியில் ஒளிபரப்பான உரை. இங்கு இரு பகுதிகளாக பிரசுரிக்கப்படுகிறது.
ஶ்ரீ சந்த்ரசேகர பாரதீ மஹாஸ்வாமிகள் ! – 2
ச. நாகராஜன்
இதே சமகாலத்தில் காஞ்சி பீடாதிபதியாக ஶ்ரீ சந்த்ர சேகர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் இருந்து அனைவரையும் அனுக்ரஹித்து வந்தார்.
இரு பீடாதிபதிகளும் ஒருவருக்கொருவர் நேரில் சந்திக்கவில்லை என்றாலும் முக்கியமான விஷயங்களில் இருவரும் பரஸ்பரம் கருத்துக்களை பரிமாறிக் கொண்டிருந்தனர்.
ஒரு சமயம் இருவரும் அருகருகே இருந்த ஊர்களில் இருந்த போது தனது பல்லக்குத் தூக்கிகளை காஞ்சி பீடாதிபதியின் பல்லக்கைத் தூக்க அனுப்பினார் சிருங்கேரி பீடாதிபதி.
காலம் வேகமாக நகர, 1931ம் ஆண்டு மே மாதம் 22ம் நாளன்று தனது வாரிசாக சீனிவாச சாஸ்திரி என்ற சீடருக்கு அபிநவ வித்யாதீர்த்தர் என்ற பட்டப் பெயருடன் அவரை தனக்கு அடுத்த மடாதிபதியாக அவர் நியமித்தார்.
1945ம் ஆண்டு முதல் அவர் சகல விஷயங்களிலிருந்தும் ஒதுங்கி உள்முக நிலையில் இருக்கலானார்.
இவர் உள்முக நிலையில் அடிக்கடி இருந்து சமாதியை அனுபவித்ததால் மட நிர்வாகம் சரிவர நடைபெறவில்லை என்ற புகார் எழும்ப அதை விசாரிக்க அரசு சார்பில் நேரடியாக அதைக் கவனித்து விசாரிக்க வந்தார் ஒரு அதிகாரி. அவர் சில நாட்கள் தங்கித் திரும்பிச் செல்லும் போது பஹிர்முக நிலையில் அனைவருக்கும் தீர்த்தம் கொடுத்து ஆசீர்வதித்துக் கொண்டிருந்தார் ஸ்வாமிகள்.
அவரிடம் தீர்த்தம் பெற வந்தார் அரசு அதிகாரி.
“என்ன எல்லாம் நல்லபடி முடிந்தததா? அறிக்கை ரெடியா?” என்று அவரிடம் ஸ்வாமிகள் கேட்க அவர் அசந்து பயந்து போனார். ஒரு சில சொற்களில் தனது நிலையை அவர் அதிகாரியிடம் கூற அவர் அரசாங்கத்திற்கு அனுப்பிய அறிக்கையில் மகான்களின் போக்கு யாரும் அறிய முடியாதது என்ற தொனியில் அறிக்கையை அனுப்பி வைத்தார்.
மஹான்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சொல்லும் ஒரு ஸ்லோகம் மஹாபாரதம் சாந்தி பர்வத்தில் உள்ளது. அது இது தான்:
சகுனானீனாமிவாகாசே ஜலே வாரிசரஸ்ய ச |
பதம் யதா ந த்ருச்யேத ததா ஞானவதாம் கதி: ||
இதன் பொருள் : பறவைகள் வானத்தில் பறந்து போகும் மார்க்கம் எவ்விதம் கண்ணிற்குத் தெரிவதில்லையோ, ஜலத்தில் ஜல ஜந்துக்கள் சஞ்சரிக்கும் மார்க்கம் எவ்விதம் நாம் காண்பதில்லையோ அதேபோலவே ஞானிகளின் செய்கைகளையும் நம்மால் அறிவது அசாத்தியமானது.
இந்த ஸ்லோகம் கூறுவது போலவே அவர் வாழ்வு அமைந்திருந்தது.
அவரது விதேக முக்தியும் நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியாதபடியே அமைந்தது!
1954ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 26ம் நாளன்று அதிகாலையில் எழுந்த அவர் நேராக துங்கபத்ரா நதிக்குச் சென்றார். அவருடன் ஒரு பணியாளர் பின்னே சென்றார். ஆற்றில் ஆழம் அதிகம் என்பதால் இறங்க வேண்டாம் என்று பணியாளர் கூறினாலும் அதை மீறி ஆற்றில் இறங்கிய அவரை வெள்ளம் அடித்துச் சென்றது.. அவரைக் காப்பாற்றச் சென்ற அவரது பணியாளரின் குரல் கேட்டு வந்தவர்கள் இருவரையும் கரைக்குக் கொண்டு வந்தனர். பணியாளர் உயிருடன் மீட்கப்பட்டார். பிராணாயாமம் செய்த நிலையில் அமர்ந்த நிலையில் மஹாஸ்வாமிகளின் உடல் மீட்கப்பட்டது. அவரது குருவின் பக்கத்திலேயே அவரது மஹாசமாதியும் எழுப்பப்படது. அவர் பிறந்த தினம், உபநயன தினம், சந்யாசம் ஏற்ற தினம் விதேக முக்தி அடைந்த தினம் ஆகிய அனைத்துமே ஞாயிற்றுக்கிழமைகள் என்பது ஒரு குறிப்பிடத்தகுந்த அதிசய ஒற்றுமையாகும்.
அவரே கூறியபடி அவரை நினைக்கும் போது அவர் நம்மிடையே இருந்து அருள்பாலிக்கிறார் என்பதே பக்தர்களின் அனுபவமாகும்.
ஶ்ரீ மஹாஸ்வாமிகளைப் பற்றி ஒரு சில துளிகளையே இப்போது குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கூற முடிந்தது. அவரைப் பற்றி விரிவாக அறிய ஏராளமான நூல்கள் உள்ளன.
அவரது திவ்ய மஹிமைகளை எடுத்துக் காட்டும் வண்ணம் பல பெரியோர்கள் தங்கள் அனுபவங்களையும் கருத்துக்களையும் கூறும் நூலாக அமைகிறது ஶ்ரீ குருகிருபா விலாஸம் என்ற மூன்று பாகம் கொண்ட நூல் தொகுப்பு.
அற்புதமான இந்த நூலை ஶ்ரீ சந்திர சேகர பாரதீ ப்ரஹ்ம வித்யா டிரஸ்ட் வெளியிட்டுள்ளது. நூலை சிருங்கேரி மடத்திலிருந்து பெறலாம்.
ஶ்ரீ மஹாஸ்வாமிகளின் அடி போற்றி வணங்குவோம்! என்று கூறி விடைபெறுகிறேன்.
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.
this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
xxxx
On Sunday the 20th July 2025, thousands of people marched along with the three Rathas/Chariots of Gods from Hyde Park Corner to Trafalgar Square Hare Krishna Movement have been doing it for over four decades. Since the Ratha route covers the heart of London thousands of tourists also watched the march of the raths. At the Trafalgar Square all the devotees and the tourists had te lunch. Three or four different bands of singers were playing the music and the devotees danced,
Every year we see at least one set of Radha and Krishna with a flute in hand . All the people rushed towards the Radha Krishna pair to take pictures and selfies. The crowd is increasing year by year. Devotees fell on road to do prostration before the Rathas (This year I could stay with the Rathas only for a very short duration and the Rathas also had a delayed start.)
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.
this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
xxxx
HEAVEN
3. அகதிக்கு ஆகாயம் துணை. Heaven is the help of the helpless.
283. அரசுடையானை ஆகாயம் காக்கும். The heavens guard the king.
953. இடுவது பிச்சை பெறுவது மோக்ஷம். Alms-giving secures heavenly bliss
1947. கச்சற் கருவாடு மோட்சத்திற்குப் போனாலும், பிச்சைக்காரர் மோட்சத்திற்குப் போகமாட்டார்கள். Though dried fish may attain final emancipation-heaven-beggars cannot.
2387. காசிக்குப் போனாலும் கதி பெற வழி இல்லை. Although he may go to Kasi, he will not find the way to heaven.
2653. குப்புற விழுந்து தவம் செய்தாலும் குருக்களுக்கு மோட்சம் இல்லை. Though they may prostrate themselves and perform penance, religious teachers do not attain heaven.
2809. கூரை ஏறிக் கோழி பிடிக்கமாட்டாத குருக்கள் வானம் கீறி வைகுண்டம் காட்டுவாரா? If a guru is not able to go to the house-top to catch a fowl, how can he rend the heavens and show vikundam to his disciple?
3335. சுவர்க்கத்துக்குப் போகிற போது கக்கத்திலே மூட்டை ஆமா ? When on your way to heaven, do you carry a bundle under your arm?
3336. சுவர்க்கத்திலே போகிறபொழுது கக்கத்திலே ராட்டினமா? When on your way to heaven, do you carry a spinning-wheel under your arm?
3437. செல்வம் பரமண்டலம் செல்லாது, எல்லா மண்டலத்தும் செல்லும். Wealth goes any whither but to heaven.
3936. தெய்வப் புலவனுக்கு நா உணரும் சித்திர ஓடாவிக்குக் கை உணரும். To a heaven-inspired poet, the tongue, to an artist, the hand are skilful.
3937. தெய்வம் துணை கொள் தேகம் அநித்தியம். Secure divine help,- the body is transient.
4508. பத்தி கொள்பவன் முத்தி உள்ளவன். The devout attain heaven.
4511. பத்தி இல்லாத புத்தி அசேதனம். Reason without devotion is folly.
4512. பத்தி உண்டானால் முத்தி உண்டாம். If there be piety, there will be final happiness.
5247. மானத்தின் மேலே கண்ணும் மாப்பிள்ளை மேலே சிந்தையும். The eye is on the heavens; the mind is on the bridegroom.
5540. வயித்தியனுக்கு மோக்ஷம் இல்லை, உவாத்திக்கு மோக்ஷ வழி உண்டு. A physician does not attain heaven, a teacher may.
5674. வானமும் பூமியும் கொள்ளாதான் மரத்திலும் கல்லிலும் இருப்பானா? Will he whom heaven and earth cannot contain, dwell in wood and stone?
5675. வானமே ஈன்றது பூமியே தாங்கிற்று. The heavens produced, and the earth sustained.
****
TEMPLE
6093. வைத்தீசுரன் கோவிலுக்குப் போயும் வயிற்று வலி தீர இல்லை. His belly-ache is not cured even after going on a pilgrimage to Vaidisvaran’s temple.
5310. முட்டுக்கு முட்டல்ல மூடக் கதவும் அல்ல, சன்னிதிவாசலுக்குச் சார்த்தக் கதவும்அல்ல. It is neither an obstruction, nor a door to shut, nor even mani screen to the temple gateway.
5027. பொன்னை வைக்கிற கோயிலிலே பூவையாவது வைக்கவேன்டும். Flowers, at least, must be offered in a temple in which gold is offered.
4756. பிள்ளையார் கோவிலில் திருடன் இருப்பான், சொன்னாலும் கோள். The thief has taken refuge in the temple of Pillaiyar, it would how-ever be a slander to mention it.
4456. படிக்கிறது திருவாய்மொழி, இடிக்கிறது பெருமாள் கோவில் To read Thiruvaaymoli, and to break down the temple of Vishnu.
****
HELL
2190. கலகத்திலே புளுகாதவன் நரகத்திலே போவானாம். It is said that he who does not exaggerate when a tumult occurs will go to hell.
3100. சந்நியாசியைக் கடித்த நாய்க்குப் பின்னாலே நரகமாம் சந்நியாசிக்கு முன்னாலே மரணம். They say that the dog that bites an ascetic will go to hell eventually, the ascetic will die before.
3101. சந்நியாசியை நிந்தித்தவனுக்குப் பின்னாலே நரகமாம். It is said that hell awaits him who reproaches an ascetic.
4185. நாய் கோவிலுக்கு போவான் ஏன்? கோயில் காத்தவன் தெண்டம் இருப்பான் ஏன்? Why should a dog go to a temple, or why the keeper of a temple pays a fine?
3966. தேரோடே நின்று தெருவோடே அலைகிறான். He wanders along the street with the temple car.
3822. திரு வாசல் ஆண்டியும் ஒரு வேளைக்கு உதவுவான். Even a religious mendicant at the temple gate will be of some use at times.
3505. சோற்றிலே கிடக்கிற கல் எடுக்கமாட்டாதவன் முகனைக்கல் எடுப்பானா? Can he who would not pick a stone out of the rice, lift up the stone lintel of a temple gateway?
3013. கோயிலையும் குளத்தையும் அடுத்து இருக்கவேண்டும். One should reside near a temple and a tank.
3014. கோயில் இல்லா ஊரிலே குடியிருக்கலாமா? May one dwell in a village in which there is no temple?
3015. கோயில் மணியம் என்று கூப்பிட்டால் போதும். It is enough to be called the manager of the temple.
3016. கோயிற் பூனை தேவருக்கு அஞ்சுமா? Will the temple cat reverence the deity ?
3017. கோயிற் பூனைக்குப் பயம் ஏன்? Why should a temple cat fear ?
760. ஆயிரம் பொய் சொல்லிக் கோயிலைக் கட்டு. Tell lies by the thousand and build a temple.
791. ஆலயம் அறியாது ஓதிய வேதம். The temple understands not the hidden meaning of the Vedas.
911. ஆனை துரத்திவந்தாலும் ஆலயத்தில் நுழையலாகாது. Though chased by an elephant, it is not right to enter a temple.
1449. ஊருக்கு இளைத்தவன் பிள்ளையார்கோயில் ஆண்டி. He who was too feeble for the service of the community became a devotee in the temple of Genesha. In Sanskrit a similar proverb exists : “The dancing girl being old has become a devotee”. It is a case not of breaking away from sinful habits, but the power of sinning is gone.
1471. ஊர் நஷ்டம் ஊரிலே தேர் நஷ்டம் தெருவிலே. Loss occurring in a village affects the community, injury occasioned by a temple car is apparent in the street.
1607. எலி தலையில் கோபுரம் இடிந்து விழுந்தாற்போல. As if the tower of the temple should fall on the head of a rat.
1787. ஐயனார் கோவில் மண்ணை மிதித்தவர் அத்தனையும் பிடாரி. Those who have trodden the ground of Aiyanar’s temple are so many Pidaris.
1788. ஐயனாரே வாரும் கடாவைக் கைக்கொள்ளும். Come, Aiyanar, and accept a goat, a sacrifice.
2053. கண்ட கண்ட கோயில் எல்லாம் கை எடுத்துக் கும்பிட்டேன். I worshipped with raised hands in every temple I visited.
2667. கும்பிடப் போன இடத்தில் கோயில் இடிந்து விழுந்தது. When I went to worship the temple fell.
2668. கும்பிடப் போன தெய்வம் குறுக்கே வந்ததுபோல். As the deity one went to worship came to meet one cross wise.
2669. கும்பிட்ட தெய்வம் குலதெய்வம். The deity I worship is my hereditary deity.
2739. குழந்தை பட்டினியும் கோயில் பட்டினியும் இல்லை. Infants and temple servants do not suffer from hunger.
2954. கொட்டிக்கிழங்கு வெட்டுகிறவளுக்குக் கோயிலில் வந்து ஆடத் தெரியுமா? Can the woman who digs up roots dance before a temple idol?
அன்பார்ந்த தமிழ் நெஞ்சங்களே, திரு கல்யாண்ஜி அவர்களே, திரு லண்டன் சுவாமிநாதன் அவர்களே வணக்கம். நமஸ்காரம்.
சங்கர தேசிக விரசித பீடாதிப மாலிகா மஹாரத்னம் |
ப்ரணமாமி சந்த்ரசேகரபாரத்யபிதான தேசிகம் ஹ்ருதயே ||
ஆதி சங்கர பகவத்பாதர்களால் தொடுக்கப்பட்டு பிரகாசித்துக் கொண்டிருப்பது “ஶ்ரீ சாரதா பீடாதிப மாலிகா” என்ற ஹாரம். அந்த ஹாரத்தில் உள்ள ரத்னங்களில் ஒரு மஹாரத்னமாக விளங்குபவர் ஶ்ரீ சந்திரசேகர பாரதீ என்ற பெயருடைய ஆசார்யர். அவரை என் ஹ்ருதய கமலத்தில் இருத்தி நமஸ்கரிக்கிறேன்.
இன்று சமீப காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு பெரும் மகானைப் பற்றி சற்று சிந்தித்துப் போற்றி வணங்க இருக்கிறோம்.
சிருங்கேரி பீடத்தில் 34வது பீடாதிபதியாக இருந்து அருள் பாலித்த ஜகத்குரு ஶ்ரீ சந்திரசேகர பாரதீ மஹாஸ்வாமிகளைப் பற்றிச் சொல்ல பல நாட்களும் போதாது.
அவரைப் பற்றிய திவ்ய சரித்திரக் கடலில் ஒரு சிறுதுளிகளை மட்டுமே இன்று பார்க்கப் போகிறோம்.
சிருங்கேரியில் வாழ்ந்து வந்த ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தில் கோபால சாஸ்திரி என்பவருக்கும் லக்ஷ்மம்மா என்ற அவரது பத்தினிக்கும் 12 குழந்தைகளில் ஒருவராகப் பிறந்தார் நரசிம்மன். 1892ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 16ம் தேதியன்று அவர் பிறந்தார். அன்று நந்தன வருடம் அஷ்வாயுஸ மாதம் கிருஷ்ண ஏகாதசி தினம், ஞாயிற்றுக்கிழமை.
அந்தக் குடும்பத்தில் பிறந்த குழந்தைகளில் அவர் ஒருவரே உயிருடன் இருந்தார். அவரது தந்தையார் சிருங்கேரி மடத்தின் சர்வாதிகாரியாக இருந்த ஶ்ரீ கண்ட சாஸ்திரியிடம் அவரைக் கொடுத்து அவர் பொறுப்பில் வளர்க்கச் சொன்னார்.
சிருங்கேரி ஶ்ரீ சச்சிதானந்த சிவாபிநவ ந்ருஸிம்ஹ் பாரதீ மஹா ஸ்வாமிகளின் கட்டளைக்கிணங்க அவர் சிருங்கேரியில் ஸத்வித்யா ஸஞ்சீவனி பாடசாலையில் பயின்றார். பின்னர் பெங்களூரில் பாரதீய கீர்வாண ப்ரௌவ வித்யாபிவர்தனீ பாடசாலாவில் வேதாந்தம் மற்றும் பூர்வமீமாம்ஸை உள்ளிட்ட அனைத்தையும் கற்றுத் தேர்ந்தார்.
எதையும் ஒரு முறை கற்றுக் கொடுத்தாலே போதும். அதைப் புரிந்து கொண்டு விடுவார் அவர். அந்தக் காலத்தில் சிருங்கேரியில் புத்தகங்கள் கிடைப்பது அரிது என்பதால் அவர் பல புத்தகங்களைத் தன் கைப்பட அவற்றை எழுதி வைத்துக் கொள்வார். தாது ரூப மஞ்சரி என்ற புத்தகத்தின் அச்சுப்பிரதியில் ஒரு பக்கத்திற்கு எத்தனை எழுத்துக்கள் இருக்குமோ அதே அளவு எழுத்துக்கள் அவர் கைப்பிரதியில் இருந்தது ஒரு அதிசயமே!
ந்ருஸிம்ஹ மஹாஸ்வாமிகள் தனக்கு அடுத்த வாரிசாக ஒரு பீடாதிபதியை நியமிக்க எண்ணம் கொண்டு மடத்தின் சர்வாதிகாரியாக இருந்த ஶ்ரீ கண்ட சாஸ்திரியை அழைத்து நரஸிம்ஹ சாஸ்திரிகளை எனக்கு வாரிசாக நியமிக்க எண்ணம் என்று தனது கருத்தைத் தெரிவித்தார்.
அதன்படியே பரிதாவீ வருஷம் 1912ம் ஆண்டு சைத்ர கிருஷ்ண ஷஷ்டி ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று தக்ஷிணாம்னாய சிருங்கேரி பீடத்தின் வ்யாக்யான ஸிம்ஹாஸத்தில் ஏறி ஶ்ரீ சந்த்ர சேகர பாரதீ மஹாஸ்வாமிகள் என்ற பெயரைப் பெற்று அவர் சிருங்கேரி ஜகத்குரு ஆனார்.
பீடத்தில் அமர்ந்தவுடனேயே அவரை தரிசித்த அனைவருமே ஒரு மகானை தரிசிக்கிறோம் என்ற அனுபவத்தை ஒரு கணத்திலேயே பெற்றனர்.
1916ம் ஆண்டு சாரதா ஆலயத்தின் கும்பாபிஷேகத்தை அவர் நடத்தினார்.
அவருக்கு 21 வயதிலேயே சமாதி நிலை கூடி விடும். ஶ்ரீ சாரதாம்பாளின் சந்நிதிக்குள் நுழைந்தவுடனேயே அவருக்கு ஜகன்மாதாவின் தரிசனம் மானஸீகமாகக் கிடைத்தது.
அவரிடம் சந்தேக விளக்கம் பெற விரும்புவோர் அவரை தரிசித்து தமது கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்கும் முன்னரேயே அவர்களுடைய சந்தேகத்தைப் போக்கும் விளக்கவுரைகளை அவர் அருள்வார்.
இது பக்தர்களின் அன்றாட அனுபவமானது.
வியாதிகளுடன் வருவோர் அவர் தரிசனத்தாலும் சம்பாஷணையாலும் வியாதியைத் தீர்த்துக் கொண்ட அனுபவங்கள் ஏராளம் உண்டு.
பல அபூர்வமான அதிசய சம்பவங்கள் அவரது பூஜா கூடத்தில் நிகழ்வதுண்டு.
ஒரு முறை அவர் பூஜை செய்யும் போது ஒரு நாக ஸர்பம் பூஜாகூடத்தில் நுழைந்தது. அனைவரும் பயந்தனர். அவர் அனைவரையும் அமைதியாக இருக்கும்படி சைகை காட்டினார். ஸர்ப்பம் பூஜை நடக்கும் இடத்திற்கே வந்து விட்டது. ஸ்வாமிகள் ஒரு கிண்ணத்தில் பாலை ஊற்றி அதன் முன் வைத்தார். அது அமைதியாகப் பாலைக் குடித்து விட்டு தன் படத்தோடு கூடிய தலையை உயர்த்தித் தாழ்த்தி மஹாஸ்வாமிகளிடம் உத்தரவு பெறுவது போல நேருக்கு நேராக அவரைப் பார்த்து விட்டு வந்த வழியே சென்றது.
பல ஊர்களுக்கும் விஜயம் செய்த அவர் ஏராளமான உபதேச உரைகளை தனது திக்விஜயத்தில் நிகழ்த்தினார்.
பெரும் அறிஞர்களும் பண்டிதர்களும் ராஜாக்களும், அரசியலில் உயர் பதவி வகித்தவர்களும் அவரை தரிசிக்க ஓடோடி வந்தனர்.
குறிப்பிடத் தகுந்த ஒரு சம்பவம் பாரத ராஷ்டிரபதியாக இருந்த பாபு ராஜேந்திரபிரசாத் அவரை சந்திக்க வந்தது தான்.
1954ம் வருடம் ஆகஸ்ட் மாதம் அவர் சிருங்கேரிக்கு வருகை புரிந்தார். அவரைப் பற்றிய விவரங்களை அறிந்த ஸ்வாமிகள் அவரைத் தங்கப் பல்லக்கில் அழைத்து வருமாறு கட்டளை பிறப்பித்தார்.
மடத்திற்கு காரில் வந்து இறங்கிய ராஜேந்திரபிரசாத் தனக்கு அளிக்கப்பட்ட பூரண கும்ப மரியாதையை ஏற்றார். பின்னர் தங்கப்பல்லக்கில் அமருமாறு அவர் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்ட போது சற்று தயங்கிய அவர் அதில் யார் வருவது வழக்கம் என்று கேட்டார்.
ஜகத்குரு மட்டுமே வரும் பல்லக்கு என்று அறிந்த அவர் பிரமித்துப் போய் அதில் தான் ஏறி அமர்வது தகாது என்று கூறி பல்லக்கை முன்னே செல்லச் சொல்லி தான் பின்னால் சென்றார்.
பின்னர் அவர் தங்குவதற்காக ஜகத்குரு தங்கி வரும் இடத்தைக் காட்டிய போது அவர் அங்கு தங்க மறுத்தார். ஆனாலும் ஜகத்குருவின் விருப்பம் அது என்று தெரிவித்தவுடன் அவர் அங்கு தங்கி ஜகத்குருவை தரிசித்து ஆசி பெற்று மகிழ்ந்தார்.
to be continued………………………..
tags-ஶ்ரீ சந்த்ரசேகர பாரதீ, மஹாஸ்வாமிகள் ,– Part 1 ,சிருங்கேரி
The people of Kashmir revere Lal Ded under various names—Laleshwari, Lalyogeshwari, Lala, Lal, and Lalarifa. Scholars have long debated over the precise period of her birth. On analyzing these various views, the year 1335 AD appears to be the most plausible date for her birth.
It is likely that Lal Ded’s birth name was different. In Kashmiri, Lal means ‘belly,’ and Ded is an honorific term used for revered elderly women. It is said she often roamed half-naked, her large belly covering her private parts. Pt. Gopi Nath Raina, in his book Lal Vakya (1920) and The Word of Lalla Prophetss (1929), suggests her birth name was Padmavati.
It is also believed that during her lifetime, Lal Ded interacted with many prominent figures, such as the then prince Shihabuddin, saints like Syed Jalaluddin Bukhari, Syed Hussain Samanani, and Syed Ali Hamadani. These events are recorded around the Hijri years 748, 773, and 781 respectively, indicating that she was not only born before these years but was mature and enlightened by then.
Like her birth, Lal Ded’s death is also shrouded in uncertainty. It is only said that when she passed away, her body shone like pure gold. This event is believed to have occurred near Bijbehara, close to Anantnag (Islamabad). There is no reliable record regarding the final rites or cremation of her mortal remains. Legend has it that the saint-poet Sheikh Noor-ud-din Wali, born in 1376 CE, once suckled her mother’s breast after being reprimanded by Lal Ded, implying she lived at least till 1376 AD.
Lal Ded was born in Simpura village near Pampore, about nine miles from Srinagar, into a Brahmin farming family. According to the then prevalent customs, she was married in childhood to a reputed Brahmin family in Pampore. Her husband’s name is recorded as Sonpandit. Even from her young age, this proto-poetess harbored a rebellious spirit toward worldly bonds, which ultimately found expression in her deeply emotional and philosophical Vakhs (verses). She received her early education from her family guru, Shri Siddhamol, who introduced her to the secrets of religion, philosophy, knowledge, and yoga, thereby earning the reverential status of a Guru.
When Sonpandit noticed his wife growing increasingly detached, he requested Siddhamol to guide her towards worldly engagement. During a visit to her house, a profound discussion emerged among Sonpandit, Siddhamol, and Lal Ded. The topics were:
1. What is the greatest light?
2. What is the most sacred pilgrimage?
3. Who is the most important relative?
4. What is the most delightful thing in life?
Sonpandit answered: sunlight, the Ganges, a brother, and a wife.
Siddhamol offered: sight, knees (as the body’s journeying tool), pocket (symbolizing wealth), and health.Lal Ded responded: self-realization is the greatest light, curiosity is the holiest pilgrimage, God is the truest relative, and fear of God is the greatest delight.Both were stunned by the profundity of her response.
Even in childhood, Lal Ded displayed extraordinary traits. She often sat alone in deep thought, never drawn by the attractions of the world—so much so that her peers mocked her for her eccentricity (Kashmiri Zabaan aur Shayari, Vol. 2, p.113).
After marriage, she endured the bitterness and tyranny of her mother-in-law with great patience. Once, she went to fetch water. Her mother-in-law incited her son to spy on her. As Sonpandit approached with a stick, Lal Ded was returning with a water-pitcher on her shoulder. He struck the pitcher, which shattered, but the water remained suspended as if supported by a divine force. She used this water to fill utensils at home, and the leftover water she threw from the window created a pond that still exists, known as Lal Nag.
On another occasion, during a feast at her in-law’s house, her friends teased her that she would enjoy delicious food today. Lal Ded humbly replied, “Whether sweets or savory dishes are cooked, I am fated to eat stones.” Her cruel mother-in-law would place a stone beneath a layer of rice on her plate. This incident led to a local proverb in Kashmir: “Lali neelvath chali na janah”—“ Lal cannot change her fate of stones.”
By now, her spiritual insight had transcended the limitations of the physical world. She began wandering in search of inner truth, even discarding her clothes. She danced, sang, and roamed freely in bliss. She considered only those men to be real who feared God—and such men, she said, were rare. Hence, she felt no shame being naked before others. When she once spotted the great Sufi saint Syed Hamadani approaching, she tried to cover herself. Hamdani asked why she was ashamed now. Lal Ded replied, “O friend of God, until now, only women passed by. You are the first man with divine vision.”
On another occasion, she ran to a shopkeeper requesting clothes to cover herself, saying, “The saint who is coming recognizes me as I recognize him.” As Saint Hamadani arrived, she jumped into a nearby bakery’s tandoor. When the saint called out, “O Lalla, come out and see who is here,” she emerged clad in radiant, divine garments. This incident inspired a Kashmiri saying: “Aayi vaanas te gayi kandaras”—“She came to the grocer but went to the baker.”
Lal Ded had no children, a bond from which nature freed her. She herself said: .“Na pyaayas, na zaayas, na kheayam hend taney shonth”(Neither did I give birth nor partake in maternal food).
The hardships she faced in her household awakened in her a new vision of life. Her spiritual realizations blossomed into poetic expressions known as Vakhs, just like Kabir, who never used pen and paper. These verses were sung orally before being documented. Dr. Grierson, with the help of Pandit Mukund Ram Shastri, compiled 106 Vakhs, published in 1920 in Lalvakyaani by the Royal Asiatic Society, London. R.C. Temple further studied her sayings in The Word of Lalla, published by Cambridge University Press in 1924. Rajanak Bhaskaracharya translated 60 of her Vakhs into Sanskrit.
Many other scholars, such as Sarvanand Charagi, Anand Kaul Bamzai, Ramju Kalla, Jia Lal Kaul Jalali, Gopi Nath Raina, Prof. Jia Lal Kaul, R.K. Wanchoo, and Nand Lal Talib, have contributed significantly to preserving and translating her work. Sarvanand Charagi translated 100 Vakhs into Hindi under Kalam-e-Lalarifa, Anand Kaul Bamzai 75, and Ramju Kalla published 146 Vakhs in Amritvani. Renowned writer/translator Dr.Shiben Krishen Raina collected around 180 Vakhas and published them in a collection printed by Bhuvan Vani Trust Lucknow(1983)
Lal Ded’s Vakhs are mostly in free verse with rhythmic cadence. Her philosophical insights reflect influences of Shaivism, Vedanta, and Sufism. When she emerged, Islam had already entered Kashmir as a theological system. Amidst religious dogmatism and socio-political unrest, Lal Ded rose above sectarian divisions and voiced the universal truth in the language of the common people. Her mystic vision was deeply personal: “My guru whispered a secret—turn away from the outer and seek within. Since then, my soul has danced naked.”
She had attained a state beyond ego and duality. She saw no difference between self and other, between honor and insult. Her realization of the Self as Shiva was supreme:
“Let people insult or mock me—
I shall never harbor ill in my heart.
When my Shiva has showered grace,
Why should I fear what others think?”
Shaken by social contradictions, her inner being was stirred:
“I saw a wise man dying of hunger,
His body withered like autumn leaves.
I saw a fool beating for stealing food,
And my soul, disturbed, walked away.”
Her understanding of Advaita (non-dualism) matched that of Shankara. She found God not in temples or rituals but within herself:
“I searched for Him in the world—
Day and night, I wandered.
At last, I found Him in my own home—
And from that day, my true path began.”
She opposed religious hypocrisy and criticized both Hindus and Muslims who strayed from true piety. For Lal Ded, religion meant purity of heart.
“Your face is beautiful; your heart is like stone—
Where is the essence in that?
You read and write till your hands are sore—
But you have not removed the darkness within.”
Lal Ded’s poetry is a blend of philosophical depth, poetic beauty, and spiritual universality. Her expressions use metaphor, paradox, suggestion, and symbolic imagery rooted in everyday life. Most of her Vakhs evoke the tranquil Shanta rasa (aesthetic mood of peace).
Lal Ded’s language marks a milestone in Kashmiri literary history. Though some consider Shitikantha’s Mahanaya Prakash the first Kashmiri text, its language is far less Kashmiri than that of Lal Ded’s verses. Her language is Sanskrit-rooted but also contains Persian and Arabic elements. She used Sanskrit words in original or slightly modified forms: prakash, teerth, anugrah, karm, moorkh, manushya, shiv, .updesh., .geeta., .gyaan., etc. Persian-Arabic words include. sahib.,. dil., .jigar., .mushk., .gul., .bagh., .kalma., .shikar., etc.
There is no significant shrine, memorial, or temple dedicated to Lal Ded in Kashmir. Perhaps she transcended such earthly symbols. She came as a divine emissary and merged silently with the Infinite—beyond life and death:
“For me, birth and death are alike.
No one dies for me—
Nor shall I die for anyone.”.
Lal Ded ranks among the greatest spiritual luminaries of the world. She had attained enlightenment during her lifetime and entered the abode of God. For her, life held purpose and death lost its dread. She loved God wholeheartedly and found Him within herself.
Kashmir’s great Sufi saint Sheikh Noor-ud-din Wali, also known as Nund Rishi, offered the most fitting tribute to Lal Ded:
“That Lalla of Padmapore drank the nectar divine—
She was our incarnation.
O Lord! May I be blessed as she was!”
–SUBHAM–
TAGS- Lalleswari, Saint Lalla, Kashmir, Saivite, Hindu Post.
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
chandrasekara%20bharati.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
chandrasekara%20bharati.JPG)
Tamil and Vedas 
.JPG){kind=link}
.JPG){kind=link}
