New Discovery in Bihar: A university under a mound


Post No 864 Date: 24 February 2014

( India had many ancient universities such as Taxila (Thatchasheelam), Kancheepuram, Vikramasila and Nalanda. Now one more university is discovered in Bihar)

From The Indian Express 23 February 2014 & another magazine.

It was a useful mound, no doubt. A good vantage point where villagers occasionally relieved themselves. But who would have thought that deep beneath its golden brown earth would be stories of dynasties and empires that now suggest that this — Telhara, a village 33 km from the ruins of the more famous Nalanda University — could be ‘Tilas-akiya’ or ‘Tiladhak’, the place Chinese traveller Hiuen Tsang visited and wrote about during his travels through India in 7th century AD?

The Telhara project that started on December 26, 2009, has so far come across over 1,000 priceless finds from 30-odd trenches — seals and sealing, red sandstone, black stone or blue basalt statues of Buddha and several Hindu deities, miniature bronze and terracotta stupas and statues and figurines that go back to the Gupta (320-550 AD) and Pala (750-1174 AD) empires. But the 2.6-acre mound has now thrown up the most tantalising find yet — evidence of a three-storeyed structure, prayer hall and a platform to seat over 1,000 monks or students of Mahayana Buddhism.

In his book, The Antiquarian Remains in Bihar, historian D R Patil writes about Hiuen Tsang’s description of Telhara. “Hiuen Tsang describes Telhara or Tilas-akiya as containing a number of monasteries or viharas, about seven in number, accommodating about 1,000 monks studying in Mahayan. These buildings, he says, had courtyards, three-storeyed pavilions, towers, gates and were crowned by cupolas with hanging bells. The doors and windows, pillars and beams have bas relieves (sculptures in guilded copper). In the middle vihara is a statue of Tara Bodhisatva and to the right (is) one of Avlokiteshwar”.

(From top) A red sandstone sculpture and a monastery seal found from Telhara excavation site

It is said the mahavihara or university was built by one of the descendents of Magadha ruler Bimbisara. The monastery was decorated with copper and also had small copper bells that gently chimed in the breeze.

Atul Kumar Verma, director (archaeology) of the Bihar government’s Department of Art and Culture, says, “Since the excavations suggest that Telhara might have been a contemporary of Nalanda, it is quite possible that it was either an independent university for specialised education or that students graduating from Nalanda University would come here for specialised study.

In more recent times, it was A M Broadley, then magistrate of Nalanda, who in 1872 wrote about “Tilas-akiya” as a university and site of learning. British army officer and archaeologist Sir Alexander Cunningham, who visited the place between 1872 and 1878, wrote about inscriptions describing “Teliyadhak” as a place that had seven monasteries and which matched Hiuen Tsang’s account.


A statue of the 12-armed Avlokiteshwar Buddha found from a Tiladhak site is at the Indian Museum in Kolkata. Perhaps the best known Pala sculpture from Telhara is now in Rietberg Muzeum, Zurich.

Following matter is added from another newspaper.

“We have found the same monastery seal, which was found during the excavation carried out at the Nalanda University site. While we had discovered only two-three monastery seal then, we have found seven-eight similar seals this time. The monastery seals are made of terracotta and are in round shape. There is a wheel sign, flanked by two deer, on the seal also. The monastery seals, which we have found at Telhara, date back to thousand years and it is totally similar to the seals, which were found at the ruins of Nalanda University,” he added.

Burnt down by Muslim Army

The directorate has also got evidence that the varsity was equally popular in the Gupta period. “We have found sculptures made of red sandstone, which proves that the university was quite popular in the Gupta period. We have found pottery of different shapes and seals from the site of the Gupta period. There is a complete influence of the Gupta period in the strokes of writing, which we have found on the earthen pots. Another important finding is the 1ft layer of ash — something similar found from the Nalanda University site. It is believed that Nalanda University was set on fire by Turkish Muslim army under Bakhtiyar Khilji in 1193. We have got evidence that Telhara University was also burnt by Khilji on his way,” Verma said.



The recovery of over 100 terracotta seals and sealings from the Gupta and Pala periods provides strong evidence of this being a Buddhist university. Besides seals of the chakra flanked by two deers, other seals have inscription of Buddhist mantras. Seals of Gaj-Lakshmi and flying birds were also found. Some inscriptions that have not yet been deciphered would be sent to Mysore for deciphering.

Just above the ashen layer — said to be proof of Turkish general Bakhtiyar Khilji having destroyed the monastery — is the sanctum sanctorum of three Buddhist shrines, each measuring 3.15 square metres. A big platform, found just below this ashen layer, is said to have accommodated over 1,000 monks.


The excavation has so far revealed 11 cells of 4 square metres each. It is believed that these were faculty quarters. There is evidence of bricks from the Gupta and Pala periods.

The excavation revealed several broken pieces of small bells. Parts of molten copper also suggest that the monastery was well-decorated.

A stone inscription in Sanskrit (early Nagari script), probably written just before the destruction of the Tiladhak mahavihara, says, “He who tries to destroy this monastery is either a donkey or a bull”. Below the stone inscription are images of the two animals.

A miniature terracotta image of a fasting Buddha from the Pala period is a rare find. A six-foot-tall votive stupa from the Pala period suggests the prevalence of Buddhism.


Bone tools and pottery shards of Northern Black Polished Ware points to this being a settlement in the Mauryan period.


Among the over 15 stone sculptures found at the site are a red sandstone sculpture of Bodhisatva, Avlokiteshwar, Manjusri and the Buddha in his ‘earth witness’ mudra. A black stone statue of Buddha in abhay mudra (fearless mode) from the Pala period has been found. The red sandstone Bodhisatva sculpture is believed to be from the Gupta period. Some sculptures of Hindu deities such as Uma Maheshwar and Ganesh and Vishnu from the later Pala period were also found. The presence of a Yamantaka sculpture is evidence of Tantric Buddhism at the monastery.



பூமிக்கடியில் புதிய பல்கலைக் கழகம் கண்டு பிடிப்பு !


Post No 863 Date: 24 February 2014
இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் முதலிய பத்திரிக்கைகளில் வெளியான செய்திகளைத் தொகுத்து மொழிபெயர்த்துத் தருபவர் ச.சுவாமிநாதன்.

பீஹார் மாநிலத்தில் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உலகப் புகழ்பெற்ற நாளந்தா பல்கலைக்கழகம் இருந்தது. அதை 1193 ஆண்டில் பக்தியார் கில்ஜி என்ற முஸ்லீம் மன்னனின் படைகள் எரித்து அழித்துவிட்டன. அந்தப் பல்கலைக் கழகத்தின் நூலகம் மூன்று மாதங்களுக்கு எரிந்து சாம்பல் ஆகியது.. பல்லாயிரக் கணக்கான, புத்தமத, இந்துமத புத்த்கங்கள் அதில் எரிந்து சாம்பல் ஆயின. தற்போது அதற்கு சுமார் 35 கிலோமீட்டர் தொலைவில் வேறு ஒரு பலகலைக் கழகம் கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. தெலாரா என்ற ஊரில் உள்ள அந்த பல்கலைக்கழகத்தை சீன யாத்ரீகரான யுவாங் சுவாங் 1300 ஆண்டுகளுக்கு முன் தனது புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளர். இந்த புதிய இடத்திலும் ஒரு அடிக்கு சாம்பல் இருப்பதால் இதையும் முஸ்லீம் படைகளே கொளுத்தியிருக்க வேண்டும் என்று தொல்பொருட் துறை டைரக்டர் அதுல் குமார் வர்மா கூறினார்.


பீஹாரில் தெலாராவில் 2009 –ல் துவங்கிய அகழ்வாராய்ச்சி இப்போதுதான் ஒரு முழு உருவத்தை நமக்குக் காண்பித்துள்ளது. இதற்கு முன் இங்கு கிடைத்த ஒரு பெரிய புத்தர் சிலை சுவிட்சர்லாந்தில் சூரிச் நகர மியூசியத்தில் உள்ளது. மற்றொரு சிலை கல்கத்தா காட்சியகத்தில் இருக்கிறது.
மணல் மேடாக இந்த இடத்தை ஆராய வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுத்தவுடன் முறையான அகழ்வாராய்ச்சி நடந்தது.. இதுவரை 1000 அரும்பொருட்களைக் கண்டுபிடித்துள்ளனர். குப்தர் (கி.பி 330) காலம் துவங்கி பால மன்னர் (1170) காலம் வரை பல சின்னங்கள் கிடைத்தன.
இரண்டரை ஏக்கர் பரப்பளவுக்கு இந்த பல்கலைக்கழகம் பரவி இருந்தது. மூன்று மாடிக் கட்டிடம் சுமார் 1000 புத்த பிட்சுக்கள் படிக்க உதவியது. ஆசிரியர்களுக்கு என தனித் தனி அறைகள் இருந்தன. ஏழு பௌத்த மடாலயங்கள் இங்கே இருந்தன. அவர்கள் மஹாயான புத்தமதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.
மற்ற சுவையான விஷயங்கள்

1.யுவாங் சுவாங் என்ற சீன யாத்ரீகர் இந்த இடத்துக்கு வந்தபோது இது உயிர்த் துடிப்புடன் இளங்கியது. ஒரு பெரிய அவலோகிஸ்வரர் சிலையும் இருந்ததாக எழுதி இருக்கிறார். பெரிய தூண்களுக்கு அடியில் புடைப்புச் சிற்பங்கள் இருந்ததாகவும் அவை தாமிரத் தகட்டால் கவசம் போல அலங்கரிக்கப் பாட்டு இருந்ததாகவும் அவர் எழுதுகிறார்.

2. அவர் இந்த இடத்தை திலஸ் அகியா என்று குறிப்பிடுகிறார். ஒரு மடாலயம் முழுதும் தாமிரத் தகட்டால் போர்த்தப்பட்டிருந்த தையும் அவர் பார்த்திருக்கிறார்.

3. இந்த பலகலைக் கழகம் மகதப் பேரரசின் மன்னன் பிம்பிசாரனின் வழிவந்தவர்களால் நிறுவப்பட்டது.
4.நாளந்தா பலகலைக் கழகம் இருந்த காலத்திலேயே பக்கத்தில் தெலாரா பல்கலை.யும் இருப்பதைப் பார்க்கையில் இது உயர் படிப்புக் கல்விச் சாலை அல்லது, சிறப்புப் படிப்பு கல்விச்சாலையாக இருந்திருக்கலாம் என்றும் வர்மா கருதுகிறார். நாளந்தா பலகலைக் கழகத்தில் படித்தவர்கள் மேற்படிப்புக்கு இங்கு வந்திருபர்.

5.இங்கு முற்காலத்தில் கிடைத்த சிலைகள் கல்கத்தா மியூசியத்திலும் சுவிட்சர்லாந்து சூரிச் மியூசியத்திலும் உள்ளன.

6.சுட்ட மண்ணால் செய்யப்பட்ட 100 முத்திரைச் சிற்பங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன. ஒரு சக்கரத்துக்கு இருபுறமும் மான்கள் இருக்கும் முத்திரை, கஜ லெட்சுமி முத்திரை,, பறவைகள் முத்திரை முதலியன இதில் அடக்கம். இது புத்தமத பல்கலைக் கழகம் என்பது இவற்றில் இருந்து தெளிவாகிறது.

7.மூன்று புத்தமத விஹாரங்களும் நான்கு சதுர அடி பரப்புள்ள 11 ஆசிரியர் அறகளும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. இவை எல்லாம் சாம்பலுக்கு அடியில் இருந்ததால் பலகலைகழகம் தீக்கிரையாக்கப்பது தெரிகிறது.


8 தாமிர மணிகள் நிறைய கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. ஆகையால் மணிகளால் அலங்கரிக்கப் பட்டது தெரிகிறது.
9.இந்த பல்கலைக்கழகத்தை அழிப்பவர் ஒரு கழுதை அல்லாது மாடு என்று சம்ஸ்கிருத்தில் எழுதிய கல்வெட்டும் கிடைத்திருக்கிறது. படிக்கமுடியாத கல்வெட்டுகள் மைசூருக்கு அனுபபப்பட்டுளன.

10 மௌரியர் கால கலயங்கள், எலும்பாலான ஆயுதங்கள் தோண்டி எடுக்கப்பட்டுள்ளன.

11. பதினைந்து புத்தர் சிலைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன..


Paripādal : Suitable for Dance & Music

tamil puu parithal

Post No 862 Date: 24 February 2014

By Dr R Nagaswamy

Parpādal is a form poetry best suited as a musical composition mainly for dance along with another poetic form “Kali”. This is defined by “Tolkāppiyam ” in the chapter on “Ahattinai Iyal”, sutra 53.

According to the sutra, “the songs suited for enactment both in dance tradition and in worldly tradition ( Nātya dharmi and Loka dharmi) are to be either in Kali or Paripādal format, and this is applicable for Aham themes”. Naccinārkkiniyār, the commentator holds that these two formats ( Kali and Paripādal ) were meant for the five sub divisions of the Aham, ( Kuruncii, Mullai, Marutam, Neiḍal and Pālai) , may not come for other themes . They may be found in some rare instances in the “Kaikkilai” and “Peruntinai” songs which are also subdivisions of Aham. Kali format is confined to Aham themes but Pari pādal may be employed in songs on Gods and Aham themes. So the poems meant for “abhinaya” are found in songs of Kali and Parpādal form for Aham themes. This clearly indicates that all Kali songs are meant for dance.The other poetic formats like, Āciriyam, Venpā, and Vanci may be used for for both Aham and Puram themes.

There are two types of vocal accompaniment for dramatic enactment. One is prose dialogue and the other is vocal music. The first is generally delivered by the actor and the second is generally by background music. The first is generally worldly actions and the second includes both dance modes and worldly actions. The sutra here seems to be relating to the later especially with reference to the background of musical songs. This is evident from the usage in the sutra ” pādal cānra Pulaneri valakkam.” Pulaneri valakkam stands for abhinaya that relates both to visual and audio perceptions meaning dance traditions. ( dramatic art was a branch of dance tradition in ancient times.) So Pulaneri valakkam relates to both visual and vocal actions. Further this sutra says ” pādal cānra” meaning relating to music, in other words musically rendered actions. The sutra therefore relates to musical composition only and that too for dance recitals. In the sense Kali songs are exclusively suited for the five sub divisions of Aham and also for Kaikkilai and Peruntinai, for realizing Śringāra rasa. Paripādal is suited for Aham themes and can also be dedicated to praise of gods as prayer songs. However both the poetic formats are essentially musical compositions for dance -Nātaka valakku and Ulakiyal valakku.

This sutra would clearly demonstrate that both “Kalittokai” anthology and “Paripādal” anthology were dance compositions

Among the present Paripādal collections that have survived we have

5 songs on Vishnu,
9 songs on Murugan and the rest
8 are on Vaikai River.
The first 14 are therefore Devapāni songs falling under prayer songs and the rest are Aham poems on Śringāra.

The Vaikai songs nos 6, 7, 10′,11, 12, and 22 centre around dance accompanied by vocal and instrumental music like Yāz, flute, Mridangam , and Murasu or Mulavu forming a complete troupe of musicians for dance which indicate that they were meant to be danced. The other two poems on Vaikai also refer to dance or music but not with the whole troupe. Evidently all these Vaikai songs are clearly intended for dance. Further it is seen that even the other “Paripādal” poems, though are songs of prayers on gods especially the ones on Murugan, include Sringāra elements. These songs give at the beginning, and end praises of the god, his prowess, his grace etc. They introduce heroes, heroines, and public girls and their different amorous sports mainly with out mentioning the name of either the heroes or other women, in the spirit of Aham tradition and are essentially songs on “Kāmam” theme. So it is evident that the rules of Tolkāppiyam grammar have been followed by these surviving Paripādal songs.

It is well known that Kalittokai songs of sangam anthology were also meant for dance by the very first poems. These establish that the Sangam songs were connected with dance creations.

Dr R Nagaswamy has kindly permitted me to publish the above article. For more of his scholarly articles,
please visit

Recent Additions in

Wealth for world to go (Vol 30)
Porpū Vilaiyum nan Nādu
A king who performed two Velvis
Death is certain; so is rebirth
Don’t insult Brahmins
An analysis of ancient Tamil names
Vedic sacrifices performed by a Pāndya king

Tolkāppiyar on translation (Vol 29)
A Forest Dweller
சங்கப்புலவரின் துணிச்சல்
Ain-kurunuru; Five hundred small poems
தமிழில் முதற்பாட்டு
Praise of Veda by AvvaiyārKaḷa Vēḷvi

Sangam Literature
Srī Rudram – Śiva Śivā (Tamil Arts Vol 28)
Evidence on Dating Sangam Tamil Literature (Tamil Arts Vol 27)
Tamil Sangam (Tamil Arts Vol 27)
Kodunthirappalli (Palakkadu) Agraharam
Lakshmi Narayana Puram (Slide Show)
Brahma Deyam (New)
A Brahmadeya gift by Pāṇdya Arikesari (New)
Pandya Arikesari and Pandikkovai
(Related Article)Sakti Ratham –
A pilgrimage to a Dalit procession (Slideshow)
Dating Sri Bhagavata Puranam
Ernakulattu Appan temple,
Journal Vol 24
Learn Inscriptions
The Vedic Roots of Hindu Iconography
Mirror of Tamil and Sanskrit

ராம ராஜ்யம் -2

rama colorful

Post No 861 Date: 24 February 2014
ராமாயண வழிகாட்டி அத்தியாயம் 16

By ச.நாகராஜன்

ராமாயணத்தில் அயோத்யா காண்டத்தில் நூறாவது ஸர்க்கத்தில் ஸ்ரீ ராமர் பரதனை நோக்கிக் கேட்கும் கேள்விகள் பல. பொருள் பொதிந்த இவற்றுள் இன்னொரு ஸ்லோகத்தைப் பார்ப்போம்:-

தச பஞ்ச சதுர்வர்கான்சப்தவர்காஸ்ச தத்தவத: I

அஷ்டவர்க த்ரிவர்க ச வித்யாஸ்திஸ்ரஸ்ய ராகவ II

ராகவ – பரத! தச – பத்து பஞ்ச – ஐந்து சதுர்வர்கான் – நான்கு வர்க்கங்களையும் சப்தவர்கான் ச – ஏழு வர்க்கங்களையும் அஷ்டவர்கான் – எட்டு வர்க்கங்களையும் த்ரிவர்க ச – மூன்று வர்க்கங்களையும் திஸ்ர வித்யா ச – மூன்று வித்தைகளையும் தத்தவத – உள்ளபடி (ஆராய்ந்து அதற்கேற்றபடி நடந்து வருகிறாயா?)

இதில் பத்து, ஐந்து, நான்கு, மூன்றும் ஏழு, எட்டு வர்க்கம் என்ற எண்ணிக்கையால் ராமர் உரைப்பதை அவர் விளக்கவில்லை. சகல கலைகளையும் ராம, லக்ஷ்மண, பரத, சத்ருக்னர் ஆகிய நால்வரும் ஒரு சேரக் கற்றனர் என்பதால் எதிரிலிருக்கும் பரதனும் அதை அறிந்திருப்பான் என்பதை இதன் மூலம் நாம் தெரிந்துகொள்கிறோம்.

ராமர் கூறியதன் விளக்கத்தைப் பார்ப்போம்:-
பத்து என்று ராமர் குறிப்பிட்டது 1) வேட்டையாடுதல் 2) சூதாடல் 3) பகலில் தூங்குவது 4) வீண் பேச்சு 5) பெண்களின் சகவாசம் 6) குடி 7) நர்த்தனம் 8) பாட்டு 9) வாத்தியம் 10) தேசாடனம் ஆகியவற்றையே.

ஐந்து என்று குறிப்பிட்டது:- 1) பகைவரால் உண்டாகிய பகை 2) பொருளால் உண்டாகிய பகை 3) பெண்ணினால் உண்டாகிய் பகை 4) சொல்லால் உண்டாகிய பகை 5) குற்றத்தால் உண்டாகிய பகை.

நான்கு என்று குறிப்பிட்டது:- 1)சாம 2)தான 3)பேத 4) தண்டம்.

ஏழு என்று குறிப்பிட்டது:- 1) அரசன் 2) அமைச்சர் 3) நாடு 4) கோட்டை 5) பொருள் 6) சேனை 7) நட்பினர்.

எட்டு என்று குறிப்பிட்டது:- 1) கோள் உரைத்தல் 2) சாகசம் செய்தல் 3) வஞ்சனை 4) பிரணய கோபம் 5) பொறாமை 6) பொருளை இகழ்தல் 7) வன்மொழி கூறல் 8) கடும் தண்டனை தரல்

மூன்று என்று குறிப்பிட்டது :- 1) செய்யத் தகாத செயலில் முயலுதல் 2) செய்ய வேண்டிய செயல்களைச் செய்யாமல் இருத்தல் 3) செய்ய வேண்டிய காரியங்களைக் காலமில்லாத காலத்தில் செய்தல்.

மூன்று வித்தைகள் என்று குறிப்பிட்டது: – 1) சுருதி 2) பயிர் செய்தல், வியாபாரம் 3) நீதி சாஸ்திரம் ஆகியவை.

நூறாவது ஸர்க்கத்தில் 68வது ஸ்லோகமாக அமைகிறது இது. இதைத் தொடர்ந்து இன்னும் இரண்டு ஸ்லோகங்களையும் சேர்த்துப் பொருள் காண வேண்டும். அவற்றையும் அடுத்துப் பார்ப்போம்.

Reference to Brahmā in Puranānūru


Post No. 860 Date : 23 February 2014

by Dr.R.Nāgaswamy

A verse in Puranānūru collection of Tamil literature mentions Brahmā, the Creator. That Śiva and Vishnu were mentioned in Puram no 56 , is well known but that Brahmā is also well known in Sangam age is not so much appreciated. Puram verse number 194 sung by Pakkudukkai Nan ganiyār sang the verse which reads:-

ஓரில் நெய்தல் கறங்க ஓரில்
ஈர்ந்தண் முழவின் பாணி ததும்ப
புணர்ந்தோர் பூ அணிய பிரிந்தோர்
பைதல் உண் கண்பணி வார் புறைப்ப
படைத்தோன் மன்ற அப்பண்பிலாளன்
இன்னாது அம்ம இவ்வுலகம்
இனிய காண்க இதன் இயல்பு உணர்ந்தோரே

புற நானூறு 194 – பெரும் காஞ்சி’
பக்குடுக்கை நன்கணியார் பாடியது

According to the ancient commentator the word “padaippon” in the verse refers to the Four faced (Nānmukhan) which is undoubtedly a reference to Brahmā the creator. The commentary says, from one house emanates the sound of drum announcing the death of a person and from another house the sound of marriage drum announcing the marriage of a couple. From the later house rises the sweet smell of flower garlands worn by the newly married couple mating, while from the former house the eyes of women who lost their husband in death, shed torrential tears of sorrow. It is indeed the creation of that un cultured Brahmā who created such an awful nature. Cruel is this world. Those who understand the nature of this world should ponder and resort to acts that confer salvation.

This shows that the main import of the poem is not to pass any judgement on Brahmā but to say the nature has both good life and death side by side and there fore one should lead a virtuous life.

The Puranānūru verses are assigned to the beginning of the Current Era. This would show by the turn if the Current era the Tamil people were fully aware of the concept of Trinity of Hindu gods. We have already noted that the Sangam age people of Tamilnad were worshippers of Brahmā, Vishnu,Siva, Indra, Varuna,Subrahmanya and the other thirty three group of gods ( mupattu mukkodi devatās) seen in Pari padal, is sufficient to show the Society was Hindu in nature.

Any view propounded contrary to this is distorted, refutes the available facts and is a political gimmick, that deserves to be rejected. Please also note that this short poem of seven lines uses the following Sanskrit words like pāni, and ulakam showing the integration of the northern with the southern was complete.

Also please note the name of the poet who was a “gani” was in all probability a Jain” it is also known that the earliest known inscription in Tamilnadu assigned to first cent BCE refers to a gani as Kani. The phase of so called Tamil of pre Sanskritisation age does not exist. It can only be considered a deliberate twist of the mischievous.


I have used the picture from another source. Dr R Nagaswamy has given me permission to use his article.
For more articles please visit

16,000 பெண்களுடன் கிருஷ்ணன் !!


Post No. 859 Date 23 February 2014

கட்டுரையாளர்: லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண்: 859 தேதி 23 பிப்ரவரி 2014

‘’16.000 பெண்களுடன் கிருஷ்ணன் ஆடினான் என்பதை நம்புவோர், அவன் 16,000 பேருடன் ஒரே நேரத்தில் இருந்தான் என்று புராணங்கள் சொல்லுவதையும் நம்பத் தயாராக இருக்க வேண்டும். கிருஷ்ணன் செய்த மஹா அற்புதங்களையும் நம்ப வேண்டும். எனக்குப் இடித்த காமச் சேட்டைகளை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளுவேன். மற்றவற்றை ஒதுக்கிவிடுவேன் என்று கூறுவது உங்கள் அறியாமைக்கு விளக்குப் போட்டுக் காட்டியதாகி விடும். ‘’நூல் அளவே ஆகுமாம் நுண் அறிவு’’ என்றும், ‘’வெள்ளத்து அனையது மலர் நீட்டம், மாந்தர்தம் உள்ளத்து அனையது உயர்வு’’ என்ற வள்ளுவன் கூறிய சத்திய வாக்கினையும் நினைவிற் கொள்க’’.

நான் மதுரையில் சேதுபதி உயர்நிலைப் பள்ளிக்ககூட மாணவனாக இருந்த போது வடக்கு மாசிவீதியில் உள்ள எங்கள் வீட்டுக்கு மாதந்தோறும் அழகான கிறிஸ்தவப் பெண்கள் வந்து கதவைத் தட்டுவார்கள். கையில் பைபிளும் பல துண்டுப் பிரசுரங்களும் இருக்கும். மெதுவாகப் பேச்சுக் கொடுப்பார்கள். பிறகு கிருஷ்ணனைத் தாக்கத் துவங்குவார்கள். அவர் 16,000 பெண்களுடன் இருந்தது உங்களுக்குத் தெரியுமா? என்று. இதற்குள் என் அண்ணன் தம்பிகள் எல்லோரும் வாசலுக்கு வந்து விடுவார்கள்.

ஏசு பெருமான் 13 வயது முதல் 30 வயது வரை எங்கு இருந்தார் என்று பைபிள் கூறவில்லையே! அவர் இமய மலை காடுகளுக்கு வந்து உபநிஷதத்தைப் படித்துவிட்டு ஆட்டு இடையர்களுக்கு எவ்வளவு சொல்ல வேண்டுமோ அவ்வளவு சொன்னார். அது உங்களுக்குத் தெரியாதா என்று கேட்போம். விவாதம் சூடு பிடிக்கும்.

இதற்குள் மதுரை ஆதீனகர்த்தர் போட்ட துண்டுப் பிரசுரத்துடன் என் சகோதரர்கள் மற்ற கேள்விகளை எழுப்புவர். உலகம் 6000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தோன்றியது என்கிறீர்களே. அறிவியலுக்கு கொஞ்சமும் பொருந்தவில்லையே? கான்ஸ்டாண்டி நோபிளில் ஆயிரக் கணக்கான வகை பைபிள்களைப் போட்டு எரித்துவிட்டு மிச்சம் வைத்திருக்கும் ஒரே பைபிளிலும் ஏசுவின் இளமைக் காலத்தை அடியோடு மறைத்துவிட்டீர்களே? ஏசு பெருமான் சாகும் போது “ஏலி ஏலி லாமா சபக்தானி” (ஏ தேவனே! ஏ தேவனே! ஏன் என்னைக் கை விட்டீர்?) என்று கூக்குரல் எழுப்பியது ஏன்? என்று கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்க, நைஸாக நழுவி விடுவர் அந்தப் பெண்கள்!

இதெல்லாம் என்ன பழைய கதை? “உலகமே ஒன்று, ஒரே கடவுள், நமக்கு ஏன் வம்பு?” என்று பேசாமல் இருந்துவிடும் இந்துக்களும் உண்டு. அப்படிப் பேசாமல் இருக்கத்தான் எனக்கும் விருப்பம். ஆயினும் விட மாட்டேன் என்கிறார்களே!

வெண்டி டோனிகர் என்ற அமெரிக்க பெண்மணி இந்துமதம் பற்றி விஷம் கக்கி எழுதிய புத்தகம் சில வாரங்களாக பெரிய சர்ச்சையை உண்டாக்கி வருகிறது. ஆர்.எஸ்.எஸ்..காரர்கள் கோர்ட்டில் வழக்கு போட்டவுடன் ‘பெங்குவின்’ நிறுவனம் அந்தபுத்தகத்தை விலக்கிக் கொண்டுவிட்டது. வெண்டி டோனிகருக்கு “செக்ஸ்’ தவிர வேறு எதுவும் தெரியாது, சிவன், காளி, கிருஷ்ணன் எல்லாவற்றிலும் செக்ஸைக் காணும் ஒரு பெண்!

அதுமட்டுமல்ல. அண்மையில் ரஷ்யாவில் பகவத் கீதை ஒரு வன்முறைப் புத்தகம் என்று கோர்ட்டில் ஒரு வழக்கு நடந்தது. அதுவும் தள்ளுபடி ஆனது.


கோபியர் பற்றிய குறிப்பு சங்கத் தமிழ் இலக்கியத்தில்தான் முதலில் வருகிறது. பின்னர்தான் சம்ஸ்கிருத இலக்கியத்தில் வருகிறது!!

ஈயத்தைப் பார்த்து இளித்ததாம் பித்தளை!!!

இதைவிட போலந்தில் ஒரு சுவையான வழக்கு நடந்தது.. அதில் வழக்குப்போட்ட கிறிஸ்தவ பெண்ணே பதில் சொல்லாமல் திணறவே வழக்கு தள்ளுபடி ஆனது.

கிருஷ்ணன் 16,000 கோபியர் என்ற பெண்களைக் கல்யாணம் செய்தார். ஒழுக்கம் கெட்ட அவரைப் போய் இந்த ஹரே கிருஷ்ண இயக்கத்தினர் கும்பிடுவதால் இந்த இயக்கத்தைத் தடை செய்ய வேண்டும் என்று கிறிஸ்தவ கன்னிமார்கள் (நன்) வழக்கு தொடுத்தனர். உடனே இந்து தரப்பில் வாதாடிய வழக்குரைஞர், “ ஐயா, சகோதரி, கன்னிமார் / நன் ஆகப் பதவியேற்றபோது எடுத்த சத்திய வாக்குப் பிரமாணத்தை வழக்கு மன்றத்தில் உரத்த குரலில் மீண்டும் ஒரு முறை கூறச் சொல்லுங்கள்” என்றார். அந்தப் பெண் மறுத்துவிட்டார்.

வழக்கு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது.!!!!

கிறிஸ்தப் பெண்கள் ஏசுவைக் கல்யாணம் செய்துகொள்வதாக சத்தியப் பிரமாணம் (உறுதிமொழி) எடுத்து கன்னிமார் ஆவர்.

கிருஷ்ணனுக்கு 16,000 பேர்தான் மனைவியர். இவர்கள் வணங்கும் ஏசுவுக்கோ மில்லியன் கணக்கில் மனைவிமார்கள் என்று இந்து தரப்பு வழக்கு அறிஞர் பேசி முத்தாய்ப்பு வைத்தார்!!!

இந்த கோபியர் விஷயம் ஓயவே மாட்டேன் என்கிறது. சுவாமி விவேகாநந்தர் 125 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இதைப்பற்றி ஆக்ரோஷமான சொற்பொழிவு ஆற்றியுள்ளார். அதைத் தனியாகத் தருகிறேன். “ முட்டாள்களே, இந்தப் புனிதமான பக்தியைப் புரிந்துகொள்ள முதலில் உள்ளம் புனிதமாக வேண்டும்” என்று சாடுகிறார்.

ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் கோபியரின் பக்தி பற்றி சில கதைகளும் உவமைகளும் தருகிறார். அதையும் தனியாகத் தருகிறேன். இப்போது ஒரே ஒரு குறிப்பை மற்றும் படியுங்கள்:

Radha Krishna Ras Leela Images -04

ஸ்ரீ சித்பவானந்த சுவாமிகள் எழுதுகிறார்:

பூர்ணாவதாரமாகிய கிருஷ்ணனுடைய விளையாட்டுகளை உள்ளபடி அறிந்து கொள்கிறவர்கள் கடவுள் தத்துவத்தையே அறிபவர் ஆகின்றனர். கிருஷ்ணனுடைய ஒவ்வொரு செயலும் தர்மத்துக்கு விளக்கமாகிறது. அவன் ஆற்றிய வினைகள் எல்லாம் அறச்செயலகள் ஆகின்றன. தர்மத்துக்கு அன்னியமான செயலை அவன் ஒரு தடவையிலாவது மறந்தும் செய்தது கிடையாது. அவைகளுள் சிலவற்றை ஈண்டு ஆரய்ச்சிக்கு எடுத்துக் கொள்வது அவசியமாகிறது.

அவன் சிறு பிள்ளையாய் இருந்தபொழுது கோபியர்களுக்கு முன் எச்சரிக்கை செய்துவிட்டு வெண்ணெயைத் திருடி மற்ற சிறுவர்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்துவந்தான். அக் காலத்தில் செல்வத்தின் சின்னமாய் இருந்தது வெண்ணெய். செல்வத்தைத் தேடிப் பிறர்க்குப் பயன்படாது அடைத்து வைத்துவிட்டால் தெய்வச் செயலானது அந்தச் செல்வத்தைத் திருப்பி எடுத்துக் கொள்கிறது. இது காலமெல்லாம் நிகழ்கின்ற நிகழ்ச்சி. இவ்வுண்மையை கிருஷ்ணன் தனது விளையாட்டின் மூலம் விளக்கினான்.

அவன் சுமார் ஏழு வயது சிறுவனாய் இருந்தபொழுது யமுனையில் நீராடிக் கொண்டிருந்த கோபியர்களுடைய ஆடைகளை எல்லாம் ஒரு மரத்தின் மீது கொண்டுபோய் வைத்துவிட்டான். அவர்கள் நதியிலிருந்து வெளியே வந்து கேட்டால் துணிகளைத் திருப்பித் தருவதாகத் தெரிவித்தான். அவன் ஏன் இப்படிச் செய்தான் என்பது பலருக்கு விளங்குவதில்லை. தங்களுக்குத் தூய பக்தியைத் தந்தருள வேண்டும் என்று கோபியர்கள் கிருஷ்ணனிடம் வேண்டினார்கள் அதற்கு அவர்களுக்கு இன்னும் பரிபக்குவம் வரவில்லை என்று கிருஷ்ணன் சொன்னான்.

யாரிடத்தில் உடலைப் பற்றிய உணர்ச்சி இருக்கிறதோ அவருக்கு பராபக்தி உருஎடுக்காது.. சிறு குழந்தைக்கு உடலைப் பற்றிய உணர்ச்சி இல்லை. ஆண், பெண் என்ற வேற்றுமை இல்லை. நிர்வாணமாக உலவுவதில் சிறு குழந்தைகளுக்குச் சிறிதும் சங்கோஜம் இல்லை. முதியவர்களுள் யாருக்கு உடலைப் பற்றிய உணர்வு தானாக அகன்று போகிறதோ அவர்களுக்கு பராபக்தி உடனே வருகிறது.

These are not revealed unto the wise and learned but unto the babes—

வெறும் வாச ஞானம் பெற்றுள்ள பண்டிதர்களுக்கு விளங்காத பரமார்த்திகப் பேருண்மைகள் சிறு குழந்தைகளுக்கு விளங்குகின்றன என்று ஏசுநாதர் புகட்டிய கோட்பாட்டுக்கு விளக்கமாக கிருஷ்ணனுடைய செயல் வந்தமைகிறது. கிருஷ்ணன் பல்லாயிரம் கோபியர்களுக்கு நாதன் என்கின்ற உண்மை எல்லோருக்கும் புலப்படுவதில்லை. உயிர்கள் அனைத்துக்கும் கடவுளே கணவன் என்கின்ற கோட்பாட்டைக் கிருஷ்ணன் எட்டு வயதுச் சிறுவனாக இருந்தபோதே விளக்கிக் காட்டினான்.


பூரண அவதாரமாகிய இந்தக் கிருஷ்ணனைப் பற்றி ஓயாது துஷ்பிரசாரம் செய்வது கிருஸ்தவ மதப் பிரசார அலுவலாய் இருந்து வருகிறது. அவன் தூர்த்தன் என்றும், திருடன் என்றும், ஒழுங்கு தவறியவன் என்றும் மேடைகளில் அவர்கள் பிரசங்கம் பண்ணுவதுண்டு. அத்தகையவனை கடவுள் என்று வணங்குகின்ற மஹாபாவத்தை ஹிந்துக்கள் செய்துவருகிறார்கள் என்றும் அவர்கள் போதிக்கிறார்கள்.

கிருஷ்ணனை மதிப்பிடுதல் மூலம் சமயத்துறையில் தங்களுடைய அறிவுத் திறன் எவ்வளவு தூரம் பரிபாகம் அடைந்திருக்கிறது என்பதையே இத்தகைய மதப் பிரசாரகர்கள் விளம்பரம் பண்ணுகிறார்கள். இவை போன்ற எண்ணிறந்த அவதூறுகளை அமைதியாகக் கேட்டுவிட்டுப் போவது ஹிந்துக்களுடைய இயல்பு.”

—-பக்கம் 37—40, ஹிந்து மதமும் கிறிஸ்தவ மதமும், ராமகிருஷ்ண தபோவனம், திருப்பராய்த்ததுறை- 639 115, வெளியீடு ஆண்டு 1995

1995ல் எட்டாம் பதிப்பாக சுவாமி சித்பவானந்தர் இதை வெளியிட்டு இருக்கிறார். இப்போது அமெரிக்கப் பெண்மணி வெண்டி டோனிகர் எழுதிய புத்தகமும், ரஷ்யா, போலந்து ஆகிய நாடுகளில் கிருஷ்ண பரமாத்மா மீது வழக்கு போட்டதும் இன்னும் நிலைமை மாற வில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. இன்னும் சொல்லப் போனால் 125 ஆண்டுகளுக்கு முன் விவேகாநந்தரும் இதே தலைப்பில் பேசி வெளிநாட்டுக்காரர்களிச் சாடி இருக்கிறார். அதைத் தனியே காண்போம்.


வேத நூல் பழிக்கும் வெளித்திசை மிலேச்சர்
பாதமும் பொறுப்பளோ பாரத தேவி— என்று இவர்களைப் பார்த்த்துச் சீறினான் பாரதி.
நாமும் சீற வேண்டாமா?

Socrates’ Meeting with a Hindu Saint

big socrates

Compiled by London Swaminathan

Post No. 858 Date 22nd February 2014

My compilation below mentions several Greek scholars. Who are they?

Socrates (499- 399 BC) Greek Philosopher
Plato (427-347 BC) Philosopher and Student of Socrates
Glaucon (445- 400 BC) Plato’s older brother & Philosopher
Xenophon(430- 354 BC) Greek Historian
Eusubius (263-339 AD) Roman historian
Aristoxenus (Around 335 BC) Greek Philosopher

Socrates and superstition

Xenophon says that Socrates was frequently seen sacrificing at home and on the public altars of the city (memorabilia 1-1-2)
According to Plato, the last words of Socrates were: ‘Crito, I owe a cock to Asclepius; will you remember to pay the debt?’ (Plato 118)
Source: Dr S Radhakrishnan’s Introduction to The Dhammapada.

Socrates Meeting with a Hindu Saint

A passage in Eusebius relates an encounter between Socrates and a Hindu Sage. The passage runs: Aristoxenus, the musician tells the following story about the Indians. One of these men met Socrates at Athens, and asked him what was the scope of his philosophy. ‘An inquiry into the human phenomena’ replied Socrates. At this the Indian burst out laughing. ‘How can a man inquire into the human phenomena’, he said, when he is ignorant of divine ones?”

The Greek ideal, echoed in western philosophies, is:”Man know thyself!”. A Hindu would say, “Man Know thyself”. The dictum Descartes: ‘I think therefore I am”, is not philosophically valid. The reasoning faculties cannot shed light on man’s ultimate Being. The human mind, like transitory world that it cognizes, is in perpetual flux and can yield no finalities in tellectual satisfaction is not the highest goal. The seeker of god is the real lover of Vidya, unchangeable truth; all else is avidya, relative knowledge.

Source: Page 367, Autobiography of a Yogi by Paramahansa Yogananda

Socrates was a Vegetarian!

The quote, “As long as there are slaughterhouses, there will be battlefields” penned by Leo Tolstoy, is reinforced by another great mind in human history. Socrates was a vegetarian who taught that virtue was based on knowledge. He was indicted for impiety, as well as the corruption of youth and was condemned to death. He refused to flee and died by drinking hemlock in 399 BC.

This excerpt from Plato’s “Republic”, who was a pupil of Socrates and one of the only 2 sources we can look to for his actual teachings, is in line with Tolstoy’s argument. It is simple dialogue between Socrates and Gloucon:

Socrates: Would this habit of eating animals not require that we slaughter animals that we knew as individuals, and in whose eyes we could gaze and see ourselves reflected, only a few hours before our meal?
Glaucon: This habit would require that of us.
Socrates: Wouldn’t this [knowledge of our role in turning a being into a thing] hinder us in achieving happiness?
Glaucon: It could so hinder us in our quest for happiness.
Socrates: And, if we pursue this way of living, will we not have need to visit the doctor more often?
Glaucon: We would have such need.

Socrates: If we pursue our habit of eating animals, and if our neighbor follows a similar path, will we not have need to go to war against our neighbor to secure greater pasturage, because ours will not be enough to sustain us, and our neighbor will have a similar need to wage war on us for the same reason?
Glaucon: We would be so compelled.
Socrates: Would not these facts prevent us from achieving happiness, and therefore the conditions necessary to the building of a just society, if we pursue a desire to eat animals?
Glaucon: Yes, they would so prevent us.

Source : AELLA Website for vegetarianism


I have already published seven articles in this blog emphasizing the strong connection between India and Greece. The articles are about Alexander’s encounter with naked Hindu saints, Delphi oracles and Tamil fortune tellers, Drinking poison: Shiva Socrates and Valluvar, Know thyself in Pyramids, Tirumular and Socrates, Greek – Tamil connection, Imaginary 60 second interview with Socrates etc.

Pictures are taken from different sources. Thanks.

எதற்கு எது அழகு?


சம்ஸ்கிருத செல்வம் — அத்தியாயம் 31

Post No 857 Date 22nd February 2014

கவிஞர் அழகற்ற குயிலையும் அவலட்சணமான மனிதன் ஒருவனையும், ஒரு பெண்ணையும்., ஒரு தவ யோகியையும் பார்த்தார். இவர்கள் அனைவரையும் அனைவரும் போற்றிப் புகழ்ந்தவுடன் அவருக்கு எதற்கு எது அழகு, ஏன் அப்படிப் புகழ்கின்றனர் என்பது புரிந்து விட்டது; கூடவே ஒரு நல்ல பாடலும் பிறந்து விட்டது!

குயிலுக்குக் குரல் அழகு
பெண்ணுக்கு கற்பு அழகு
அவலட்சணமானவனுக்கு கல்வி அழகு
தபஸ்விக்கு பொறை அழகு

கோகிலானாம் ஸ்வரோ ரூபம் நாரிக்யம் பதிவ்ரதம் I
வித்யா ரூபம் க்ரூபாணாம் க்ஷமா ரூபம் தபஸ்வினாம் II

கோகிலானாம் ஸ்வரோ ரூபம் – குயிலுக்கு அதன் கூவல் அழகு
நாரிக்யம் பதிவ்ரதம் – பெண்ணுக்கு பதிவிரதம் மேன்மை
வித்யா ரூபம் க்ரூபாணாம் – குரூபமாய் இருந்தாலும் கல்வி அவனுக்கு அழகு
க்ஷமா ரூபம் தபஸ்வினாம் – தவம் புரிவோருக்கோ பொறை அல்லது மன்னித்தல் அழகு

இது சுபாஷித ரத்னாகர பாண்டாகாரத்தில் தொகுக்கப் பட்டுள்ள பாடல்!

எது எதை எப்படிப் பாதுகாக்க வேண்டும்?

சத்யேன தர்மா – சத்தியத்தால் தர்மத்தை ரக்ஷிக்க வேண்டும்
யோகேன வித்யா – பயிற்சியால் கல்வியை ரக்ஷிக்க வேண்டும்
ம்ருஜயா ரூபம் – சுத்தப் படுத்துவதால் அழகை ரக்ஷிக்க வேண்டும்
(உடல் நலம் பேணுதல் வேண்டும்)
வ்ருத்தேன குலம் – ஒழுக்கமான நன்னடத்தையால் குடும்பத்தை ரக்ஷிக்க வேண்டும்.

சத்யேன ரக்ஷதே தர்மோ வித்யா யோகேன ரக்ஷயதே I
ம்ருஜயா ரக்ஷதே ரூபம் குலம் வ்ருத்தேன ரக்ஷயதே II

அழகான சொற்களால் அற்புதமான கருத்து வலிமை பெறுகிறது! இது மஹாபாரதத்தில் விதுர நீதியில் வரும் பாடல்.

யாருக்கு எது எதிரி?

எந்தக் காரணத்தால் எது அழிகிறது என்பதையும் பார்க்கலாம்:

ஸ்ரீ – ரூபம் – பெண் அழகால் அழிகிறாள்

ப்ராஹ்மணன் –ராஜசேவா – பிராம்மணன் அரசனுக்குச் சேவை செய்யப் போவதால் அழிகிறான்

காவா- தூர ப்ராசேரேண – பசுக்கள் தூரத்தில் உள்ள மேய்ச்சல் நிலத்திற்குச் செல்வதால் அழிகின்றன.

ஹிரண்யம் – லோபலிப்ஸா – தங்கம் பேராசையால் அழிகிறது.

ஸ்தீரி வினஷ்யதி ரூபேண ப்ராஹ்மணோ ராஜசேவா I
காவோ தூரப்ரசாரேண ஹிரண்யம் லோபலிப்ஸயா II

ஸ்தீரி (வினஷ்யதி) ரூபேண –பெண் அழிவது அழகாலே
ப்ராஹ்மணோ வினஷ்யதி ராஜசேவா – ப்ராம்மணன் அழிவது ராஜசேவையால்
காவோ (தூரப்ரசாரேண) வினஷ்யதி –பசு அழிவது வெகு தூரத்தில் மேய்ச்சலுக்குச் செல்வதால்
ஹிரண்யம் (வினஷ்யதி) லோபலிப்ஸயா – தங்கம் அழிவது பேராசையால்.

இதுவும் சுபாஷித ரத்னாகர பாண்டாகாரத்தில் இடம் பெறும் பாடல். தான்!

எது யாருக்கு அழகு என்பது பற்றியும், பாதுகாப்பது பற்றியும், எதனால் எது அழிகிறது என்பதையும் அமுதச் சொற்களால் தெரிந்து கொண்டோம்.



Three Questions to Gandhiji

gandhi rattai

Compiled by london swaminathan
Post No. 856 Date 21st February 2014

Dr S Radhakrishnan, Philosopher and Ex President of India, sent three questions to a group of people in the 1930s. Mohandas Karamchand Gandhi (Mahatma Gandhi) sent the following reply:

M.K. Gandhi
I have been asked by Sri S .Radhakrishnan to answer the following three questions:

(1) What is your religion?

(2) How are you led to it?

(3) What is its bearing on social life?

1.My religion is Hinduism which, for me, is Religion of humanity and includes the best of all the religions known to me.

2.I take it that the present tense in the second question is purposely used instead of the past. I am being led to my religion through Truth and Non Violence i.e. love in the broadest sense. I often describe my religion as Religion of Truth. Of late instead of saying God is Truth I have been saying Truth is God, in order more fully to define my religion. I used, at one time, to know by heart the thousand names of God which a booklet in Hinduism gives in verse form and which perhaps tens of thousands recite every morning. But nowadays nothing so completely describes my God as Truth. Denial of God we have known. Denial of Truth we have not known. The most ignorant among mankind have some truth in them. We are all sparks of Truth. The sum total of these sparks is indescribable, as-yet-unknown- Truth, which is God. I am being daily led nearer to It by constant prayer.

gandhi train

3.The bearing of this religion on social life is, or has to be, seen in one’s daily social contact. To be true to such religion one has to lose oneself in continuous and continuing service of all life. Realisation of Truth is impossible without complete merging of oneself in, and identification with, this limitless ocean of life. Hence, for me, there is no escape from social service, there is no happiness on earth, beyond or apart from it. Social service here must be taken to include every department of life in this scheme there is nothing low, nothing high. For , all is one, though we seem to be many.
Source: Contemporary Indian Philosophy, Edited by Radhakrishnan and J H Muirhead, George Allen & Unwin Ltd, Museum Street, London, 1936

( The Thousand Names of God mentioned by Gandhiji is Vishnu Sahasranamam: )

திருவிளையாடல் புராணம் உண்மையே!

tv sirpam2

Part 1 of Thiru Vilaiyadal Puranam by s. swaminathan

எழுதியவர் : லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண் 855 தேதி 21 February 2014

பெரும்பற்றப்புலியூரார் (13 ஆம் நூற்றாண்டு) என்ற கவிஞரும் அவருக்குப்பின் வந்த பரஞ்சோதி முனிவர் (17 ஆம் நூற்றாண்டு) என்ற கவிஞரும் இரண்டு திருவிளையாடல் புராணங்களை எழுதினர். இவைகளை ஹாலாஸ்ய மஹாத்மியம் என்றும் சிவ லீலா வர்ணம் என்றும் சம்ஸ்கிருதத்தில் வேறு இரு வடமொழிக் கவிஞர்கள் மொழிபெயர்த்தனர். இது மதுரையில் சிவபெருமான் நடத்திய 64 லீலைகளை புரணக் கதை ரூபத்தில் வருணிக்கின்றன. இதில் பல பாண்டிய மன்னர்களின் பெயர்கள் வருகின்றன. அவை எல்லாம் வடமொழிப் பெயர்களாக இருப்பதாலும் அந்தப் பெயர்களில் கல்வெட்டுகள் கிடைக்காததாலும் இது உண்மை வரலாறா? கட்டுக கதையா? என்று ஐயப்பாடு நிலவி வந்தது. ஆனால் இது உண்மை வரலாறு என்பதற்கு இலக்கியச் சான்றுகள் இருக்கின்றன.

பாண்டியர் செப்பேடுகளிலும் சிலப்பதிகாரம், கல்லாடம் போன்ற நூல்களிலும் திருவிளையாடல் நிகழ்ச்சிகள் (குறிப்பிட்ட மன்னர்களின் பெயர்கள் இல்லாமல்) குரிப்பிடப்படுவதால் இவை 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே பிரபலமாகிவிட்டதை அறிய முடிகிறது.

மதுரைக்கு வந்த திரு ஞான சம்பந்தர் பல அற்புதங்களைப் புரிந்து கூன் பாண்டியனை நின்ற சீர் நெடுமாறனாக்கியது தேவாரப் பாடல்களாலும் உறுதி செய்யப்படுகிறது. மதுரையிலும் மதுரையைச் சுற்றிலும் ஊர்ப்பெயர்கள் திருவிளையாடல் நிகழ்ச்சிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இவையெல்லாம் பொய்க் கதைகளால் உருவாக முடியாது. அப்படி உருவானாலும் காலத்தைக் கடந்து நிற்கமுடியாது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக தமிழன் செய்த தவப் பயன் அப்பர் பாடிய தேவாரப் பாடல்களாகும். தருமி, பொற்கிழி வாங்கிய வரலாறும், நரியைப் பரியாக்கிய வரலாறும் அப்பரின் தேவாரப் பாடல்களில் வருகிறது.
tv sirpam3

Picture of Tiruvilayadal from Madurai Sri Meenakshi Temple.

திருவிளையாடல் புராணமென்ற திரைப்படம் சிவாஜி கணேசனின் சிறந்த நடிப்பால் பெரிய வெற்றி அடைந்தது. அதிலுள்ள அருமையான வசனங்களும் ஏ.பி நாகராஜனின் டைரக்சனும் மேலும் மெருகூட்டின. இதிலுள்ள கதைகளுக்கு மதுரையில் ஏராளமான ஆதாரங்கள் உள்ளன. அன்னக் குழி மண்டபம், மேங்காட்டுப் பொட்டல் (மெய் காட்டிய), கால் மாறிய நடராஜர் உள்ள வெள்ளியம்பலம், புட்டுத் தோப்பு — இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இந்தக் கட்டுரையாளர் 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மதுரையில் வசித்ததால் ஆண்டு முழுதும் நடக்கும் திருவிளையாடல் திருவிழாக்களை நேரில் கண்டு ரசித்ததுண்டு.

வளையல் விற்ற திருநாளன்று வளையல் கொடுப்பார்கள். புட்டுத் திருவிழா அன்று புட்டு கிடைக்கும். நரியைப் பரியாக்கிய திருநாளன்று உண்மையான நரியைக் கொண்டுவருவார்கள். அதைப் பார்க்க கூட்டமாகச் செல்வோம். திக்கு விஜயம் அன்று மீனாட்சியும் சிவனும் நான்கு திக்குக்கும் பல்லக்கில் ஓட்டம் ஓட்டமாகச் செல்வார்கள். பல்லக்குகள் பின்னால் நாங்களும் ஓடுவோம். இவை எல்லாம் இப்பொழுது கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து கொண்டும் மாறிக் கொண்டும் வருகின்றன. கால வெள்ளத்தை யாரால் தடுக்க முடியும்?

ther sirpangkal from potramarai

Wooden sculptures from the chariot (Ther); from Potramarai book.

இந்தப் புராணத்தில் கூறப்படும் பாண்டிய மன்னர்கள் உண்மையிலேயே மதுரையை அரசாண்டார்கள் என்றால் அது எந்தக் காலத்தில் என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இரண்டு திருவிளையாடல் புராணங்களுக்கும் சிறிது வேறுபாடு இருந்தாலும் பரஞ்சோதி முனிவரின் புராணமே மிகவும் பிரபலமானது. அதிலுள்ள நிகழ்ச்சிகளின் வரிசையும் மன்னர்களின் வரிசையும் உண்மையா என்று தெரியாது. ஆயினும் அதில் வரும் மாடக் கூடல், தாமரை வடிவில் அமைந்த நகரின் நடுவில் கோவில் இருந்தது ஆகிய செய்திகள் கலித்தொகை, பரிபாடல் ஆகிய சங்க இலக்கிய நூல்களில் இருக்கின்றன.

மதுரையுடன் தமிழ் மொழிக்குள்ள தொடர்பும் ஐம்பது சங்கப் புலவர்களால் தெரிய வருகிறது. மேலும் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு நூலான கல்லாடத்தில் 30க்கும் மேலான லீலைகள் வருகின்றன. இந்த லீலைகள் சார சமுச்சயம் என்ற வடமொழி நூலைத் தழுவி எழுதப்பட்டது. ஆக இவை அனைத்தும் கட்டாயம் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுக்கு முன்னர் நடந்தது தெரிகிறது. மேலும் களப்பிரர் ஆட்சிக்குப்பின் வந்த பாண்டிய மன்னர்களின் வரலாறு ஆறாம் நூற்றாண்டில் இருந்து வரிசையாக கல்வெட்டு, செப்பேட்டு ஆதாரங்களுடன் கிடைத்துவிட்டதால் அதற்கு முன் தான் இவை நடந்திருக்க முடியும்.

மீனாட்சி ஆட்சி எப்போது நடந்தது?

மீனாட்சி பற்றிய மறைமுகக் குறிப்பு கிரேக்க தூதரான மெகஸ்தனீஸ் (கி.மு. 330-290) எழுதிய இண்டிகா என்ற நூலில் இருந்து கிடைக்கிறது. பண்டேயா என்ற தெற்கத்திய தேசத்தை ஒரு பெண் அரசி ஆண்டதாக அவன் எழுதியுள்ளான். ஆக குறைந்தது 2300 ஆண்டுகளுக்கு முன் மீனாட்சி ஆட்சி புரிந்தது இதில் இருந்து தெரிகிறது. ஆக மலயத்துவஜ பாண்டியன் கி.மு நாலாம் நூற்றாண்டில் ஆண்டிருக்க வேண்டும். இதை மஹாவம்சமும் அதரிக்கிறது. இலங்கையில் வந்து இறங்கிய ஒரிஸ்ஸா மன்னன் விஜயனுக்கு ராஜ வம்ச பெண்கள் இலங்கையில் இல்லாததால் அவனுக்கும் அவனது அமைச்சர்களுக்கும் பெண் கொடுத்து உதவியது பாண்டிய நாடே! இது நடந்தது கி.மு 543 வாக்கில்( காண்க: மஹா வம்சம்)

மதுரையை அரசாண்ட மீனாட்சியும் வடக்கத்திய தொடர்புடைய பெண்மணியாக இருக்கக்கூடும். மலத்துவஜனின் மனைவியான காஞ்சன மாலா (மீனாட்சியின் தாய்) சூரிய குல வேந்தன் சூரசேனனின் மகள். சூரிய குலம் என்பது சோழ தேசத்தைக் குறித்தாலும் கூட, அவர்களும் வடக்கத்திய மன்னர்களே என்பதை “சோழர்கள் தமிழர்களா?” என்ற கட்டுரையில் எழுதிவிட்டேன். மேலும் பாண்டியர்—பாண்டவர் தொடர்புக்கும் சில ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன. ஆகையால் மெகஸ்தனீஸ் சொல்லுவது உண்மையே என்பது இதிலிருந்து தெளிவாகிறது.

இதை எல்லாம் ராமயாணம், மஹா பாரதம், காத்யாயனர் (கி.மு நாலாம் நூற்றாண்டு) நூல், கவுடில்யரின் அர்த்தசாஸ்திரம், அசோகர் கல்வெட்டுகள், மதுரையைச் சுற்றியுள்ள பிராமி கல்வெட்டுகள், காளிதாசரின் ரகுவம்சம் ஆகியன உறுதிப் படுத்துகின்றன.

ther sirpangkal from potramarai3

தருமி பொற்கிழி கதை

நன் பாட்டுப் புலவனாய்ச் சங்கமேறி
நற்கனகக் கிழி தருமிக்கு அருளினோன் காண்
– திருப்புத்தூர் தாண்டகம், அப்பர் தேவாரம்

திருவிளையாடல் சினிமாவில் மிகவும் மறக்க முடியாத லீலை நாகேஷும் சிவாஜியும் சேர்ந்து நடித்த தருமி பொற்கிழி கதையாகும். இதை அப்பர் பெருமான் தன் பாட்டில் கூறுவதும் சிவன் எழுதிக் கொடுத்த பாட்டு குறுந்தொகை என்னும் சங்க நூலில் இருப்பதும் இதன் காலத்தை ஓரளவுக்குக் காட்டிவிடுகிறது. அப்பரின் காலம் மஹேந்திர பல்லவனின் காலம் (கி.பி 600- 630). ஆக கி. பி. 600-க்கு முன்னர்தான் தருமி கதை நடந்திருக்க வேண்டும். சங்க இலக்கியம் முழுதும் கி.பி.300க்கு முன் எழுதப்பட்டதாக பொதுவான கருத்து இருப்பதால் சிவன் எழுதிய கொங்குதேர் வாழ்க்கை கவிதையும் அப்போதுதான் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆக, தருமி கதையின் காலத்தை கி.பி.மூன்றாம் நூற்றாண்டில் அல்லது அதற்கு முன் வைக்கலாம்.

நரி—பரி லீலையும் அப்பர் தேவாரத்தில் வருகிறது.

நரியைக் குதிரை செய்வானும் நரகரைத் தேவு செய்வானும்
விரதங் கொண்டு ஆடவல்லானும் விச்சின்றி நாறு செய்வானும்
முரசு அதிர்ந்து ஆனை முன் ஓட முன் பணிந்து அன்பர்கள் ஏத்த
அரவு அரைச்சாத்தி நின்றானும் ஆரூர் அமர்ந்த அம்மானே
–(4-33 அப்பர் தேவாரம்,திருவாரூர் பதிகம்)

மாணிக்க வாசகர் காலம் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு அல்ல என்பதற்கு நரி பரியாக்கிய குறிப்பு உதவுகிறது. நரியைப் பரியாக்கிய நிகழ்ச்சியையும் அப்பர் தேவாரத்தில் காண்கிறோம். ஆக, மாணிக்கவாசகரும் அப்பர், சம்பந்தர் காலத்துக்கு முந்தையவரே. (இதற்கு மேலும் பல ஆதாரங்கள் உண்டு. அதைத் தனியாக எழுதுவேன்).

தருமி காலத்தில் அரசாண்ட மன்னன் செண்பக பாண்டியன். அவன் தான் கூந்தலுக்கு இயற்கை மணம் உண்டா என்று ஆராய, அது பெரிய மோதலில் முடிந்தது. அதில் நக்கீரரும் சம்பந்தப் பட்டிருப்பதால் கட்டாயம் முதல் மூன்று நூற்றாண்டுக்குள்தான் நடந்திருக்க வேண்டும். தருமி சம்பவத்தைத் தெள்ளத் தெளிவாக அப்பர் குறிப்பிடுவதால் மஹேந்திர பல்லவன் காலத்துக்கு ஓரிரு நூற்றாண்டுகள் முன்னர்தான் இது நடந்திருக்கவேண்டும்.

மேலும் சில செய்திகள்

சிலப்பதிகாரத்தில் வன்னி மரம் – லிங்கம் கதை இருக்கிறது. கடல் மேல் வேல் விட்ட கதை, மேகம் சிறை செய்யப்பட்ட நான்மாடக் கூடல் கதைகளும் உள்ளன. இந்தக் காவியம், குறள், தொல்காப்பியம் ஆகிய மூன்றும் ஐந்தாம் நூற்றண்டில் எழுந்தவை என்பது என் கணிப்பு. முன்னரே எழுதியுள்ளேன் (காண்க ‘தொல்காப்பியம் காலம் தவறு’).

பராந்தக வீர நாராயணனின் ( 895—907; ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு) கல்வெட்டிலும் இச் செய்திகள் உள்ளன.

குலசேகர பாண்டியன் காலத்தில் கீரந்தை சம்பவம் நடந்தது. அவன் தான் பொற்கை பாண்டியன். இந்தக் கதையும் சிலப்பதிகாரத்தில் உள்ளதால் எல்லாம் ஐந்தாம் நூற்றாண்டுக்கு முன்னரே நடந்தவை.

சம்ஸ்கிருதப் பெயர்கள் இருப்பதால் இவர்கள் முற்கால மன்னர்களாகவே இருக்க வேண்டும். கடலில் மூழ்கிய தென்மதுரை மன்னர் பெயர்களிலும் மாகீர்த்தி முதலிய வடமொழிப் பெயர்கள் உண்டு. தென் கன்னடத்தை ஆண்ட ஆலூபா மன்னர்கள் பாண்டியருடன் தொடர்புடையவர்கள். அவர்களில் தனஞ்ஜயன், சித்திரவாகனன் முதலிய மஹா பாரதப் பெயர்கள் பாண்டியர் பெயர்களாக வருவதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

*மதுரைப் பேராலவாயார் அகநானூற்றில் நெடுஞ்செழியன் ஆண்ட மதுரையைப் பாடுகையில் மலை போன்ற மதில்கள் பற்றிப் பாடுகிறார்.

*சேரமான் பெருமாள் நாயனார்,சுந்தரர், பாண பத்திரர், அவ்வையார் ஆகியோர் சம காலத்தவர்கள். (சங்க கால அவ்வை வேறு)

*ஸ்ரீமாறன் என்ற பாண்டிய மன்னனின் சம்ஸ்கிருத பெயர் வியட்னாமில் இரண்டாம் நூற்றாண்டிலேயே கிடைக்கிறது.

*ப்ளினி (கி.பி.75) கொற்கையிலிருந்து மதுரைக்கு தலை நகர் மாறியதைக் குறிப்பிடுகிறார். கொற்கை= கபாடபுரம்?

மேலும் மூர்த்திநாயனார் போன்ற களப்பிரர் கால மன்னர்களை பெரியபுராணத்தில் இருந்து அறிகிறோம். ஆனால் சம்ஸ்கிருத பெயருடைய இவர் பற்றி வரலாறு பூர்வ ஆதாரங்கள் ஏதுமில்லை. இருந்தபோதிலும் இது உண்மை என்பதில் யாருக்கும் ஐயமில்லை.

தி வி புராணத்தில் உக்கிரகுமாரன், வீரபாண்டியன் வரலாறுகள்: —இதில் கடற்கோள், வரட்சி, இமயம் வரை பயணம் ஆகியன இருப்பதால் இவைகளை உண்மையான வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளாகக் கொள்ளலாம். மேலும் தமிழ்நாட்டில் அதிகம் கானப்படும் பாம்புக் கடி பற்றி பல குறிப்புகள் வருகின்றன. ஒரு பாண்டியன் புலி அடித்து இறந்தது, மற்றொரு பாண்டியன் காமப் பிசாசாக வாழ்ந்தது ஆகிய எல்லாம் உண்மை வரலாற்றை எழுதுவார் போலவே எழுதப்பட்டுள்ளன. மற்ற பாண்டிய மன்னர்களின் குணாதிசயங்களை, காளிதாசன் சூரிய குல மன்னர்களின் பெருமைகளை வருணிப்பதுபோலவே பரஞ்சோதியாரும் வருணித்துள்ளார்.

ஒரு தனி மகாநாடு கூட்டிப் பொறுமையாக உட்கார்ந்து ஆராய்ந்தோமானால் மேலும் பல உண்மைகளை வெளிக் கொணரலாம்.

(தி.வி.புராணம் மதுரை, கூடல், ஆலவாய் என்ற வரிசையில் மூன்று காண்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இது மதுரையின் காலமுறை வளர்ச்சியைக் குறிக்கிறதா என்றும் காணவேண்டும் வங்கியசேகரன் காலத்தில் மதுரை நகரம் ஆலவாய் ஆகியது. மதுரைப் பேராலவாயார் என்ற புலவர் சங்க நூல்களில் காணப்படுகிறார்.)

Continued in part-2

(Pictures are from the Book Potramarai and Temple Souvenirs;thanks)

தொடர்பு முகவரி :