Nakshatra Purusa: Worship of the Stellar Deity!

Written by London swaminathan

Research Article No: 1829

Date: 27 April 2015; Uploaded in London at 8-40 am

A lot of things about stars, planets and comets are in the Vedas and later literature. German scholar Jacobi and Indian Independence hero B G Tilak have studied them independently and arrived at the date of 4000 BCE or before for the Vedas. Both the Rig Veda and Atharva Veda have got special hymns on the stars.

The study of the Vedic Astronomy explodes the Aryan Dravidian Racist theory into pieces. Had the Vedic Hindus arrived from other areas as suggested by foreign “scholars”, the 27 star system and other Vedic Hindus’ beliefs must be there or at least the remnants would have been there. We have not seen anything like that anywhere else. This shows clearly the Vedic astronomy and astrology are independent of any other system. Westerners told us that we borrowed the planetary astrology from the Greeks. It cannot be correct because all the beliefs are here even before the Greeks started writing in their language. Those who study the four Vedas together would understand it. If we include the Brahmanas, Aranyakas and Upanishads, the subjects covered by them are amazing, though they are all religious books!!

In today’s article I will analyse what Varahamihira wrote 1500 years ago, in his Brhat Samhita.

Like we have Graha purusa and Vastu Purusa, Varahamihira gives us some information about Nakshatra Purusa:

The FEET of the stellar deity are represented by the star Mula

The LEGS by Rohini

The KNEES by Asvini

The THIGHS by two (Purva/Uttara) Asadas

The PRIVITIES by two Phalgunis (Purva/ Uttara)

The HIPS by Krittikas

The SIDES by Purva and Utthara) Bhadrapadas

The STOMACH by Revati

The BREAST by Anuradha

The BACK by Dhanista

The ARMS by Visakha

The HANDS by Hastha

The FINGERS by Punarvasu

The NAILS by Aslesa

The NECK by Jyeshata

The EARS by Sravana

The MOUTH by Pusya

The TEETH by Svati

LAUGHTER by Sathabishak

The NOSE by Magha

The EYES by Mrgasiras

The FOREHEAD by Chitra

The HEAD by Bharani and

The HAIR by Arudra

Hindus always describe Gods from Foot to Head and human beings from Head to Foot. It is seen in Sangam Tamil and more ancient Sanskrit literature.

12 signs of zodiac (12 Rasis) represent Kalapurusa (Time in the form of a Person). Likewise the 27 Nakshatras are distributed among the limbs of the Nakshatra purusa.

One should worship Lord Vishnu and the Stellar Deity and then observe fast on the 8th of dark half (Krishna paksha Ashtami) of the Chitra month. After this verse Varahamihira explains various gifts to the Brahmins.

The benefits  one gets by the worship make interesting reading: a man who does this gets 1)long arms 2) broad, muscular breast 3)moon like face 4) white teeth 5)Gait of lordly elephants 6)Lotus like eyes 7) a personality that captivate the hears of damsels and a body verily that of Manmatha (Cupid).

This description gives an idea about what the Vedic civilization considered as the features of a handsome man.

A woman who performs the Puja will get a face as bright and as lustrous as autumnal full moon, eyes like the petals of lotus, beautiful sparkling teeth, hair resembling the belly of the bees, a voice as sweet as that of an intoxicated cuckoo, red lips , hands and feet like as tender and charming like lotus petals, a slender waist bending under the weight of the bosoms, a navel with turns from left to right, thighs similar to banana trunks, fine buttock and excellent loins. She will win the love of her husband, and have well knit toes.

Belly of the bee: Golden hair?

This gives an idea of the concept of beauty in Indian literature. It is almost similar in ancient Sangam Tamil literature. The presence of such a concept from the Himalayas to Kanyakumari and the absence of such a concept in any other country explodes the Aryan Dravidian Racist theory.

Varahamihira , in his book, adds, “such a person, man or woman, will become a star and move with the stars in the sky, as long as the rows of stars move in the sky and illumine the world, till the end of the Creator’s Day i.e Kalpa. And when the universe is re-created, the person will become a monarch; and will be reborn in the world as a king or a rich Brahmana.

No other religion other than Hinduism (includes its offshoots like Jainism, Buddhism, Sikhism) accepts that Soul can neither be created nor destroyed. Hindus only have found out that the Soul is indestructible. It can only merge with the God at the end.

The scientists have not yet understood the cyclical nature of TIME. They will agree with the Hindus when they understand fully the nature of Black holes.

The twelve months beginning with Margasirsa are said to be presided by Kesava, Narayana, Madhava, Govinda, Visnu, Madhusudana, Trivikrama, Vamana, Sridhara, Rishikesa and Padmanabha respectively. This shows the calendar year started with Margasirsa at one time. This is a proof for the antiquity of the ancient Indian/Hindu civilization. The twelve names are the names of Vishnu.

Source: I have used the translation of Brhat Samhita by Mr M Ramakrishna Bhat and added my comments.

Pictures are used from various sources; thanks.

ஹா, ராம, ஹா, தேவர், தாத, மாதா!

ராவணன் சீதையை தூக்கிச் செல்லுதல்

Written by S NAGARAJAN

Research Article No: 1828

Date: 26 April 2015; Uploaded in London at  7-19 am

 

சம்ஸ்கிருதச் செல்வம்பாகம் 3

3. ஹா, ராம, ஹா, தேவர், தாத, மாதா!

.நாகராஜன்

கவிதைப் புதிர்களின் தொடர் வரிசையில் இன்னும் ஒரு பஹிர் ஆலாப வகை புதிர்:-

 

கே ப்ரவீணா: குதோ ஹீனம் ஜீர்ணம் வாசோம்ஷுமாஞ்ச்ச : I

நிராகரிஷ்னவோ பாஹ்யம் யோகாசாராச்ச கீத்ருஷா: II

 

 

இதன் பொருள் :- யார் புத்திசாலி? (விஞ்ஞானா: – படித்த மனிதர்கள்)

பழைய துணி எதில் குறைபாடுடையது? – (நவாத்புதியதில்)

யார் கிரணங்களைக் கொண்டுள்ளார்? – (இனா: – சூரியன்)

புத்த மத யோகசாரா பிரிவைச் சேர்ந்தோர் எப்படி இருப்பர்? (விஞ்ஞானவாதினபுத்தமத தத்துவத்தைச் சேர்ந்தோர் விஞ்ஞானவாதிகள் என அழைக்கப்படுகின்றனர்)

விஞ்ஞானவாதின: என்ற சொற்றொடரைப் பிரித்தால் விஞ்ஞானா:, நவாத், இனா, விஞ்ஞானவாதின: என்ற அனைத்துச் சொற்களும் கிடைப்பதைப் பார்க்கலாம். அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் இந்த ஒரே சொற்றொடர் விடையைத் தருகிறது. இதைக் கண்டு பிடிப்பது தான் கஷ்டம்!

இனி அந்தர் ஆலாப வகை புதிர் ஒன்று. இதில் பாடலுக்குள்ளேயே விடை இருப்பதால் புரிந்து கொள்வது சுலபம்.

கே பூஷயந்தி ஸ்தனமண்டலானி

கோத்ருஷ்யுமா சந்த்ரமச: குத: ஶ்ரீ:

கிமாஹ சீதா தசகண்டநீதா

ஹாராமஹாதேவர்தாதமாத:

கடைசி வரி புதிர்களுக்கு விடையாக அமைகிறது. ஆகவே புதிரை விடுவிப்பது வெகு சுலபம்.

இதன் பொருளைப் பார்ப்போம்:-

வட்டமான மார்பகங்களை எது அலங்கரிக்கிறதுஹாரம்

பார்வதி எப்படி இருக்கிறாள்? மஹாதேவனுடன் இணைந்து இருக்கிறாள் (மஹாதேவ)

சந்திரனின் பிரகாசம் எப்போது வருகிறது? – இருளிலிருந்து (ராத்)

சீதையை தசகண்ட ராவணன் தூக்கிச் செல்லும் போது அவள் என்ன கூறினாள்ஹா, ராம, ஹா, தேவர், தாத, மாத)

(ஹா, ராமா, ஹா, மைத்துனரே, அப்பா, அம்மா என்று சீதை அலறினாள்)

இது அமைந்துள்ள விருத்தம் உபஜாதி (இந்திரவ்ரஜா மற்றும் உபேந்திரவ்ரஜா) விருத்தமாகும்.

இப்படிப்பட்ட ஆயிரமாயிரம் புதிர்களை பதம் பதமாகப் பிரித்து அர்த்தம் கண்டு புதிர்களை அவிழ்த்து விடை கண்டு மகிழலாம்.

பொறுமையும், ஆவலும் இருந்தால் போதும்; புதிருக்கு விடை கண்ட மகிழ்ச்சி ஏற்படும்!

*************

Milk and Yogurt in the Vedas!

Curd Rice

Written by London swaminathan

Research Article No: 1827

Date: 25 April 2015; Uploaded in London at 21-26

The vegan concept is unknown in ancient India. Vedic Hindus used milk and other dairy products without any hesitation. The definition of vegan is “a person who does not eat or use animal products”. Vegans don’t use honey or milk; but Vedic Hindus used madhuparka, a mixture of curd and honey. This was offered to honoured guests and distinguished visitors “rtviks, Acharya, bridegroom, king and someone who is dear to one. The references are available in Manava, (1-9-1),Baudayana (1-2-65) and  Asvalayana (1-24-5) Grhya sutras.

No book in the ancient world gave so much importance and respect to cow, bull and milk products. My view is that only the Vedic Hindus introduced the cow and its products to the world. Milk and honey are offered to gods until today during the ritual bathing of the idols every day. The ritual bathing is called Abhishek.

Milk (ksira), also called go or payas played a large part in the economy of the Vedic Hindus RV 1-109-3, 1-167-7, 8-2-9, 9-67-32; AV 2-26-4, 5-19-5, 8-3-15, 10-9-12). Later literature has got more references.

Milk was cooked with grain. They drank it fresh or in the form of curd or butter. Boiled milk and cream of boiled milk were in common use. They ate milk and rice (ksira odanam). Grain s the word sed here so it may even be the Payasa (sweet liquid). Hindus nowadays offer to God Payasa (sweet liquid made up of milk with vermicelli or rava or pounded rice/powa or rice ).

Payasam photo by T Suchasini

Goat’s milk was also used (TB 4-1-6-1; SB 14-1-2-13)

There were people who lived on milk alone (payavrata SB 9-5-1-1; KB 8-9). Ascetics in India survived just by drinking milk and eating fruits.

They used pieces of Putika creeper, bark of palasa tree or kuvala (jujube).

The term payasya in later samhitas and brahmanas denotes curds and hot or cold milk. I think this is what now we call Shrikhand, a sweet made up of Youghurt (curd).

Lord Krishna who lived 5100 years ago according to Hindus tradition is linked with the cows and all dairy products. He is known as Buttter Krishna (Navaneetha Krishna). Several Upanishad stories are spined around raising cows or making two cows into 1000 cows (Satyakama Jabala in Chandigya Upanishad and 1000 cows for Yajnavalkya in Brihadaranyaka Upanishad). All these 1000 cow stories as early as 900 BCE show the wealth of the Vedic Hindus.

Churning Curd

The process of churning with a churning stick was known from Rig Vedic times (1-28-4, BU 6-3-13).

The mixture of curds and minute globules of butter,when the latter have not been removed, was called prasadajya.

Two varieties of cheese – one with pores and the other without pores were mentioned in the RV6-48-18

A preparation of curds with boiled milk was very popular The solid part of the preparation was called amiiksa, while the liquid part was called vajina (lot of references in TS, M, VS, AV 10-9-13, SB, TA, CU, JU.

Butter was heated to make ghee. Butter was used to make apupas.

shrikhand-recipe

Shrikhand

Conclusion:

Vedic society was the one that showed the importance of cow and milk to the mankind.

Sweets like Rice Pudding and Shrikhand existed even during Vedic times.

Milk and honey were considered holy and they are offered to God until today.

Vegan concept is a modern, western concept, unknown in India.

வேதத்தில் சிகை அலங்காரம்

9bfdf-kundal2bazaku

Written by London swaminathan

Research Article No: 1826

Date: 24 April 2015; Uploaded in London at 13-25

ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த இந்துக்களின் கலைக் களஞ்சியம் வேதங்கள் ஆகும். அவைகள் சமயம் சம்பந்தமான புத்தகங்கள். இருந்தபோதிலும் அவற்றில் பல வகை பொது விஷயங்களும் வருகின்றன. அதில் ஒரு சுவையான விஷயம் சிகை அலங்காரம்.

2000 ஆண்டுப் பழமையுடைய தமிழ் இலக்கியத்தில் ஐம்பால் கூந்தல் பற்றிய தகவல் பல இடங்களில் வருகின்றது. ஐம்பால் கூந்தல் என்பது

குழல், அளகம், கொண்டை, பனிச்சை துஞ்சை என்ற கூந்தலின் ஐந்து பகுப்புகள் என்று பதிற்றுப்பத்து (18-4)உரை கூறும். இவ்வாறு 5 வகை என்பதை விட்டு 5 பிரிவுகளாகப் பின்னிக் கொண்டனர் என்றும் பொருள் கொள்ள ஐம்பால் திணை போன்ற சொற்கள் உதவும்.

தமிழ் இலக்கியத்துக்கு 1700 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எழுந்த வேதத்தில் நாற்பால் கூந்தல் பற்றிய விஷயம் கிடைக்கிறது.

இராக் நாட்டில் மலைப் பகுதிகளில் வசிக்கும் யசீதி பழங்குடி மக்கள் தீயை வணங்குவது, மயிலைப் புனிதப் பறவையாக வணங்குவது ஆகியன எல்லாம் அவர்கள் பழங்காலத்தில் இந்தியாவிலிருந்து சென்றவர்கள் என்பதை காட்டுவதை முன்னர் இரண்டு கட்டுரைகளில் தந்தேன். அவர்களும் இப்படிப் பலவகையாக நாற்பால், ஐம்பால் எனப் பிரிப்பது ஒப்பிடற்பாலது.

09f7f-yazid-boys-plait-like-girls

அமிபால், நாற்பால்  கூந்தல்—-யசீ்தீ  இன மக்கள்

கூந்தலை, தலை முடியை வைத்து சிவ பெருமான், புலஸ்த்ய மகரிஷி ஆகியோருக்கு பெயர்களும் உண்டு. சிவனுக்கு அவருடைய கேசம் (ஜடை) உயர்த்திக் கட்டியதால் “கபர்தின்” என்று பெயர். இன்றும் சாது சந்யாசிகள் இப்படி ஜடாதாரிகளாக வலம் வருவதை நாம் காணலாம். புலஸ்த்ய என்பது நீண்ட நேரான முடியைக் குறிக்கும். (எ.கா. புலஸ்த்ய மகரிஷி)

“அபாச” என்ற சொல் பெண்கள் பின்னல் போட்டுக் கொண்டதைக் காட்டும்; ரிக் வேதத்தில் 4 பின்னல் (இரட்டைச் சடைப் பின்னல் போல 4 சடை) போட்ட பெண் பற்றிய பாடல் (RV 10-104-3) உள்ளது.

அதர்வண வேதம், வாஜசனேயி சம்ஹிதையில் கேசம் என்ற சொல் பயிலப்படுகிறது (AV 5-19-3, 6-136-3). கத்தி, கத்தரிக்கோல் (மயிர் குறைக் கருவி) ஆகியன தமிழ், வேத இலக்கியங்களில் இருக்கின்றன.

நீண்ட கூந்தல் என்பது பெண்மையின் இலக்கணம் என்று சதபத பிராமணம்(SB 5-1-2-14) கூறும். மஹாபாரதத்தில் தன்னை இழிவு படுத்திய துச்சாதனனின் ரத்தம் தன் கேசத்தில் படும்வரை தலையை முடிக்கமாட்டேன் என்று திரவுபதி செய்த சபதம் அனைவரும் அறிந்ததே. அதாவது கேசம் (தலை முடி) என்பது பெண்களுக்கு மிகவும் முக்கியமானது. தனது கணவரைத்தவிர, வேறு எந்த ஆடவரும் கேசத்தைத் தொடக் கூடாது என்றும், கணவர் வேற்று தேசம் (வணிக நிமித்தம்) சென்ற போது பெண்கள் சிகை அலங்காரம் செய்வதில்லை என்றும் தமிழ், சம்ஸ்கிருத இலக்கியங்களில் படிக்கிறோம். முஸ்லீம் பெண்களும் தங்கள் குடும்பத்தினர் தவிர வேறு யாரும் தலை முடியைக் காணக்கூடாது என்று மறைப்பதும் ஒப்பிட வேண்டிய விஷயம்.

7d176-kundal

சிற்பத்தில் கூந்தல்

சீமந்தம், வளைகாப்பு !

சீமந்த என்றால் தலையில் வகிடு எடுப்பது என்று பொருள். ஒரு கர்ப்பிணிக்கு நடக்கும் வளைகாப்பு, சீமந்த விழாவில் தலை வகிடை முள்ளம்பன்றி முள் கொண்டு பிரிப்பர். இந்த வழக்கம் காடக சம்ஹிதையில் (23-1) சொல்லப்படுகிறது. இது நல்ல சுகப் பிரசவத்துக்கும் ஆண் குழந்தை கிடைக்கவும் செய்யப்படுவதாக ஐதீகம். இது “அக்குபங்சர்” (ஊசி மருத்துவம்) என்பது என் சொந்தக் கருத்து. பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் 58 நாட்கள் படுத்து ஆரோக்கியமாக இருந்து, தான் நினைத்தபோது உயிர் துறந்ததும் அக்குபங்சர் விஷயமே என்று முன்னரே ஒரு ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையில் விளக்கி இருக்கிறேன்.

வேதத்தில் வரும் ‘ஸ்தூக’ ( RV 9-97-17; AV 7-74-2 )  -என்ற தலை முடி அலங்காரம் — தலையில் புத்தர் போல முடிச்சு போடுவதாகும். இதைத் தென் கிழக்காசிய நாடுகளின் பெண்களின் சிகை அலங்காரத்தில் இன்றும் காணலாம். சிகா, சிகண்ட என்பது உச்சுக் குடுமியைக் குறித்தன.

ஆண்களும் பலவகை சிகை வகைகள் வைத்ததை புலஸ்த்ய, கபர்தின் (ருத்ரம்/யஜூர் வேதம்), மருத்துகள், பூசன் ஆகியோர் தொடர்பான வேத மந்திரங்கள் மூலம் அறிகிறோம்.

வேத கால இந்துக்கள் நீண்ட கூந்தல், அடர்ந்த கூந்தல் வளர ஆசைப்பட்டதை சிகை வளர்க்கும் அதர்வண வேத ஆரோக்கியக் குறிப்புகளில் (6-21; 6-2; கௌசிக சூத்திரம் 8-15; 8—9) இருந்தும் அறிய முடிகிறது. இதற்காக அவர்கள் சீர்ச மரம் (vanquiena spinosa), கடுக்காய் (bellerica Terminalia) ஆகியவற்றைப் பயன் படுத்தினர்.

755a4-shiva_meditating_rishikesh

கபர்தீன் (சிவன்)

சுருங்கச் சொன்னால் வேத கால மக்கள் நாகரீகத்தில் முன்னேறியவர்கள், கூந்தல்-சிகை, அலங்காரத்தில் கவனம் செலுத்தும் அளவுக்கு ‘பாஷன்’ வளர்ச்சி கண்டிருந்தது. வெளிநாட்டு “அறிஞர்கள்”, வேத கால மக்களை நாடோடிகள் என்று வருணித்தது எவ்வளவு நகைப்புக்குரியது என்பது வேதங்களை நேரடியாகப் படிப்போருக்கு உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி (உள்ளங்கை பூசனிக்காய் என!!) என விளங்கும்!!!

8db7c-sadhwi

What did Vedic Hindus Eat?

Famous tasty Apuupa (masaapuupa) South Indian Vada

Written by London swaminathan

Research Article No: 1825

Date: 23 April 2015; Uploaded in London at 20–43

It is very interesting to study the food items listed in the Vedas. It is a long list and it deserves a separate research book. I have not come across any book comparing the food items in the Vedas with the food items in the epics and the mythologies. But there are some articles on food items in the Vedas. Going through the Vedic food items will give us some idea about their life style. Rig Veda is the oldest book in the world, now dated between 1700 BCE and 6000 BCE.

Not all the Hindus were vegetarians. The Vedic society comprised of the fighting Kshatriyas and travelling Vaisyas along with the manual labourers called Shudras. No wonder meat was part of their menu. But the surprising thing is the mention of meat is very little compared to the vegetarian items.

The most interesting item is Apuupa (RV 3-52-7; RV 10-45-9). Even today the Puja offering includes Mashapupa (Vada made of black gram or Urad Dhal). If rice flour is used with ghee and sugar/jaggery it becomes a sweet dish Appam. Tamils use both Appam and Vada today. It shows the food items did not change for at least 3700 years!

Apuupa is translated as a cake in the Vedic Index by Keith and Macdonell. It might be a dish made up of rice or barley mixed with ghee (clarified butter) according to them. It is mentioned in the Rig Veda (3-52-7; 10-45-9) and Satapatha Brahmana (2-2-3-12; 4-2-5-19)

Sweet Apuupa is at the right extreme.

Vedic seers were honoured with Madhuparka, a mixture of milk and honey. Both of them were available in the forests where their ashrams (dwellin places) or Parnaslas (Leafy huts) were constructed. They had gruels as well. Even today all the village temples in Tamil Nadu offer gruel during their festivals. This shows the continuity of the Vedic food or offering.

Here is a list of the food items:

Odana – grains cooked with milk or other items. Like today they had different odanas such as dadhy odana (curd rice), ksiraudana (milk rice) mudgaudana bean rice, sesame audana, ghrtraudana( ghee rice) and meat rice( biriyani) . They are found in RV and AV in addition to the Upanishads and Satapatha Brahmana.

Pinda is a ball of rice offered to departed souls. This is mentioned with the same Sanskrit word in Sangam Tamil literature. The use of water, rice and sesame seeds shows that the Aryan Dravidian Racist Theory was unfounded. They are grown and used in tropical countries. All are found in Indus valley and the same Sanskrit words are used till the Southernmost Part of Tamil Nadu. Til= El, Vrihi= Arisi, Nara= Neer. Had the Hindus come from cold central Asia or Europe they would not have used water from birth to death in all the ceremonies. For auspicious events they used yellow rice and inauspicious they used white rice. It was even put into the mouth of dead body. All these show they were born and brought up here. All the customs originated here.

Savoury Apuupa (kuzi appam)

Kharambha – gruel

Aamiksa – clotted curds

Kiilaala/ parisruta/pana paanta/  – sweet drink

Go /Ksira/payas/pratiduh – milk

Dadhi/payasaa – – yogurt or curd

Navanita – butter

Pakti – cake

Pakva /Pacata – cooked food

Parivapa – fried rice

Piiyusaa – biestings

Pitu – food (This word is used in Tamil as well)

Pista – flour

Madhu – honey

Maamsa – meat

Madhya/ suraa – liquor

Yavaagu – baley

Vistarin – porridge

Soma rasa – not a food, but an offering or Prasad

Grains used by the Vedic Hindus: at least 25 different types of grains are mentioned. Ten types of fishes are also found in the Vedas but not as food items. In the Asvamedha Yajna more than 200 items are offered as offering from grains to animals. But we don’t know whether they are symbolic or actual.

apuupa in yogurt (Dahi Vada)

Rice gets more mentions. Dairy products are referred to in hundreds of places. That deserves a separate article. This shows the Vedic Hindus were the one who introduced the cow to the mankind and it was worshipped as mother cow/ Go Matha. Water and rivers were worshipped as goddesses.

Swami_48@yahoo.com

கேசவர், த்ரோணர், கௌரவரை வைத்து ஒரு புதிர்!

Written by S NAGARAJAN

Research Article No: 1824

Date: 24 April 2015; Uploaded in London at 8-22 am

 

 

சம்ஸ்கிருதச் செல்வம்பாகம் 3

2. கேசவர், த்ரோணர், கௌரவரை வைத்து ஒரு புதிர்!

.நாகராஜன்

கம்பன் ஒரு மஹா கவி. அவனைப் போல் ஒரு கவி இனி பிறப்பானா என்பது சந்தேகமே. சரஸ்வதியின் அருள் இருந்தால் மட்டுமே அப்படி ஒரு மஹாகவி இனி தமிழ் நாட்டில் பிறக்கக் கூடும்.

 

 

 அபார கற்பனை மின்னல்களை ஆங்காங்கு பளிச்சிடச் செய்து கவிதை வானில் பறந்து கொண்டே இருப்பான் அவன்.

 

உதாரணம் இந்திரஜித்தின் மாளிகை காவலர்களும் புதிர்களும். இது என்ன? இந்திரஜித்தின் மாளிகைக் காவலர்களுக்கும் புதிர்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று திகைப்பு ஏற்படுகிறதல்லவா! கம்பனால் மட்டுமே இப்படிப்பட்ட திகைப்புகளைத் தர முடியும்!

 

 

அபார வீரனான இந்திரஜித்தை வெல்ல யாராலும் முடியாது. அவன் பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே அனைவரும் நடுநடுங்குவர். அப்படிப்பட்ட வீரனின் மாளிகையில் காவல் காப்போர் பெயருக்குத் தான் காவல் வீரர்கள்! அவர்கள் யாரைக் காவல் காப்பது? அவர்களுக்குப் பொழுதே போகவில்லையாம், என்ன செய்வது? ஆகவே அவர்கள் இரவு  முழுவதும் விழித்துத் தங்கள் பணியை ஆற்ற ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்தார்கள்! அது தான் ஒருவர் புதிர்களைப் போட வேண்டியது, மற்றவர் அதை விடுவிக்க வேண்டியது. பழங்கதைகளைப் பேசிக் கொண்டே இருப்பது, இப்படி பொழுதைப் போக்கினார்களாம், அவர்கள்!

பாடலைப் பார்ப்போம்:-

 

 

ஏதி யேந்திய தடக்கையர்  பிறையெயி றிலங்க                            

மூதுரைப் பெருங்கதைகளும் பிதிர்களு மொழிவார்                        

ஓதி லாயிர மாயிர முறுவலி யரக்கர்                                          

காது வெஞ்சினக் களியினர் காவலைக் கடந்தான்

                    சுந்தர காண்டம்ஊர்தேடு படலம்பாடல் 138

 

இதன் பொருள் : சொல்லப் போனால், ஆயுதங்களை ஏந்திய அகன்ற கைகளைக் கொண்டவர்களும் பகைவரைக் கொல்ல வல்ல கோபமாகிய கள்ளை அருதியவரும் தம் பிறைகளை ஒத்த பற்கள் தெரியும்படி  பழமையாகச் சொல்லப்பட்டு வரும் பெரிய கதைகளையும் விடுகதைகளையும் தமக்குள் பேசிக் கொண்டிருப்பவருமான பல ஆயிரம் மிக்க வலிமை பெற்ற அரக்கர்கள் அமைந்த காவலை அனுமன் தாண்டி உள்ளே சென்றான்.

 

 

இதற்கு உரை எழுதிய உ.வே.சாமிநாதையர், மூதுரை – ‘பழமொழிகளும் ஆம். பிதிர்கள்வழக்க்கு அழிப்பாங்கதைகள் ; இவற்றை உறக்கம் வராதபடி உரைப்பர் என்பது பழைய உரைஎன்று விளக்குகிறார்.

இன்னொரு பிரபல உரையாசிரியரான வை.மு.கோபாலகிருஷ்ண மாச்சாரியார் பாடலின் மூன்றாம் அடியில் உள்ள முறுவலி அரக்கர்என்பதற்கு பதிலாக உணர்விலி அரக்கர் என்ற பாட பேதத்தைத் தருகிறார்.

அவரது விளக்கவுரை:-

 

 

மூதுரைமுதுமொழி; அதன் இலக்கணம் – :நுண்மையும் சுருக்கமும் ஒளி உடைமையும், மென்மையும் என்று இவை விளங்கத் தோன்றிக் குறித்த பொருளை முடித்தற்கு வரும் , ஏது நுதலிய முது மொழியானஎன தொல்காப்பியத்தில் காண்க.

 

பெரும் கதை:- தேவாசுர யுத்தம், க்ஷீராப்தி மதநம், பூர்வீக ராக்ஷஸர் வரலாறு போல்வன.

 

பிதிர்ஒரு சமயத்தில், கம்பர் ஔவையாரை நோக்கி,                   

ஒரு காலடீ  நாலிலைப் பந்தலடீஎன்று சொல்லி, “இதன் பொருள் என்?” என்று வினாவியதும், “ஆரையடா சொன்னாயடாஎன்று விடை கூறியதும் போல்வன! (ஆரைக்கீரை முதலின் காம்புகள் நான்கு பிளவுபட்ட இலையை உடையனவாய் இருக்கும்.)

 

எதிர்ப்பார் இல்லாமையால் புதிர்களைச் சொல்லிக் காலம் போக்கினர் காவல் வீரர்கள் என்பது கம்பனின் மின்னல் கற்பனை!

இனி இப்படிப்பட்ட அரும் புதிர்கள் தமிழ் மொழியிலும் சம்ஸ்கிருத மொழியிலும் ஆயிரக் கணக்கில் உள்ளன. அவற்றைத் தொகுப்பவர் தான் இல்லை.

 

ஆக இப்படிப்பட்ட பழம் பெரும் வரலாற்றைக் கொண்டவை கவிதைப் புதிர்கள்! அதை எடுத்துக் காட்டவே மேலே உள்ள கம்பனின் பாடல் உதாரணமாகத் தரப்பட்டது!

 

மேலும் சில சம்ஸ்கிருத புதிர் கவிதைகளைக் காண்போம்.

இப்போது காண இருப்பது கூட ஸ்லோகம்என்னும் புதிர் கவிதை. இதை விடுவிப்பது சற்று சிரமமான காரியம்.

 

கேசவம் பதிதம் த்ருஷ்ட்வா த்ரோணோ ஹர்ஷசுபாகத: I                   

ருதந்தி கௌரவா: சர்வே ஹா கேசவ கதம் கத:      II

 

 

இதன் பொருள் : ஒரு சவம் (பிணம்) நீரில் விழுவதைப் பார்த்த கழுகு ஒன்று  மிக்க மகிழ்ச்சியை அடைந்ததுதனக்கு சரியான விருந்து தான் என்று! ஆனால் நரிகள் ஏமாற்றத்துடன் ஊளையிடுகின்றன – “, கேசவா, எப்படி அது இப்படிப் போய்விட்டது” –என்று!

 

இந்தப் பாடலில் கே+ சவம் = கேசவம் ஆகிறது. சவம் என்றால் பிணம்; கே என்றால் நீர். த்ரோண என்றால் கழுகு; கௌரவா என்றால் நரிகள்.

ஆனால் பாடலை முதலில் கேட்கும் போது கேசவன், த்ரோண, கௌரவா என்றவுடன் பாண்டவ, கௌரவர்களை நினைத்தும் துரோணரை மனதில் கொண்டும் புதிரை அவிழ்க்கத் தோன்றும்.

 

உண்மையான விடையைக் கேட்டவுடன் புன்முறுவல் தான் தோன்றும்!

இப்படி ஒரு வகைப் புதிரும் இது போல் உண்டு!

இது அமைந்துள்ள விருத்தம் ஆர்யா விருத்தம்.

இனி பஹிர் ஆலாப வகை புதிர் ஒன்று இது:-

 

கேசரத்ருமதலேஷு சம்ஸ்தித: கீத்ருஷோ பவதி மத்தகுஞ்சர: I

தத்தவத: சிவமபேக்ஷ்ய லக்ஷணைர் அர்ஜுன: சமிதி கீத்ருஷோ பவேத் II

 

இது அமைந்துள்ள விருத்தம் –  ரதோத்தாத விருத்தம்

 

 

இதன் பொருள் :-

மத்த யானை கேசர மரத்தின் அருகே இறந்து பட்டால் என்ன ஆகும்?

சிவனை ஆராதித்து அர்ஜுனன் போர்க்களத்தில் எப்படி போர் புரிந்தான்?

 

இதற்கான விடை :- தானவகுலப்ரமரஹிதா:

இப்படிப் பார்த்தால் முதல் கேள்விக்கு விடை கிடைக்கும்–  கேசர மரத்தில் உள்ள தேனீக்களுக்கு யானையிடமிருந்து ஒழுகும் மதம் இதமான ஒன்றாகும்.

 

தானவகுலப்ரமரஹிதா:  – என இப்படிப் பார்த்தால் இரண்டாவது கேள்விக்கு விடை கிடைக்கும்.

அரக்கர்களின் கூட்டத்திலிருந்து ஏற்படும் கவலையிலிருந்து அர்ஜுனனுக்கு விடுதலை கிடைக்கும்.

(தானவஅரக்கர்)

எப்படி தானவகுலப்ரமரஹிதா: என்ற சொற்றொடரை இரு விதமாகப் பிரித்தால் புதிர் கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கிறது.

 

 

விடைகளுடன் படிப்பதால் எளிதாக ரஸிக்க முடிகிறது. கேள்வியைக் கேட்டு விடையைக் கண்டு பிடியுங்க்ள் என்றால் சம்ஸ்கிருத பண்டிதராக இருந்தாலும் இரவுத் தூக்கம் போய்விடும்!

 

*************

 

Why did Rama marry Sita on Phalguni Uththiram Day?

Written by London swaminathan

Research Article No: 1823

Date: 23 April 2015; Uploaded in London at 19-21

“During the Muhurtha sacred to the sun, and when the moon was in conjunction with UTTARA PHALGUNI, such of her kinswomen as had their husbands and male children living, put decorations on her (Uma’s) body” – Kalidasa in Kumarasambhava, Chapter 7, Sloka 6

Choza Bronzes of Parvati- Paramasiva (Kalyanasundara);wikipedia picture.

Valmiki who lived thousands of years ago according to Hindu tradition, Kalidasa who lived before first century BCE and Kamban who lived in 12th century CE — all mention the star Uttar Phalguni as the most auspicious day for the wedding. Tamil saint Sambandhar of seventh century CE praised Panguni (Phalguni) uththaram in his Tevaram verse. All the Tamil temples have been celebrating this day as a great festival day for at least 2000 years. It is very interesting to see the same culture and belief from the Himalayas to Kanyakumari. The largest country in the world at that time.

In my research paper “Why did Sangam Tamils marry on Rohini star day?” posted by me on 20th May 2014, I have explained that the two Akananuru verses and Tamil epic Silappadikaram say that Tamils got married on the day Rohini was in conjunction with the moon. Tamils followed what their Northern brothers did, because the culture was same from the Himalayas to Kanyakumari even before two thousand years ago. I have quoted Kalidasa’s Shakuntalam verse on Rohini and said that it explodes Aryan Dravidan Racist theory. Sangam Tamil literature and Silappadikaram have umpteen references to Arundhati (Vedic seer Vasistha’s wife) as the chaste woman in the world. This also gives a severe blow to the racist theory. Now there is another blow to the Aryan Dravidian Racist theory from the Panguni Uththiram festival.

Valmiki and Kamban who adapted Valmiki Ramayana in Tamil are very clear about the wedding day. Vamiki Ramayana says,

Picture of Sita Kalyanam

“Let the four princesses give their hands to four valiant princes on the same day, O Great Ascetic. O Brahmin, the wise declare the nuptials should take place on the last day under the Phalguni star when Bhaga is in the ascendant”—Bala Kanda, Chapter 72

 

Kamban says in Tamil “Panguni Uththaram”. The moon is in the asterism of Uththiram (Balakandam, Kamba Ramayana, Kadimana Patalam)

The astronomical name of the star Utra Phalkuni  is Beta and 93 Leo (உத்தரம்)

This is a very auspicious day for the Hindus. Holi festival and Kama Dhahanam (Burning of Kama/Desire/Manmatha are celebrated in the North and the South on a grand scale. All the Vaishnavite and Saivaite temples in Tamil Nadu have their main festivals during that period. Most importantly the marriage of Shiva with Uma is celebrated in most of the temples. Rama who broke Shiva Dhanus got married on the day Shiva got married!

It is more auspicious for the devotees of Kartikeyan (Skanda/Murugan). In all the Tamil speaking parts of the world, Murugan temples do Chariot festivals and other events.

This is the day Lord Shiva married goddess Meenakshi in Madurai. Later the Nayak king merged three festivals of Madurai, Tirupparnkundram and Alakarkoil for the convenience of general public. Now it is called Chitra (full moon day) festival.

Picture of Meenakshi Kalyan from Madurai Temple

Lord Skanda married Deivanai, daughter of Indra on the day as well. Lord Muruga helped Indra to defeat the evil demons and he, as a token of gratitude, gave his daughter Deivanai in marriage to Lord Skanda/Murugan. All these stories are mythological and to bring the atmosphere of cheer and happiness these celestial weddings were celebrated. People chose those days to celebrate the weddings of their near and dear ones. In countries like Malaysia and Singapore they take Kavadis and pull chariots in the streets.

Hindus chose Full Moon Day (Purnima or Paournami) for most of their festivals. There were no electric lights before 1880. Celebrating festivals on or around full moon day made it easier for the pilgrims to travel from far off places. Even among the 12 full moon days they avoided rainy season for big festivals. So big festivals are held between Magh (Masi) and Vaishak (Vaikasi).

Ellora Caves: Siva – Uma

Stars Rohini and Uttaram are Hindus favourite stars!

-SUBHAM-

வேதத்தில் தங்கமும் ரத்தினக் கற்களும்!

40624-gold2b2bganesh

Compiled by London swaminathan

Date: 23 April 2015; Post No: 1822

Uploaded in London 9-35 காலை

ரிக் வேதம் கி.மு 1700 அல்லது அதற்கு முந்தையது என்று மேலை உலகம் மெதுவாக ஒப்புக் கொள்ளத் துவங்கி விட்டது. நாள் ஆக ஆக ஜெர்மானியர் ஜாகோபி, சுதந்திரப் போர் வீரர் பால கங்காதர திலகர் ஆகியோர் வான சாஸ்திர கணக்குப்படி சொன்ன கி.மு. 4000-க்கும் முந்தையது ரிக் வேதம் என்றும் உலகம் ஒப்புக் கொள்ளும் நாள் வெகு தூரத்தில் இல்லை. வேதத்தில் ரத்தினக் கற்கள் மற்றும் தங்கம், வெள்ளி பற்றிய குறிப்புகள் சில முக்கியமான விஷயங்களை உணர்த்துகின்றன.

1.வேத கால இந்துக்கள் நாகரீகத்தில் மிகவும் முன்னேறியவர்கள். ஏனெனில் தங்கத்தை ஆற்று மணலில் சலித்து எடுப்பதோடு, அபராஜித தங்கத்தை வெட்டி எடுப்பதோடு, தற்காலத்தில் செய்வது போல தங்கத் தாதுக்களை உருக்கியும் தங்கம் எடுத்துள்ளனர்.

2.வேத கால நகைகளின் பெயர்களைப் பார்த்துவிட்டு, கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சிற்பங்களில் உள்ள நகைகளைப் பார்க்கையில் வேத காலத்தில் நகைகள் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று ஊகிக்க முடிகிறது. அவர்கள் பணக்காரர்கள் என்பதும், உல்லாசமான வாழ்க்கை நடத்தினர் என்பதும் தெரிகிறது.

3.நகைகள், தங்கம், வெள்ளி முதலியவற்றுக்காண சம்ஸ்கிருத பெயர்களின் வேர் சொற்கள் முதலியன– வேறு ஐரோப்பிய மொழிகளில் இல்லாததால், ஆரியர்கள் வெளியிலிருந்த வந்தனர் என்ற கொள்கையில் பலத்த இடி விழுகிறது. அப்படி வெளியிலிருந்து வந்திருந்தால் இந்த மொழியின் தாக்கம் அங்கே இருந்திருக்கும். இது மட்டுமல்ல ஆயிரக் கணக்கான வேத கால சம்ஸ்கிருத்ச் சொற்கள் அந்த மொழிகளில் இல்லை. வில்லியம் ஜோன்ஸ் சொன்ன மொழிக் கொள்கை தவறு என்பதும் தெரிகிறது.

4.ரிக் வேதத்தில் மயில், நீர், மீன் போன்ற தமிழ் சொற்கள் இருப்பதாகக் கூறி சிலர் வியப்பர். இன்னும் சிலர், சிந்துசமவெளியில் தமிழ் “கதைக்கப்பட்ட”தற்கு இதுவும் ஒரு சான்று என்று கதைப்பர். ஆனால் நீர் போன்ற சொற்கள் பழம் கிரேக்கத்தில் இருப்பதை நான் காட்டியுள்ளேன். இப்பொழுது ரிக் வேதத்தில் காணப்படும் மணி என்ற சொல் சங்கத் தமிழ் நூல்களில் 400-க்கும் மேலான இடங்களில் காணப்படுவது எனது ஆராய்ச்சி முடிபுகளை உறுதிபடுத்துகிறது. அதாவது தமிழும் சம்ஸ்கிருதமும் ஒரே குடும்பத்தை சேர்ந்தவை- கிளைவிட்டுப் பிரிந்து 2000 ஆண்டானதால் இரண்டும்  தனி மொழிகள் ஆயின. இதை அறிந்த நம் முன்னோர்கள் ஒரு மொழியில் இருந்து இன்னொரு மொழிக்குக் கடன் வாங்கவும் தயங்கவில்லை. முன்னர் இருந்த மூல மொழியைச் சேர்ந்த சொற்களே நீர், மீன்,அரிசி (வ்ரீஹி), மணி, இருதயம், மயூர (மயில்) முதலியன. இன்னும் நிறைய பொதுச் சொற்கள் ரிக் வேதத்தில் உள. அவைகளைத் தனிக் கட்டுரையாகத் தருவன்.

92909-gold2csriranjini2bkodampally

மனைவியருக்கு தங்கம் வாங்கிக் கொடுப்பதில் மகிழ்ந்தனர் கணவன்மார்கள்

5.வேதங்கள் சமய சம்பந்தமான மந்திரங்களை உடையவை. அவை தங்கம், வெள்ளி பற்றிய உலோகவியல் (மெட்டல்லர்ஜி) புத்தகம் அல்ல. ஆயினும் அதில் நிறைய விஷயங்கள் உள. இவைகளை மொத்தமாக வைத்துப் பார்க்கையில் – குறிப்பாக அவைகளில் வரும் மிகப் பெரிய டெசிமல் சிஸ்டம்/ தசாம்ஸ எண்களை வைத்துப் பார்க்கையில் இது நாகரீகத்தில் சுமேரிய எகிப்தியர்களை விட முன்னேறிய நாகரீகம் என்பது தெள்ளத் தெளிவாகிறது. இதில் வரும் ஆபரணங்களின் பெயர்கள் உடலில் எல்லா உறுப்புகளிலும் நகைகள் அணிந்ததைக் காட்டுகின்றன.

6.வேத காலத்தில் பெண்கள் அணிந்த நகைகளைக் கற்பனை செய்ய, கிமு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் நமக்குக் கிடைக்கும் கற்சிலைகள் உதவும். கிரேக்க, எகிப்திய, பாபிலோனிய பெண்கள் படங்களைப் பக்கத்தில் வைத்து ஒப்பிட்டால் இந்தியப் பெண்கள் தான் அதிக நகைகள் அணிந்திருந்தனர் என்பதும் தெரியும். கிரேக்கர் கழுத்தில் நகைகள் இரா. சுமேரியர் கழுத்தில் கொஞ்சம் இருக்கும். எகிப்தியர் மட்டும் கழுத்தளவுக்கு நம்மை ஒட்டி நகை அணிந்திருப்பர். ஆனால் இந்துக்களோ கழுத்துக்குக் கீழேயும் இடுப்பிலும், கைகளிலும், கால்களிலும் நகை அணிந்ததை சிற்பங்களில் காணலாம்.

7.ஆண்களும் நகை அணிந்ததை வேதங்கள் செப்பும். இந்திரன், மருத்துக்கள் நகை அணிந்ததையும் அஸ்வினி தேவர்கள் தங்க ஆசனம் பொருத்திய ரதங்களில் ஏறுவதையும் அவை கூறுகின்றன.

8.தங்க கரன்ஸிக்களும் (பணமாகப் பயன்படுத்தும் தங்கக் காசு), தங்கத்தை நிறுப்பதற்கான எடை அளவுகளும் இருந்தன இதுவும் பாரதம் முழுதும் ஒரே மாதிரி இருந்துள்ளது. 100 குந்துமணி அளவு, 100 தானிய எடை என்பன வேதத்தில் காணக் கிடக்கின்றன. திவோதாச என்ற மன்னன், ஒரு புரோகிதருக்கு தங்கக் கட்டிகளைப் பரிசளித்தான். இன்னொருவர் 4 தங்கத் தாம்பாளங்களைப் பரிசளித்தார்.

9.ஆயிரம் பொற்காசு அளிக்கும் வழக்கம் தருமி (திருவிளையாடல் புராணம், அப்பர் பாட்டு) காலம் வரை இருப்பதை நாம் அறிவோம். இதுவும் வேத கால வழக்கம். மாட்டின் கொம்பில் கட்டப்பட்ட ஆயிரம் பொற்காசுகளை ஜனக மாமன்னன் பரிசளித்ததை உபநிஷத்துகள் கூறும். இவ்வளவு தங்கத்தை கி.மு 1700-ஆம் ஆண்டிலேயே பரிசளித்திருந்தால் இந்தியா எவ்வளவு பணக்கார நாடாக இருந்திருக்க வேண்டும்?

10.”உலகிலேயே மிகப் பெரிய பணக்கார நாடு இந்தியா” — என்ற தலைப்பிட்ட ஐந்து ஆங்கிலக் கட்டுரைகளில் அலெக்ஸாண்டரும், கஜினிமுகமதுவும், கொலம்பசும், பிரிட்டிஷ், பிரெஞ்சு, டச்சு, போர்ச்சுகீஸியரும் ஏன் இந்தியாவை நோக்கி வந்தனர் என்று எழுதியுள்ளேன். ஐரோப்பவிலோ பிற நாகரீகங்களிலோ தங்கக் கட்டிகள், தங்கத் தம்பாளங்களை, முறையான சடங்குகளில் பரிசு அளித்ததாகப் படிக்க முடியாது.

248aa-amman2bgold

11.பெண்களுக்கு தாய் தந்தையரே நகை பூட்டிய செய்திகளும் வேத கால இலக்கியங்களில் இருக்கின்றன.

12.மணி என்பது வைரமாகவோ முத்து ஆகவோ இருக்கலாம் என ஆராய்ச்சியாளர் எண்ணுவர். அவைகளை நூலில் கோர்த்து கழுத்தில் அணிந்த குறிப்புகள் வேதத்தில் (மணி க்ரீவ) உண்டு. நூலில் கோர்த மணிகள் போல என்ற உவமை பகவத் கீதையிலும் சங்க இலக்கியத்திலும் உள்ளதை முன்னரே எடுத்டுக் காட்டி இருக்கிறேன்

13.பொற்கொல்லன், நகை விற்பவன் ஆகியோர் பெயர்களும் இருப்பதால், நகைத்தொழில் இருந்தது பற்றியும் அறிகிறோம்.

14.இன்றும் கூட பரிசு கொடுக்கும் போது சொல்லும் மந்திரங்களில் “சதமானம் பவது” என்று ஒரு மந்திரம் சொல்லப்படும் யார் என்ன ஓதி விட்டாலும் அதை ஓதிக் கொடுக்கும் ஐயர் “லட்சம் கட்டி வராஹன்” என்று சொல்லி பெண், மாப்பிள்ளை கையில் கொடுப்பார். இவ்வளவு பெரிய தொகை ஓதி விடப்படதாலேயே அத்தகைய மந்திரங்கள் காலாகாலமாக இருந்து வருகின்றன. சதமானம் என்பது 100 குந்துமணி (ரத்தி) எடைத் தங்கம் ஆகும்.

ஒரு பிச்சைக்கார  சமுதாயம், லட்சம் கட்டி வராஹன் என்று நினைத்துக்கூட பார்க்காது. வேத கால சமுதாயம் தங்கத்தில் புரண்ட சமுதாயம் என்பதால்தான் இத்தகைய மந்திரங்கள் வருகின்றன. அர்ஜுனன் உத்தரகுரு எனப்படும் இமயமலைப் பிரதேச நாட்டுக்குச் சென்று தங்கமும் ரத்தினமும் கொண்டு வந்ததாலேயே அவனுக்கு தனஞ்ஜயன் என்று பெயர்.

15.சிந்து, சரஸ்வதி நதிக்கரைகளில் தங்கம் கிடைத்ததால் அந்த நதிகளுக்கு தங்க (ஹிரண்மய) என்ற சிறப்பு அடைமொழி உள்ளது. காவிரிக்கும் ‘பொன்னி’ என்ற சிறப்புப் பெயர் இருக்கிறது

aeeb4-01_open_page_alapa_2296283f

காஞ்சனம் ஹஸ்த லட்சணம் (கைகளுக்கழகு கனக வளையல்கள்!!)

16.நிருக்தத்தில் (சொற்பிறப்பியல்) மணி என்பதற்கு சூரிய காந்தக் கல் என்று ஒரு உரைகாரர் பொருள் சொல்லுகிறார். அந்தக் காலத்திலேயே பஞ்சை எரிக்கும் பூதக் கண்ணாடி பற்றி நம்மவர் அறிந்திருந்தனர். வயதானவர்கள் தங்கத்தை அணிந்து இறந்தால் தங்கமாகவே ஆவர் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது ஒரு மந்திரத்தின் மூலம் தெரியவருகிறது.

ஆங்கிலக் கட்டுரையில் நான் தொகுத்துக் கொடுத்து இருப்பதன் சுருக்கத்தை மட்டுமே இங்கே கொடுத்துள்ளேன். வேத கால இலக்கியமான சம்ஹிதை, பிராமணங்களில் எந்த எந்த இடங்களில் இந்த குறிப்புகள் வருகின்றன என்ற புள்ளி விவரங்களுக்கு எனது ஆங்கிலக் கட்டுரையைக் காண்க.

d482a-gem

–சுபம்–

Vedic Hindus’ Hair Style

Compiled by London swaminathan

Date: 22 April 2015; Post No: 1821

Uploaded in London 22-08

Vedic literature is an encyclopaedia of the life of ancient Hindus. Though the Vedas are religious books, we have got lot of information about the normal secular life of people. We have got some interesting information about the Vedic hair style.

Shiva, One of the gods of Hindu Trinity, has a name due to his hair style. Kapardin is his name. It means matted locks. Even today lot of ascetics have this hair style. This name occurs in the Vedas. Rudra and Pusan wore their hair plaited or matted.

The use of the word ‘apasa’ indicates that plaits were worn by women in dressing the hair. There are undoubted references to the custom of wearing hair in braids or plaits. A maiden had her hair in four plaits (RV 10-104-3). It is very interesting to compare it with the plaited hair of Yazidis of Iraq. I have already explained in my two articles that they were ancient Hindus isolated in the hills of Iraq (Please read my articles “Hindu Vestiges in Iraq” and “Trikala Surya Upasana” ,posted on 12th and 23rd of August 2014 respectively).

The Yazidi youths wore a hair style as described in the Veda.

Yazidi boys of Iraq

Sangam Tamil literature described the Tamil women doing five types of hair styles (Aimpaal Kunthal in Tamil). This has been explained by the commentators as five different hair dos.

Kesa / hair is mentioned in the Atharva Veda (AV 5-19-3, 6-136-3), Vajasaneyi Samhita 20-5; 25-3and Satapatha Brahmana  2-5-2-48

In the hymns of Atharva Veda plenty full growth of hair is desired

Cutting and shaving of hair were in vogue. Scissors, razors and knives are mentioned in the Vedas.

Long hair was regarded womanly (SB 5-1-2-14). This shows women had long hair and they prayed for long hair. In the Mahabharata Draupadi vowed not to tie her hair until Dusshsana was killed and his blood is smeared in her hair. Women don’t dress their hair when their husbands were away.

When a woman was pregnant the ‘seemanta’ ceremony is done and lot of bangles are given to the woman. This seemanta means parting the hair. Kataka Samhita 23-1 mentioned this parting with the thorn of a porcupine – ‘salali’

Beautiful Hair style on a statue

Another term for hair style is ‘stuka’ which means a tuft of hair or wool RV 9-97-17; AV 7-74-2

The word ‘pulastin’ (KS 17-15) occurs in the sense of ‘wearer of plain hair’ as opposed to ‘kapardin’ ‘ wearer of braided /matted hair.

Locks were known as ‘sikhanda’, parting of hair ‘siman’ and top knot as ‘sikha’

We see top knot in Buddha statues. A sage had the name Pulastya, may be due to his hair style.

Rama’s hair style was described as Kaka Paksha in Ramayana (like the two wings of crow)

Siva Kapardin

Hair Treatment

Vedic Hindus were very keen to have good dense hair. In order to stop hair from falling, herbs were grown  in water and other selected places. In order to make the hair grow a paste of heated sirsa (vanquiena spinosa) and nuts of aksa (bellerica Terminalia) were applied to the head.

In short they cared much for healthy hair and they did decorate their hair with different styles. This shows that they were well advanced in fashion and style. That stood as a proof for their happy and prosperous life. Foreign “scholars” deliberately concealed all the positive things about the Vedic society and projected them as nomadic migrants.

1. மான் விழியாளுக்கு எது ஆபரணம் ?

Compiled by S NAGARAJAN

Date: 22 April 2015; Post No: 1820

Uploaded in London 9–35 am

 

சம்ஸ்கிருதச் செல்வம் பாகம் 3

1. மான் விழியாளுக்கு எது ஆபரணம் ?

.நாகராஜன்

சம்ஸ்கிருதம் என்னும் பெருங்கடலில் கவிதைப் புதிர்கள் சுவாரசியமான ஒரு பகுதி.

ஆயிரக்கணக்கான புதிர்களை நூற்றுக் கணக்கான கவிஞர்கள் இயற்றியுள்ளனர்.

இந்தப் புதிர்களில் பல வகை உண்டு.

சமஸ்யா என்னும் விடுகதைப் புதிர்களில் கேள்வி ஒன்று கேட்கப்பட்டு அதில் உள்ள புதிரை விடுவிக்க அறைகூவல் விடப்படும். சாமர்த்தியசாலிகள் அந்தப் புதிரை அவிழ்த்து அனைவரின் பாராட்டையும் பெறுவர்.

இன்னொரு விதம், ஒரு கவிதையில் புதிர் போடப்பட்டிருக்கும்; விடையும் அதே கவிதையில் இருக்கும். இதை “அந்தர் ஆலாப” வகை என்று கூறுவர்.

இன்னொரு விதக் கவிதையில் புதிர் போடப்பட்டிருக்கும்; ஆனால் விடை அந்தக் கவிதையில் இருக்காது; நாம் தான் கண்டு பிடிக்க வேண்டும். இந்த வகையை “பஹிர்-ஆலாப” வகை என்று கூறுவர்.

முதலில் அந்தர் ஆலாப வகை புதிர் கவிதை ஒன்றைப் பார்ப்போம்:-

கிம் பூஷணம் வா ம்ருகலோசனாயா:     

கா சுந்தரி யௌவனதுக்கபாரா I                                                   

தாதா லிபி வா விததாதி குத்ர                                          

சிந்தூரபிந்துவிதவாலலாடே II

 

ம்ருகலோசனிமான்விழியாள்

இந்த்ரவ்ரஜா என்ற சந்தத்தில் அமைந்துள்ள இந்தக் கவிதைப் புதிரின் பொருள் இது தான்:-

மான் விழியாளுக்கு எது ஆபரணம்? – சிந்தூரபிந்து (அதாவது நெற்றியில் இடும் சிந்தூரப் பொட்டு)                                                                     

எந்த அழகிய பெண்ணுக்கு அவள் இளமையில் துக்கம் ஏற்பட்டு விட்டது? – விதவா (அழகிய இளம் பெண்ணுக்கு)

விதி தலை எழுத்தை எங்கே எழுதியுள்ளது? – லலாடே (நெற்றியில்

 

இந்த மூன்று கேள்விகளுக்கும் கடைசி வரி விடையைத் தருகிறது.

சிந்தூர பிந்து விதவா லலாடே! ஆனால் இந்த வரியின் அர்த்தமோ அபத்தம்!

விதவையின் நெற்றியில் இடப்பட்டுள்ள சிந்தூர பிந்து என்பது இதன் பொருள்!

மிதிலையைச் சேர்ந்த வித்யாகர மிஸ்ரா என்பவர் தொகுத்துள்ள வித்யாகர சஹஸ்ரகா என்ற நூலில் இடம் பெற்றுள்ள புதிர் கவிதை இது.

 

இதையே சற்று மாற்றி இன்னொரு கவிதையும் காணக் கிடைக்கிறது.

கிம் பூஷணம் சுந்தர சுந்தரீணாம்                                                        

கிம் தூஷணம் பாந்தஜனஸ்ய நித்யம் I                                                      

கஸ்மின் விதாவா லிகிதம் ஜனானாம்                              

 சிந்தூரபிந்துவிதவாலலாடே II

 

இதன் பொருள் : மிக அழகிய பெண்களுக்கு (சுந்தர சுந்தரி) எது ஆபரணம்சிந்தூர பிந்து (நெற்றியில் இடப்படும் சிந்தூரப் பொட்டு)

வெளியில் கிளம்பும் ஒருவருக்கு சகுனத் தடை எது? – விதவாஒரு விதவையைப் பார்ப்பது!

ப்ரம்மா விதியின் தலையெழுத்தை எங்கே எழுதியுள்ளார்லலாடேநெற்றியில்!

கடைசிவரியில் விடை உள்ளது. ஆனால் அது தரும் அர்த்தமோ அனர்த்தம்! – (விதவையின் நெற்றியில் இடப்பட்டுள்ள சிந்தூர பிந்து!)

 

 

இனி பஹிர்ஆலாப வகை புதிர் கவிதை ஒன்றைப் பார்ப்போம்.

 

கிம் ஸ்யாத் வர்ணசதுஷ்டயேன வனஜம் வர்ணேஸ்த்ரிமிர் பூஷணம்

ஸ்யாதாத்தேன மஹி த்ரயேன து பலம் மத்யம் த்வயம் ப்ராணதம்  I    

வ்யஸ்தே கோத்ரதுரங்ககாஸகுஸுமான்யந்தே சம்ப்ரேஷணம்                

யே ஜானந்தி விசக்ஷணா:க்ஷிதிதலே தேஷாமஹம் சேவக:   II

கஷ்டமான இந்த கவிதைப் புதிர் ஒரு வார்த்தை விளையாட்டு!

 

தாமரை என்ற பொருளைத் தரும் நான்கு எழுத்து வார்த்தை எது?

விடை : குவலய(ம்)

அதன் எந்த மூன்று எழுத்துக்கள் ஆபரணத்தைக் குறிக்கும்?

விடை: வலய(ம்) ( a bracelet)

அதன் முதல் எழுத்து பூமியைக் குறிக்கும்! விடை : கு (பூமி)

முதல் மூன்று எழுத்துக்கள் பழத்தைக் குறிக்கும். விடை : குவல

இரண்டு எழுத்துக்கள் சேர்ந்தால் வலிமை என்ற பொருள். (பலம்)

 

தனித் தனியே பார்த்தால் குடும்பம், குதிரையின் உணவு, பூ, கடைசியில் பார்த்தால் அனுப்புதல் என்ற பொருளைத் தரும்.

இந்தப் புதிருக்கான விடையை அறிந்திருக்கும் சாமர்த்தியசாலிகளுக்கு நான் சேவகன்! – என்று இப்படி கவிஞர் முடிக்கிறார்

சார்த்தூல விக்ரிதம் என்ற சந்தத்தில் அமைந்துள்ள பாடல் இது.

 

குவலய என்ற ஒரு வார்த்தையை வைத்து கவிஞர் இப்படி ஒரு வார்த்தை சித்து விளையாட்டை விளையாடி விட்டார்!

சம்ஸ்கிருதத்தில் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் ஒரு பொருள் உண்டு என்பதையும் சில எழுத்துக்களின் சேர்க்கை பல பொருள்களைத் தரும் என்பதையும் இதை வைத்துக் கவிஞர்கள் புதிர் போடுவர் என்பதையும் அறிய இது ஒரு அழகிய உதாரணம்.

****************