கழுதையும் குயிலும்; தமிழ்ப் புலவர் ஒப்பீடு! (Post No.3849)

Written by London swaminathan

Date: 25 APRIL 2017

Time uploaded in London:- 6-19 am

Post No. 3849

Pictures are taken from various sources; thanks.

contact; swami_48@yahoo.com

 

குயில், உங்களுக்கு ஏதாவது கொடுத்ததா? கழுதை உங்களுக்கு எதையேனும் கொடுக்க மறுத்து உங்களை விரட்டியதா? இல்லையே. பின்னர் ஏன் மக்கள், குயிலைக் காரணம் இல்லாமல் புகழ்கிறரர்கள்; கழுதையைக் காரணம் இல்லாமல் திட்டுகிறார்கள்? குயிலால் நமக்கு நன்மையும் வரவில்லை; கழுதையால் நமக்குக் கெடுதலும் வரவில்லை. இந்தப் புகழ்ச்சியும் இகழ்ச்சியும் அவரவர் குரலினால்தானே வந்தது? நாமும் இனிமையாகப் பேசினால் நமக்கும் குயில் போல் புகழ் உண்டாகும். கழுதை போலக் கத்தினால் நமக்கும் அவப்பெயர் உண்டாகும். இதை வலியுறுத்தி நீதி வெண்பா பாடிய புலவர் சொல்கிறார்:

 

மென்மதுர வாக்கால் விரும்பும் சகம் கடின

வன்மொழியினால் இகழும் மண்ணுலகம் — நன்மொழியை

ஓதுகுயிலேதங்குதவியது கர்த்தபந்தான்

ஏதபராதஞ் செய்த தின்று

–நீதி வெண்பா

பொருள்:-

 

நன் மொழியை = மெல்லிய இனிய ஓசையை

ஓது குயில் = கூவுகின்ற குயில்

ஏது உதவியது = நமக்கு என்ன கொடுத்து விட்டது?

இன்று = ஒன்றுமில்லை

கர்த்தபம் = கழுதை

ஏது அபராதம் செய்தது = என்ன கெடுதி செய்தது?

இன்று = எதுவும் இல்லை

 

(அவ்வாறிருக்க குயிலை மட்டும் உலகம்    விரும்புவதேன்?

அதன் மெல்லிய ஓசையினாலன்றோ!. ஆகவே)

 

சகம் = இந்த உலகம்

மென் = மெல்லிய

மதுர வாக்கால் = இன்சொலால்

விரும்பும் = யாரையும் விரும்பி மகிழ்கின்றது

மண்ணுலகம் = இன்சொல்லால் மகிழ்ந்த இவ்வுலகே

கடின = கொடுமையான

வன்மொழியினால் = வலிய சொல்லால்

இகழும் = எவரையும் இகழ்ந்து பேசும்

 

இதே (பெயர் தெரியாத)  புலவர் இன்னொரு பாடலும் பாடியிருக்கிறார்.

‘கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று’

 

நாவின் நுனியில் நயம் இருக்கிற் பூமாதும்

நாவினிய நல்லோரும் நண்ணுவார் — நாவினுனி

ஆங் கடினமாகில் அத்திருவும் சேராள் முன்

ஆங்கே வரும் மரணமாம்

 

நாவின் நுனியில் = நாக்கு முனையில்

நயம் இருக்கில் = நல்ல நயமான சொற்கள் வெளிவந்தால்

பூமாதும் = லெட்சுமியும்

நா இனிய = இனிய சொற்களால்

நல்லோரும் நண்ணுவர் = பெரியோரும் அணுகுவர்.

நாவின் நுனி = அவ்வாறின்றி நாக்கின் நுனியானது

கடினம் ஆம் ஆகில் = கொடிய சொற்களைக் கூறினால்

அத் திருவும் = முன்னே சொன்ன லெட்சுமியும்

சேராள் = ஆங்கு வரமாட்டாள்

ஆங்கு மரணம் வரும் = சாவும் நேரிடலாம்.

My old article:

ஞயம்பட உரை; வெட்டெனப் பேசேல்; பழிப்பன பகரேல்;

Post No.3114; Date: 2 September 2016

 

–Subham–

2 கதைகள்! ஐயர் கதையும் குரங்கு கதையும்!!(Post No.3835)

Written by London swaminathan

 

Date: 20 APRIL 2017

 

Time uploaded in London:- 21-55

 

Post No. 3835

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

contact; swami_48@yahoo.com 

 

 

சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைப்பதில் தமிழனுக்கு நிகர் தமிழனே! தமிழ் வேதமாகிய திருக்குறள் இதற்கு நல்லதோர் எடுத்துக்காட்டு. இதே போல நாலு வரிப் பாடல்களிலும் – வெண்பாக்களிலும்- அரிய பெரிய கருத்துகளைக் காணலாம். நீதி வெண்பா என்றதோர் நூலை எழுதியவர் பெயர் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் நல்ல கருத்துகள் அதில் இடம்பெற்றுள்ளன.

 

நல்ல நண்பர்களுக்கும் கெட்ட நண்பர்களுக்கும் வேறுபாடு என்ன? அவர்களால் என்ன நேரிடும் என்ற கருத்தை விளக்க இரண்டு கதைகள் உள்ளன. நான்கு வரிகளேயுள்ள ஒரு வெண்பாவில் அந்த இரண்டு கதைகளையும் புகுத்திவிட்டார் இந்த நூலை யாத்த ஆசிரியர்.

அறிவன் பகையேனும் அன்புசேர் நட்பாம்

சிறுவன் பகையாம் செறிந்த- அறிவுடைய

வென்றி வனசரன்றான் வேதியனைக் கத்தான் முன்

கொன்றதொரு வேந்தைக் குரங்கு

–நீதிவெண்பா

 

பொருள்:-

முன்னொரு காலத்தில் நல்லறிவு படைத்த வேடன் (வனசரன்) ஒருவன், வேதியனை (பிராமணனைக்) காப்பாற்றினான். குரங்கு ஒரு அரசனைக் கொன்றது. அறிவுடைய ஒருவன் பகைவனானாலும் அன்போடு கூடிய நண்பனாகிவிடுவான். அறிவில்லாதவன் (சிறுவன்) நண்பனாக இருந்தாலும் பகைவனாக ஆய்விடுவான்.

 

பிராமணன் கதை

ஒரு வேதியனுக்கு அரசன் மாணிக்கக் கல்லைப் பரிசாகக் கொடுத்தான். அவரோ நெடுந்தொலைவு செல்ல வேண்டி இருந்தது. காட்டு வழியாக தனது சொந்த கிராமத்திற்குப் போக வேண்டி இருந்ததால் இதை இப்பொழுது விழுங்கி விடுவோம். ஊருக்குப் போய் வாந்தி எடுக்கும் மருந்தைச் சாப்பிட்டு, வெளியே எடுத்துவிடலாம் என்று எண்ணி அதை வாய்க்குள் போட்டு விழுங்கி விட்டார். இதை மரத்தின் மீதிருந்த ஒரு வேடன் பார்த்துவிட்டான். உடனே அந்தப் பிராமணனைப் பின்பற்றி நடந்து போய், நடுக்காட்டுக்கு வந்தவுடன் பிராமணனை மிரட்டி ரத்தினக் கல்லைக் கேட்டான். அந்தப் பிராமணனோ தன்னிடம் ரத்தினக் கல் எதுவும் இல்லை என்று சாதித்தான். இருவரும் மாணிக்கக் கல் பற்றி பேசியதை ஒரு வழிப்பறிக்கும்பல் கேட்டுவிட்டது

 

வேடனையும், வேதியனையும் தடுத்து நிறுத்தி மாணிக்கக் கல் எங்கே? என்று கேட்டனர். அவர்கள் தங்களிடம் இல்லை என்று சாதித்தனர். “ஓஹோ, அப்படியா இருவர் வயதையும் கீறிப் பார்த்துவிடுவோம் என்று பெரிய பட்டாக் கத்தியை உருவினர். உடனே அறிவும் அன்பும் மிக்க அந்த வேடன், ஐயோ பாவம்; அந்த மாணிக்கக்கல் உண்மையில் அந்த வேதியனுடையது. அதைப் பெற நான் முயற்சி செய்தது தவறு என்று ஒரு யோஜனை செய்தான்.

 

அந்த வழிப்பறிக் கும்பலை அணுகி, “ஐயன்மீர்! நாங்கள் நீண்ட கால நண்பர்கள் –ஆதலால் விளையாட்டாக மாணிக்கக் கல் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். உங்களுக்கு இன்னும் சந்தேகம் இருந்தால் இதோ என் வயிற்றைக் கிழித்துப் பாருங்கள்; இருந்தால் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; இல்லை என்றால் என் வாக்கை நம்பி அந்த  நண்பனையாவது போக விடுங்கள் என்றான். இப்படிச் சொன்ன மாத்திரத்தில் கத்தியை வைத்து வேடன் வயிற்றைக் கீறினர் வழிப்பறிக் கும்பல். ஒன்றும் காணததால் அந்தப் பிராமணனை விட்டுவிட்டனர். அந்த அறிவுள்ள வேடனின் உயிர்த் தியாகத்தை மெச்சியவாறே பிராமணனும் வழிநடைப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான். நல்ல அறிவுள்ளவர்களருகில் இருந்தால் நன்மை கிட்டும்

 

குரங்கு கதை

ஒரு அரசன் ஒரு குரங்கை தனது பிள்ளைபோல வளர்த்து வந்தான். அதுவும் அரசன் என்ன செய்யச் சொன்னாலும் செய்துவிடும். ஒருமுறை அரசன் காட்டுக்கு வேட்டையாடச் சென்றான். மிகவு களைப்பாக  இருந்ததால் ஒரு மரத்தடியில் தூங்கச் சென்றான் அப்போது காவலுக்காக குரங்கின் கையில்  கத்தியைக் கொடுத்துவிட்டுத் தூங்கினான்.

 

அந்த நேரத்தில் அரசன் மீது ஒரு ஈ வந்து உட்கார்ந்தது. அரசனைக் காவல் காத்த குரங்குக்கு ஒரே கோபம். அரசன் வயிற்றில் உட்கார்ந்த ஈயை விரட்ட கத்தியால் ஓங்கி ஒரு போடு போட்டது. ஈ பறந்தோடிப் போனது; அரசனின் வயிறு இரண்டு துண்டு ஆனது. அறிவற்றவரை நண்பனாக வைத்திருந்தால் நாம் வம்பில் மாட்டிக்கொள்வோம்

 

சுபம்–

கிலுகிலுப்பை ஆடிய குரங்கு; சங்கப் புலவர் கண்ட காட்சி (Post No.3811)

Written by London swaminathan

 

Date: 12 APRIL 2017

 

Time uploaded in London:- 8-19 am

 

Post No. 3811

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

குரங்கு பற்றி தமிழ் இலக்கியத்திலுள்ள அதிசயச் செய்திகளை முன்னொரு கட்டுரையில் தந்தேன். இதோ மேலும் சில செய்திகள்:–

 

ஒரு குரங்கு கிலுகிலுப்பை ஆடும் காட்சியே அரிய காட்சி; அதுவும் முத்துக்களைக் கொண்டு கிலுகிலுப்பை ஆடிய பணக்கார குரங்கைப் பார்த்த, சங்க காலப் புலவர் இடைக்கழி நாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனார், சும்மா இருப்பாரா?

 

மகா அரன்ன மந்தி மடவோர்

நகா அரன்ன நளிநீர் முத்தம்

வாள்வாய்ருந்தின் வயிற்றகத்தடக்கித்

தோள்புற மறைக்கு நல்கூர் நுசுப்பி

னுளரிய லைம்பா லுமட்டிய ரீன்ற

கிளர்பூட் புதல்வரொடு கிலுகிலியாடு நம்

தத்து நீர் வரைப்பிற் கொற்கைக் கோமான்

 

சிறுபாணாற்றுப்படை 56-63

 

உப்பு வணிகர் வண்டியுடன் வந்த, அவருடைய பிள்ளைகளைப் போன்ற குரங்கு, வாள் போன்ற வாயையுடைய கிளிஞ்சலில் பற்கள் போன்ற (வெண்ணிறமுடைய) முத்துக்களை இட்டு மூடி, உப்பு வணிகர் பிள்ளைகளுடன் சேர்ந்து கிலுகிலுப்பை விளையாடும் கடற்கரைப் பட்டினமான கொற்கை.

 

உப்பு விற்கும் பெண்கள் இடையையும் ,தோள்புறத்தையும் மறைக்கும் கூந்தலையும் உடையவர் என்று பாட்டு வரிகள் சொல்கின்றன.

 

கொற்கை நகரில் முத்துக்கள் அவ்வளவு மலிவு! மேலும் அந்தக் காலத்தில் கிலுகிலுப்பை விளையாட்டு மிகவும் பிரபலம்; அதோடு, குரங்குகள் மக்கள் செய்யும் எதையும் திருப்பிச் செய்யும் அறிவுடையன என்ற செய்திகளும் இப்பாட்டு வரிகள் மூலம் கிடைக்கின்றன. குரங்கையும் தன் பிள்ளைகளுக்குச் சமமாக வளர்த்த உப்பு விற்கும் பெண்ணின் மனித நேயத்தையும் இப்பாட்டு புலப்படுத்தும். இவை எல்லாம் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னிருந்த தமிழகத்தை நம்முன் காட்டும் சித்திரங்களாகும்.

 

 

நாம் எல்லாம் உயரமான கட்டிடத்தின் மீதேறி கீழே பார்த்தால் தலை சுற்றும்; அதுவும் அங்கு கைப்பிடியோ சுவரோ இல்லாவிட்டால் போகவே பயப்படுவோம். ஆனால் , வானளாவி நிற்கும் ஒரு மரத்தின் உச்சியில், ஒரு குரங்கு அதன் குட்டியுடன் தைரியமாக உட்கார்ந்த காட்சியைக் கண்டவுடன் அதை  நமக்கு சொற்கள் மூலம் வரைந்து காட்டுகிறார் அவ்வையார்-

 

உயர்கோட்டு மகவுடை மந்தி போல

அகன் உறத் தழீ இக் கேட்குநர்ப் பெறினே

குறுந்தொகை 29

இப்படிப் பல இயற்கைக் காட்சிகள் நிறைந்தது சங்க காலத் தமிழகம். நாம் அந்த இயற்கை வளத்தை இனிமேலாவது அழியாமல் காப்பாற்ற வேண்டும்.

xxx

 

My Old Article Monkeys

தமிழ் இலக்கியத்தில் குரங்கு பற்றிய அதிசயச் செய்திகள்

Post no 878 dated 1st March 2014

 

நூற்று இதழ் அலர் – சத பத்ர யோனிம்: தாமரை உவமைகள் (Post No.3809)

Written by London swaminathan

 

Date: 11 APRIL 2017

 

Time uploaded in London:- 21-43

 

Post No. 3809

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

காளிதாசனும் சங்க காலப் புலவர் முதுகண்ணன் சாத்தனாரும் தாமரை பற்றி ஒரே சொல்லைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இரண்டு உவமைகளிலும் சொல் ஒற்றுமை தவிர வேறு சுவையான செய்தியும் உள்ளது.

 

தமிழில் கோவில் என்றால் வைணவர்களுக்கு திருவரங்கம்; சைவர்களுக்கு சிதம்பரம். இதே போல மலர் என்று சொன்னால் தமிழில் தாமரை, வடமொழியில் புஷ்பம் என்று சொன்னால் தாமரை.

 

ரிக்வேதத்திலும் அதர்வ வேதத்திலும் புஷ்ப, புஷ்கரம், புண்டரீகம் என்ற மூன்று சொற்கள் தமரைக்குப் பயன்படுத்தப் படுகிறது.

புஷ்கரம் இருக்கும் இடம் புஷ்கரணி (கோவில் குளம்)

தாமரைக்கு சம்ஸ்கிருதத்தில் அதிகமான பெயர்கள்!  இந்துப் பெண்களின் பெயர்கள் பெரும்பாலும் பூ — அதிலும் குறிப்பாக — தாமரை தொடர்பானதாகவே இருக்கும் (கமலம், பங்கஜம்,நீரஜம், அரவிந்த, தாமரை…. என்று).

 

காளிதாசன் மட்டும் 90 இடங்களில் தாமரை உவமையைப் பயன்படுத்தியுள்ளான். பெண்களின் முகம், கை, கால், விரல், உதடு என்று பல இடங்கள். மலராத மொட்டு- சோகமான முகத்துக்கும் மலர்ந்த பூ- சிரித்த முகத்துக்கும் உவமை. ஆனால் சூரியனைக் கண்ட தாமரை போல என்ற உவமை சங்க இலக்கியத்தில் இல்லை- காளிதாசனில் உண்டு.

தாமரைக்குள்ள பல பெயர்களில் சத பத்ரம் ( நூற்றிதழ்), சஹஸ்ரபத்ர (ஆயிரம் இதழ்) என்ற பெயர்களும் அடக்கம்.

 

பிரம்ம தேவன் தாமரையில் அமர்ந்திருப்பதனால் அவருக்கு சதபத்ர யோனி என்ற பெயர் உண்டு. பாற்கடலில் பள்ளிகொண்ட பரந்தாமனின் தொப்புளில் இருந்து தாமரைமேல் பிறந்தவர்.

 

இதை காளிதாசன் குமார சம்பவ காவியத்தில் (KS 7-46) பயன்படுத்துகிறான்

 

“சிவன் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபோது பிரம்மாவைப் பார்த்து தலை அசைத்தாராம்; விஷ்ணுவைப் பார்த்தவுடன் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசினாராம்; இந்திரனைப் பார்த்து புன்னகை உதிர்த்தாராம். மற்றவர்களை  ஒரு ‘லுக்’ (look) விட்டாராம். அதாவது ஒரு பார்வை மட்டுமே. அந்தக் காலத்தில் அரசர்கள், மற்றவர்களை அந்தஸ்து, பதவிக்கு ஏற்ற முறையில் வரவேற்றது இப்படித்தான்.

 

லண்டனில் பக்கிங்ஹாம் அரண்மனையில் ஆண்டுதோறும் ஆயிரம் பிரமுகர்களுக்கு மஹாராணி விருந்து கொடுப்பார். எனக்கும் என் மனைவிக்கும் அழைப்பு வந்திருந்தது. நாங்கள் போயிருந்தோம். மஹாராணி எலிசபெத் அம்மையார் எங்களுக்கு மிக அருகில் வந்தார். ஆனால் எங்களை ஏறிட்டும் பார்க்கவில்லை. நாங்கள் அவரை முன்பின் அறியாதவர்கள். எங்களுக்கு மிக அருகில் சில பிரமுகர்கள், எம்.பி.க்கள் பிரபுக்கள் (Lords) ஆகியோரும் நின்றிருந்தனர். அவர்களில் சிலரைப் பார்த்தார்; சிலரைப் புன்னகைத்தார்; ஒரு சிலரிடம் ஓரிரு வார்த்தைகள் நவின்றார். இதைத்தான் காளிதாசன் குமார சம்பவ காவியத்தில் சிவ பெருமானும் செய்ததாகப் பாடுகிறான்.

 

அந்தப் பாடலில் அவன் பிரம்மாவுக்குப் பயன்படுத்திய சொல் சதபத்ரயோனிம். இதை முதுகண்ணன் சாத்தனார் (புறநானூறு 27) எப்படிப் பயன்படுத்துகிறார் என்று காண்போம்:

 

சேற்று வளர் தாமரை பயந்த, ஒண்கேழ்,

நூற்று இதழ் அலரின் நிரைகண்டன்ன

வேற்றுமை இல்லா விழுத் திணைப் பிறந்து,

வீற்றிருந்தோரை எண்ணும் காலை

உரையும் பாட்டும் உடையோர் சிலரே;

மரை இலை போல மாய்ந்தசினோர் பலரே;

புலவர் பாடும் புகழுடையோர் விசும்பின்

வலவன் ஏவா வான ஊர்தி

எய்துப என்ப, தம் செய்வினை முடித்து எனக்

………………………

(புறம்.27, சோழன் நலங்கிள்ளியை உறையூர் முதுகண்ணன் சாத்தனார் பாடியது)

பொருள்:-

“சேற்றில் வளரும் தாமரையில் தோன்றிய செந்தாமரை மலரின் நூற்றுக் கணக்கான இதழ்களும், தம்முள் வேற்றுமையில்லாமல் உயர்வுடன் தோன்றும்.  அதுபோல வேற்றுமை இல்லாத உயர்ந்த குடியில் பிறந்து வாழ்ந்தவராயினும், அவர்களுள் உரையும் பாட்டுமாகப் புகழப்பட்டோர் சிலரே ஆவார். தாமரையின் இலை போல புகழில்லாமல் இறந்தவர்களே அதிகம். புலவர் பாடும் புகழுடையோர்– வானத்தில் விமானியே இல்லாமல் தானே இயங்கும் விமானத்தில் பறக்கும் அளவுக்கு உயர்வர். அவர் தாம் செய்த செயல்களை எல்லாம் இப்பூவுலகில் செம்மையாக நிறைவேற்றியவர் ஆவர்”.

 

இந்தப் பாட்டில் நூற்றிதல் தாமரை = சத பத்ர என்ற செய்தியுடன் விமானி இல்லாத விமானம், அதில் புனித ஆத்மாக்கள் பறப்பது, புகழுடையோர் சிலர்;  புகழில்லாமல் வாழ்பவரே மிகப் பலர்– என்ற செய்தியும் கிடைக்கிறது.

 

காளிதாசன் தாமரை தொடர்பாக 90 உவமைகளைப் பயன்படுதினான். சங்கத் தமிழில் சுமார் 20 உவமைகள் உள்ளன. படித்துப் பயன்பெறுக.

 

-சுபம்–

Lotus Flower in the Vedas, Kalidasa and Sangam Tamil Literature (Post No.3808)

Written by London swaminathan

 

Date: 11 APRIL 2017

 

Time uploaded in London:- 20-22

 

Post No. 3808

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

In Indian literature ‘flower’ means Lotus. For other flowers, they name it. Most of the Hindu girls are named after flowers. Lotus flower names are more prominent than other flower names. In Sanskrit lotus has more words than any other flower. in Tamil ‘MALAR’ means ‘flower ‘and the ‘Lotus’. Lotus flower is used as offering for all the gods and goddesses.

 

In the Vedas

‘Puspa’ in Sanskrit denotes a flower generally. It occurs in Atharva veda (8-7-12; 10-8-34) and Vajasaneyi Samhita and Taittiriya Samhita. Since Tamils use Malar for flower and lotus, Puspa may be lotus in the Vedas as well.

 

Puskara is blue lotus flower found in the Rig Veda (6-16-13; 7-33-11). Some scholars think it may be the bowl of the ladle. We have more references in Atharva Veda and later Brahmanas. Puskarini is a tank with lotus flowers in the beginning, then to all holy water tanks.

Pundariika

Pundarika denotes the blossom of the lotus in the Rig Veda (10-142-8). Later Brahmana and Upanishad have many references. The Pancavimsa Brahmana states that the lotus flower is born of the light of the Naksatras (18-9-6) and the Atharva Veda compares the human heart to the lotus (10-8-43) ( and in Chandogya Upanishad (8-1-1) as well).

 

Mysterious Puskara-saada

Puskara saada means ‘sitting on the lotus’. it is one of the animals in the list of victims at the Asvamedha/ horse sacrifice. It occurs in Taittiriya, Maitrayani and Vajasaneyi samhitas. It may be a bird or a bee or something else.

A woman’s face is frequently compared to lotus in Indian literature. Kamban, who wrote Ramayana in Tamil, also compared the face of Rama to a full blown lotus. He says that Rama’s face remained like a blossomed lotus in painting even when Dasaratha and Kaikeyi asked him to go to forest for 14 years so that Kaikeyi’s son Bharata can rule the country.

In Kalidasa

Kalidasa and Tamil poets use similar words for this flower in their works.

Sangam Tamil poet Mutukannan Sattanar described the lotus with the epithet Hundred Petalled flower (Puram.27). It was used by Kalidas earlier in the Kumarasambhava (7-46). Kalidasa used the word  Hundred petalled for Brahma because he is seated on a lotus.

Kalidasa says, Lord Shiva honoured Brahma (100 petalled seater) with a nod of the head, Vishnu with spoken words, Indra with a smile and other gods with a mere look according to their seniority (KS 7-46). This shows how Hindu kings honoured their guests according to their seniority!

Tamil poet Mutukannan says, “All the 100 petals of a lotus that grows in a muddy water tank, proudly stands without any difference. Likewise, there are hundreds of people who are high born. But most of them die unsung like the leaves of lotus plants. Only very few attain the fame to be sung and fly high.

 

The poet gives a message through the image of lotus flower. Not all the people attain fame like the lotus petals. Most of them die without fame like the lotus leaves.

 

Kalidasa and other Sanskrit poets use the lotus image for eyes. In the Rtu Samhara, the beautiful tremulous eyes of a frightened deer and the lovely, impassioned and dark eyes of women are imagined to be lotuses, blue as well as white (RS 2-9; 3-14)

 

In the Megaduta Kavya, Yakshini is compared to a lotus plant on a cloudy day, with its lotus neither opened nor closed up (Mega.43)

 

In the Kumarasambhava, Parvati’s tremulous eyes are compared with blue lotus. In Raghu vamsa, Kumarasambhava, Vikrama Urvasiya we come across many references to lotus like eyes. In those works women’s face is also compared with lotus.

 

The breath of Parvati’s mouth is imagined to possess the fragrance of a full blown lotus (KS 7-19)

 

Siva tasted the honey of Parvati’s lip as a bee does on drinking that of a lotus flower (KS 8-23)

When the women of Mithila looked at Sita from their windows, they are described as lotuses.

 

In all his seven works, there are number of lotus images comparing to women’s faces, limbs, eyes, skin colour etc.

 

In Sangam Tamil literature, there is no description of the relationship between lotus and sun. But in Kalidasa we have such references. The gloomy appearance of a Yaksha is imagined to be a lotus after sunset (Uttaramegham 20).

 

The water of Ganga mixed with the waves of Yamuna looks at one place like a garland of white lotuses intertwined with the blue ones (RV 13-54)

 

There are over 90 references to lotus in his seven works.

In Tami Literature

Nallur Nattattanar, author of Cirpanatruppatai, paints a picture of bees humming melodiously in the lotus blossoms in the tanks of the Choza country (Cirupan70-77). He uses the epithet Divine lotus, because it is all gods’ favourite flower.

 

Kapilar describes (Nar.1)the honey gathered from the lotus flowers in one of his poems. ‘The acquaintance with noble men of high qualities is as sweet as the honey gathered by the bees from the lotus flowers and stored in the honey comb of the lofty branch of a sandal wood tree in a high mountain.

 

Katiyalur Uruttiran Kannanar (his name is Mr Rudraksha), author of two long Sangam poems Pattinapalai and Perumpanatrupatai had the astonishing power of observation of nature. He gave us accurate comparisons to almost every sight and sound he described in his poems. In his work Perumpanatruppatai, he compares the lotus petals to the long ears of the rabbit (lines 114-115). In another line he described the ‘divine lotus flowers of flame like hue’ line 289/90.

The attractive colour of the pollen of the lotus flower is described in Kuruntokai 300

 

Sangam poet Allur Nan Mullaiyar sings about a buffaloe punging into water in a tank to eat the lotus blossoms there (Akam.46)

 

Paranar is famous for his similes. He is the kaidasa of Tamil Literature. He used nine similes in a single stanza in Akam178. He says the lotus has flame like flower, long stems and broad leaves (Nar.310 andAkam.6)

Mankuti Marutanar also used the same epithet for lotus:lotus of thorny stems and flame like flowers- Maturaikkanchi line 249.

 

Mamulanar describes a buffalo eating lotus flowers in Akam.91

 

in Akam.176, we read a full description of a lotus plant by Marutam Patiya Ilamkatunko:There are blossomed lotuses like smiling faces, with buds like sharp pointed spears, leaves like the ears of elephants, rounded tubular stems like bamboo sticks and mature roots that enter deep into the ground causing clefts there in.

Marutan Ilanakanar compared the lotus flower to the face of a beautiful lady in Kalitokai (line 73)

an otter enters a lotus tank, scatters the Vallai creepers there, seizes the Valai fish amidst them, feeds upon it and returns to its rattan bush (Akam.6) according to Paranar.

Source books

The treatment of nature in Sangam Literature by M Varadarajan, 1969

The Imagery of Kalidasa by Dr Vinod Aggarwal, 1985

Vedic Index by Keith and Mc Donald

 

–Subham–

தண்ணீரின் மருத்துவ குணம்- ரிக் வேதப் பாடல் (Post No.3806)

Written by London swaminathan

 

Date: 10 APRIL 2017

 

Time uploaded in London:- 22-12

 

Post No. 3806

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

தண்ணீரைப் போற்றும் பழமொழிகளை முன்னொரு கட்டுரையில் தந்தேன். தண்ணீர் பற்றிய உலகின் பழமையான பாடல் ரிக் வேதத்தில் உள்ளது. ரிக் வேதம் சுமார் 6000 ஆண்டுப் பழமையானது என்று ஜெர்மன் அறிஞர் ஜாகோபியும் கி.மு.1200 க்கு மேல்– அதற்கும் மேல் 5000 ஆண்டு வரை — பழமையுடையதாக இருக்கலாம் என்று மாக்ஸ் முல்லரும் கூறினர். அத்தகைய வேதத்தில் பத்தாவது மண்டலத்தில் ஒன்பதாவது பாடல் ஆபஸ் (தண்ணீர்) பற்றியது. அதைப் பாடியவர் சிந்துத்வீப மகரிஷி. அவர் அம்பரீசன் என்ற மன்னரின் மகன். இவருடைய பெயரிலிருந்து இவர் சிந்து சமவெளி நாகரீகப் பகுதியில் வசித்தவர் என்று தெரிகிறது. இதை பிராமணர்கள் தினமும் மூன்று வேளை செய்யும் சந்தியா வந்தனத்தில் சொல்லுவர்.

நீருக்கு மருத்துவ குணம் உண்டு என்பதை வேத கால மக்கள் அறிந்திருந்தனர் என்பது இந்த மந்திரத்தின் (கவிதையின்) பொருளைப் பார்த்தாலேயே புரியும்:-

 

 

 

ஆபோஹிஷ்டா மயோ புவஹ

தாந ஊர்ஜே ததாதன

மஹேரணாய சக்ஷஸே

 

யோவசிவதமோ ரஸஹ

தஸ்யபாஜயதேஹ நஹ

உசதீரிவ மதரஹ

தஸ்மா அரம் கமாம வஹ

 

சந்நோ தேவீரபிஷ்டய ஆபோ பவந்து பீதயே சம்யோரபிஸ்ரவது நஹ

 

ஈசானாவார்யாணாம் க்ஷயந்தீஸ்சர்ஷனீனாம்

ஆபோ யாசாமி பேஷஜம்

 

அப்ஸு மே சோமோ அப்ரவீதந்தர்விஸ்வானி பேஷஜா

 

அக்னிம் ச விஸ்வசம்புவம்

 

பொருள்:

 

நீருக்குத் தேவதைகளாக உள்ள நீங்கள் உயர்ந்த ஆரோக்கியத்துக்கு காரணமாக இருக்கிறீர்கள்;

அப்படிப்பட்ட நீங்கள் எங்களுக்கு மகிமை பொருந்தியதும் ரமணீயதுமான ஞானக் கண்ணின் பொருட்டு சக்தியை அளியுங்கள்.

உங்களிடமுள்ள பேரின்ப ரசத்துக்கு, அன்பு சுரக்கும் தாய்மார்களைப் போல, எங்களை உரியராக்குங்கள்;

 

எந்த ரசத்தை நிலையாக வழங்கும் பொருட்டு நீங்கள் இன்ப வடிவாய் விளங்குகிறீர்களோ, அந்த ரசத்துக்காக உங்களை ஆர்வத்தோடு நாடுகிறோம். வம்சம் விருத்தி அடையட்டும்

 

ஜல தேவதைகளாகிய நீங்கள் எங்களை ஞானத்தால் புனித மாக்கி அருள்வீராக.

 

எங்கள் பாதுகாப்புக்கும் குடிப்பதற்கும் அருள் புரி; எங்களுக்குப் பேரானந்தத்தைக் கொடு.

 

மதிப்புமிக்க பொருட்களையும் மனிதர்களையும் ஆளும் தண்ணீரே

எங்களைக் குணப்படுத்தும் மருந்தாக இரு.

 

நீரில்தான் குணப்படுத்தும் சக்தி இருக்கிறது என்று சோமரசம் சொல்கிறது; அக்னி என்னும் வெப்ப சக்தியும் இருக்கிறது”

xxx

 

இது ஒரு அற்புதமான மந்திரம். தீட்டு முதலியன ஏற்படும்போது அது விலகி தூய்மை அடையவும் இம் மந்திரத்தைச் சொல்லி தண்ணீர் தெளிப்பர். அந்தணர்கள் தினமும் மும்முறை இம்மந்திரத்தைச் சொல்லி தலையில் தண்ணீரை ப்ரோக்ஷித்துக் கொள்வர் (விரல்களால் தெளித்துக் கொள்வர்)

 

தண்ணீருடன் மந்திர சக்தியைச் சேர்த்து அதை ஆயுதங்களாகவும், குணப்படுத்தும் மூலிகைகளாகவும், சபிக்கும் சாபங்களாகவும், வரமளிக்கும் காமதேனுவாகவும்பயன்படுத்தும் உத்தியை—வலிமையை– முன்காலத்தில் அறிந்து வைத்திருந்தனர். இப்பொழுது அது வெறும் சடங்குகளுக்கும் தானம் வழங்கவும் (கன்னிகா தான) மட்டுமே பயன்படுத்தப் படுகிறது.

 

–subham–

தண்ணீர், தண்ணீர்- தமிழ்ப் பழமொழிகள் (Post No.3804)

Compiled by London swaminathan

 

Date: 10 APRIL 2017

 

Time uploaded in London:- 9-06 am

 

Post No. 3804

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

நீர் இன்று அமையாது உலகம் என்பது சங்க இலக்கிய நூலான நற்றிணையில் கபிலர் (பாடல் 1) உதிர்த்த பொன்மொழி. அவருக்குப் பின்னர் வந்த வள்ளுவனும் அதை வான் சிறப்பு என்னும் அதிகாரத்தில் பயன்படுத்தினான்.

 

நீர் இன்று அமையாது உலகெனின் யார்யார்க்கும்

வான் இன்று அமையாது ஒழுக்கு (Kural 20)

 

பொருள்:-

இந்தப் பூமியில் வாழும் எல்லா உ யிரினங்களும் தண்ணீர் இல்லாமல் வாழ முடியாது அது போலவே தர்மமும் மழை இல்லாமல் வாழ முடியாது.

 

 

மழை இல்லாவிடில் வறட்சி மிகும்; வறட்சி ஏற்பட்டால் பசிப்பிணி பெருகும்; பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போம் – என்பது பழமொழி. அதாவது மனிதனுடைய அடிப்படை நற்குணங்கள் அழிந்து, தர்மம் அழியும்.

 

இதை நன்கு அறிந்த இந்துக்கள் 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன் சதபத பிராமணத்தில் சொல்லிவைத்தனர்.

 

சதபத பிராமணம் (கி.மு.850) கூறுவதாவது:

“தண்ணீர் தான் சட்டம்/தர்மம். ஆகையால்தான் உலகிற்கு எப்போதும் தண்ணீர் வந்து கொண்டிருக்கின்றது. எல்லாம் விதிகளின்படி நடக்கிறது. மழை தவறிவிட்டால் பலவீனமானவரை பலமுள்ளோர் தாக்குவர். ஏனெனில் தண்ணீர்தான் சட்டம்”.

இதையே வள்ளுவனும் கூறியிருப்பது (குறள்-20) கவனிக்கத்தக்கது.

 

மழையிலிருந்து உணவு உண்டாகிறது என்று கீதையில் பகவான் கிருஷ்ணனும் கூறுவார் (கீதை 3-14).

 

தமிழர்களின் தண்ணீர்ப் பழமொழிகளைப் படித்தால் அவர்களின் ஆழ்ந்த அனுபவ அறிவு புலனாகும்:–

 

1.நீரையும் சீராடு

2.நீரைச் சிந்தினையோ சீரைச் சிந்தினையோ?

3.நீரைத் தொட்டாயோ, பாலைத் தொட்டாயோ

 

4.நீராலே விலகினாய், நான் நெருப்பாலே விலகினேன்

5.நீரில் அமிழ்ந்த சுரைக்காய் போல

6.நீரில்லா நாடு நிலவில்லா முற்றம்

7.நீரும் கொல்லும், நெருப்பும் கொல்லும்

8.நீரும் பாசியும் கலந்தாற்போல

9.நீரை அடித்தால் நீர் விலகுமா?

10.நீரைக் கழுவி நிழலைப் புதைப்பதுபோல

11.நீரை அடித்தால் வேறாகுமா?

12.நீரோட்டத்தில் தெப்பம் செல்லும் தன்மை போல (புறம்.192 லும் உளது)

 

13.நீர் ஆழம் கண்டாலும் நெஞ்சு ஆழம் காணப்படாது

14.நீர் உயர நெல் உயரும்

15.நீர் உள்ள மட்டும் மீன் குஞ்சு துள்ளும்

16.நீர் உள்ள மட்டும் மீன் துள்ளும், நீர் போனால் மீன் என்ன துள்ளுமா?

17.நீர் என்று சொல்லி நெருப்பாய் முடிந்தது

18.நீர் என்று சொன்னால் நெருப்பு அவிவதும், சர்க்கரை என்று சொன்னதினால் வாய் இனிப்பதும் உண்டா?

19.நீர் என்று சொன்னால் நெருப்பு அவியுமா?

 

20.நீர்க்கடன் நிழற்கடன் கொடுத்துவைத்தமட்டும் இருக்கும்

21.நீர்ச்சோறு தின்று நிழலுக்கு அடியில் நின்றால் மலடிக்கும் மசக்கை வரும்

22.நீர் போனால் மீன் துள்ளும்

23.நீர் மேல் எழுத்துபோல

24.நீர்மேல் குமிழி போல நிலையில்லாக் காயம்

 

 

25.தண்ணீரிலே அடி பிடிக்கிறது

26.தண்ணீரிலே தடம் பிடிப்பான்

27.தண்ணீரிலேயோ தன் பலம் காட்டுகிறது?

28.தண்ணீரிலே விளைந்த உப்பு தண்ணீரிலே கரைய வேண்டும்

29.தண்ணீரில் அமுக்கின முட்டை உப்பு போட கிளம்பும்

30.தண்ணீரில் இருக்கிற தவளை  நீர் குடித்ததைக் கண்டது யார்? குடியாததைக் கண்டது யார்?

31.தண்ணீரில் இருக்கிற தவளையை தரையில் விட்டாற் போல

 

32.தண்ணீரில் இறங்கினால் தவளை கடிக்கும் என்கிறான்

 

33.தண்ணீரில் இறந்தவரிலும் சாராயத்தில் இறந்தவர் அதிகம்

 

34.தண்ணீரின்றினும் தண்மை பிரியுமோ, தீயினின்ன்றும் வெம்மை பிரியுமோ?

 

35.தண்ணீரின் கீழே குசு விட்டால் தலைக்கு மேலே

 

36.யாருக்கும் தெரியக்கூடாதென்று எண்ணி தண்ணீரின் கீழே குசு விட்டாற்போல

 

37.தண்ணீரும் கோபமும் தாழ்ந்த இடத்திலே

 

38.தண்ணீரும் பாசியும் கலந்தாற்போல

 

39.தண்ணீரும் மூன்று பிழை பொறுக்கும்

40.தண்ணீரயும் தாயையும் பழிக்கலாமா?

41.தண்ணீர் குடித்த வயிறும் தென்னோலையிட்ட காதும் சரி

42.தண்ணீர் குடம் உடைந்தாலும் ஐயோ! தயிர்க் குடம் உடைந்தாலும் ஐயோ!

43.தண்ணீர், வெந்நீர் ஆனாலும் நெருப்பை அவிக்கும்

 

நீர் என்றும் தண்ணீர் என்றும் துவங்கும் பழமொழிகளை மட்டும் கண்டோம். பழமொழிகளுக்கு இடையே இதே சொற்கள் வரும் பழமொழிகள் நிறைய உண்டு. அத்தனையையும் அர்த்தத்தோடு தொகுத்து வெளியிடுவது நலம் பயக்கும்.

 

தமிழ் வாழ்க! பழமொழிகள் பயன்பெறுக!!

 

xxxx

எனது பழைய கட்டுரைகள்:-

தமிழன் கண்ட செயல்முறை அறிவியல்! தண்ணீர்! தண்ணீர்!!

Research Article No. 1685; Dated– 2 March 2015.

பாலைவனத்தில் தண்ணீர் கண்டுபிடிப்பது எப்படி?

Research Article No.1656; Dated 17th February 2015.

சூரியனிடத்தில் ஆரோக்கியத்தைக் கேள்: ஆரோக்கியம் தொடர்பான பொன்மொழிகள்

 

–subham–

 

‘யாயும் ஞாயும் யார் ஆகியரோ?’ (Post No.3794)

Written by London swaminathan

 

Date: 6 APRIL 2017

 

Time uploaded in London:- 20-27

 

Post No. 3794

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

காளிதாசனும், செம்புலப்பெயநீராரும்

சங்கத் தமிழ் நூல்களில் ஒன்று குறுந்தொகை. அருமையான காதல் பாடல்கள் உள்ள நூல். அதில் ஒரு அருமையான பாடல். காதலர் மனம் ஒன்றுபடுவதற்கு செம்மண் நிலத்தில் பெய்த மழை நீர் உவமையாக கூறப்பட்டுள்ளது. செம்மண் நிலத்தில் மழை நீர் புரண்டு ஓடுவதை நேரில் கண்டவர்களுக்கு இந்த உவமையின் பொருள் நூறு மடங்கு கூடுதலாகவே விளங்கும்.

 

இதை எழுதிய புலவர் பெயர் தெரியாததாலோ அல்லது உவமை மிகவும் பிரசித்தமடைந்ததாலோ அவருக்கு செம்புலப் பெயனீரார்  என்றே நூலில் பதிவு செய்துவிட்டனர். இது போல சுமார் 20 புலவர்களின் பெயர்கள் இப்படி அவர்களுடைய சொற்றொடர்களைக் கொண்டே சூட்டப்பட்டுள்ளது. ரிக்வேதத்தைத் தொகுத்தவர்கள் கையாண்ட முறை இது. அதிலும் இவ்வாறு பல புலவர்களின் பெயர்கள் சொற்றொடரின் மூலம் அறியப்படுகின்றது.

 

யாயும் ஞாயும் யார் ஆகியரோ

எந்தையும் நுந்தையும் எம் முறைக் கேளிர்

யானும் நீயும் எவ்வழி அறிதும்

செம்புலப் பெயல் நீர் போல

அன்புடை நெஞ்சம் தாம் கலந்தனவே

–குறுந்தொகை 40, செம்புலப்பெயனீரார்

 

பொருள்:

காதலன் கூறுகிறான்: “என்னுடைய தாயும் நின்னுடைய தாயும் ஒருவருக்கொருவர் எத்தகைய உறவினர்? என் தந்தையும் நின் தந்தையும் எந்த முறையில் உறவினர்? இப்பொழுது யானும் நீயும் ஒருவரை ஒருவர் எவ்வாறு முன்பு அறிந்தோம்? செம்மண் நிலத்தே பெய்த மழை நீர், அம்மண்ணோடு கலந்து அத்தன்மையை அடைவது போல நமது உள்ளங்கள் (தாமாகவே) ஒன்றுபட்டன.

 

 

காதலர்களின் மனம் ஒன்று பட்டதற்கு இப்படி ஒரு உவமையைப் பயன்படுத்தியது போல, சங்க காலத்துக்கு முன் வாழ்ந்த காளிதாசரும் மழை நீர் உவமையைப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

 

ஒரே சுவையுடைய மழை நீர் எங்கெங்கு விழுகின்றதொ அந்தந்த நிலத்தின் சுவையைப் பெறுவதுபோல சத்வம் என்ற ஒரே குணமுடைய இறைவன், கைக்கொள்ளும் குணங்களுக்கு ஏற்ப தொழில்களையும் பெயர்களையும் ஏற்கின்றீர் (சத்வ குணம் காரணமாக விஷ்ணுவாகவும், ரஜோ குணம் காரணமாக பிரம்மனாகவும், தமோ குணம் காரணமாக ருத்திரத் தனமையையும் அடைகின்றீர். எப்படி நீர் என்பது ஒன்றுதானோ அதே போல இறைவன் ஒருவனே.

ரசாந்தராண்யேகரசம் யதா திவ்யம் பயோஸ்ச்னுதே

தேசே தேசேகுணேஷு  ஏவம் யதாத்வம்அவிக்ரியஹ

— ரகு வம்சம் 10-17

 

செம்புலப் பெயனீரார் மன ஒற்றுமை பற்றி சொன்னார்; காளிதாசன் மும்மூர்த்திகளும் ஒருவரே என்ற பேருண்மையைச் சொன்னார்; இருவரும் பயன்படுத்திய உவமை– மழை நீர்.

 

சுவாதி நட்சத்திரத்தன்று பெய்யும் மழை நீர், முத்துச் சிப்பிகளின் வாயில் விழுந்தால் அது எப்படி முத்தாகி றதோ அது போல ,ஆசிரியர் சொல்லும் சொல், நல்ல மாணவன் காதில் விழுந்தால் முத்தாகும் என்று மாளவிகாக்னிமித்ரம் நாடகத்தில் காளிதாசன் சொல்லும் உவமை தமிழில் உள்ளதையும், காடக விதைகள் எப்படி கலங்கிய நீரை தெளிவாக்குமோ அதுபோல முட்டாள்களும்   அறிவாளிகளுடன் இருக்கையில் மனத் தெளிவு பெறுவர் என்ற  உவமை தமிழில் உள்ளதையும் முன்னர் இரண்டு கட்டுரைகளில் எழுதிவிட்டேன்.

 

பெண்களின் கொப்பூளை (நாபியை) நீர்ச் சுழலுக்கு ஒப்பிடுவதைக் காளிதாசன் காவியங்களிலும் சங்க இலக்கியப் பாடல்களிலும் காணலாம்.

 

காளிதாசன் கையாண்ட 1300 + உவமைகளில் சுமார் 250 உவமைகள் சங்க இலக்கியத்தில் காணப்படுவதால் சங்க காலத்துக்கு முன் வாழ்ந்தவன் காளிதாசன் என்று முந்தைய பல கட்டுரைகளில் காட்டியுள்ளேன்.

 

காளிதாசன் சொல்லும் இன்னொரு அருமையான உவமை ரகுவம்சத்தில் வருகிறது (5-54). பிரியம்வதன் என்பது என்பெயர் . என்னை, யானையாகப் போகும்படி மதங்க முனிவர் சபித்தார். நான் அவரை வணங்கிய பின்னர் அவரது கோபம் தணிந்தது. சாந்தமாகிவிட்டார். நீர் என்பது வெந்நீர் ஆவது தீயின் சேர்க்கையாலோ அல்லது சூரிய ஒளியின் சேர்க்கையாலன்றோ! தண்ணீரின் இயற்கையான குணம் குளுமைதானே! (முனிவர்களின் இயற்கைக் குணம் சாந்தம்தானே).

–Subham–

உன்னம், புதா, உளில், குரண்டம், கிலுக்கம், சென்னம் குணாலம்—கம்பன் தரும் பறவை லிஸ்ட் (Post No.3783)

Written by London swaminathan

 

Date: 3 APRIL 2017

 

Time uploaded in London:- 6-01 am

 

Post No. 3783

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

சீதையைத் தேடி அனுமன் இலங்கைக்குப் போனான்; எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தான். பெரிய கோட்டைச் சுவரைப் பார்த்தான், அகழியைப் பார்த்தான்; பொன் மயமான செல்வச் செழிப்புள்ள இலங்கையைக் கண்டான்; இதெல்லாம் நாம் பல முறை படித்த அல்லது சொற்பொழிவுகளில் செவிமடுத்த செய்திகளே. இதை மட்டும் கம்பனும் சொன்னால் அவனை நாம் மதிக்க மாட்டோம்; போகிறபோக்கில் அவன் சொல்லும் அறிவியல், உயிரியல், மானுடவியல், உளவியல், புவீஇ யல், புவிகர்ப்பவியல், சமயம், பண்பாடு, இசை, நடனம் என்று ஏராளமான செய்திகளையும் சேர்த்துச் சொல்லும் பாங்குதான் கம்பனைக் கொம்பனாக்குகிறது!

 

 

சோழ மன்னனிடம் கோபித்துக்கொண்டு “உண்டோ குரங்கேற்றுக் கொள்ளாத கொம்பு?” என்று சவால் விட்ட கொம்பன் அல்லவா அவன்!

 

இதோ பாருங்கள், இலங்கை ((நகர)) கோட்டையைச் சுற்றியுள்ள மூன்று அகழிகளில் அவன் கண்ட பறவைகளைப் போகிற போக்கில் அடுக்கி விடுகிறான். நீங்கள் கம்ப ராமாயண உரைகளைப் படித்தால் கூட இந்தப் பறவைகளை அடையாளம் சொல்ல முடியாது. ‘தமிழ் வாழ்க’ என்றெல்லாம் கூத்தாடுகிறோம்; கூச்சலிடு கிறோம்; ஆனால் இந்தப் பறவைகள் என்ன என்று ஸூவாலஜி (Zoology) ஆர்னிதாலஜி (Ornithology) படித்தவர்கள் கூட சொல்ல முடியாது. உண்மையில் தமிழை வளர்க்க விரும்புவோர் இவைகளை அறிவியல் முறையில் அணுகி கம்பராமாயணத்துக்கு ஒரு விஞ்ஞான   உரை எழுத வேண்டும்.

உன்னம், நாரை, மகன்றில், புதா, உளில்,

அன்மை, கோழி, வண்டானங்கள், ஆழிப்புள்

கின்னரம், குரண்டம், கிலுக்கம், சிரல்,

சென்னம், காகம், குணாலம் சிலம்புமே

–ஊர்தேடு படலம், சுந்தர காண்டம், கம்ப ராமாயணம்

 

பொருள்;

“உன்னம் போன்ற பறவைகள், நாரைகள், மகன்றில்கள், குருகுகள், உள்ளான்கள், அன்னங்கள், நீர்க் கோழிகள், பெருநாரைகள், சக்கரவாகப் பறவைகள் கின்னரங்கள், கொக்குகள், கிலுக்கங்கள், சிச்சிலி என்னும் பறவைகள், மீன்கொத்திப் பறவைகள், நீர்ப்பருந்துகள், நீர்க்காகங்கள், குணாலங்கள் ஆகிய பல்வகைப் பறவைகள் அவ்வகழியில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன”.

 

உன்னம் -அன்னப் பறவைகளில் “ஒருவகை”;

புதா- குருகு;

உளில் – உள்ளான்;

வண்டானம்- பெருநாரை;

ஆழிப்புள் – சக்கரவாகப் பறவை;

மகன்றில்- அன்றிலில் “ஒரு வகை”;

கின்னரம் – நீர் வாழ்ப் பறவைகளில் “ஒருவகை”; ஆந்தையையும் இச் சொல் குறிக்கும்;

கிலுக்கம் – நீர் வாழ்ப்பறவைகளில் “ஒருவகை”;

சென்னம் – நீர்ப்பருந்து;

சிரல் – மீன்குத்தி;

குணாலம்- நீர் வாழ்ப்பறவைகளில் “ஒருவகை”;

 

இவ்வாறு சொல்லி உரைகாரர்கள் மழுப்பி விடுகிறார்கள் ‘ஒரு வகை’,’ ஒரு வகை’ என்றே எழுதிக்கொண்டு போனால் அது என்ன என்று சொல்ல வேண்டாமா?

பைபிளில் உள்ள தாவரங்கள், மிருகங்கள் பற்றி எல்லாம் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே படங்களுடன் புத்தகம் போட்டுவிட்டனர். நாமோ சங்க இலக்கியத்தில் வரும் தாவரங்கள், மிருகங்கள், அதே போல மற்ற இலக்கியங்களில் வரும் விஷயங்களுக்கு மழுப்பலாகவே உரை எழுதி வருகிறோம். கம்பனும் கதையை மட்டும் சொல்லிவிட்டுப் போயிருக்கலாமே. அகழியில் உள்ள இத்தனை வகை நீர்வாழ்ப் பறவைகளையும் எதற்குச் சொல்ல வேண்டும் ? அறிவியல் தமிழ் அழியாமல் பாதுகாக்கத்தானே அவன் இப்படி பட்டியல் போடுகிறான்.

 

இது போல அவன் சொல்லும் ஆயுத வகைகளை நாம் இனம் காண முடியவில்லை. முயன்று பார்த்தால்  —- தமிழ் அறிஞர்கள், விஞ்ஞானிகள் கூட்டு மாநாடு போட்டால்— இவைகளை தெள்ளிதின் விளக்கமுடியும்

(கபிலர் பாடிய குறிஞ்சிப் பாட்டிலுள்ள 99 தாவரங்களின் படங்கள், தாவரவியல் (botanical names) பெயர்களைக் கண்டேன்; அதில் சில பிழைகளும் குறைபாடுகளும் உள; ஆயினும் ஒரு சிலர் முயன்று அதைச் செய்திருப்பது பாராட்டுக்குறியது; தாவரவியலாளருடன் அமர்ந்தால் குறைகளை நீக்க முடியும்).

தமிழ் வாழ்க! கம்பன் புகழ் ஓங்குக!

 

காளிதாசன் கண்ட அற்புதத் தபோவனக் காடுகள்! (Post No.3778)

Written by London swaminathan

 

Date: 1 April 2017

 

Time uploaded in London:- 13-46

 

Post No. 3778

 

Pictures are taken from various sources; thanks.

 

contact; swami_48@yahoo.com

 

 

உலகப் புகழ்பெற்ற கவிஞன் காளிதாசன் தனது ஏழு இலக்கியப் படைப்புகளில் தவ முனிவர்களையும் , அவர்கள் வசிக்கும் தபோவனங்களையும் அற்புதமாக வருணித்துள்ளான். அவைகளைப் படிக்கையில் நாமும் அக்கால முனிவர்கள் வாழ்ந்த காடுகளுக்குச் சென்று, அமைதியான ஆசிரம வாழ்க்கை வாழமாட்டோமா என்ற ஏக்கம் ஏற்படும்.

 

அவர் சொல்லுவதைப் பார்ப்பதற்கு முன், மின்சார விளக்குகளோ சாலைப் போக்குவரத்து வசதிகளோ, இன்டெர்நெட், மொபைல் வசதிகளோ, ரேடியோ, டெலிவிஷன், டெலிபோன் வசதிகளோ இல்லாத ஒரு அமைதியான காடுகளை நம் மனக் கண்முன் கொண்டு வர வேண்டும்.  அது சண்டை சச்சரவுகள் இல்லாத உலகம். மானும், புலியும் ஒரேதுறையில் பகைமை பாராட்டாது நீர் குடிக்கும் சாந்தி நிலவும் ஒரு உலகம். இதோ காளிதாசன் வாய்மொழியாக அவைகளைக் கேட்போம்:-

 

“சாதகர்ணி என்ற முனிவரின் ஆசிரமம் அடர்ந்த காட்டுக்கு நடுவே இருந்ததாகவும் நான்கு புறங்களும் மேகம் சூழ நடுவேயுள்ள சந்திரன் போல அவருடைய ஆஸ்ரமம் ஜொலித்ததாகவும்” ரகு வம்ச கவியத்தில் கூறுகிறார் (13-39)

 

இன்னும் கொஞ்ச தூரத்தில் சுதீக்ஷ்ணர் என்பவர் ‘பஞ்சாக்னி’ (FIVE FIRES) தவம் செய்கிறார். அதாவது நாலு புறமும் விறகுகளை வைத்து எரிமூட்டி நடுவில் நின்று கொண்டு சூரியனைப் பார்த்து தவம் செய்கிறார். அவர் ‘பெயரில்’ கடுமை இருந்தாலும் செயலில் சாந்தம் மிக்கவர்.(13-41)

 

அவர் ருத்ராக்ஷம் அணிந்து மான்களைத் தடவிக் கொடுக்கிறார். யாகத்திற்கு வேண்டிய தர்ப்பைப் புல் முதலியவற்றைக் கொண்டு வருகிறார். நான் மேலே பறந்து செல்லுவதை அறிந்து, அவர் கைகளை உயரே உயர்த்தி வணக்கம் சொல்லுகிறார். ஆயினும் மவுனத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறார் (13-42)

 

அதோ,  அது சரபங்க முனிவரின் ஆசிரமம். அவர் சமித்துக் குச்சிகளால் வெகு காலம் ஹோமம் செய்துவிட்டுத் தன்னையே ஹோமத் தீயில் ஆகுதி செய்து மேலுலகம் சென்றார் அவருடைய தபோவனம் தூய்மையானது. இது மிருகங்களின் சரணாலயம்; அவை இயற்கைப் பகையைவிட்டு சாந்தமாக உலவும் இடம் இது. (13-45)

 

அவர் விருந்தாளிகளை நன்கு உபசரிப்பார்.  இப்போது அவர் இல்லாவிடினும் தந்தை விட்டுச் சென்ற  நற்பணியை, அவரது மகன்கள் செய்வது போல, அவரால் வளர்க்கப்பட்ட இம்மரங்கள் பழங்களை அளித்து அதிதி பூஜை (விருந்து  உபசாரம்) செய்கின்றன!

 

இதோ அதுதான் சித்திரகூட மலை. அங்குள்ள நீர்வீழ்ச்சிகள் எழுப்பும் ஓசை, அதிலுள்ளை குகைகளில் எப்போதும் எதிரொலி செய்த்கொண்டே இருக்கின்றன. சிகரங்களின் உச்சியில் மேகங்கள் தவழ்வது, ஒரு மாட்டின் கால்களில் சேறு பூசியது போல காணப்படுகிறது (13-47)

 

அந்த மலை ஒரு எருது போலக் காட்சி தருகிறது (காளை மாடுகள் மணல் மேடுகளில் கொம்புகளினால் முட்டி சேற்றுடன் காணப்படும். அதை மனதில் கொண்டு கவி இப்படிச் சொன்னார் போலும்)

 

குமார சம்பவ காவியத்தில் சப்தரிஷிகளை வருணிக்கையில் அவர்கள் முத்துச் சரங்களால் ஆன பூணூல்களை அணிந்து தங் கத்தினாலான மரவுரிகளை அணிந்திருந்ததாகக் கூறுகிறார். அவர்கள் வைத்திருந்த ஜபமாலைகள் ரத்தினக் கற்களால் ஆனவையாம் (6-6)

 

காட்டில் தவம் செய்ய, பார்வதி (உமா) , தனது தோழி மூலமாக தந்தையிடம் அனுமதிகேட்டதாகவும் காளிதாசன் பாடுகிறான் (5-6)

குமாரசம்பவத்தில் மேலும் ஒரு துறவியைக் காட்டுகிறான். சடைமுடியுடன் ஒரு யோகி வருகிறார். அவர் மான் தோல் அணிந்தவர். பலாச தண்டம் கையில் ஏந்தி இருந்தார். பிரம்ம தேஜஸுடன் காணப்பட்டார். ஒரு பிரமச்சாரி போல தபோவனத்துக்குள் நுழைந்தார். உமாவும் அவரைத் தக்கபடி உபசரித்தாள். (5-30)

 

அந்தக் காலத்தில் மக்கள் பல்வேறு விதமாகத் தவம் இயற்றியதையும் காளிதாசன் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறான்:

“புகையினால் மிகச்சிவந்த கண்களை உடையவனும் , கால்களால் மரக்கிளைகளைப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பவ்னும், கீழ்நோக்கிய முகம் உடையவனுமான ஒருவனை ராமர் பார்த்தார்”. (ரகு 15-49)

ராமாயண காலத்திலேயே ஒருவன் கீழே தீயை மூட்டி அதில் முகத்தைக் காட்டியவாறு, தலை கீழாக தொங்கிக் கொண்டு தவம் செய்ததை இது காட்டுகிறது.

 

ஒரு முனிவர் யாரையாவது சாபம் இட்டால் அவருடைய தவ வலிமை (POWER AND ENERGY தபோ சக்தி) குறைந்து விடும் என்ற உண்மையை ரகு வம்சத்தில் எடுத்துரைப்பான் காளிதாசன் (15-3):

 

ராமனை பார்த்தவுடன் அவனே அசுரனைக் கொன்றுவிடுவான் என்பது முனிவர்களுக்குத் தெரிந்தது:–

“லவணன் என்ற அசுரனால் துன்புறுத்தப்பட்ட மஹரிஷிகள் தங்களுடைய தேஜசினால் (தவ வலிமை) அவனை வீழ்த்தவில்லை ஏனெனில் ரக்ஷகன் இல்லாதபோதுதான் சாபத்தை ஆயுதமாகக் கொண்ட ரிஷிகள் அவர்களுடைய தவத்தைச் செலவழிப்ப்ர் ” (15-3)

 

 

பிராமணரல்லாதாரும், அசுரர்களும் கூட தவம் செய்து வரம் பெற்ற கதைகள் புராணம், இதிஹாசம் முழுதும் இருக்கின்றன. ஆரிய திராவிட வாதம் பொய் என்பதற்கு இவை நல்ல சான்றுகள். தசரதன் காட்டிற்கு வேட்டையாடச் சென்றபோது, ஒரு யானை தண்ணீர் குடிக்கிறது என்று எண்ணி அம்புவிட்டான. ஆனால் அதுவோ ஒரு சூத்திர முனிவருடைய புதல்வன், குடத்தில் நதி நீரை எடுத்தபோது எற்பட்ட ஓசை ஆகும். உடனே தசரதன் அவனை தாய் தந்தையிரிடம் எடுத்துச் செல்ல, அந்த முனிகுமாரன் இறந்து விடுகிறான். அப்போது அந்த வயதான முனிவர், நீயும் புத்திரசோகத்தால் இறப்பாய் என்று தசரதனுக்குச் சாபம் தருகிறார். இதிலிருந்து சூத்திர முனிவர்கள், ஆதிகாலத்தில் இருந்ததும் அவர்களும் சாபம் இட முடியும் என்பதும் தெரிகிறது. வால்மீகி சொன்ன இவ்விஷயத்தைக் காளிதாசனும் சொல்கிறான் (ரகு. 9-46/49)

 

எல்லோரும் எல்லாம் செய்யக்கூடாது, செய்ய முடியாது என்பதையும் குமார சம்பவத்தில் (5-33/34) காட்டுகிறான்.

உமாவிடம்  புதிய துறவி கேட்கிறார்:

“காட்டில் தர்ப்பைப் புல்லும், யாகத்திற்கான மரக்குச்சிகளும் எளிதில் கிடைக்கிறதா?  குளிப்பதற்கேற்ற நீர் உள்ளதா? உன்னுடைய உடல் தாங்கக்கூடிய வகையில் தவம் செய்கிறாயா? உடலை வைத்துத் தான் சமயச் சடங்குகளைச் செய்யமுடியும்” (சுவரை வைத்துத்தான் சித்திரம்). அந்த நேரத்தில் உமாவின் கைகளிலிருந்து மான்கள் புல்லை வாங்கிச் சாப்பிட்டதையும் காளிதாசன் பாடுகிறான்.

ஆக இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே பெண்களும் தவம் செய்தனர். அதை ஒரு அதிசய நிகழ்ச்சியாகச் சொல்லாமல் சாதாரண நிகழ்வாகவே செப்புகிறான்

 

குமார சம்பவத்தில் வரும் ஆசிரமக் காட்சி (5-17):–

அந்த வனம் புனிதம் நிறைந்தது; போரிடும் மிருகங்கள் சண்டை போடுவதைக் கைவிட்டுத் திரிந்தன. வந்த விருந்தாளிகளுக்குத் தேவைப்பட்ட பழங்களை மரங்களே தந்து, அவர்களை உபசரித்தன. புதிதாக வேயப்பட்ட இலைகள் உடைய பர்ண சாலைகளில் யாகத் தீ கொழுந்து விட்டு எரிந்தது.

இந்தக் காட்சி சாந்தம் தவழும் சூழ்நிலையை ஓவியம் போலக் காட்டுகிறது.

 

வசிட்டரின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்ற திலீபன் கண்ட காட்சிகள் (ரகு.2-17/18):——

“காட்டுப் பன்றிகள், அங்குள்ள நீர்ச் சுனைகளில் நின்று கொண்டிருந்தன. மயில் கூட்டம் மரங்களை நோக்கிப் பறந்தன; மான்கள் புற்களை மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. முனிவர்கள் ‘இங்குடி’ மர விதைகளை உடைத்து அதிலிருந்து எண்ணை எடுத்து விளக்கேற்றினர்”.

 

இவ்வாறு பலவகை முனிவர்கள், பெண் துறவிகள், காட்டிடை உள்ள ஆசிரமங்களின் வருணனை, காளிதாசனின் படைப்புகளில் பல இடங்களில் உள்ளன. பழங்கால முனிவர்கள், அமைதி தவழும் காடுகளுக்கிடையே எப்படி வாழ்ந்தனர் என்பதை நாம் இவற்றிலிருந்து அறிகிறோம்.

சாகுந்தலம் நாடகம்

 

இதே போல கண்வர் ஆசிரமக் காட்சிகள், சாகுந்தல நாடகத்தில் வருகின்றன.

சாகுந்தலம் நாடகம் முதல் காட்சி:

“நாம் ஒரு தபோவனத்தின் எல்லையில் நிற்கிறோம் என்பது சொல்லாமலே விளங்கும்; மரப் பொந்துகளிலிருந்து காட்டு அரிசி தானியங்கள் உதிரந்திருப்பதைப் பார்க்கவில்லையா? அவைதான் கிளிகளின் கூடுகள்; அதோ பார்; அந்தக் கற்கள் எண்ணை பூசியது போல பளபளவென மின்னுகிறது. அதில்தான் தவ முனிவர்கள் இங்குடிக் கொட்டைகளை நசுக்கி இங்குடி எண்ணை எடுத்துள்ளனர். ந ம்முடைய ரதங்கள் வந்த சப்தத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் மான்கள் புற்களை மேய்கின்றன; அதோ தொலைவில் கயிற்றில் உலர்த்துவதற்காகத் தொங்கவிடப்பட்டுள்ள மர உரிகளில் இருந்து தண்ணீர் சொட்டிக் கொண்டு இருக்கிறது.

 

“இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளிப் பார்; மரங்களைச் சுற்றி வாய்க்கால் வெட்டி நீர் பாயும்படி செய்துள்ளனர். இலைகளின் பசுமையை மறைக்கும்படி ஹோமப் புகை வந்து கொண்டிருக்கிறது மான்கள் கொஞ்சமும் அச்சமின்றி மேய்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. தர்பைப் புல் அழகாக வெட்டி விடப்பட்டுள்ளது.”

காட்சி இரண்டில் வரும் வருணனை:

“இதோ ஆச்ரமத்தின் அருகில் வந்துவிட்டோம்; காட்டெருமைகள் காட்டின் சுனைகளில் இறங்கி விளையாடட்டும்;   அவை கொம்புகளால் நீரை, வாரி இறைக்கின்றன.  மரத்தடியில் கூட்டம் கூட்டமாக நிற்கும் மான்கள் மென்று தின்று அசை போடட்டும். வாசனை மிகுந்த கிழங்குகள் விளையும் அந்த சதுப்பு நிலத்தில் காட்டுப் பன்றிகள் தண்ணீரில் விழுந்து புரளட்டும்

 

மேலும்,

“சூரிய காந்தக்கற்கள் தொடுவதற்குக்

குளுமையய் இருக்கும்; ஆனால் அதனுள்ளே

வெப்பம் மறைந்திருக்கும்; மற்றொரு ஒளி அதன் மீது விழவே அவை வெப்பத்தை உமிழும்; அது போலத்தான் தவ சீலர்களும்;

சாந்தமே உருவானவர்கள்; அவர்கள் உல்லத்தே தவத்தின்

சக்தி — ஞானத் தீ – உளது; அதைத் தூண்டும் போது, அது கொழுந்து விட்டு எரியும்.”

இப்படி முழுக்க முழுக்க காட்டின் வருணனையும் தவ சீலர்களின் குணங்களும் புகழப்படுகின்றது.

சகுந்தலை வரும் காட்சிகளில் அவள் எப்படி மான்களுக்கும் பறவைகளுக்கும் உணவு படைக்கிறாள்; மரங்களையும் கொடிகளையும் உடன்பிறவாச் சகோதரிகள் போல கவனிக்கிறாள் என்று அற்புதமாக வருணிப்பான் காளிதாசன்.

விக்ரம ஊர்வசீய நாடகத்திலும் இக்காட்சிகளைக் காணலாம். அங்கே பெண் துறவியரின் தோற்றம்மும் குணங்களும் நம்மைக் கவரும்..

அவைகளைப் படிக்கையில் பழங்கால பாரதத்தின் புகழ்மிகு சித்திரம் நம் மனக் கண் முன்னே தோன்றும்!

–சுபம்–