தியானத்துக்கு மிகவும் அவசியம் பூனை!!!

மூட நம்பிக்கைகள் தோன்றுவது எப்படி? 4 கதைகள்
Post No. 978 ; Date 14th April 2014
By London Swaminathan

பேராசிரியர் ராமானுஜ சீனிவாசன் இந்திய கலாசாரம் பற்றி எழுதிய புத்தகம் ஒன்றில் இசையில் மூட நம்பிக்கைகள் வளர்ந்தது பற்றி நான்கு கதைகள் சொல்லுகிறார். இவை இசைக்கு மட்டுமின்றி எல்லாவற்றுக்கும் பொருந்தும்.

முதல் கதை: தியானத்துக்கு மிகவும் அவசியம் பூனை!!!

ஒரு ஊரில் ஒரு குரு இருந்தார். ஒரு நாள் அவருடைய ஆஸ்ரமத்தில் திடீரென்று ஒரு பூனை புகுந்தது. அது நோய்வாய்ப்பட்ட பூனை. ஆகையால் குரு அதை அன்புடன் கவனித்து நோயைக் குணப்படுத்தினார். இப்போது பூனைக்கு துணிச்சல் வந்துவிட்டது. குருநாதர் தியானம் செய்கையில் கூட அவர் மடியில் உட்கார்ந்து கொஞ்சத் துவங்கியது.

இந்த அன்புத் தொல்லை பொறுக்காததால், பூனையை குருநாதர் தினமும் தனது கட்டில் காலில் கட்டிப் போட்டுவிட்டு தியானம் செய்யத் துவங்கினார். குருநாதரின் சீடர்கள் இதை உன்னிப்பாகக் கவனித்தனர். நாளடைவில் குருநாதருக்கு வயதாகி இறந்தும் போனார்.

ஆஸ்ரமத்தின் பிரதம சீடர் குருநாதர் பதவிக்கு வந்தார். அவரும் பூனையின் கட்டில் கால் ‘’மர்மத்தை’’ அறியாமல் தினமும் அதைக் கட்டிலின் காலில் கட்டிப் போட்டுவிட்டுத் தியானம் செய்யத் துவங்கினார். நாளாக நாளாக எல்லோரும், தியானத்தைவிட பூனையைக் கட்டில் காலில் கட்டிப் போடும் சடங்கை பயபக்தியுடன் செய்யத் துவங்கினர். அந்தப் பூனைக்கு வயதாகியதால் அது இயற்கை மரணம் எய்தியது. உடனே புது பூனை ஒன்றை வாங்கி கட்டில் காலில் கட்டத் துவங்கிவிட்டனர்!
பிரதம சீடரும் இறந்தவுடன் சீடர்கள் ஆள் ஆளுக்கு ஒரு பூனையை வாங்கி கட்டில் காலில் கட்டத் துவங்கினர்! இப்படியாக தியானத்தைவிட பூனை முதலிடம் பெற்றது!

கதை 2: ஆஹிரி பாடினால் சாப்பாடு கிடைக்காது!!!

ஆஹிரி ராகத்தைப் பாடினால் சாப்பாடு கிடைக்காது என்று கர்நாடக சங்கீத உலகில் ஒரு மூட நம்பிக்கை உண்டு! இதற்கும் ஒரு சம்பவமே காரணம். அந்தக் காலத்தில் ஒரு ஊரிலிருந்து இன்னொரு ஊருக்குப் போவோர் ஒரு கம்பின் நுனியில் கட்டுச் சாத மூட்டையைக் கட்டிக் கொண்டு அதைத் தோளில் சார்த்திக்கொண்டு வழிநடைப் பயணம் போவார்கள். ஒரு பாகவதர் இப்படிப் போகும் போது களைப்பால் அந்தக் கம்பை மரத்தில் சார்த்திவிட்டு ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந்தார். பல ராகங்கள் பாடினார். அவர் தன்னை மறந்து பாடிக்கொண்டே இருந்ததில் கம்பு சூடாகி திடீரென்று எகிரிக் குதித்தது. அப்போது அவர் ஆஹிரி ராகம் பாடிக்கொண்டிருந்தார். எட்ட முடியாத உயரத்தில் சோற்று மூட்டை இருந்தது. இந்த சம்பவத்தை அவர் சாதாரணமாக எல்லோரிடமும் கூறிச் சிரித்துக் கொண்டிருப்பார். மக்கள் அதிலிருந்து ஆஹிரி ராகம் என்ற விஷயத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு , ஆஹிரி ராகம் பாடினால் சாப்பாடு கிடைக்காது என்று வதந்தி கிளப்பினர். அது மூட நம்பிக்கையாக வளர்ந்து விட்டது!!

கதை 3: சாவேரி பாடினால் சோகம் வரும்!!!

நான் ஒரு சங்கீதப் போட்டியை வேடிக்கை பார்க்கப் போயிருந்தேன். யார் மிகவும் நன்றாகப் பாடினாரோ அவருக்கு முதல் பரிசு கிடைக்கவில்லை! போட்டியின் நீதிபதிகளாக வந்தவர்களில் ஒருவர் மிகவும் பிரபலமான சங்கீத நிபுணர்! அவர் நடுவராக இருந்தும் நன்றாகப் பாடியவருக்கு பரிசு கிடைக்காதது எனக்கும் ஆச்சர்யத்தைத் தந்தது. இறுதியில் அந்த நடுவர் பேச எழுந்தார். “ஒருவர் மிக நன்றாகப் பாடினார். ஆனால் ராகமாலிகையில் ஒரு பாட்டுப் பாடியதில் சாவேரி ராகத்தைக் கடைசியாக வைத்துவிட்டார். இது தவறு. கடைசியாகப் பாடவேண்டிய ராகங்கள் மங்களகரமான மத்யமாவதி, சௌராஷ்டிரா ராகங்கள் ஆகும். இதை அவர் பின்பற்றவில்லை என்றார். இதைக் கேட்கவே எனக்கு விநோதமாக இருந்தது. இப்படி ஒரு விதியும் கிடையாது என்பது பழைய பாடகர்களின் பாடல் வரிசையைப் பார்த்தாலேயே தெரியும்.

கதை 4: கணபதியா? ஹம்சத்வனியா? எது முக்கியம்?

இன்னொரு கச்சேரிக்குப் போயிருந்தேன். அவர் ஹம்சத்வனியில் ‘ரகுநாயகா’ கீர்த்தனையில் துவங்கி ராமன் புகழ் பாடினார். அந்தக் காலத்தில் எல்லோரும் பிள்ளையார் மீது முத்துசுவாமி தீட்சிதர் பாடிய ஹம்சத்வனி க்ருதியான வாதாபி கணபதிம் பாடி கச்சேரி யைத் துவக்குவர். இதற்குக் காரணம் கணபதி பிரார்த்தனையுடன் எந்த ஒரு செயலையும் துவங்க வேண்டும் என்ற சம்பிரதாயம் ஆகும். அது மட்டுமல்ல. கம்பீரமான ஹம்சத்வனியும் அந்த சபையில் ஒரு நல்ல சூழ்நிலையை உருவாக்கும்..
இது போல ஹம்சத்வனி ராகத்தில் கச்சேரியைத் துவக்காத சிலருடன் நான் பேச்சுக் கொடுத்துப் பார்த்ததில் அவர்கள் கணபதியை மறந்துவிட்டு ஹம்சத்வனிதான் முக்கியம் என்று நினைத்தது தெரியவந்தது. எனக்கு இவர்களை நினைத்து அழுவதா சிரிப்பதா என்றே தெரியவில்லை!!
மேற்கூறிய விஷயங்கள் பேராசிரியர் சீனிவாசன் எழுதிய ஆங்கிலப் புத்தகத்தில் இருக்கின்றன. ஆங்கிலத்தில் இருந்து நான் தமிழில் மொழி பெயர்த்தேன்.

மூட நம்பிக்கைகள் உருவாவது ஏன்?

1. எல்லோரும் செய்கிறார்கள் என்று நாமும் செய்வது.
2. ஒரு செயலின் காரணத்தை முன்னோர்கள் சொல்லாமல் மறைப்பது. அல்லது அந்தப் பெரியோர்களிடம் நாம் பயந்துகொண்டு காரணத்தை வினவாமல் விடுவது.
3. இப்படிச் செய்யாவிடில் ஏதேனும் எதிரிடை விளைவுகள் ஏற்படும் என்று அஞ்சுவது அல்லது நாலு பேர் நம்மை என்ன நினைப்பார்கள் என்று கவலைப்படுவது.
4. யாரோ ஒரு பெரியவர் செய்த செயலை நாமாகத் தவறுதலாகப் புரிந்துகொண்டு பின்பற்றுவது அல்லது கீழே விழுந்தாலும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை என்பதைப் போல தவறாக விளக்கம் கொடுப்பது.

மூட நம்பிக்கை இல்லாத துறையோ இடமோ இல்லை. வெளிநாடுகளில் வாழும் பெரிய பெரிய எழுத்தாளர்களும் நடிகர், நடிகைகளும், அரசியல்வாதிகளும் விளையாட்டு வீரர்களும்— எண், வர்ணம், தேதி, கிழமை—- ஆகியன பற்றிப் பலவகையான மூட நம்பிக்கைகளை வைத்திருப்பது அவ்வப்போது பத்திரிக்கை பேட்டிகளில் வெளி வருகிறது!!!

contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on April 14, 2014 • Permalink

Posted in Religion, Tamil

Tagged சாவேரி சோக ராகமா?, மூடநம்பிக்கை ஏன்? ஆஹிரி ராகம்

Posted by Tamil and Vedas on April 14, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/04/14/%e0%ae%a4%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%be%e0%ae%a9%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%81-%e0%ae%ae%e0%ae%bf%e0%ae%95%e0%ae%b5%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%85%e0%ae%b5/

Mystic No.7 in Music !!

Compiled by London Swaminathan
Post No.977; Date 13th April 2014

Professor Ramanuja Srinivasan (1887-1975) writes:

“It may be incidentally pointed out that the number 7 which gives the number of time units in Misrajati appears to have fundamental importance in nature. In most of nature’s processes this number turns up at every turn as it were. We have seven days in the week; we have seven lokas, seven Rishis, twice seven manas, seven colours in the spectrum, seven notes in the music scale and so on.

Certain diseases reach critical stages on the 7th, 14th, 21st, 28th days, all multiples of seven. It is no wonder 7 was considered a mystic number by our ancients. Many of our folk tunes (chindus, Temmangus in Tamil) which are a natural expression of the musical soul of the nation seem to be in Misra patterns. Kavadi Cindus such as ‘Bhumi Mechidum’, ‘Sendhil Managar’, and the popular Anandakalippu tune ‘ Nandavanathil Or Andi’ (all Tamil songs) are in this Tala. Many of the devotional hymns lend themselves naturally to this tala patern; very many of the well-known padas of Kshetrajna are in Tripura Tala. There is something remarkable therefore about this tala. May it not be that because of the uniqueness of the number 7 that Syama Sastri gave that special prominence to Tripua Tala?

The above piece is from page 99 of Facets of Indian Culture By R Srinivasan

Why Kalidasa chose No.7?

“ As regards ‘Shakuntalam’, let me at the outset make a few observations about the construction of the drama. To me, this play seems to be perfect from the stand point of construction and scenic development. You know there are seven acts in ‘Shakuntalam’. I wonder why Kalidasa chose the number seven for the number of acts in his best play. According to the rules of Sanskrit histrionic art, a drama may have from five to ten acts. Kalidasa has taken the number seven. We know that seven is considered to be a mystic number, full of occult significance; there are the seven notes of the musical scale and the seven prismatic colours. It is also interesting to note that Shakespeare when he speaks of the world as a stage divides the life of man into seven stages

“And one man in his time plays many parts
His acts being seven stages”—————-

Might it not be that Kalidasa wanted to show this drama was to represent the world with the seven great stages and so divided into seven acts? I would even go further and try to show that there is some analogy between the seven stages mentioned by Shakespeare and the seven acts of ‘Shakuntalam’.
Page 168 of Facets of Indian Culture By R Srinivasan.
(Then the professor compares both the plays in detail).

&&&&&

ORIGIN OF SAPTA SWARAS ( Seven Musical Notes)

It is said that the seven principal Svaras have been primarily devised according to the voices and sounds of animals and birds.
Kalidasa refers to the traditional belief in his Raghuvamasam (1-39), where Dilipa and Sudakshina, on their way to the hermitage of Vashista, came across the sounds of the peacocks, corresponding to the Sadja ( Sadjasamvadhini keka dvidha bhinnah sikhandibhih)
R or Rsaba is like the sound of the bull
Ga or Ganghara is like the sound of the goat
Ma or Madhyama is like the sound of the Kraunca bird
Pa or Panchama is like the sound of the cuckoo
Dha or Dhaivata is like the sound of the horse
Ni or Nisada is like the sound of the elephant

From ‘Sixty Four Arts in Ancient India’, Anil Baran Ganguly, Delhi, 1962

Please read my article Four Stages of Life and Seven ages of Man (posted on 21st March 2013:

Four Stages of Life and Seven Ages of Man
Mar 21, 2013
contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on April 13, 2014 • Permalink

Posted in Music

Tagged Kalidasa and music, Music and No.7, Mystery Number 7

Posted by Tamil and Vedas on April 13, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/04/13/mystic-no-7-in-music/

சங்கீதம் தோன்றிய கதை: ஒரு புராண வரலாறு

கட்டுரையாளர்: லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண்:- 976 தேதி- 13th April 2014

மனிதன் என்பவன் வெறும் வயிறு, மூளை மட்டும் படைத்தவன் அல்ல; அவனுக்கு இருதயம் என்ற ஒன்றும் இருக்கிறது. அதுதான் அந்த இரண்டையும் விட அதிக முக்கியப் பங்காற்றுகிறது.. அர்ஜுனன் வெறும் வீரனாகவும் வில் வீச்சு நிபுணனாகவும் மட்டும் இல்லை. அவன் இசையிலும் நடனத்திலும் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தான். விராடனுடைய சபையில் (அஞ்ஞாதவாச காலத்தில்) அவன் பிருஹன்னளை என்ற பெயரில் மாறுவேடம் பூண்டு தங்கிய காலத்தில் அந்நாட்டு இளவரசிக்கு இரண்டு கலைகளையும் கற்பித்தான்.

இசைக்கு பாம்புகளும் மிருகங்களும் மயங்குகின்றன என்றால் மனிதர்கள் மயங்குவதில் வியப்பு என்ன? மிருகங்களைவிட கூடுதலாக மனிதன் ரசிக்காததே வியப்பான விஷயம்.

கல் மனத்தையும் கரைக்க வல்லது சங்கீதம். இறைவனை அடையவும் உயர்ந்த சிந்தனை ஏற்படவும் சங்கீதம் உதவும். இறைவனை அடைய சம்சார சாகரம் என்னும் பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடக்க வேண்டும் என்று வள்ளுவர் முதல் நேற்றுவந்த கவிஞர்கள் வரை பாடி வைத்துள்ளனர். இந்தக் கடலைக் கடக்க பல வழிகள் உண்டு. ஞானக் கப்பல் அல்லது ஞானப் பாலம் என்பன சில வழிகள்.

சங்கீதம் என்னும் பாலம் சுருக்கு வழியில் இறைவனை அடைய உதவுவதால் “நாளும் இன்னிசையால் தமிழ் (தேவாரம்) பரப்பிய” ஞான சம்பந்தர் முதலானோர் இந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். ஊர் ஊராக அவர் பாடிக் கொண்டு செல்லுகையில் அவரைத் தொடர்ந்து 5000 பேர் வரை பாடிக் கொண்டு சென்றதாக நூல்கள் மூலம் அறிகிறோம்.

வேதத்தில் இருந்து தோன்றியது இசை என்றும் சொல்லுவர். சாமவேதம் இசையுடன் ஒதப் பட்டது. இராக்ஷசனாகிய ராவணன் சாமவேதத்தில் வல்லவன். தன் நாட்டுக் கொடியில் வீணைச் சின்னத்தைப் போட்டு இசைக்கு பெருமை சேர்த்தவன். சாம வேதம் இசையின் தோற்றுவாய். சாம வேதத்துக்கும் மூத்தவன் சிவன். அவனுக்குப் பிடித்த இசை சாமகானம்.

இந்த சங்கீதம் தோன்றியது பற்றி பிரம்ம புராணம் கூறும் கதை சுவையானது மட்டுமல்ல. ஒருவரை சிந்திக்கவும் வைக்கிறது. சிவனை “மகிழ்விக்க” சங்கீதம் தோன்றியதாம்! அப்போது அதை நம்மையும் மகிழ்விக்கும் தானே? இதோ கதை:–

தட்சனின் யாகத்தில் சிவனை அவமதித்ததைக் கண்டித்து பார்வதி தீக்குளித்த கதையும் அந்த சதி தேவியை சிவன் உயிர்ப்பித்த கதையும் அனைவரும் அறிந்த கதை.

கைலாசத்துக்கு சிவனும் உமையும் திரும்பி வரும் செய்தியை தேவ லோக பத்திரிக்கை நிருபரான நாரதர் பிரம்மாவுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் தெரிவித்தார். கோபக் கனல் பொங்க திரும்பிவரும் சிவனுக்கு ஆறுதல் தர அவர்கள் ஒரு வரவேற்பு உபசாரமும் இன்னிசை நிகழ்ச்சியும் ஏற்பாடு முடிவு செய்தனர். சங்கீதத்தில் நிபுணன் என்று தனக்குத் தானே பெருமை பாராட்டும் நாரதர் முந்திக் கொண்டு நான் தான் பாடுவேன் என்றார். தேவர்கள் எல்லோரும் சரி என்று சொல்லவே அவர் பாடத் துவங்கினார். ஒரே அபஸ்வரம்.

ராகங்கள், ராகினிகள் ஒவ்வொன்றும் மனிதன் போலவே உருவம் பெற்றவை. நாரதர் பாடிய அபஸ்வரத்தில் அவைகளின் முகம் நாணிக் கோணியது. தலைகள் அறுந்து விழுந்தன. எல்லோருக்கும் தர்மசங்கடம் ஆகிவிட்டது. ஒரு நல்ல பாடகரைக் கொண்டு இதைச் சரிக்கட்ட வேண்டும் என்று தேவர்கள் சபை ஏக மனதாக ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. நல்ல பாடகருக்கு எங்கே போவது?

அட, கையில் வெண்ணையை வைத்துக் கொண்டு யாராவது நெய்க்கு அலைவார்களா? இதோ நமது மாட்சிமை தங்கிய சிவபெருமானையே கேட்கலாமே என்று யோசனை கூறினர். கடவுள்களில் எளிதில் திருப்திப்படுத்தக் கூடியவர் சிவன் தான். கொஞ்சம் புகழ்ந்தாலும் போதும் வரங்களை அள்ளி வீசிவிடுவார். இதனால் இவருக்கு ‘ஆசுதோஷ்’ என்று பெயர். எளிதில் மகிழக்கூடியவர் என்று இதற்கு அர்த்தம்.

எல்லோரும் சிவனைத் தோத்தரித்து வேண்டவே அவரும் இசைந்தார். ஆனால் என் பாட்டை ரசிக்கக்கூடிய நல்ல ‘ஆடியன்ஸ்’ (ரசிகர் குழு) வேண்டும் என்று ஒரு நிபந்தனை போட்டார். உடனே உலக மகா ரசிகன், புல்லாங்குழல் வித்வான் விஷ்ணுவை (கிருஷ்ணாவதாரத்தில் ப்ளூட்) அழைத்து முதல் வரிசையில் உட்கார வைத்தனர். கச்சேரி களை கட்டியது. ஆடல் வல்லானாகிய நடராஜனுக்கு சங்கீதம் என்பது ரத்தத்தில் ஊறிய கலை. சாமகானப் ப்ரியன் வேறு. அவர் பாடப் பாட ராகங்களும் ராகினிகளும் முழு உருப்பெற்றனர். புதுப் பொலிவும் பெற்றனர்.

இது பிரம்ம புராணத்தில் உள்ள கதை. யாரோ ஒருவர் மிகைப் படுத்தி எழுதியதாக சிலர் சொல்லக்கூடும் ஆனால் இதில் இந்துக்களின் சிந்தனைப் போக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது. அது என்ன?
1. இசை என்பது இறைவனிடம் தோன்றியது.
2. இசை– துன்பம் கோபம் இவைகளைப் போக்கி ஒருவரை மகிழச் செய்யும்
3. இசைக்கு உயிர் உண்டு. இசை என்பதை சரியான ஸ்வரத்தில் பாடாவிடில் உரு மாறும். நன்றாகப் பாடினாலோ திரு ஏறும்.
4. சப்தம் என்பது சக்தி வாய்ந்தது. அஷ்டாவக்ரன் கதையில் தவறான வேத ஸ்வரம் எப்படிக் கருவில் இருந்த குழந்தையை அஷ்ட (எட்டு) வக்ரம் (கோணல்) அடையச் செய்ததோ அது போல ஒலி அலைகளுக்கு சக்தி உண்டு.
5. தேவலோகத்தில் இசையும் நடனமும் ஒரு முக்கியக் கலை.
இவ்வளவு விஷயங்களையும் இந்தக் கதையிலிருந்து உணரலாம். இந்த உண்மைகளைப் புகட்டவே ஒருவர் இப்படிப் புராணக் கதையை எழுதினார் என்று சொன்னாலும் மிகை இல்லை.

இந்துக் கடவுள்களும் இசைக் கருவிகளும்

எகிப்து நாட்டு சிற்பங்கள், கிரேக்க நாட்டு சிற்பங்கள் ஆகியவற்றில் இசைக் கருவிகளைக் கண்டபோதிலும், அந்த தெய்வங்கள் மறைந்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. ஆனால் அதற்கும் முன் சாமவேதத்தில் தோன்றிய இசையை இந்துக் கடவுள் கைகளில் உள்ள இசைக் கருவிகள் இன்றும் இசைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆயுத பூஜை அன்று அத்தனை இசைக் கருவிகளையும் இறைவன் முன்னிலையில் சந்தனம் குங்குமம் இட்டுப் பூப்போட்டு பூஜை செய்யும் வழக்கம் உலகில் வேறு எங்கும் இல்லை!!

சரஸ்வதி கையில் வீணை
சிவன் கையில் உடுக்கை
விஷ்ணு கையில் சங்கு
கண்ணன் கையில் புல்லாங்குழல்
நந்தி கையில் மிருதங்கம்
நாரதர் கையில் வீணை
இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். பிருங்கி, தும்புரு….. என்று பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும்.

நடராஜர் ஆடும் போது யார் யார் என்ன வாத்தியங்கள் இசைத்தனர் என்பதை சில ஸ்லோகங்களில் படித்தால் தேவலோக ‘ஆர்க்கெஸ்ட்ரா’ பற்றி நன்கு விளங்கும்.
Contact swami_48@yahoo.com

1 Comment

by Tamil and Vedas on April 13, 2014 • Permalink

Posted in Music, Tamil

Tagged இசை தோன்றிய கதை, இசையின் பெருமை, கடவுள் கையில் இசைக்கருவிகள்

Posted by Tamil and Vedas on April 13, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/04/13/%e0%ae%9a%e0%ae%99%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%80%e0%ae%a4%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%af%8b%e0%ae%a9%e0%af%8d%e0%ae%b1%e0%ae%bf%e0%ae%af-%e0%ae%95%e0%ae%a4%e0%af%88-%e0%ae%92%e0%ae%b0%e0%af%81/

Superstition in World of Music !

Compiled by London Swaminathan
Post No. 975; Date 12th April 2014

“Superstition is a seasoned sneak who can insidiously worm his way into any field of human thought or activity. There is practically no department of human life where he does not rear his ugly head and music is no exception

“Superstition is generally defined as blind belief or action which has not the support of reason. Superstitious people do a thing simply because other people do it or tradition demands it. The following story gives a striking picture of typical superstition.

STORY 1
“ A Guru was living in an Ashrama with his disciples. A sick cat one day strayed into the place and the Guru tended it and brought it back to normal health. The cat became the pet of the hermitage and stayed there. As time went on, it began to take liberties with the Guru and started disturbing him when he was in meditation. So he tied it to his cot before sitting for meditation. All the disciples noticed it. In course, the Guru passed away and the senior disciple took his place as the head of the Ashrama.
As time went by, tying the cat to the cot became an important item in meditation, and accent shifted from meditation proper to tying the cat. The cat died. As meditation cannot begin without the cat-tying item they got hold of another cat for the purpose. After some time meditation reduced to tying the cat to a cot and nothing more. Every disciple got hold of a cat and meditation started and ended with tying the cat to the cot!!

STORY 2
“I attended a music competition at which there were two judges one of whom was a well known musicologist and so dominated the show. The lady who was to me obviously was the best singer did not get the first prize. I was greatly surprised. The musicologist judge was asked to say a few words at the end. He referred a Ragamalika song sung by the best singer (who did not however get the prize) and said it was not right to have used the raga (tune) Saveri as the last in raga series, it being associated with the sentiment of sorrow and it was usual to finish with auspicious ragas like Sourashtra or Madhyamavati. I was greatly amused to hear the savant indulging in such a fabric of fanciful assumptions, probably based on hearsay.

STORY 3
Here is again another striking example of superstition. Till a few years ago it was usual to begin a classical concert with the piece “Vatapi Ganapatim” in raga Hamsadhwani by Dikshitar. It had many advantages and set the right atmosphere at the beginning and it was in praise of Ganapati, the remover of all obstacles. After sometime I noticed some performers began their concerts with the kritis ‘Raghunayaka’ or ‘Raghukula tilaka’, all in Hamsadhwani. I asked one of the musicians why they did not begin with a piece on Sri Ganapati as per tradition. His answer simply floored me. He said that he intention was NOT to propitiate Ganapati , but to begin with raga Hamsadhwani in which vatapi ganapatim was composed!

STORY 4
Take again the unfortunate raga ‘Ahiri’. It is sincerely believed by some that if one sings it in the morning he will have to go without food for the whole day. This superstition developed almost on the lines of the cat story given above. A musician tied his food packet to the end of a bent bamboo and started singing ‘Ahiri’ raga. As the day got hot the bent bamboo straightened itself and the food packet went up high in the air and beyond possibility of being reached. So the man missed his lunch. From this solitary instance developed the superstition about Ahiri raga. Poor Ahiri!!

Do we need Miracles for making one great?

Some people do not feel happy unless the lives of great people abound in fantastic occurrences; they mistakenly think that such stories and miracles add glamour to the lives of such great saints and sages. The truth is just the other way about. The greatness of saint Thygaraja stands rooted in his music and his unparalleled devotion to Sri Rama; he does not need any boosting up with the stories and miracles.”
Source: Facets of Indian Culture by Professor Ramanuja Srinivasan, Bharatiya Vidya Bhavan, Bombay. Year 1990.

contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on April 12, 2014 • Permalink

Posted in Music

Tagged Music miracles, Music superstition

Posted by Tamil and Vedas on April 12, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/04/12/superstition-in-world-of-music/

‘India – Most Important Country for Students of Religion’

Compiled by London Swaminathan
Post No. 974 Date:- 12th April 2014

Professor Moriz Winternitz (1863—1937) was an Austrian Orientalist. He assisted Max Muller in the preparation of the second edition of the Rig Veda.

PROFESSOR WINTERNITZ wrote in 1916:—

“ India remains still the most important country on earth for the student of religion. In India we meet with all forms religious thought and feeling which we find on earth, and that not only at different times but also all together even today. Here we find the most primitive belief in ancestral Spirits, in Demons and Nature Deities with a primeval imageless sacrificial cult. Here also is a polytheism passing all limits, with the most riotous idolatry, temple cult, pilgrimages and so forth. And, side by side with and beyond these crudest forms of religious life, we find what is deepest and most abstract of what religious thinkers of all times have ever thought about the deity, the noblest pantheistic and the purest monotheistic conceptions.

In India we also find a priest craft as nowhere else on earth side by side with a religious tolerance which lets sect after sect, with the most wonderful saints, exist together. Here there were and still are forest recluses, ascetics and mendicant monks, to whom the renunciation of this world is really and truly a matter of deepest sincerity, and together with them idle mendicant monks, vain fools and hypocrites, to whom religion is only a cloak for selfish pursuits for the gratification of greed for money, of greed for fame or the hankering after power.

From India also a powerful stream of religious ideas has poured forth over the West , and especially over the East, has flooded central Asia , has spread over Tibet, china, Korea and Japan, and has trickled through the further East down to the remotest islands of the East Indian Archipelago. And finally, in India as well as outside India, Indian religions have often mixed with Christianity and with Islam, now giving and now taking.

Indeed, sufficient reasons exist to welcome every work which contributes in one way or other to a richer, or deeper or wider knowledge of Indian religion. I would like, therefore, to draw attention in what follows to recently published works of this nature.

There are the exceedingly meritorious publications of Arthur Avalon with reference to the literature of the Tantras………………..

Source: Page 117 of Arthur Avalon’s ‘Shakti and Shakta’

contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on April 12, 2014 • Permalink

Posted in Religion

Tagged India and Religion, Winternitz on India

Posted by Tamil and Vedas on April 12, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/04/12/india-most-important-country-for-students-of-religion/

கடவுள் ஏன் கை, கால்களை கொடுத்தார்?

கடவுள் ஏன் கை, கால்களை கொடுத்தார்? வேதம் முதல் பாரதி வரை தந்த பதில்கள்

எழுதியவர் லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண் 973; தேதி 12th April 2014

உடலின் அங்கங்கள் ஒவ்வொன்றும் இறைவனை வணங்குவதற்கே என்று முதல் முதலில் வேத கால ரிஷிகள் பாடினார்கள். இதில் அற்புதம் என்னவென்றால் தமிழில் இளங்கோ அடிகள், அப்பர், குலசேகர ஆழ்வார், பாரதியார் ஆகிய எல்லோரும் இதே கருத்தை மேலும் மேலும் சுவைபடப் பாடியுள்ளனர்.

வேதத்தில் ரிஷிகள் பிரார்த்தனை

ஓம் பத்ரம் கர்ணேபி: ஸ்ருணுயாம தேவா:
பத்ரம் பஸ்யேமாக்ஷபிர் யஜத்ரா:
ஸ்திரை ரங்கைஸ் துவஸ்டுவாம்ஸஸ் தனூபி:
வ்யஸேம தேவஹிதம் யதாயு:
ஓ தேவர்களே! நல்ல மங்களகாரமான செய்திகள் எங்கள் காதுகளில் விழட்டும். போற்றுதலுக்குரிய பெரியோர்களே, எங்கள் கண்கள் மங்களகரமான விஷயங்களைக் காணட்டும். நாங்கள் (வாயால்) உன் புகழைப் பாடிக் கொண்டிருப்போமாக. கடவுளால் எங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட வாழ்நாள் முழுதும் கட்டுடலும் வலிமையான அங்கங்களும் எங்களுக்கு இருக்க அருள் புரிவாயாக (யஜூர் வேதம்)
இதே பிரார்த்தனை அதர்வ சீர்ஷோபநிஷத் முதலிய பல இடங்களிலும் வருகின்றன.

People are listening to Sri Ganapati Sachidanada Swamiji

சிலம்பில் நாராயணன்

முதலில் ‘நெஞ்சை அள்ளும் சிலப்பதிகாரம்’ என்று பாரதியாரால் பாடப்பட்ட சிலம்பில் இளங்கோ கூறுவதைப் பார்ப்போம்.

இறைவன் நமக்கு நாக்கைக் கொடுத்ததே நாராயணன் புகழ் பாடத்தான் என்று இளங்கோ அடிகள் பாடுகிறார்.

வடவரையை மத்தாக்கி, வாசுகியை நாணாக்கி
கடல் வண்ணன்! பண்டொரு நாள் கடல் வயிறு கலக்கினையே;
—————————–
மூ உலகும் ஈரடியால் முறைநிரம்பா வகைமுடியத்
தாவியசே வடிசேப்பத் தம்பியொடும் கான் போந்து,
சோ அரணும் போர்மடியத் தொல் இலங்கைக் கட்டழித்த
சேவகன் சீர் கேளாத செவியென்ன செவியே!
திருமால் சீர் கேளாத செவியென்ன செவியே!

பெரியவனை மாயவனைப் பேர் உலகம் எல்லாம்
விரிகமல உந்தியுடை விண்ணவனைக் கண்ணும்
திருவடியும் கையும் திருவாயும் செய்ய
கரியவனைக் காணாத கண்ணென்ன கண்ணே
கண்ணிமைத்துக் காண்பார் – தம் கண்ணென்ன கண்ணே?

மடந்தாழும் நெஞ்சத்துக் கஞ்சனார் வஞ்சம்
கடந்தானை நூற்றுவர் பால் நாற்றிசையும் போற்றப்
படர்ந்தாரணம் முழங்கப் பஞ்சவர்க்குத் தூது
நடந்தானை ஏத்தாத நாவென்ன நாவே?
நாராயணா என்னா நாவென்ன நாவே?

சிலப்பதிகாரம், ஆய்ச்சியர் குரவை, இளங்கோ அடிகள்

பொருள்: மூன்று உலகங்களையும் இரண்டே அடிகளில் முடித்தான் (வாமன அவதாரம்). அந்த அடிகள் சிவக்குமாறு தம்பியுடன் காட்டுக்குப் போனான் ‘சோ’ என்னும் அரணை அழித்ததைவிட பழமைமிகு இலங்கையின் காவலை அழித்தான். இந்த சேவகன் புகழைக் கேட்காத காதுகளும் காதுகள் என்று சொல்லத் தகுதி உண்டா?

எல்லோர்க்கும் மூத்தவன் — உலகம் எல்லாம் அவன் உந்தியிடத்தில் தோன்றிய தாமரையில் விரிந்தது — கண்கள், கைகள், வாய். காலடிகள் ஆகியன சிவந்து தோன்றும் அந்தக் கருப்பனை (கிருஷ்ணனை) காணாத கண்களை யாராவது கண் என்று அழைப்பார்களா! அவனைக் கண்கொட்டாமல் பார்க்கவேண்டும். அதை மீறி கண்களை இமைத்தால் அவைகள் கண்களே இல்லை!

அறியாமையின் ஒட்டுமொத்த வடிவம் கம்சன். அவனுடைய வஞ்சனை எல்லாவற்றையும் கண்ணன் சமாளித்தான். பாண்டவர்க்காக அவன் கௌரவர்கள் இடத்தில் தூது சென்றபோது வேதங்கள் எல்லாம் அவனோடு சென்றன. அத்தகையவனின் பெருமையைச் சொல்லாத நாக்கும் ஒரு நாக்கா? நாராயணா என்று சொல்லாத நாக்கை எவரேனும் நாக்கு என்று சொல்ல முடியுமா?

Sri Sathya Sai Baba singing Bhajan songs

குலசேகர ஆழ்வாரின் முகுந்தமாலா

குலசேகர ஆழ்வார் எழுதிய முகுந்த மாலையில் 40 ஸ்லோகங்கள் இருக்கின்றன. அதில் 16ஆவது ஸ்லோகம் கடவுளை வணங்குவதே கை, கால்களின் பணி என்று காட்டுகிறது. ‘’ஜிஹ்வே! கீர்த்தய கேசவம் முரரிபும் சேதோ’’ என்ற ஸ்லோகத்தின் மொழிபெயர்ப்பு இதோ:

வாராய் நாக்கே! கேசவனை ஸ்தோத்திரம் செய்!
நெஞ்சே முராசுரனைக் கொன்ற கண்ணனை தியானம் செய்.
கைகளே திருமாலை ஆராதியுங்கள்!
காதுகளே தன்னையடைந்தவர்களை ஒருகாலும் நழுவ
விடாதவனான கண்ணனுடைய கதைகளைக் கேளுங்கள்!
கண்களே! கண்ணனைக் கண்டு அனுபவியுங்கள்!
கால்களே! எம் பெருமான் திருக்கோயிலுக்குச் செல்லுங்கள்!
மூக்கே! முகுந்தனுடைய திருவடிகளில் ஸமர்ப்பித்த துளசியை நுகரு!
தலையே! எம்பருமானை வணங்கு!

வேதத்தில் அவர்கள் படித்த ‘’பத்ரம் கர்ணேபி ஸ்ருனுயாம தேவா” என்ற கருத்துக்களை எல்லோரும் பதிகங்களிலும் பாசுரங்களிலும் பாடுவதைப் படிக்கையில் பேரின்பம் கிட்டும்.

அப்பர் பாடிய திரு அங்க மாலை

தலையே நீ வணங்காய் – தலைமாலை தலைக்கணிந்து
தலையாலே பலிதேரும் தலைவனைத் தலையே நீ வணங்காய்
கண்காள் காண்மின்களோ – கடல் நஞ்சுண்ட கண்டம் தன்னை
எண்தோள் வீசி ஆடும் பிரான் தன்னைக் கண்காள் காண்மின்களோ
செவிகாள்! கேண்மின்களோ! – சிவன் எம்மிறை செம்பவள
எரிபோல் மேனிப் பிரான் திறம் எப்போதும் செவிகாள்! கேண்மின்களோ!
வாயே! வாழ்த்து கண்டாய் – மதயானை யுரி போர்த்துப்
பேய்வாழ் காட்டகத்து ஆடும் பிரான் தன்னை வாயே! வாழ்த்து கண்டாய்

மேலும் பல பாடல்களில் — மூக்கே, நெஞ்சே, கை, ஆக்கை, கால் என்று பல உறுப்புகளும் இறைவனையே வணங்கவேண்டும் என்று பாடுகிறார்..
திருவங்க மாலை 4-9-5 தேவாரத் திருமுறை 4

Swamiji praying with hands

பாரதி பாடல்

நமது காலத்தில் வாழ்ந்த பாரதியும் வேதக் கருத்துக்களை எதிரொலிக்கும் பாடலைப் பாடுகிறார். அவர் பாடிய பாடல்தான் மிக நீண்ட பாடல். 46 பகுதிகளைக் கொண்டது :–
பாடலின் தலைப்பு: சக்திக்கு ஆத்ம சமர்ப்பணம்

கையைச், சக்தி தனக்கே கருவியாக்கு – அது
சாதனைகள் யாவினையும்ங் கூடும் – கையைச்
சக்தி தனக்கே கருவியாக்கு – அது
சக்தியுற்றுக் கல்லினையுஞ் சாடும்.

கண்ணைச், சக்தி தனக்கே கருவியாக்கு – அது
சக்தி வழியினை அது காணும் – கண்ணைச்
சக்தி தனக்கே கருவியாக்கு – அது
சத்தியமும் நல்லருளும் பூணும்.

செவி, சக்தி தனக்கே கருவியாக்கு – சிவ
சக்தி சொலும் மொழியது கேட்கும் – செவி
சக்தி தனக்கே கருவியாக்கு – அது
சக்தி திருப்பாடலினை கேட்கும்.

இதைத் தொடர்ந்து மனம், சித்தம், மதி, அகம் என்று எல்லாவற்றையும் சேர்த்துப் பாடுகிறார். இறுதியாக:-

“சிவ, சக்தி என்றும் வாழி என்று பாடு – சிவ
சக்தி சக்தி என்று குதித்தாடு – சிவ
சக்தி என்றும் வாழி என்று பாடு சிவ
சக்தி சக்தி என்று விளையாடு” —- என்று சொல்லி முடிக்கிறார்.

பாரதி ஆடுவதும் பாடுவதும் விளையாடுவதும் இறைவனைக் குறித்தே!

Body Parts are for worshipping God

Contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on April 12, 2014 • Permalink

Posted in Tamil, Tamil Literature

Tagged கடவுளைப் பாட வாய், பத்ரம் கர்ணேபி, பூஜை செய்ய கை, முகுந்தமாலா

Posted by Tamil and Vedas on April 12, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/04/12/%e0%ae%95%e0%ae%9f%e0%ae%b5%e0%af%81%e0%ae%b3%e0%af%8d-%e0%ae%8f%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%af%88-%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%b2%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%af%88-%e0%ae%95%e0%af%8a%e0%ae%9f/

Interesting Story about Music in Purana!

AK-47 look alike Guitar!

Compiled by London Swaminathan
Post No.972; dated 11th April 2014.

“A man is not merely his brain or stomach; there is his heart, he has his emotions which play a more important part in his life as a man than mere brawn and brain. We find Arjuna is not only a great warrior, a superb archer but an expert in music and dance. This comes in handy to him when he enters service in Virata’s court as Vrihannala and teaches these arts to the princess there”.

“Music is to be produced by the throat, the hands to be used to bring out the meaning of the song, the eyes should express the appropriate ’bhava’ and the feet keep rhythm all the time”.

Young Musician

Teaching Music at Schools

“The value of musical instruction in schools can never be over estimated. Music is a great purifie, it cleanses the school as it does our homes of all that is ugly to our senses. It gives a real tone to all that forms part of school life. In ways which may be at times imperceptible, it works out an emotional alchemy, expunges the dross from the human nature and makes it pure, harmonious and balanced. In an institution where good music is taught by really good musicians many of the problems of discipline will be automatically solved. The child’s nature becomes refined, delicate and responsive to higher impulses and ideas.

The psychology of music is a very interesting study. In some mysterious way music goes to affect the child’s character for the better. The harmony of the vibrations set up by music produces a wonderful soothing influence on the nervous system; in very many cases tends to curb the otherwise rebellious tendencies of many a youth.

Even snakes are charmed by music, the deer and the cows are moved by by harmony of sounds. Is it then wonder that a human being is moved by music? The wonder is that we are not more musical than we are. An unmusical nature is an abnormality, a freak of nature.

The ancient Greeks realised this so well that they planned their whole politics in such a way that music and art played a very important part in every kind of national activity”.

Source:– Prof. R Srinivasan in his book ‘’Facets of Indian Culture’’,B V Bhavan, Bombay, 1990

Scottish symphny visited Chennai schools

Music is the language of human souls

“Music is the language of human souls and is the one and only medium which can easily convey human feelings direct to the divine realm. It is a unique and unchallengeable medium that gives the singer supreme delight and transports him to sublime heights, to a state of bliss and godliness.

Music melts the hardest of hearts and draws every living being with its magical notes, transporting the listeners to the unknown region of enchanting sound harmonies far beyond the trammels of this world. It makes the singer loses himself/herself in the ecstasy of his/her own melody, plunging him/her in to a ‘’Bhava Samadhi’’, a state of intensely elevating meditation.

Music of India owes its origin to the practice of Vedas. The Sama Veda was the source of music. Large number of tunes came into use as Samans which are believed to be the original sources of later indian music. It is said that there is a thousand ways of singing the Samans.

As found in the Chandogya Upanishad, Samans were addressed to different elements of nature like the cloud, the seasons, the tree, the plant, the animals etc.

The music of the Vedas inspired the popular music of India the following saying fully bears this out:

Sama vedaa diidam geetam
Samjagraaha pitaamahah

Hindu Gods with Musical Instruments

“Goddess Saraswati is always shown with a Veena in her hands, lord Siva with a Damaru, lord Vishnu with a conch, lord Krishna with the flute and Narada with an Ektara or Veena.
In no other musical system in the world does ‘tala’ (time measure) assume such an important role or allow of such wide and intricate manipulation as in Karnatik (South Indian) music. What a variety of Tala instruments have been in use and also associated with great saints and Devas!

In some verses describing music we have references such as these:–
“Prahlada handles the cymbals: Uddhava plays the Tala instrument called Kamsya; Indra, the king of Devas, plays Mridangam; Brahma, the creator, and Prahlada keep time with cymbals; great ones like Nandi, Bringi play varieties of drums, and all these keep in tune with the great Cosmic Dance of Nataraja (dancing Siva)”.

STORY FROM BRAHMA PURANA

There is an interesting legend in the Brahma Purana about how music was created out of chaos.
“The story goes like this. When lord Siva restored his wife sati to life and took her to with him to Kailash, Narada communicated this news to Narayana, Brahma and other gods. They all expressed a keen desire to meet the couple and stage some entertainment in their honour and to greet and welcome them.

Accordingly, Siva, sati and all the gods were invited to Vaikuntha puri, the abode of Narayana. Narada used to pride himself on his prowess as a great music artiste, and he offered to sing before this distinguished assembly of gods and goddesses.

With the kind permission of Vishnu, Narada started singing. Narada had an impression that nobody could sing like him in the Tribhuvana (all the three worlds).

Though Narada prided himself very much for the mastery of the art of music, he failed miserably to make a correct and perfect representation of the musical notes. It is said that because of this failure of Narada to maintain the correct symmetry of musical notes, a great disaster took place; and the disaster was that the Ragas and Raginis had their arms and feet, faces and heads completely chopped off. Those days a musical Raga and Ragini were believed to be animate like human beings. Each raga and Ragini had a body and face, arms and feet and each was glowing with beauty and lustre.

In the vocal recital of Narada, the musical notes were not sung correctly and therefore ragas and Raginis became grotesquely disfigured. For restoring the former normal figures of these mutilated creatures, gods decided that some master singer should be invited for demonstrating a correct vocal recital of those musical notes. Now who could be there in the Tribhuvana except lord Siva to render the musical notes correctly? He was the best musician unrivalled in the art. All the gods and goddesses prayed unto lord Siva for his agreeing to give a vocal recital of celestial music.

Siva agreed, but he asked, ‘’if I have to sing where is the person who could rightly appreciate my music.’’. Eventually lord Vishnu was invoked to become listener to lord Siva’s music. Lord Siva started singing, he rose to the highest pitch of celestial music and lo, the figurines of ragas and Raginis regained their old forms and original lustre.”

Source: Sixty-four Arts in Ancient India by Anil Baran Ganguly, The English Boos Store, Delhi, 1962

Contact swami_48@yahoo.com

Pictures are used from face book and news papers;thanks

Leave a comment

by Tamil and Vedas on April 11, 2014 • Permalink

Posted in Music

Tagged Hindu music, Music teaching benefits, Quotes on Indian music, Story of Music

Posted by Tamil and Vedas on April 11, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/04/11/interesting-story-about-music-in-purana/

இராமபிரானுக்கு கம்பரும், காந்தியும், சுவாமி விவேகாநந்தரும் புகழ்மாலை

கட்டுரையாளர்:- லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண். 971; தேதி- 11th April 2014

கம்ப ராமாயண கடவுள் வாழ்த்து
உலகம் யாவையும் தாமுள ஆக்கலும்
நிலைபெறுத்தலும் நீக்கலும் நீங்கலா
அலகிலா விளையாட்டுடையார் அவர்
தலைவர்; அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே

பொருள்: படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய மூன்று தொழில்களை முடிவேயில்லாத விளையாட்டாகச் செய்யும் தலைவன் எவனோ அவன் காலில் சரணடைகின்றேன்.

மும்மைசால் உலகுக்கெல்லாம்
மூல மந்திரத்தை முற்றும்
தம்மையே தமர்க்கு நல்கும்
தனிப் பெரும் பதத்தை, தானே
இம்மையே, எழுமை நோய்க்கும்
மருந்தினை இராமன் என்னும்
செம்மைசேர் நாமம் தன்னை
கண்களில் தெரியக் கண்டான்
வாலிவதைப் படலம், கம்ப ராமாயணம்

இராம நாமம்தான் எல்லா மந்திரங்களுக்கும் மூத்த மந்திரம், மூல மந்திரம் என்பான் கம்பன். அது ஏழு பிறவிகளில் செய்த தீவினைகளைப் பொடியாக்கும். இராம என்ற சொல்லை, வாலி தனது மார்பில் பாய்ந்த அம்பில் கண்டான். அடடா! ராமன் கையினால் மரணம் சம்பவித்தால் எனக்கு நேரடி மோட்சம்தான் என்று மகிழ்கிறான்.

இராம நாமம் நமக்கு என்ன என்ன தரும்?

நன்மையும் செல்வமும் நாளும் நல்குமே
தின்மையும் பாவமும் சிதைந்து தேயுமே
சென்மமும் மரணமும் இன்றித் தீருமே
இம்மையே இராம என்ற இரண்டெழுத்தினால்.

****
நாடிய பொருள் கைகூடும் ஞானமும் புகழும் உண்டாம்
வீ டியல் வழியதாக்கும் வேரியம் கமலை நோக்கும்
நீடிய அரக்கர் சேனை நீறு பட்டழிய வாகை
சூடிய சிலையிராமன் தோள்வலி கூறுவார்க்கே.

இராமனுடைய இரண்டெழுத்தைச் சொன்னால் எல்லா நன்மைகளும் கிடைக்கும். செல்வம், ஞானம் (நல் அறிவு), புகழ், லெட்சுமி கடாட்சம் எல்லாம் கிடைப்பதோடு பாவங்கள் அழிந்து இந்த ஜன்மத்திலேயே ஜன—மரணச் சுழலில் இருந்து விடுதலையும் கிட்டும்.

சிவபெருமான் கூற்று
விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில் சிவ பெருமானே ராமன் புகழ் பாடும் ஒரு பலஸ்ருதி ஸ்லோகம் வருகிறது. இந்த ஸ்லோகத்தைப் படித்தால் சஹஸ்ரநாமத்தை முழுக்கப் படித்த பலன் உண்டு
ஈஸ்வரோ உவாச

“ஸ்ரீ ராம ராம ராமேதி
ரமே ராமே மனோ ரமே
சஹஸ்ர நாம தத்துல்யம்
ராம நாம வரானனே”

காந்திக்குப் பிடித்த ரகுபதி ரகவ ராஜா ராம்!
மஹாத்மா காந்திஜி, துப்பாக்கி ரவையால் சுடப்பட்டு உயிர் இழந்த போது அவர் கூறிய கடைசி சொல் ‘’ஹே ராம்!’’ ஒருவர் வாழ் நாள் முழுதும் ராம நாமத்தை ஜபித்தால்தான் கடைசி நிமிடத்தில் அவன் பெயர் நினைவுக்கு வரும்! அவர் எல்லா பஜனைகளிலும் ரகுபதி ராகவ ராஜாராம் பாடலைப் பாடியதோடு மட்டுமின்றி, உலகிற்கே அப்பாட்டை அறிமுகம் செய்தார்.

சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் ஒருவரான தியாகராஜர், வாழ் நாள் முழுதும் ராம நாமத்தை ஜபித்தார். 21 ஆண்டுகளில் 96 கோடி முறை அவர் ராம நாமம் சொன்னதாக அவர் வரலாறு கூறுகிறது. வாயினால் சொல்லும் வேகத்தைவிட மனதினால் கூடுதலாகச் சொல்லமுடியும்.

தர்ப்பண மந்திரம்
பிராமணர்கள் செய்யும் தர்ப்பணத்தில் க்ஷத்ரிய அரசனான ராமனின் பெயரைச் சொல்லுகிறார்கள்:
ய: ஸ்மரேத் புண்டரீகாக்ஷம் ஸ பாஹ்யாப்யந்தர: சுசி:
மானஸம் வாசிகம் பாபம் ஸகுபார்ஜிதம்
ஸ்ரீ ராம ஸ்மரணேனைவ வ்யபோஹதி ந ஸம்சய:
ஸ்ரீ ராம ராம ராம

பொருள்:— அசுத்தமாகவாயினும், சுத்தமாகவாயினும் எந்த நிலையில் இருந்தாலும் எவன் ஒருவன் தாமரைக் கண்ணனை நினைக்கின்றானோ அவன் உள்ளும் புறமும் சுத்தமானவனே.
மனதாலோ, வாக்காலோ, செயலாலோ வந்தடைந்த பாவம் ஸ்ரீ ராமனை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே கழிந்து போகும். இதில் சந்தேகம் இல்லை. ஸ்ரீ ராம ராம ராம.

இராமனுடைய பெயரை மூன்று முறை சொன்னவுடனேயே எல்லாப் பாவங்களும் அகன்று பரிசுத்தனாகி விடுவான்.
நாமும் ராம நாமம் சொல்லி பரிசுத்தம் அடைவோம்!!

சுவாமி விவேகாநந்தர் சொற்பொழிவு!

ஆங்கிலத்தில் சுவாமி விவேகாநந்தர் பேசியதை தமிழில் தருகிறேன். குறை இருப்பின், அது எனது மொழி பெயர்ப்பின் பிழையே அன்றி அவர் குற்றம் ஆகாது.

“இராமபிரான், புராதன வீர சகாப்தத்தின் சின்னம், தர்மத்தின் ஒட்டுமொத்த உருவம் அவர்; அறநெறிகளின் சின்னம் அவர். அதுமட்டுமல்ல, முன் உதாரணமாகத் திகழும் ஒரு மகன், ஒரு தந்தை, ஒரு கணவன், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஒரு அரசன் எப்படி இருக்க வேண்டுமோ அப்படி நம் கண் முன்னே கொண்டுவந்து ராம பிரானைத் தருகிறார் வால்மீகி முனிவர்.

அவருடைய அற்புதமான தூய மொழி, மாசு மருவற்ற நடை, அழகான மொழி, அதே நேரத்தில் எளிமையான ஒரு மொழி நடை! இதை மிஞ்ச உலகில் எதுவுமே இல்லை அப்படிப்பட்ட ஒரு மொழியில் ராம பிரானை வருணிக்கிறார்.

சீதா தேவி பற்றி நான் என்ன சொல்ல! அடடா!! அது போன்ற ஒரு சீதையைக் காண நீங்கள் உலகில் இதுவரை தோன்றிய எல்லா இலக்கியங்களையும் —- இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று உறுதி படச் சொல்லுவேன் —– வருங்காலத்தில் உலகத்தில் எழுதப்படப் போகின்ற அத்தனை இலக்கிய நூல்களையும் கற்றாலும் — நீங்கள் இன்னும் ஒரு சீதையைக் காண்பது அரிது! அவள் ஒப்பற்றவள். ஒரு முறைதான் அப்படிப்பட்ட குணம் உடைய பெண்ணைப் படைக்க முடியும். இராமர்கள் பலர் இருக்க முடியும். ஆனால் ஒரு சீதாதேவிக்கு மேல் காண முடியாது”.

— சுவாமி விவேகாநந்தரின் சொற்பொழிவுகள். ஆங்கிலத்திலும் கீழே கொடுத்துள்ளேன். ஆங்கில வாசகம் அவர் சொன்னது:–

“Rama, the ancient idol of heroic ages, the embodiment of truth, of morality, the ideal son, the ideal husband, the ideal father, and above all the ideal king, this Rama has been presented before us by the great sage Valmiki. No language can be purer, none chaste, none more beautiful, and at the same time simpler, than the language in which the great poet has depicted the life of Rama. And what to speak of Sita? You may exhaust the literature of the world that is past, and I may assure you that you will have to exhaust the literature of the world of the future, before finding another Sita. Sita is unique; that character was depicted once and for all. There may have been several Ramas, perhaps, but never more than one Sita!”
—-Swami Vivekananda

Contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on April 11, 2014 • Permalink

Posted in கம்பனும் பாரதியும், Ramayana & Mahabajarata, Religion, Tamil

Tagged கம்பன் வியந்த ராமன், காந்திஜி போற்றிய ராமன், ராம மந்திரம்

Posted by Tamil and Vedas on April 11, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/04/11/%e0%ae%87%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%ae%e0%ae%aa%e0%ae%bf%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%a9%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%81-%e0%ae%95%e0%ae%ae%e0%af%8d%e0%ae%aa%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d/

Man Who ‘Recited’ 640 Million Names!

Written by London Swaminathan
Post No. 970; Dated 10th April 2014

Hindus always think about big numbers. ‘Aim High’ was their motto. Looking at the tallest peak in the world, they thought only lofty things. From the Rig Veda, the oldest scripture in the world, we read hymns with big decimal numbers. Their Yuga calculation and the life span of one Manu or one Brahma give us mind boggling numbers. This shows that they were not primitive nomads, but great mathematicians. Later scriptures support this view. Here is one more amazing figure of 640 million (64 Crore) women in another hymn!!

Bhaskara Raya (1690 – 1785) was a great devotee of Mother Goddess. Born In Maharashtra and educated at Kasi (Varanasi), he attained fame in Tamil Nadu by writing a commentary to the Lalita Sahasranamam. It is a monumental work. He wrote and explained the meaning of all the 1008 names of goddess with great insight and scholarship. Normally a person cannot write such a work unless there is divine grace. His life shows he was a blessed one.

Bhaskara’s father Gambira Rayar was a scholar and he taught him a Mantra on Sarasvati which helped him to get the gift of the gab. He mastered many subjects in his early age under Narasimhananda nath in Varanasi. But Gangadhara Vajpayee is the one who taught him Gauda sastras. He learnt Atharvan Veda and started giving discourses about Devi Mahatmiya. It is one of the Upa Puranas that describes the greatness of Goddess (Devi in Sanskrit).

He married Anandhi and later Parvati. He initiated his first wife into the worship of the goddess. She also mastered the subject and was instrumental in building a temple for her husband after his death.

Bhaskararaya, before migrating to Tamil Nadu at the invitation of Marathi King of Thanjavur, went to Gujarat and other places and won many awards. He defeated many scholars in debates. Marathi king of Thajavur (Tamil Nadu) gifted him a village near Thiruvalankadu and he died at the ripe old age in Thiruvidaimarudur. The village that was given to him is called Bhaskararayapuram.

Maha Chathushashti Koti Gana Sevitha (worshipped by 640 million)

A few miracles are also attributed to him. When he was living in the holy city of Kasi, some scholars who were jealous or who don’t like his way of Tantrik worship, challenged him in the public. They wanted to tarnish his image. Bhaskararaya wanted to settle the score once and for all and so invited them for a Yaga he performed. His opponents who were waiting for an opportunity attended the fire ceremony (Yaga). They tried to trap him by asking some unanswerable questions. One of the names in the list of 1008 names, describes the Goddess surrounded 640 million Yoginis (devoted women assistants). The scholars asked him to explain the term .He explained it immediately. Then they asked him to recite the names of all the 640 million Yoginis and explain their appearance, origin and history. With the help of his intuition he got ready and asked them to copy whatever he says. The challengers were ready with pen and paper (in those days it was palm leaves and ink or stylus). He kept on giving names one after another with minute descriptions. They realised his greatness before long and fell at his feet. Another enlightened soul in the crowd, Kunkumananda Swami, warned all the challengers not to test him. The reason was that he could see the goddess herself sitting on his shoulder reciting the 640 million names.

The Lalita Sahasranamam commentary known as “Sowbagya Sagaram” is an authority on Goddess Worship. In addition to his monumental commentary on the 1008 names of the goddess, he wrote some Sanskrit books. It is said that he was inspired by goddess herself to write the commentary. The commentary is divided into twelve parts named after 12 aspects of the sun. He said in his introduction that this commentary will be appreciated by all from Gandhara (Afghanistan) in the West to Kamarupa (Assam) in the East and Kedar (Himalayas) in the North to Ram Setu in the South. He knew all the secrets and deep mysteries of Mantra sastras.

Another miracle attributed to him was burning a Danda (holy stick of another saint) of an ascetic. The saffron clad ascetic used to go to Shiva temple through the street where Bhaskararaya was living. Everyone in the street fell at the feet of that ascetic except Bhaskara. One day in the presence of ascetic someone questioned his behaviour. Then he asked the ascetic to place his Danda and his saffron cloth on the ground. Holy men should carry the holy stick whenever they go out. As soon as Bhaskara prostrated before the cloth and stick to pay his respects, they were in flames. Then he told the crowd that this was the reason he did not prostrate before the ascetic. It was very clear that he was more powerful than the ascetic.
His commentary stands as a proof for his immense scholarship. From North to South it is the Veda for all the Devi Upasakas (Worshippers of Mother Goddess).

Contact swami_48@yahoo.com

3 Comments

by Tamil and Vedas on April 10, 2014 • Permalink

Posted in Religion

Tagged 64 crore yoginis, Bhaskararaya, Lalitha sahasrnamam

Posted by Tamil and Vedas on April 10, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/04/10/man-who-recited-640-million-names/

ராமம் ஸத்யபராக்ரமம்!

ராமாயண வழிகாட்டி — அத்தியாயம் 21
கட்டுரையாளர்: ச.நாகராஜன்
கட்டுரை எண்- 969; தேதி ஏப்ரல் 10, 2014

ராமாயண மஹா காவியத்தில் ஏராளமான ரிஷிகள் நம் கண் முன்னே நிறுத்தப்படுகின்றனர். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதத்தில் சிறப்பு வாய்ந்தவர்கள்.

தேவரிஷியில் சிறந்தவரான நாரதரால் தான் கதை ஆரம்பிக்கப்படுகிறது.
பிரம்மரிஷியில் சிறந்தவரான வசிஷ்டரால் தான் கதை வழி நடத்தப்படுகிறது.
ராஜரிஷியில் சிறந்தவரான விசுவாமித்திரரால் தான் ராமரின் வாழ்வில் திருமணம் என்னும் திருப்பு முனை ஏற்படுகிறது.

சீதையின் தந்தையும் ராமரது மாமனாரும் ஆன ஜனகரோ ராஜரிஷி.
இவர்கள் தவிர நாஸ்திக வாதத்தை ராமரிடமே பேசிய (!) ஜாபாலி உள்ளிட்ட ஏராளமான ரிஷிகளின் பட்டியலை நாம் காவியத்தில் காண்கிறோம். சில ரிஷிகளின் அதிசயச் செய்திகள் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்தும்.

விசுவாமித்திரர் ராமரை இன்னார் என்று முதலில் அறிவிக்கும் ஸ்லோகம் பால காண்டத்திலேயே இடம் பெற்று விடுகிறது.
அவர் கூறிய முக்கியமான ஸ்லோகத்திற்கு இன்றும் தேர்ந்த பிரவசனகர்த்தாக்கள் முடிவில்லா விரிவுரை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!.அவ்வளவு பொருள் பொதிந்த சொற்களை வால்மீகி விசுவாமித்திரர் வாயிலாக ஒரே ஸ்லோகத்தில் கூறி விட்டார்.
ஸ்லோகத்தைப் பார்ப்போம்:-

அஹம்வேத்மி மஹாத்மானம் ராமம் ஸத்யபராக்ரமம் I வசிஷ்டோபி மஹதேஜா யே சேமே தபஸி ஸ்திதா: II
– பால காண்டம், பத்தொன்பதாம் ஸர்க்கம், 15ஆம் ஸ்லோகம்

அஹம் – நான் ராமம் – ராமரை மஹாத்மானம் – மஹாத்மாவாக ஸத்யபராக்ரமம் – ஸத்யபராக்கிரமராக வேத்மி – உண்மையாய் அறிகிறேன் மஹாதேஜா – மஹா தேஜஸ்வியான வசிஷ்டோபி – வசிஷ்டரும் கூட யே – எவர்கள் தபஸி – தவம் புரிவதில் ஸ்திதா – நிலை கொண்டவர்களோ: இமே ச – அந்த இவர்களும் அறிவார்கள்

அஹம் வேத்மி என்ற வார்த்தைகள் வேதம் கூறும் வேதாஹமேதம் புருஷம் மஹாந்தம் என்று புருஷ ஸுக்தத்தில் வரும் வேத வாக்கியத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. புருஷம் இங்கு ஸத்ய பராக்ரமாகவும் மஹாந்தம் மஹாத்மாவாகவும் இங்கு சுட்டிக் காட்டப்படுகிறது.

வசிஷ்டரும் என்ற வார்த்தையில் வரும் ‘உம்’ பெரிய நீண்ட உரைக்கு இடம் தரும் ‘உம்’ ஆகும். வசிஷ்டருக்கும் விசுவாமித்திரருக்கும் இடையில் நடந்த போட்டியை புராண இதிஹாஸங்கள் நன்கு விளக்குகின்றன. இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்த இயல்பான பழைய வரலாற்றினால் வசிஷ்டரும் கூட அறிவார் என்று விசுவாமித்திரர் சொல்லும் போது அதில் உள்ள சுவாரசியத்தை நன்கு ரசிக்க முடிகிறது. அவரே மஹா தேஜஸ்வீ என்று வசிஷ்டரைப் புகழ்ந்து கூறுவது பொருள் பொதிந்தது.

அங்கு தசரதனின் ராஜ சபையில் கூடியுள்ள இதர தபஸ்விகளும் ரிஷிகளும் இதை அறிவர் என்று விசுவாமித்திரர் கூறுவது உலகிற்கே இந்த உண்மையை அறிவிக்கத் தான்!

இனி கம்ப ராமாயணத்தை எடுத்துக் கொண்டால் பால காண்டத்தில் கம்பன் விசுவாமித்திரரை ‘எண்ணிலா அருந்தவத்தோன்’ என்று குறிப்பிடுகிறான்.

இந்த ஒரே ஒரு சொற்றொடருக்கும் ஏராளமான அர்த்தங்கள் கூறப்பட்டு நம்மை வியக்க வைக்கின்றனர் அறிஞர்கள்!

எண்ணிலா அருந்தவத்தோனை எண் + இலா + அரும் + தவத்தோன் என்று பிரித்து எண் என்பதற்கு ஆலோசனை என்று பொருள் கொண்டு இந்த முனிவர் அருந்தவத்தர் ஆயினும் இன்னாரிடத்தில் இன்ன பொருளை இன்ன இடத்தில் இன்ன காலத்தில் கேட்கலாம் என்பதை ஆலோசனை புரிந்து அறியாதவர் என்று பொருள் கொண்டு தசரதனின் உள்ளக்கிடக்கையை அறிந்து கொள்ளலாம்.

எண் + நிலாவு + அரும் + தவத்தோன் என்று பிரித்து ராமாயணத்தைப் படிப்பவரின் எண்ணத்தில் அதாவது நினைவில் நிலாவு அதாவது நிலவி இருக்கும் படியான அரும் தவத்தோன் – பெரும் தவத்தைப் புரிந்த மஹரிஷி என்று பொருள் கொண்டு படிப்பவர் மனம் மகிழலாம். விசுவாமித்திரர் வாழ்வில் நடந்த பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளை நினைவு கூர்ந்து அவரது வரலாற்றுச் சிறப்பினையே இப்படிப் பிரித்துப் பொருள் கொள்ளலாம்.

எண்ணில் + ஆ + வரும் + தவத்தோன் = நினைத்துப் பார்த்தால், ஒரு பசுவாகிய காமதேனுவினால் வந்த தவத்தோன் என்று கொண்டு வசிஷ்ட – விசுவாமித்திர வரலாறை நினைவு கூரலாம்.
இன்னும் எண்ணில் + ஆ + வருந்து + அவத்தோன் என்றும்,
எண்ணில் + ஆ+ அருந்து + தவத்தோன் என்றும்,
எள் + நிலா + அரும் + தவத்தோன் என்றும்,
எள் + நிலா + வரும் + தவத்தோன் என்றும் பிரித்துப் பொருள் கூறலாம்.

ராமரை மஹாத்மாவாகச் சுட்டிக் காட்டும் விசுவாமித்திரரின் இந்த ஸ்லோகம் ஆழ்ந்த பொருள் கொண்டது எனில் விசுவாமித்திரரை யார் என்று இனம் காட்டும் கம்பனின் ஒரு சொற்றொடரும் அற்புதமானது என்றே கூறலாம்.

ராமாயணம் ஒரு தங்கச் சுரங்கம். வேண்டுமட்டும், வெட்டிய மட்டும் தங்கம் பெறலாம்!
தொடர்பு முகவரி: swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on April 10, 2014 • Permalink

Posted in Ramayana & Mahabajarata, Tamil

Tagged ராமன் சத்யபராக்ரமன், வால்மீகியும் கம்பனும்

Posted by Tamil and Vedas on April 10, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/04/10/%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%ae%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%b8%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%af%e0%ae%aa%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%b0%e0%ae%ae%e0%ae%ae%e0%af%8d/

Tamil and Vedas

தியானத்துக்கு மிகவும் அவசியம் பூனை!!!

Mystic No.7 in Music !!

சங்கீதம் தோன்றிய கதை: ஒரு புராண வரலாறு

Superstition in World of Music !

‘India – Most Important Country for Students of Religion’

கடவுள் ஏன் கை, கால்களை கொடுத்தார்?

Interesting Story about Music in Purana!

இராமபிரானுக்கு கம்பரும், காந்தியும், சுவாமி விவேகாநந்தரும் புகழ்மாலை

Man Who ‘Recited’ 640 Million Names!

ராமம் ஸத்யபராக்ரமம்!

Categories

Archives

Tag Cloud

Blog Stats

Follow Blog via Email

Click here to ‘Like’ this page on Facebook!

Bugscore