Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
ஹிந்தி படப் பாடல்கள் – 72 – ஒரு ராகம் இரு மலர்கள் – ராகம் கமாஜ்!
R. Nanjappa
கமாஜ்
கமாஜ் ராகம் சிருங்கார ரசத்திற்கு உகந்ததெனச் சொல்வார்கள். அதன் பல நிலைகளையும் பிரதிபலிப்பது. கேட்பதற்கு மிக இனிமையானது, கனமானதல்ல. இந்த ராகத்தில் அமைந்த இரு பாடல்களைப் பார்க்கலாம்
What a tremendous song this is! Rajendra Krishan has written the ideal lyrics to bring out the Shringara rasa of this song! Hemant Kumar has set a delightful tune! The voices of the Mangeshkar sisters match well.
இந்தப் படம் தமிழில் ‘மிஸ்ஸியம்மா”, தெலுங்கில் ‘மிஸ்ஸம்மா” என்று வந்தது. இந்த சீனில் மீனாகுமாரி பாட்டு சொல்லித் தருகிறார். இதே சீனில் தெலுங்கில் ஆந்தோளிகா ராகத்தில் த்யாகராஜரின் “ராக ஸுதாரஸ” என்ற சங்கீதத்தின் பெருமையைச் சொல்லும் பாட்டு இருக்கும். தமிழில் அதே ராகத்தில் தஞ்சை ராமையாதாஸ் அதை தமிழில் எழுதினார். அங்கு சிருங்கார ரசம் இல்லை. இங்கு அந்த ரசமே பிரதானமாக இருக்கிறது- ஸாஹித்யம் அதற்கேற்ற மாதிரி அற்புதமாக அமைந்துவிட்டது! இரண்டு சரணத்தில் சொல்லவேண்டியதைச் சொல்லி விளக்கிவிட்டார் ராஜேந்த்ர க்ருஷ்ணா!
இது மிகப் பிரபலமான பாட்டு. ரஃபியின் குரலில் இனிமையாக அமைந்த பாடல். ரோஷனின் சிறந்த இசை. இருந்தாலும் இந்தப் பாட்டில் என்ன நயம் இருக்கிறது? ஒரு பெண்ணை வர்ணிக்கும் சராசரிப் பாட்டு தான்! மேலும் இந்த வர்ணனை இந்த நாயகிக்குப் பொருந்தவில்லை! முதலில் பார்த்த பாட்டிலும் இங்கும் நாயகி ஒருவர் தான்- மீனா குமாரி- இது தற்செயலாக அமைந்தது! இரண்டிலும் மீனா குமாரியின் தோற்றத்தைப் பாருங்கள்-எதில் உண்மை அழகு? பாட்டை நான் குறை சொல்லவில்லை- கவிதையில் நயம் இல்லை என்பது என் கருத்து.
முன்பு பார்த்த ராஜேந்த்ர கிருஷ்ணாவின் கவிதை இலக்கியத் தரத்தில் அமைந்தது.
இந்த இரண்டு பாடல்களும் ஒரே ராகத்தில் இருந்தாலும் மெட்டுக்கள் வேறு! சங்கீதப் பரிச்சயம் உள்ளவர்கள்தான் மெட்டை வைத்து ராகத்தைச் சொல்ல முடியும்!
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
ஜோதிடர்களுக்கான தகுதி பற்றிப் படித்தோம்; ஆனால் கலிகாலத்தில் ஜோதிடர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? நையாண்டியாக பெரியவர் நீலகண்ட தீக்ஷிதர் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்ப்போம்!
கலிகால ஜோதிடர்கள்!
ச.நாகராஜன்
கலி காலத்தில் எல்லா நல்லவையுமே தலை கீழாக மாறும் என்பது நாம் எல்லோரும் அறிந்த ஒன்று தான்!
இதற்கு ஜோதிடர்கள் மட்டும் விதி விலக்கா என்ன?
கலி காலத்தில் என்னவெல்லாம் நடக்கும் என்று நீலகண்ட தீக்ஷிதர் கலி விடம்பனா என்ற நூலில் அழகுறைக் கூறியுள்ளார்.
அதில் ஜோதிடர்களுக்கு மட்டும் ஒன்பது ஸ்லோகங்களை ஒதுக்கியுள்ளார்.
அவற்றைப் பார்ப்போம் :-
चारान् विचार्य दैवज्ञैर्वक्तव्यं भूभुजां फलम् ।
ग्रहचारपरिज्ञानं तेषामावश्यकं यतस् ॥ १४ ॥
உளவாளிகள் மூலமாக தேவையான தகவல்களைப் பெற்ற பின்னரே மன்னரின் வாழ்வில் எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்கபோகிறது என்பதை ஜோதிடர்கள் மன்னனிடம் சொல்ல வேண்டும். அப்படி இருக்கும் போது மன்னரின் ஜாதகத்தைப் பொறுத்த வரையில் கிரகங்களைப் பற்றி அறிய வேண்டியதற்கும் அதன் சஞ்சாரங்கள் பற்றியும் அறிய வேண்டியதற்கு என்ன அவசியம் இருக்கிறது? (ஸ்லோகம் 14 )
The future events in the life of kings should be forecast by astrologers after getting the necessary information through spies. Where then is the need for them to study the planets and their movements, in relation to the horoscope of the kings? (Sloka – 14)
Astrologer Board in Wembley, London Year 2020
*
पुत्र इत्येव पितरि कन्यकेति मातरि ।
गर्भप्रश्नेषु कथयन् दैवज्ञो विजयी भवेत् ॥ १५ ॥
ஒரு ஜோதிடர் வெற்றி பெறுவது எப்படியெனில் : பிறக்கப் போகும் குழந்தை ஆண் குழந்தையென்று தந்தையிடமும், தாயிடம் அது ஒரு பெண் குழந்தை என்றும் சொன்னால் வெற்றி பெறலாம்! (ஸ்லோகம் 15)
The astrologer scores success in his predictions for would-be parents by telling the father to be that the newborn will be a boy and the would-be mother that it will be a girl. (15)
जीवन्तो बहुमन्यन्ते मृताः प्रक्ष्यन्ति कं पुनस् ॥ १६
ஜோதிடம் கேட்க வருவோர் தங்கள் ஆயுளைப் பற்றிக் கேட்கும் போது ஜோதிடர் சொல்ல வேண்டியது இது தான் – அவர்கள் நீடித்து வாழ்வர் என்று சொல்ல வேண்டும். அவர்கள் நீடித்து வாழ்ந்தால் அவர்கள் ஜோதிடரைப் பற்றி மிக உயர்ந்த அபிப்ராயத்தைக் கொள்வர். அவர்கள் (அற்பாயுளில்) இறந்து விட்டாலோ கேள்வி கேட்க அவர் இல்லை என்பதால் ஒருவித கேள்வியும் எழாது. (ஸ்லோகம் 16)
When persons enquire about their lifespan, the astrologer should say that they would live long. If they live that long, they will think highly (of the astrologer) and if they die, further questions do not arise as the questioner is no more (16)
*
Astrologer Board in Wembley, London Year 2020
सर्वं कोटिद्वयोपेतं सर्वं कालद्वयावधि ।
सर्वं व्यामिश्रमिव च वक्तव्यं दैवचिन्तकैस् ॥ १७ ॥
நடந்து விட்ட கடந்த காலம் பற்றியோ அல்லது நடக்கவிருக்கும் எதிர்காலம் பற்றி ஜோதிடர் சொல்வதில் நடப்பனவற்றில் எதிரெதிர் கருத்துக்களைச் சொல்ல வேண்டும். எதிர்காலம் பற்றிய ஜோதிடர்களின் எல்லாக் கணிப்புகளிலும் அதை இரண்டு விதமாக எடுத்துக் கொள்ளும் படி இருக்க வேண்டும். (ஸ்லோகம் 17)
All that the astrologer says on the past or the future, should cover opposite poosibilities. All prophecies of astrologers should be capable of double interpretation. (17)
*
Astrologer Board in Wembley, London Year 2020
निर्धनानां धनावाप्तिं धनिनामधिकं धनम् ।
ब्रुवाणाः सर्वथा ग्राह्या लोकैर्ज्यौतिषिका जनास् ॥ १८ ॥
ஏழைகளுக்கு வளமான காலம் வரும் என்றும் பணக்காரர்களுக்கு இன்னும் அதிகப் பணம் வரும் என்றும் சொல்லும் ஜோதிடர்கள் எப்போதுமே மக்களால் பெரிதும் மதிக்கப்படுவர். (ஸ்லோகம் 18)
The astrologers who forecast properity for the poor and more prosperity for the rich are always respected by the people. (18)
*
Astrologer Board in Wembley, London Year 2020
शतस्य लाभे ताम्बूलं सहस्रस्य तु भोजनम् ।
दैवज्ञानामुपालम्भो नित्यः कार्यविपर्यये ॥ १९ ॥
ஜோதிடர் சொன்ன பலன் படி நூறு ரூபாய் கிடைத்தது எனில் அவர் சில வெற்றிலை மற்றும் பாக்குகளையும் வாங்கக் கூடிய அளவு தக்ஷிணை பெறுவார். அதுவே ஆயிரம் ரூபாயாக இருந்ததெனில் அவருக்கு நல்ல விருந்து கிடைக்கும். அவரது கணிப்பு தப்பாகப் போய் விட்டதெனில் அவருக்கு அதிக பட்சமாக எச்சரிப்பும் கண்டிப்பும் தான் கிடைக்கும்! (ஸ்லோகம் 19)
If the prediction of the astrologer results in gain of a hundred rupees, he will get enough to buy a few betel leaves and arecanuts. If it is a thousand rupees, he will be treated to a meal. If the prophecy goes awry, he may at best get an admonition. (19)
*
अपि सागरपर्यन्ता विचेतव्या वसुंधरा ।
देशो ह्यरत्निमात्रेऽपि नास्ति दैवज्ञवर्जितस् ॥ २० ॥
கடல் சூழ்ந்த இந்த பூமி முழுவதையும் ஒருவர் சோதித்தாலும் ஜோதிடர்கள் இல்லாத ஒரு சிறு துண்டுப் பகுதியைக் கூடக் காண முடியாது!
(ஸ்லோகம் 20)
Even if one examines the entire world girdled by the oceans, one will not find a piece of land not occupied by astrologers. (20)
*
वारान् के चिद्ग्रहान् के चित्के चिदृक्षाणि जानते ।
त्रितयं ये विजानन्ति ते वाचस्पतयः स्वयम् ॥ २१ ॥
சில ஜோதிடர்கள் நாள்களின் பெயர்கள் பற்றி நன்கு அறிந்திருப்பர். சிலரோ கிரகங்களைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருப்பர். இன்னும் சிலரோ கிரகங்களின் குறிப்பிட்ட சஞ்சார நிலை பற்றி அறிந்திருப்பர். இவை அனைத்தையும் ஒரு ஜோதிடர் அறிந்திருந்தார் எனில் அவர் நிஜமாகவே (ஜோதிடத்தின் ஊற்றெனத் திகழும்) ப்ருஹஸ்பதிக்கு நிகரானவர் தான். (ஸ்லோகம் 21)
Some astrologers are familiar with the names of days, some with the names of the planets and others with the latitudes (and longitudes). Anyone who is familiar with all these three will verily be Lord Brhihaspati (the fountainhead of astrological science). (21)
*
नैमित्तिकाः स्वप्नदृशो देवतानाम् [[अमी त्रयः]] ।
निसर्गशत्रवः सृष्टा दैवज्ञानाममी त्रयस् ॥ २२ ॥
இயற்கையானது ஜோதிடர்களுக்கு மூன்று எதிரிகளை உருவாக்கியுள்ளது. அந்த மூன்று எதிரிகள் இவர்களே 1) சகுனங்களை விளக்கிக் கூறும் நிபுணர்கள் 2) கனவுகளை அலசி ஆராய்ந்து கூறுவோர் 3) தெய்வங்களை வழிபடுவோர்! (ஸ்லோகம் 22)
Nature has created three enemies for the astrologers: they are: experts in the interpretation of omen, analysts of dream and those who worship gods. (22)
நீலகண்ட தீக்ஷிதர் வாழ்ந்த காலம் : 17ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியாகும்.
அவர் அன்றே கூறியது இன்றும் பொருந்துகிறது அல்லவா!
***
குறிப்பு :- கலிவிடம்பனா உள்ளிட்ட பல நல்ல நூல்களை பல தளங்களிலிருந்து தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளலாம். பார்க்க வேண்டிய சில தளங்கள் :-
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
மநு நீதி நூல் – பகுதி 52
மானவ தர்ம சாஸ்திரம் என்றும், மனு ஸ்மிருதி என்றும் அழைக்கப்படும் மநு நீதி நூலின் கடைசி அத்தியாயத்தில் 12 ஆவது அத்தியாயத்தில் – 73 ஸ்லோகங்களை மே 9 ம் தேதி பதிவிட்டேன். மொத்தமுள்ள 2685 ஸ்லோகங்களில் மீதி உள்ள 73 ஸ்லோகங்களை இன்று காண்போம். கடைசி இரண்டு மூன்று அத்தியாயங்கள் பிரமாணர்களுக்கானது. ஆயினும் சில விஷயங்கள் பொதுவானவை.
இன்றுடன் மானவ தர்ம சாஸ்திரம் என்னும் உலகின் முதலாவது சட்டப் புஸ்தகம் நிறைவடைகிறது; இது 52-வது பகுதி . இதை நிறைவு செய்ய இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆயிற்று!
முதலில் Bullet Points புல்லட் பாயிண்டுகளில் சில சுவையான விஷயங்கள்:–
.
மநு தர்ம சாஸ்திரத்தின் ஸ்லோகங்கள் அனைத்தும் பிருகு என்னும் முனிவர் வாய் வழியாக வருகிறது. மநு நேரடியாக நம்மிடம் பேசவில்லை. சட்டப் புஸ்தகத்தை முடிக்கும் முன்பாக அவர் கூறுகிறார் –
“வேதங்கள் மனிதர்களின், முன்னோர்களின், கடவுளரின் சாஸ்வதமான கண்கள்.அவைகளை எவரும் முழுதாக அறிய முடியாது” (அவ்வளவு மறை பொருள் உடையன) -12-94
**
வேதங்கள்தான் மனித இனம் தழைக்க, நிலைத்து நிற்க உதவுகின்றன.12-99
**
எவன் ஒருவன் வேதத்தின் உட்பொருளை உணர்கிறானோ அவன் மோட்சத்தை அடைவான் 12-102
**
12-103 ல் மிக அழகாக சொல்கிறார்:- “வேதங்களைப் பற்றி தெரியாமலே இருப்பதை விட அதைப் படிப்பவன் மேலானவன்.;வேதத்தை பொருளே தெரியாமல் பாராயணம் செய்தாலும் நல்லதுதான். ஆனால் அதைவிட நல்லது அதை நினைவிற் வைத்துக் கொள்வது . அதையும் விட சிறந்தது வேத தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்து ஒழுகுவதாகும்”. 12-103
இதை வள்ளுவனும் கூறுகிறான் :-
மறப்பினும் ஒத்துக்கொள்ளலாகும் பார்ப்பான்
பிறப்பொழுக்கம் குன்றக் கெடும் –குறள் 134
(வேதத்தை மறந்தாலும் கற்றுக்கொள்ள முடியும்; வேத தர்மம் சொல்லும் ஒழுக்கத்தைக் கைவிட்டால் விமோசனமே இல்லை–குறள் -134 )
வள்ளுவன் சொல்லும் பார்ப்பானின் பிறப்பொழுக்கம் என்ன என்றும் இதே அத்தியாயத்தில் மனு சொல்லி விடுகிறார் . அவை ஆறு குணங்கள் – ஸ்லோகம் 12-83
***
இரண்டு வகையான வேத தர்மங்கள் உண்டு; அவை பிரவ்ருத்தி மார்க்கம், நிவ்ருத்தி மார்க்கம் என்று சொல்லி அவற்றையும் 12-88 முதலான ஸ்லோகங்களில் விளக்குகிறார்.
***
ஜனநாயகம் வாழ்க !
பத்து பேர் கொண்ட அறிஞர் சபை மூலம் முடிவெடுக்கச் சொல்லி ஜனநாயக அசெம்பிளிக்கு பிள்ளையார் சுழி போடுகிறார் -ஸ்லோகம் 12-111 முதல் 12-115 வரை
ஆயிரம் முட்டாள்கள் உடைய அசெம்பிளியை விட ஒரு அறிஞன் சொல்லுவது மேல் என்றும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறார் .
**
பகவத் கீதை கருத்துக்களையும் காண்கிறோம் 12-91 மற்றும் 12-125.
**
இறுதியில் எவன் ஒருவன் இந்த நீதி நூலைப் பின்பற்றுகிறானோ அவன் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து நல்ல கதியை அடைவான் என்றும் சொல்லுகிறார் . பிராமணர்களுக்கு மநு விதிக்கும் கட்டுப்பாடுகள் மற்ற மூன்று ஜாதியினரையும் விட மிகக் கடுமையானது என்பதை 12 அத்தியாயங்களையும் படித்தவர்களுக்கு நன்கு விளங்கி இருக்கும் .
மனு நீதி நூல் 12-126 உடன் நிறைவு பெறுகிறது.
முழு ஸ்லோக மொழிபெயர்ப்புகளை இணைப்பில் காண்க:-
tags –வேதமே கண்கள், நூல் நிறைவு, மநு நீதி நூல் – பகுதி 52
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
We have come to the end of Manava Dharma Shastra, the world’s first law book, older than the Hammurabi’s. (Please see my earlier articles for the dating of Original Manu Smriti)
**Just before the conclusion, he says through the mouth of Bhrgu (the whole book is written by Bhrgu, not Manu) that the Vedas are eternal. That is, it was born with the Big Bang. It was born with the Gods.
**He adds no one can master it, no one can comprehend its full meaning (see sloka 12-94)
**The eternal teachings of the Vedas sustain all living beings – 12-99
**A man who knows the true meaning of the Vedas attains moksha 12-102
Good Better Best
**In 12-103 he says even reciting the Veda without understanding gives you something good.
Those who read the books are better than those who do not know them;
Those who remember them are better than those who read them;
Those who understand them are better than those who remember them;
And those who put them into action are better than those who understand them – 12-103
DEMOCRACY IN MANU SMRTI
**In slokas 12-111 to 12-115 Manu advocates meaningful democracy
**In sloka 12—91 and 12-125 Manu echoes Bhagavad
Gita
**Earlier in sloka 12-83 he lists six qualities which define Brahminism
**In slokas 12-86 to 12-91 he describes two types of Vedic activities
***
MANU SMRITI FINITO (12-73 to 12 -126)
12- 73. In proportion as sensual men indulge in sensual pleasures, in that same proportion their taste for them grows.
74. By repeating their sinful acts those men of small understanding suffer pain here (below) in various births;
75. (The torture of) being tossed about in dreadful hells, Tāmiśra and the rest, (that of) the Forest with sword-leaved trees and the like, and (that of) being bound and mangled;
(21 Types of Hells are listed already in 4-84 to 4-91)
76. And various torments, the (pain of) being devoured by ravens and owls, the heat of scorching sand, and the (torture of) being boiled in jars, which is hard to bear;
77. And births in the wombs (of) despicable (beings) which cause constant misery, and afflictions from cold and heat and terrors of various kinds,
78. The (pain of) repeatedly lying in various wombs and agonizing births, imprisonment in fetters hard to bear, and the misery of being enslaved by others,
79. And separations from their relatives and dear ones, and the (pain of) dwelling together with the wicked, (labour in) gaining wealth and its loss, (trouble in) making friends and (the appearance of) enemies,
80. Old age against which there is no remedy, the pangs of diseases, afflictions of many various kinds, and (finally) unconquerable death.
81. But with whatever disposition of mind (a man) forms any act, he reaps its result in a (future) body endowed with the same quality.
82. All the results, proceeding from actions, have been thus pointed out; learn (next) those acts which secure supreme bliss to a Brāhmaṇa.
SIX ACTIVITIES FOR BRAHMINS
83. Studying the Veda, practising austerities, the acquisition of true knowledge, the subjugation of the organs, Ahimsa/abstention from doing injury, and serving the Guru are the best means for attaining supreme bliss.
84. If you as) whether among all these virtuous actions, performed here below, there be one which has been declared more efficacious than the res) for securing supreme happiness to man,
85. The answer is that the knowledge of the Soul is stated to be the most excellent among all of them; for that is the first of all sciences, because immortality is gained through that.
86. Among those six (kinds of) actions enumerated above, the performance of) the acts taught in the Veda must ever be held to be most efficacious for ensuring happiness in this world and the next.
87. For in the performance of the acts prescribed by the Veda all those (others) are fully comprised, (each) in its turn in the several rules for the rites.
TWO KINDS OF VEDIC ACTIVITIES (Pravritti & Nivritti)
88. The acts prescribed by the Veda are of two kinds, such as procure an increase of happiness and cause a continuation of mundane existence, Pravritti, and such as ensure supreme bliss and cause a cessation of mundane existence, Nivritti.
89. Acts which secure the fulfilment of wishes in this world or in the next are called Pravritti such as cause a continuation of mundane existence; but acts performed without any desire for a reward, preceded by the acquisition of true knowledge, are declared to be Nivritti such as cause the cessation of mundane existence.
90. He who sedulously performs acts leading to future births (Pravritti) becomes equal to the gods; but he who is intent on the performance of those causing the cessation (of existence, Nivritti) indeed, passes beyond (the reach of) the five elements.
ECHO OF BHAGAVAD GITA
91. He who sacrifices to the Self (alone), equally recognising the Self in all created beings and all created beings in the Self, becomes independent like an autocrat and self-luminous.
92. After giving up even the above-mentioned sacrificial rites, a Brāhmaṇa should exert himself in (acquiring) the knowledge of the Soul, in extinguishing his passions, and in studying the Veda.
93. For that secures the attainment of the object of existence, especially in the case of a Brāhmaṇa, because by attaining that, not otherwise, a twice-born man has gained all his ends.
94. The Veda is the eternal eye of the manes, gods, and men; the Veda-ordinance is both beyond the sphere of human power, and beyond the sphere of human comprehension; that is a certain fact.
Doctrines to be rejected
95. All those traditions (smriti) and those despicable systems of philosophy, which are not based on the Veda, produce no reward after death; for they are declared to be founded on Darkness.
96. All those (doctrines), differing from the (Veda), which spring up and (soon) perish, are worthless and false, because they are of modern date.
The supreme source of knowledge
97. The four castes, the three worlds, the four orders, the past, the present, and the future are all severally known by means of the Veda.
98. Sound, touch, colour, taste, and fifthly smell are known through the Veda alone, (their) production (is) through the (Vedic rites, which in this respect are) secondary acts.
99. The eternal lore of the Veda upholds all created beings; hence I hold that to be supreme, which is the means of securing happiness to these creatures.
100. Commander of armies, royal authority, the office of a judge, and sovereignty over the whole world must know the Vedas ( he only deserves who knows the Veda-science_.
VEDIC FIRE DESTROYS SINS
101. As a fire that has gained strength consumes even trees full of sap, even so he who knows the Veda burns out the taint of his soul which arises from (evil) acts.
102. In whatever order (a man) who knows the true meaning of the Veda-science may dwell, he becomes even while abiding in this world, fit for the union with Brahman.
Good, Better, Best in possessing Vedic Knowledge
103. Even forgetful students of the sacred books are more distinguished than the ignorant, those who remember them surpass the forgetful students, those who possess a knowledge of the meaning are more distinguished than those who only remember the words, men who follow the teaching of the texts surpass those who merely know their meaning.
(This is in Tirukkural 134)
104. Austerity and sacred learning are the best means by which a Brāhmaṇa secures supreme bliss; by austerities he destroys guilt, by sacred learning he obtains the cessation of (births and) deaths.
105. The three (kinds of evidence), perception, inference, and the (sacred) Institutes which comprise the tradition (of) many (schools), must be fully understood by him who desires perfect correctness with respect to the sacred law.
106. He alone, and no other man, knows the sacred law, who explores the (utterances) of the sages and the body of the laws, by (modes of) reasoning, not repugnant to the Veda-lore.
107. Thus the acts which secure supreme bliss have been exactly and fully described; (now) the secret portion of these Institutes, proclaimed by Manu, will be taught.
108. If it be asked how it should be with respect to (points of) the law which have not been (specially) mentioned, (the answer is), ‘that which Brāhmaṇas (who are) Śiṣṭas propound, shall doubtlessly have legal (force).’
109. Those Brāhmaṇas must be considered as Śiṣṭas who, in accordance with the sacred law, have studied the Veda together with its appendages, and are able to adduce proofs perceptible by the senses from the revealed texts.
Democracy – Ten Member Council
110. Whatever an assembly, consisting either of at least ten, or of at least three persons who follow their prescribed occupations, declares to be law, the legal (force of) that one must not dispute.
111. Three persons who each know one of the three principal Vedas, a logician, a Mimāmsaka, one who knows the Nirukta, one who recites (the Institutes of) the sacred law, and three men belonging to the first three orders shall constitute a (legal) assembly, consisting of at least ten members.
112. One who knows the Rigveda, one who knows the Yajur-veda, and one who knows the Sāma-veda, shall be known (to form) an assembly consisting of at least three members (and competent) to decide doubtful points of law.
113. Even that which one Brāhmaṇa versed in the Veda declares to be law, must be considered (to have) supreme legal (force, but) not that which is proclaimed by myriads of ignorant men.
Assembly of 1000 Fools is NOT Democracy
114. Even if thousands of Brāhmaṇas, who have not fulfilled their sacred duties, are unacquainted with the Veda, and subsist only by the name of their caste, meet, they cannot (form) an assembly (for settling the sacred law).
115. The sin of him whom dunces, incarnations of Darkness, and unacquainted with the law, instruct (in his duty), falls, increased a hundredfold, on those who propound it.
116. All that which is most efficacious for securing supreme bliss has been thus declared to you; a Brāhmaṇa who does not fall off from that obtains the most excellent state.
Conclusion of the sacred law
117. Thus did that worshipful deity disclose to me, through a desire of benefiting mankind, this whole most excellent secret of the sacred law.
118. Let (every Brāhmaṇa), concentrating his mind, fully recognise in the Self all things, both the real and the unreal, for he who recognises the universe in the Self, does not give his heart to unrighteousness.
119. The Self alone is the multitude of the gods, the universe rests on the Self; for the Self produces the connexion of these embodied (spirits) with actions.
120. Let him meditate on the ether as identical with the cavities (of the body), on the wind as identical with the organs of motions and of touch, on the most excellent light as the same with his digestive organs and his sight, on water as the same with the (corporeal) fluids, on the earth as the same with the solid parts (of his body);
Brahma , Vishnu, Maheswara
121. On the moon as one with the internal organ, on the quarters of the horizon as one with his sense of hearing, on Vishnu as one with his (power of) motion, on Hara as the same with his strength, on Agni (Fire) as identical with his speech, on Mitra as identical with his excretions, and on Prajāpati as one with his organ of generation.
122. Let him know the supreme Male (Purusha, to be) the sovereign ruler of them all, smaller even than small, bright like gold, and perceptible by the intellect (only when) in (a state of) sleep (-like abstraction).
123. Some call him Agni (Fire), others Manu, the Lord of creatures, others Indra, others the vital air, and again others eternal Brahman.
124. He pervades all created beings in the five forms, and constantly makes them, by means of birth, growth and decay, revolve like the wheels (of a chariot).
125. He who thus recognises the Self through the Self in all created beings, becomes equal (-minded) towards all, and enters the highest state, Brahman.
126. A twice-born man who recites these Institutes, revealed by Manu, will be always virtuous in conduct, and will reach whatever condition he desires.
–Subham– The End
Manu Smriti Finished
tags — Manu Smrti, last part, Veda Eternal eye, democracy
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
By R. Nanjappa
15 August is Indian Independence Day!
But the day had become sacred to us even before Independence. It was in the late night of 15 August 1886 that Sri Ramakrishna shed his mortal frame. And it was on 15 August 1872 that Sri Aurobindo was born.
Sri Aurobindo in England
Most Indians today do not have any idea of Sri Aurobindo. His father, a government doctor, was an Anglophile. Not outwardly religious, but full of the milk of human kindness for fellow beings. He did not want his children to be subject to any Indian influence, its language, literature, culture or religion. He sent his three sons to England for education, when Sri Aurobindo was 7. Sri Aurobindo remained there for the next 14 years, suffering in poverty, as his father could not send regular remittance for maintenance. He had thorough Classical education through English medium, emerging as a highly regarded scholar from King’s College, Cambridge. He had mastered Greek and Latin,besides English; he was proficient in French , knew German and Italian. He distinguished himself as a thorough scholar. He did not know Bengali, his mother tongue, or Sanskrit, or any Indian language. He cleared ICS too, but deliberately bunked the riding test. He returned to India in 1893 – the year in which Gandhiji went to South Africa, and Vivekananda went to America!
Sri Aurobindo in Politics: Prophet of Nationalism
He entered service in the princely Baroda state, finally settling as professor and vice principal in the college. While he was abroad, he had felt a sense of being enveloped in darkness. This feeling left him when he stepped on Indian soil on his return! Gradually, he studied Sanskrit, practiced Yoga. The national situation attracted his attention, and he started contributing to a periodical but his writing was considered too revolutionary for the times. Politics drew his attention but being in state service, he did not want to come out in the open just then. He supported an active kind of politics, not just pacifist petitioning which the Indian National Congress was then following. But the Bengal Partition of 1905 and the spineless approach of the then Congress leaders brought him into the open. He resigned his position and jumped into public life. He spearheaded the opposition in Bengal, joined Tilak in splitting the Congress at Surat in 1907, and emerged as the national leader, giving a strong thrust and voice and face to the Nationalists. His writings brimmed with fire, but not venom. He became the most feared voice in British India- such was the force of his writing and his power to inspire youth.
Sri Aurobindo presiding over a meeting after the split in Surat Congress, 1907. Tilak is speaking.
He declared Mother India a Shakti, a Divine power, not just geography. Bande Mataram became the national mantra! The British were bent on silencing him somehow and thrice foisted sedition charges on him, but he was not found guilty by the courts! Such was the power of his writing- plainly seditious, but the law could not frame him, neither the courts could fix him! The second of these was the famous Alipore Bomb case, in which he was arrested in May 1908 and put behind bars. The trial went on for a year but the judge acquitted him in May 1909, though Sri Aurobindo was “the accused whom more than any other the prosecution are anxious to have convicted”.
The solitary confinement enabled him to practice ‘the sadhana of the Gita’ intensely. He realised the truth of the Sanatana Dharma, he realised the all pervading Vasudeva, and dedicated himself to Yoga. He heard the voice of discarnate Vivekananda on a point of Yoga for fifteen days. His experiences are broadly indicated in his Uttarpara speech. (May, 1909), where he declared :Sanatana Dharma, that is nationalism for us.” He brought a Vedantic perspective to politics, a fact which was noted by the judge. This is clearly reflected in his political writings, collected under the heads “Bande Mararam” and “Karmayogin”.
Immediately out of jail, he carried on with his political writings and speeches, though he was gravitating towards a full-fledged spiritual life. But the British had no mind to spare him. ” He is the most dangerous man we have to deal with at present and he has great influence with the student class”, wrote Lord Minto, Viceroy in April,1910! “he is the most dangerous man we now have to reckon with”, he wrote again in May 1910!
Out of Active Politics
One day in February, 1910, Sri Aurobindo heard an inner command to leave Calcutta and within minutes he was on his way to Chandernagore, French enclave. Sister Nivedita had a role in alerting him to the evil designs of the colonial power. He got a further inner prompting and left for Pondicherry arriving there on 10, April 1910. He did not leave the place till his Mahasamadhi on 5 December,1950.
Sri Aurobindo was not an orator in the conventional sense, but his words were powerful and moved the audience.
Sri Aurobindo left active politics in 1910. But he had laid the lines on which the struggle for freedom was to continue: (These were followed by Sri Aurobindo during the agitation against the Partition of Bengal in 1905.)
Swaraj . Sri Aurobindo was the first public leader to declare ‘complete independence’ as the goal. The Congress under Gandhi adopt this as the goal only two decades later- in 1929!
Swadeshi Boycott of British goods, and encouragement of national enterprise
Boycott of govt education ( adoption of national education)
Boycott of British courts (settlement of disputes outside colonial courts)
Passive Resistance (later called Civil Disobedience and Non-cooperation)
Consideration for the downtrodden
It can be seen that these were the very programs adopted by Gandhi later, but without formal acknowledgement to Sri Aurobindo!
[ It may be noted here that the Bengal Nationalists were successful in their agitation against the colonial government and got the Bengal Partition of 1905 annulled, but Gandhiji’s movement could not avoid the Partition of the whole country!]
In the 20s it was felt that Gandhi’s programs were not leading us anywhere; Congress leaders invited Sri Aurobindo to come back to active politics, once even inviting him to preside over the Nagpur congress. In the 20s, Gandhi had himself felt dejected as he felt his programs were failing, he sent his son Devdas to Sri Aurobindo, asking him to return to politics. Sri Aurobindo said that India’s freedom was ordained, and his own work was different. But he had completely transformed Indian politics during the brief period he was engaged in active politics..
Arya
Sri Aurobindo’s life was entirely dedicated to Yoga from 1910.
Here too he was a revolutionary. His teaching was founded on his own vision, experience, not past theories or masters. There is a strong common base in Vedanta, but his approach is based on the original insights themselves, not on later commentaries or commentators. He started publishing Arya a monthly philosophical review, from 15 August 1914, his 42nd birthday. For the next 6 1/2 years, he made this the vehicle of his thoughts. All his major works were first published here (except Savitri). The most important are:
THE LIFE DIVINE
This is Sri Aurobindo’s magnum opus, the exposition of a complete synthesis of integral philosophy. It begins:
“The earliest preoccupation of man in his awakened thoughts, and, as it seems, his inevitable and ultimate preoccupation,- for it survives the longest period of scepticism and returns after every banishment,-is also the highest which his thought can envisage. It manifests itself in the divinisation of Godhead, the impulse towards perfection, the search after pure Truth and unmixed bliss, the sense of a secret immortality.. The earliest formula of Wisdom promises to be its last,- God, Light, Freedom, Immortality.”
Explaining the significance of The Life Divine, Sri Aurobindo said:
“The philosophy of The Life Divine is such realistic Adwaita. The world is a manifestation of the Real and therefore is itself real. The reality is the infinite and eternal Divine, infinite and eternal Being, Consciousness-Force and Bliss. This Divine by his power has created the world or rather manifested it in his own infinite Being. But here in the material world or at its basis he has hidden himself in what seem to be his opposites, Non-being, Inconscience and Insentience. …The Being which is hidden..emerges in the world first in Matter, then in Life, then in Mind and finally as the Spirit…This is what we call evolution which is an evolution of consciousness and an evolution of the Spirit in things and only outwardly an evolution of species. Thus also the delight of existence emerges from the original insentience… has to find itself in the bliss of the Spirit or as it is called in the Upanishads, the bliss of the Brahman. That is the central idea in the explanation of the universe put forward in The Life Divine.” It is necessary to bear this in mind as this is the very foundation of all of Sri Aurobindo’s thoughts.
THE SECRET OF THE VEDA
This is the second most important original contribution of Sri Aurobindo. Though Indians venerated the Veda, few knew its meaning. Even the orthodox, who preserved the original intact, had lost the key to its meaning and considered it as predominantly ritualistic. The colonial powers and missionaries foisted their own theories and explanations. Someone like Max Muller, who could not understand spoken Sanskrit, and had no direct exposure to the living Sruti tradition, interpreted it according to his limited and imperfect knowledge of classical Sanskrit. The Veda was considered sacrificial compositions of primitive and barbarous race,around sacrifices meant to propitiate the forces of nature, conceived as gods by a priestly class. This view was propagated as scientific,adopting such new conjectural methods like philology,comparative mythology and comparative religion. They also invented the Aryan-Dravidian cleavage on racial lines.
As usual, Sri Aurobindo boldly declared:
“A new view of the Rig Veda is being published in the ‘Arya’ under the caption of ‘The Secret of the Veda’….which maintains that the real meaning of the Veda is spiritual, and being extremely profound and secret,is wrapped in symbolic words,various images, and expressions used in the performance of sacrifice. Though impenetrable to the ordinary person, this covering was, to the initiate in the Veda, only a transparent object which revealed all the limbs of the Truth. We have to look for the spiritual significance behind the images. If we can discover the ‘secret name’ of the gods and their respective functions, the sense of the code words, go, asva,somarasa,etc, the work of the daityas and the demons, and their inner meaning, the import of the Vedic metaphors and legends,then the significance of the Veda will become more or less clear. Of course, the true and subtle comprehension of its meaning comes only by a special knowledge and as the result of sadhana, and not by mere study of the Veda without any sadhana.”
From: Bengali Writings
On this basis Sri Aurobindo also translated some select hymns from the Veda, to show how their intent was spiritual, and not external ritual.
Alas! A hundred years later, more or less the same old view persists, taught through an Anglicised education system in the mainstream, patronized by the Brown sahibs and the political class. The orthodox elements too cling to their ritualistic interpretation of Sayana.
THE SYNTHESIS OF YOGA
This again is a basic, original contribution. In the very first issue of Arya, Sri Aurobindo wrote about the needed synthesis of “man himself”…”the harmony of his faculties.”, the “synthesis of religious aspiration and scientific faculty”, resulting in “integrality of inner experience”. The three main modes of Yoga- Karma, Bhakti and Jnana were well known, but were considered sharply divided, as in the works of Sankaracharya. Sri Aurobindo showed how they were integral. Later, he explained:
#
“The Synthesis of Yoga was not meant to give a method for all to follow. Each side of the Yoga was dealt with separately with all its possibilities, and an indication as to how they meet so that one starting from knowledge could realise karma and bhakti also and so with each part.”Sri Aurobindo had intended to revise it but could not do so. However, in the very first issue, he gave us a totally new understanding of Yoga:
“In the right view both of life and of Yoga all life is either consciously or subconsciously a Yoga. For, we mean by this term a methodised effort towards self-perfection by the expression of the potentialities latent in the being and in a union of the human individual with the universal and transcendent Existence we see partially expressed in man and in cosmos. But all life, when we look behind its appearances, is a vast Yoga of Nature attempting to realise her perfection in an ever increasing expression of her potentialities and to unite herself with her own divine reality. In man…she…devises self-conscious means and willed arrangements of activity by which this great purpose may be more swiftly and puissantly attained.”
Meaning of Arya
Explaining the very significance of the word Arya, which the journal carried in Devanagari script, Sri Aurobindo wrote:
“Indians know the word, but it has lost for them the significance which it bore to their forefathers. Western Philology has converted it into a racial term, an unknown ethnological quantity on which different speculations fix different values….the word in its original use expressed not a difference of race but a difference of culture. For in the Veda the Aryan peoples are those who had accepted a particular type of self-culture, of inward and outward practice, of ideality, of aspiration…..All the highest aspiration of the early human race, its noblest religious temper,its most idealistic velleities of thought are summed up in this single vocable.”
“In later times the word Arya expressed a particular ethical and social ideal, an ideal of well-governed life, candour, courtesy,nobility, straight dealing, courage, gentleness,purity, humanity compassion, protection of the weak, liberality, observance of social duty, eagerness for knowledge, respect for the wise and learned, the social accomplishments. .. Everything that departed from this ideal, evrything that tended toward the ignoble, mean, obscene,rude, cruel or false, was termed un-Aryan. There is no word in human speech that has a nobler history.
“Intrinsically, in its most fundamental sense, Arya means an effort or an uprising and overcoming. The Aryan is he who strives and overcomes all outside him and within him that stands opposed to the human advance. Self-conquest is the first law of his nature….Self-perfection is the aim of his self conquest. Therefore, what he conquers he does not destroy, but ennobles and fulfils.”
This was written in the second issue of Arya, in September,1914. Let us ask ourselves, English educated Indians, whether, today, 100 years later, we have any clear idea of what Arya means?
Life of Light
Sri Aurobindo was a life of light, who hailed from the very Source. Of him, we may clearly say, quoting his own poem, like waving camphor before the sun!:
“Seer deep-hearted, divine king of the secrecies,
Occult fountain of love sprung from the heart of God,
Ways thou knewest no feet ever in Time had trod. Words leaped flashing, the flame-billows of wisdom’s seas. Vast thy soul was a tide washing the coasts of heaven. Thoughts broke burning and bare crossing the human night, White star-scripts of the gods born from the presses of Light
Page by page to the dim children of earth were given.”
During the freedom movement, our later leaders including Gandhi obscured Sri Aurobindo. India as a Shakti was forgotten. Bande Mataram was forgotten. The government of free India too failed to recognise or honour him. But Mother India would not forget this her mighty son. Providence so arranged that Independence came to us on 15 August 1947, the 75th birthday of Sri Aurobindo! (even though he had left active politics in 1910).
This is, in Sri Aurobindo’s own words, “THE SANCTION AND SEAL OF THE DIVINE FORCE” on his life and work.
[ Congressmen coming to know that Independence was to come on 15 August, attacked Sri Aurobindo Ashram at Pondicherry, damaging the property , and a person was killed.]
The memory of Sri Aurobindo will be with us as long as we are Independent!
Note:1. This draws heavily on the original writings of Sri Aurobindo; often his own words are used as no one could express better what he had himself written. I openly acknowledge, and deeply bow. 2. The best way to understand Sri Aurobindo is to read him-not about him. His writings are immense and intense, but clear and direct, though one has to get used to his language. No other Indian, and even few Englishmen, have written like him. Writing was his chief mode of communication even with disciples. It requires a special approach- it cannot be done at a stretch, or in a hurry, as if ‘finishing one more book’. It is the experience of serious readers that it is a powerful way to engage with a pristine source of pure wisdom. In most cases, it will be a life-changing experience.
3.Sri Aurobindo’s literary output, even apart from Savitri, is considerable.. He has not left any aspect of life untouched, as his Yoga was not of the world-shunning type.
4. Sri Aurobindo’s original insights on the Veda were taken up by T.V.Kapali Sastry who did further work of translation on the same lines, and provided illuminating commentary on some mantras. Dr.R.L.Kashyap, Sri Aurobindo Kapali Sastry Institute of Vedic Culture, [SAKSHI] Bangalore has translated all the Vedas in the light of Sri Aurobindo’s insights. This clearly establishes that Veda is not a manual of mere rituals.
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
ஒரே சொல் மீண்டும் மீண்டும் வந்தால் ஓரிரு இடங்களில் மட்டுமே கட்டத்தில் இருக்கும். கொண்டு கூட்டி பொருள் கொள்க . விடை கீழே உள்ளது . சில நேரங்களில் படங்களைப் பார்த்தாலும் விடை காண உதவலாம்.
விடை
1.பேயை விட பெண்ணுக்குத் துணிச்சல் அதிகம்
2.பேய் பிள்ளையானாலும் தாய் தள்ளி விடுவாளா?
3.பேய் சிரித்தாலும் ஆகாது, அழுதாலும் ஆகாது
4.பேய் போய் புளியமரத்தில் ஏறினது போல (பேய்க்கு வாக்குப்பட்டால் புளியமரத்தில் ஏறித்தான் ஆகவேண்டும்)
Source book :–
பயன்படுத்திய நூல்- கழகப் பழமொழி அகர வரிசை, கழக வெளியீடு.
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
ஹிந்தி படப் பாடல்கள் – 71 – ஒரு ராகம்-இரு மலர்கள் – 4 – தர்பாரி கானடா!
R. Nanjappa
தர்பாரி கானடா!
தர்பாரி கானடா ராகம் நம்மிடமிருந்து ஹிந்துஸ்தானி இசைக்குப் போனது. அக்பர் சபையில் இதை தான்ஸேன் அறிமுகம் செய்துவைத்தார். அதனால் இது “தர்பாரி” என்ற அடைமொழியுடன் வழங்கப்படுகிறது.. மிக கம்பீரமான ஆழ்ந்த ராகம். இரவில் பாடவேண்டியதெனச் சொல்வார்கள், இந்த ராகம் பல “மூட்” களைப் பிரதிபலிக்க உதவும். அவற்றில் இரண்டு பார்ப்போம்.
கித்னா ஹஸீன் ஹை மௌஸம்कितना हसीन है मौसम, कितना हसीन सफ़र है साथी है खुबसूरत, ये मौसम को भी खबर हैमिलती नहीं है मंज़िल, राही जो हो अकेला दो हो तो फिर जहाँ भी, चाहे लगा लो मेला दिल मिल गये तो फिर क्या, जंगल भी एक घर हैना जाने ये हवायें क्या कहना चाहती हैं पंछी तेरी सदायें क्या कहना चाहती हैं कुछ तो है आज जिस का हर चीज़ पर असर हैकुदरत ये कह रही है, आ दिल से दिल मिला ले उल्फ़त से आग ले कर, दिल का दिया जला ले सच्ची अगर लगन है, फिर किस का तुझको डर है
கித்னா ஹஸீ(ன்) ஹை மௌஸம், கித்னா ஹஸீன் ஸஃபர் ஹைஸாதீ ஹை கூப் ஸூரத் யே மௌஸம் கோ பீ கபர் ஹைஎத்தனை அழகான சூழல், எத்தனை இனிய பயணம்’உடன் இருப்பது நல்ல அழகி என்று இயற்கைக்கும் தெரியும்!மில்தீ நஹீ ஹை மன்ஃஜில், ராஹீ ஜோ ஹோ அகேலாதோ ஹோ தோ ஃபிர் ஜஹா(ன்) பீ சாஹே லகாலோ மேலாதில் மில் கயே தோ ஃபிர் க்யா, ஜங்கல் பீ ஏக் கர் ஹைதனியாக பயணிப்பவருக்கு அடையவேண்டிய இடம் கிடைப்பதில்லை!இருவராக இருந்தால் விரும்பிய இடத்தில் விழா கொண்டாடலாம்!மனதிற்குப் பிடித்து விட்டால் பின் என்ன, காடும் ஒரு வீடுதான்!
இந்தத் தென்றல் காற்று என்ன சொல்ல விரும்புகிறது என்று தெரியவில்லை!இந்தப் பறவைகளின் எதிரொலி என்ன சொல்ல விழைகிறது என்று தெரியவில்லை!இன்று ஏதோ மாயம் தான், ஒவொன்றிலும் அதன் தாக்கம் இருக்கிறது!குத்ரத் யே கஹ்ரஹீ ஹை, ஆ தில் ஸே தில் மிலாலேஉல்ஃபத் ஸே ஆக் லேகர், தில் கா தியா ஜலா லேஸச்சீ அகர் லகன் ஹை, ஃபிர் கிஸ்கா துஜ் கோ டர் ஹைமனதுடன் மனது இணையட்டும் என்று இயற்கை சொல்கிறது!அன்பு என்ற நெருப்பிலிருந்து இதயம் என்ற விளக்கை ஏற்று!அன்பு உண்மையாக இருந்தால் பின் எதற்கு அஞ்சவேண்டும்?
Song: Kitna haseen hai mausam Film: Azad 1955 Lyrics: Rajinder Krishan Music: C.Ramchandra Singers: C.Ramchandra & Lata Mangeshkar YouTube link: https://www.youtube.com/watch?v=jaZnV-zzl0o
தர்பாரி கானடா ராகத்தில் இத்தனை அழகிய டூயட்! சி. ராம்சந்த்ராவின் மேஜிக்! இந்தப் படத்தின் இசை பூராவுமே ஒரு மேஜிக் தான்! இது தமிழ் மலைக்கள்ளன் படத்தின் ஹிந்தி வடிவம். இதற்கு இசையமைக்க தயாரிப்பாளர் நௌஷத்தை அணுகினார். ஒரு மாதத்திற்குள் இசை தயாராகவேண்டுமென்றார். நௌஷத் அது தன் வழியல்ல என்று சொல்லிவிட்டார். வேறு சிலரை அணுகிய பின், சி.ராம்சந்த்ராவிடம் வந்தார். அவர் சவாலை ஏற்றுகொண்டதுடன் சிறந்த இசையமைத்து பாட்டுகள் பிரபலமாயின. இந்தப் பாட்டில் இன்னொரு விசேஷம். இந்த மெட்டு தலத் மெஹ்மூதுக்காக அமைக்கப்பட்டது! ஆனால் தலத்தால் அந்த சமயத்தில் பாடல் பதிவிற்கு வரமுடியவில்லை- சி.ராம்சந்த்ராவே பாடினார்! பாட்டும் சிறப்பாக அமைந்துவிட்டது! குரலும் தலத் குரல் போலவே இருக்கிறது! இது தலத் குரல் என்றே பலர் நினைத்தார்கள்! நம் ஷைலேந்த்ராவே அப்படித்தான் நினைத்து 100 ரூபாய் பெட்டும் கட்டித் தோற்றுப்போனார்! இப்பொழுது இன்னொரு பாட்டு பார்ப்போம்.
அப் கஹா(ன்) ஜாயே(ன்) ஹம்अब कहाँ जाएँ हम, ये बता ऐ ज़मीं इस जहां में तो कोई हमारा नहीं अपने साये से भी लोग डरने लगे अब किसी को किसी पर भरोसा नहीं अब कहाँ जाएँ हम…
हम घर-घर जाते हैं, ये दिल दिखलाते हैं पर ये दुनिया वाले, हमको ठुकराते हैं रास्ते मिट गए, मंज़िलें खो गईं अब किसी को किसी पर भरोसा नहीं अब कहाँ जाएँ हम…
नफ़रत है निगाहों में, वहशत है निगाहों में ये कैसा ज़हर फैला, दुनिया की हवाओं में प्यार की बस्तियाँ, ख़ाक होने लगीं अब किसी को किसी पर भरोसा नहीं अब कहाँ जाएँ हम…
हर साँस है मुश्किल की, हर जान है इक मोती बाज़ार में पर इनकी, गिनती ही नहीं होती ज़िन्दगी की यहाँ, कोई कीमत नहीं अब किसी को किसी पर भरोसा नहीं ये बता ऐ ज़मीं…
அப் கஹா(ன்) ஜாயே ஹம், யே பதா ஏ ஃஜமீன்இஸ் ஜஹா(ன்) மே தோ கோயீ ஹமாரா நஹீஅப்னே ஸாயே ஸே பீ லோக் டர் நே லகேஅப் கிஸீ கோ கிஸீ பர் பரோஸா நஹீஅப் கஹா(ன்) ஜாயே (ன்) ஹம்.…. இப்பொழுது நான் எங்கே போவது? பூமியே, நீயே சொல்!இந்த உலகில் எனக்கென்று யாருமில்லைமக்கள் தங்கள் நிழலைக்கண்டே பயப்படுகிறார்கள்இப்போது யாருக்கும் யார்மீதும் நம்பிக்கை இல்லை!இப்பொழுது நான் எங்கு போவேன்?ஹம் கர் கர் ஜாதே ஹை(ன்) யே தில் திக்லாதே ஹை(ன்)பர் யே துனியாவாலே ஹம் கோ டுக்ராதே ஹை(ன்)ராஸ்தே மிட் கயே, மன்ஃஜிலே(ன்) கோ கயீஅப் கிஸீ கோ கிஸீ பர் பரோஸா நஹீஅப் கஹா(ன்) ஜாயே ஹம்…நான் ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் போகிறேன்,
மனதாரப் பழகுகிறேன்ஆனால் இந்த உலகத்தவர் என்னை ஏற்றுக்கொள்வதில்லைவழி அழிந்துவிட்டது, இலக்கு மறைந்துவிட்டதுஇப்பொழுது எவருக்கும் எவரிடத்திலும் நம்பிக்கை இல்லை!நான் எங்கு போவது!நஃப்ரத் ஹை நிகாஹோ(ன்) மே, பஹ்ஶத் ஹை நிகாஹோ(ன்) மேயே கைஸா ஃஜ ஹர் ஃபைலா, துனியா கீ ஹவாவோ(ன்) மேப்யார் கீ பஸ்தியா((ன்) காக் ஹோனே லகீஅப் கிஸீ கோ கிஸீ பர் பரோஸா நஹீஅப் கஹா(ன்) ஜாயே(ன்) ஹம்.ஒவ்வொரு முகத்திலும் வெறுப்பு, ஒவ்வொரு முகத்திலும் மிருக வெறி தெரிகிறது!உலகத்தின் நிலைமையில் எந்த விதமான விஷம் பரவிவிட்டது!மக்கள் அன்பாக வாழ்ந்த இடங்கள் சாம்பலாகிப் போகின்றனஇப்பொழுது யாருக்கும் யாரிடமும் நம்பிக்கை இல்லை!ஹர் ஸான்ஸ் ஹை முஷ்கில் கீ, ஹர் ஜான் ஹை ஏக் மோதீபாஃஜார் மே பர் இன் கீ கின்தீ நஹீ ஹோதீ..ஜிந்தகீ கீ யஹா(ன்) கோயீ கீமத் நஹீஅப் கிஸீ கோ கிஸீ பர் பரோஸா நஹீஅப் கஹா(ன்) ஜாயே(ன்) ஹம்ஒவ்வொருவரும் கஷ்டப்பட்டுத்தான் வாழ்கிறார்கள்ஒவ்வொரு உயிரும் விலை மதிப்பில்லாதது!ஆனல் உலகமாகிய சந்தையில் இவற்றை யாரும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதில்லைஉயிருக்கு இங்கு எந்த மதிப்பும் இல்லைஇப்பொழுது எவருக்கும் எவர் மீதும் நம்பிக்கை இல்லை!நான் எங்கு போவேன்….
கானடாவின் முழு உருவை விளக்கும் பாடல்! அருமையான ஷங்கர் ஜெய்கிஷன் மெட்டிற்குத் தகுந்த அருமையான கவிதையை எழுதிவிட்டார் ஷைலேந்த்ரா. மன்னா டே அருமையாகப் பாடியிருக்கிறார்.
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
ஜோதிடருக்கான தகுதிகள்!
ச.நாகராஜன்
வேதாங்கங்களில் ஒன்றான ஜோதிட சாஸ்திரம் அளக்க முடியாத ஒரு கடல். அதில் மூழ்கி நல் முத்தெடுப்பது என்பது இறைவன் அருளாலும், தவத்தாலும், வல்லார் உபதேசத்தாலும், தகுந்த பயிற்சியாலுமே முடியும்.
பெங்களூர் பி. சூர்யநாராயணராவ் (தோற்றம்: 12-2-1856 மறைவு: மார்ச் 1937) குறிப்பிடத்தகுந்த சிறந்த ஜோதிடர். அவரது பேரன் தான் உலகம் புகழும் பி.வி.ராமன் ஆவார்.
ஏராளமான புத்தகங்களை ஆங்கிலத்தில் எழுதியுள்ள சூரியநாராயணராவ் ‘தி அஸ்ட்ராலஜிகல் ப்ரைமர்’ (The Astrological Primer) என்ற ஆங்கில நூலில் சிறப்பான ஒரு முன்னுரையை எழுதியுள்ளார்.
1892ஆம் ஆண்டு இது வெளியிடப்பட்டது.
இதில் ஜோதிடருக்கான தகுதிகள் பற்றி அவர் கூறுவது இது :-
இந்த உலகில் மிக உன்னதமான ஒரு விஞ்ஞானம் இருக்குமானால் அது ஜோதிடமே. வெற்றிகரமாக ஒரு ஜாதகத்தைக் கணித்துக் கூற கீழே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகுதிகள் இன்றியமையாதவையாக விதிக்கப்பட்டுள்ளன :-
கீழ்த்தரமான நோக்கம் இருக்கக் கூடாது
திருப்தி
கணிதத்தில் மிக உயரிய திறமை
மொழியை ஆளும் திறன்
ஆழ்ந்த நுண்ணறிவு
காலம் மற்றும் சூழ்நிலை பற்றிய அறிவு
ஜோதிட சாஸ்திர நுட்பங்களைப் பற்றிய தெள்ளிய அறிவு
நேர்மை மற்றும் உண்மை
சத்யம்
முறையான உபதேசம்
(If there is any sublime science in this world, it is astrology and the following qualifications have been laid down as indispensable for successful
prediction :-
No mean motives
Contentment
High proficiency in mathematics
Linguistics Command
Great Intelligence
A knowledge of the times and circumstances
A thorough knowledge of the astrological technicalities
Honesty and Sincerity
Truthfulness
Proper Initiation)
இந்தத் தகுதிகள் இல்லாத நிலையில் ஜோதிட கணிப்புகள் பொய்யாகின்றன; கேட்டவருக்கும் திருப்தி இல்லாத நிலை; ஜோதிட சாஸ்திரத்திற்கும் அவப் பெயர் என்ற நிலையை பொய்க் கணிப்புகள் உருவாக்குகின்றன.
ஒரு ஜோதிடர் ஒரு ஜாதகருக்குப் பலன் சொல்ல வேண்டுமெனில் குறைந்த பட்சமாக 3000 கிரகநிலைகளை அலசி ஆராய வேண்டியதாக இருக்கிறது.
இதற்கான பலன்களும் அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு நிலைக்கும் ஒரு வினாடி என்று வைத்துக் கொண்டால் கூட, ஒரு மணி நேரம் கழித்து தான் அவர் பலனைச் சொல்ல ஆரம்பிக்க முடியும்.
ஒரு ஜோதிடரானவர் சூரியோதயத்திற்கு முன்னர் எழுந்து குளித்தல், தெய்வங்களைப் பிரார்த்தித்தல், சூரியனுக்கு அர்க்யம் விடல், மந்திரங்களை ஜெபித்தல் முதலான தினசரி கர்மாக்களை முடிக்க வேண்டும்.
பின்னர் பஞ்சாங்கத்தை எடுத்து சாந்தமான மனதுடன் கிரகநிலைகளைக் குறித்து கணித்தல் வேண்டும்.
திதி, வாரம், யோகம், கரணம், நக்ஷத்ரம் ஆகியவற்றை நன்கு கணித்தலே அவரது முதலாவது வேலை.
ஒரு ஜோதிடரானவர் கணிதத்தில் தேர்ந்தவராக இருத்தல் வேண்டும். சப்த சாஸ்திர நுணுக்கங்களை அறிந்தவராக இருக்க வேண்டும். நியாயவானாக இருத்தல் வேண்டும். புத்திசாலியாக இருக்க வேண்டும். திசை, வெளி, காலம் ஆகியவற்றைத் தன் புலன்களால் வென்றவராக இருத்தல் வேண்டும்.
ஒரு ஜோதிடரானவர் திரிஸ்கந்தங்கள் அதாவது சித்தாந்தம், சம்ஹிதா மற்றும் ஹோரா ஆகிய மூன்றிலும் முழுமையான அறிவைக் கொண்டவராக இருத்தல் வேண்டும். சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள கிரியைகள் பற்றிய அறிவைக் கொண்டவராக இருத்தல் வேண்டும். ஒருபோதும் கர்வமுடையவராக இருத்தல் கூடாது. ஸத்தியத்தையே பேசுதல் வேண்டும்.
அத்வேஷி நித்ய சந்தோஷீ கணிதாகம பாரகஹா
முகூர்த்த குண தோஷக்ஞோ வாக்மீ குஷல புத்திமான்
ஒரு ஜோதிடரானவர் பொறாமை கொண்டவராக இருத்தல் கூடாது. எப்போதும் திருப்தி கொண்டவராக இருத்தல் வேண்டும். கணிதத்தில் வல்லவராக இருத்தல் வேண்டும். நல்ல மற்றும் கெடுதலான முகூர்த்தம் பற்றிய அறிவைக் கொண்டிருத்தல் வேண்டும். நன்கு பேசத் தெரிந்தவராக இருத்தல் வேண்டும். கூரிய அறிவைக் கொண்டவராக இருத்தல் வேண்டும்.
க்ருத்ஷ்னாம் கோபாங்க குசலம் ஹோரா கணிதை நைஷ்டிகம்
யோ ந பூஜயதே ராஜா ச நாச முபகச்சாதி |
ஒரு அரசன் கணிதம், ஜோதிட அறிவு ஆகியவை கொண்ட ஜோதிடரை நன்கு மதிக்காவிடில் தனது நாசத்தைத் தானே கொண்டு வருபவனாக அமைவான்.
இது தவிர அனேக ஜோதிட நூல்களில் ஜோதிடருக்கான இலக்கணங்கள், தகுதிகள் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
வராஹமிஹிரர் கூறுவது இது:
அனேக ஹோரா சாஸ்த்ரக்ஞ பஞ்சசித்தாந்த கோவித: |
உஹாபோஹோ படு: சித்தாமந்த்ரோ ஜானாதி ஜாதகம் ||
இதன் பொருளைப் பார்ப்போம்:
அனேக ஹோரா சாஸ்த்ரக்ஞ : ஜோதிடத்தின் பல கிளைகளையும் நன்கு கற்றுக் கொண்ட ஒருவர்
பஞ்சசித்தாந்த கோவித: : சூரியன், வசிஷ்டர், பௌலஷர், பராசரர், நாரதர் போன்ற பெரும் மஹரிஷிகளால் விரித்துரைக்கப்பட்ட ஐந்து சித்தாந்தங்களை அறிந்து கொண்ட ஒருவர்
உஹாபோஹோ படு: : கேள்வி கேட்பவரின் மனக்கற்பனைகளை நன்கு அறிந்து கொண்டு தக்க முடிவுகளை வழங்குபவர்
சித்தாமந்த்ரோ ஜானாதி ஜாதகம் – இவை மட்டுமன்றி கணிப்பில் துல்லியமாக விளங்க சித்தா, மந்திரம் ஆகியவற்றில் வல்லுநரான ஒருவர்
மட்டுமே நல்ல ஜோதிடராக விளங்க முடியும்.
இது வராஹமிஹிரரின் துணிபு.
ஆக ஜோதிடருக்கான இலக்கணம் இப்படிக் கூறப்பட்டிருக்கிறது. இன்னும் பல ஜோதிட நூல்களையும், அற நூல்களையும் ஆராய்ந்து அவற்றில் எல்லாம் கூறப்பட்ட தகுதிகளையும் சேர்ந்த்துப் பாதால் உண்மையான ஜோதிடருக்கு இவ்வளவு தகுதிகள் வேண்டுமா என்ற பிரமிப்பும் இப்படிப்பட்டவரை இந்தக் காலத்தில் எங்கே கண்டுபிடிப்பது என்ற திகைப்பும் ஏற்படும்.
அது சரி, கலி காலத்தில் ஜோதிடர்கள் எப்படி இருப்பார்கள்? அடுத்த கட்டுரையில் பார்ப்போம்!
நன்றாக மாட்டிக் கொண்டான், நம் ஜோதிடர்களிடம் என்று நினைக்கிறீர்களா? எனக்கு எதற்கு பொல்லாப்பு?!
ஒரு மகா பெரியவர் சொன்னதை அப்படியே சொல்லி விடுகிறேன்.
உலகிலேயே பழமையான நூல் ரிக் வேதம். மனித குலத்தின் முதல் அதிகாரப்பூர்வ ரிக்கார்ட் (RECORDS) அதில் உள்ளது. மனிதனின் சிந்தனை எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பதை அது காட்டுகிறது. அகர்ந் முதல் எழுத்தில் துவங்கி உலக மஹா தேசீய கீதத்தில் முடிவடைகிறது. பத்தாவது மண்டலத்தின் கடைசி மந்திரம் உலக ஒற்றுமையை வலியுறுத்துகிறது. 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன் இதைத் தொகுத்து, பத்துப் பிரிவுகளாக நமக்கு வகைப்படுத்திக் கொடுத்த வியாச மகரிஷி இப்படி முடிக்கிறார்:–
“நம் எல்லோர் இதயங்களும், எண்ணங்களும், குறிக்கோள்களும் ஒன்றாக இருக்கட்டும்” என்ற அற்புதமான மந்திரத்துடன் முடிக்கிறார். இது மனித குலத்தின் உச்சியை இந்தியா பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே தொட்டுவிட்டதைக் காட்டுகிறது.
ரிக்வேதத்தின் எட்டாவது மண்டலம் இன்னும் நன்றாக ஆராயப்படவில்லை. இதிலுள்ள செய்திகள் புராண, இதிகாசங்களில் காணப்படவில்லை. இதனால் இது ஈரான் நாட்டுக்கு குடியேறிய இந்திய ரிஷிகள் பாடியது என்று சிலர் கருதுகிரார்கள். தானங்களில் நிறைய ஒட்டககங்கள் தானம் பற்றிய குறிப்பு வருகிறது. ரிக் வேத முனிவர்களோ சரஸ்வதி-சிந்து- கங்கை நதி தீரத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்கள். அங்கு பாலைவன ஒட்டகம் இருக்க வா ய்ப்பில்லை . ஆயினும் தானங்களின் எண்ணிக்கை வியப்பூட்டும் டெசிமல் சிஸ்டத்தில் DECIMAL SYSTEM உள்ளது. இந்த தாசாம்ச முறையையும் பூஜ்யம் என்ற ஒன்றையும் இந்துக்கள் கண்டுபிடித்து உலகிற்குக் கற்பித்ததால் இன்று நமக்கு கம்பியூட்டர் , இன்டர்நெட், விண் கலங்கள் , ஏவுகணைகள் கிடைத்துள்ளன.
இதோ சில தானங்கள்:–
1.பத்தாயிரக் கணக்கில் பசுக்களை தானம் கொடுத்ததில் ப்ளயோகாவின் மகன் எல்லோரையும் மிஞ்சிவிட்டான்
ரிக் வேதம் 8-1-33
2.நாலு மடங்கு பத்தாயிரத்தோடு எட்டாயிரம் கூடக்கொடுத்தான் விபிந்து — 8-2-41 (40000+8000= 48,000)
நான் ஒரு ரிஷி; நான் 60,000 பசுக்களை ஓட்டிச் செல்கிறேன் – 8-4-20
3.கஷு சைத்யன் இவ்வாறு 100 ஒட்டகங்களையும் பத்தாயிரம் பசுக்களையும் தானம் கொடுத்தான் – 8-5-37
4.சக்தி வாய்ந்த மந்திர உச்சாடனத்துக்காக , அவர்கள் 300 குதிரைகளையும் 10,000 பசு மாடுகளையும் தானம் அளித்தார்கள்.8-6-47
5.சித்ரன் ஒரு அரசன் .சரஸ்வதி நதி தீரத்தில் எல்லோரும் அரசர் போல வாழ்கிறார்கள்; மழைக்கடவுள் மழை பொழிவது போல அவன் பசு மாடுகளை பத்தாயிரக் கணக்கில் ஆயிரம் தடவை அளித்தான் .8-21-18
பாரி ஒருவன்தான் கொடுப்பவனா? மாரியும் (மழை ) உளதே என்ற கபிலரின் புற நாநூற்றுப் பாடலை நினைவுபடுத்துகிறது இது
8.ருக்ஷமாஸ்களிடையே நான் 4000 பசுமாடுகளை பெற்றே ன் 5-30-15
9.) 60,000 பசுமாடுகள் பின்தொடர்ந்து வந்தன ; கடைசி நாட்களில் கக்ஷி வான் அவைகளை வென்றான் 1-126-3.
இந்தப் பட்டியலை டேவிட் ப்ராலி ‘கடவுளும், முனிவர்களும், அரசர்களும்’ என்ற அவரது புஸ்தகத்தில் எழுதியுள்ளார். அவர் கூறுகிறார்
வேத கால மக்கள் நாடோடிகள் அல்ல. அவர்கள் வசித்த இடம் வறண்ட பாலை வனமும் அல்ல. பிரம்மாண்டமான மேய்ச்சல் நிலங்கள் இருந்தால்தான் இவ்வளவு பசு மாடுகள் இருக்க முடியும் . மேலும் பல தங்க ரதங்களும் பரிசளிக்கப்பட்டன (RV.8-46-24)
பரிசளித்தவர்களின் செல்வ வளத்தை இது காட்டுகிறது; அவர்கள் நாடோடிகள் அல்ல.
***
அள்ளிக் கொடுத்த சொக்கத்தங்கம்
10.ப்ரிதுஸ்ரவஸ் எங்களுக்கு தங்க ரதம் பரிசளித்தான் 8-46-21
11.பூஷன், உன்னுடைய தங்கக் கப்பல்கள் கடலில் நிற்கின்றன 6-58-3
12.மருத் தேவதைகளின் தலையில் தங்கக் கிரீடங்கள் இருக்கின்றன – 5-54-12
13.மருத்துகள் போல வேறு எவருமிலர் ; அவர்கள் உடலில் தங்க ஆயுதங்களுடன் ஜொலிக்கிறார்கள்.
14.இந்திரா உன்னை நான் விட்டுவிட மாட்டேன் ; பணம், ஆயிரம் கிடைத்தாலும் , பத்தாயிரம்
கிடைத்தாலும், நூறு ஆயிரம் கிடைத்தாலும் உன்னை விட்டுப் போக மாட்டேன் 8-1-5
சங்க இலக்கிய நூலான பதிற்றுப்பத்தில் ஒவ்வொரு புலவருக்கும் ஆயிரக் கணக்கில் பொற்காசுகளைக் கொடுத்தது பாடப்பட்டுள்ளது. அவைகளை இத்துடன் ஒப்பிடலாம். இவைகளை மிகைப்படுத்தப் பட்ட ‘எண்’கள் என்று கருதினால் பதிற்றுப் பத்தில் வரும் தானங்களையும் சந்தேகிக்க நேரிடும்.
இந்திரர் அமிழ்தமே கிடைத்தாலும் தனியாக உண்பவர் இலர் என்று கடலுள் மாய்ந்த இளம்பெருவழுதி புறாநானுற்றில் பாடுகிறார் (182). இங்கு ரிக் வேதத்தில் ஒரு லட்சம் பணம் கிடைத்தாலும் இந்திரன் வழிபாட்டை விடமாட்டேன் என்று ஒரு புலவர் பாடுகிறார்.
மேற்கண்ட ரிக் வேத எண்கள் மிகைப்படுத்தப்பட்டவை என்று சிலர் சந்தேகப்படலாம். மருத் என்னும் காற்று தேவதை பாடலில் வரும் தங்கத்தை உவமை என்றும் கருதலாம். ஆயினும் செல்வ வளம் பொருந்திய இடங்களில் மட்டுமே இத்தகைய எண்ணிக்கையும் உவமைகளும் வர முடியும்.
SOURCE – GODS, SAGES AND KINGS, DAVID FRAWLEY, 1991 (MOTILAL BANARSIDAS, DELHI).
Tamil and Vedas 