All posts for the month September, 2012

சொல்லில் உயர்வு தமிழ்ச் சொல்லே!

பாரதி  (1882-1921) வாழ்க! வாழ்க!!

இன்று- செப்டம்பர் 11—பாரதி நினைவு தினம். அவரது பாடல் மனிதர்களை உயர் நிலைக்கு இட்டுச் செல்லும் ஆக்கபூர்வமான கருத்துக்களைக் கொண்டவை. ஒன்றுக்கும் உதவாத உதிய மரம் போன்றவர்களை தேக்கு மரம் ஆக்கும் “பாசிடிவ்” கருத்துக்கள் உடையவை. சோர்வு, துயரம், சோம்பேறித்தனம் ஆகியவை அவனது வரிகளைப் படித்த மாத்திரத்தில் சூரியனைக் கண்ட பனி போல விலகிவிடும். சதா சர்வ காலமும் தமிழ் பற்றியும், இந்தியத் திரு நாடு பற்றியும், உலக மக்களின் உயர்வு பற்றியும், வேத வாழ்வு பற்றியும் சிந்தித்த தமிழ் சித்தன் பாரதி. தமிழுக்கு புது வடிவம் தந்த சிற்பி பாரதி. இதோ சில பொன் மொழிகள்:

1.சொல்லில் உயர்வு தமிழ்ச் சொல்லே—அதைத்

தொழுது படித்திடடி பாப்பா;

சேதமில்லாத ஹிந்துஸ்தானம்—இதைத்

தெய்வம் என்று கும்பிடடி பாப்பா.

உயிர்களிடத்தில் அன்பு வேண்டும்

தெய்வம் உண்மை என்று தானறிதல் வேண்டும்.

 

2.தேமதுரத் தமிழோசை உலகமெலாம்

பரவும் வகை செய்தல் வேண்டும்

சேமமுற வேண்டுமெனில் தெருவெல்லாம்

தமிழ் முழக்கம் செழிக்கச் செய்வீர்.

3.இல்லை என்ற கொடுமை உலகில்

இல்லையாக வைப்பேன்

 

4.எல்லோரும் அமர நிலை எய்தும் நிலையை இந்தியா

உலகிற்களிக்கும்—ஆம்

இந்தியா உலகிற்கு அளிக்கும்.

5.உள்ளத்தில் உண்மை ஒளி உண்டாயின்

வாக்கினிலே ஒளி உண்டாகும்

 

6.தனி ஒருவனுக்கு உணவிலையெனில்

ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்.

7.மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும்

மடமையைக் கொளுத்துவோம்

8.பாரத நாடு பார்க்கெல்லாம் திலகம்

நீரதன் புதல்வர் இன் நினைவு அகற்றாதீர்

 

9.நமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டிற்குழைத்தல்

இமைப்பொழுதும் சோரதிருத்தல்

10.தோகை மேல் உலவும் கந்தன்

சுடர்க் கரத்து இருக்கும் வெற்றி

வாகையே சுமக்கும் வேலை

வணங்குவதே எமக்கு வேலை

11.வல்லமை தாராயோ, இந்த

மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே

12.மண்ணிலார்க்கும் துயரின்றிச் செய்வேன்

வறுமை என்பதை மண்மிசை மாய்ப்பேன்

 

13. நிதி மிகுந்தவர் பொற்குவை தாரீர்

நிதி குறைந்தவர் காசுகள் தாரீர்

அதுவும் அற்றவர் வாய்ச் சொல் அருளீர்

ஆண்மையாளர் உழைப்பினை நல்கீர்

14.யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ் மொழி போல்

இனிதாவது எங்கும் காணோம்;

யாமறிந்த புலவரிலே கம்பனைப் போல்,

வள்ளுவர் போல், இளங்கோவைப் போல்

பூமிதனிலே யாங்கனுமே பிறந்த்தது இல்லை

உண்மை வெறும் புகழ்ச்சி இல்லை

 

15.காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி– நீள்

கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம்

நோக்கும் திசை எல்லாம் நாமன்றி வேறில்லை

நோக்க நோக்கக் களியாட்டம்

16. மனதில் உறுதி வேண்டும்

வாக்கினிலே இனிமை வேண்டும்;

எண்ணிய முடிதல் வேண்டும்

நல்லவே எண்ணல் வேண்டும்.

 

17.ஆயிரம் தெய்வங்கள் உண்டென்று தேடி

அலையும் அறிவிலிகாள்—பல்

ஆயிரம் வேதம் அறிவு ஒன்றே தெய்வமுண்

டாம் எனல் கேளீரோ

18.பூட்டைத் திறப்பது கையாலே—நல்ல

மனந் திறப்பது மதியாலே

பாட்டைத் திறப்பது பண்ணாலே—இன்ப

வீட்டைத்திறப்பது பெண்ணாலே

 

19.அன்பென்று கொட்டு முரசே—மக்கள்

அத்தனை பேரும் நிகராம்

இன்பங்கள் யாவும் பெருகும்—இங்கு

யாவரும் ஒன்று என்று கொண்டால்.

20.கட்டுண்டோம், பொறுத்திருப்போம்; காலம் மாறும்

தருமத்தை அப்போது வெல்லக் காண்போம்.

*************

 

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 10, 2012  •  Permalink
Posted in கம்பனும் பாரதியும்
Tagged , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 10, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/10/%e0%ae%9a%e0%af%8a%e0%ae%b2%e0%af%8d%e0%ae%b2%e0%ae%bf%e0%ae%b2%e0%af%8d-%e0%ae%89%e0%ae%af%e0%ae%b0%e0%af%8d%e0%ae%b5%e0%af%81-%e0%ae%a4%e0%ae%ae%e0%ae%bf%e0%ae%b4%e0%af%8d%e0%ae%9a%e0%af%8d/

தொல்காப்பியர் காலம் தவறு–பகுதி 2

(முதல் பகுதியைப் படித்துவிட்டு இதைப் படிக்கவும்: லண்டன் சுவாமி)

1.தொல்காப்பியத்தில் கடவுள் வாழ்த்து இல்லை. இதை அடுத்து வந்த குறள், சிலப்பதிகாரத்தில் மங்கல வாழ்த்தோ கடவுள் வாழ்த்தோ உண்டு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் சிதறிக்கிடந்த பாடல்களை எல்லாம்– வியாச மாமுனிவன் வேதத்தைத் தொகுத்தது போல —பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார் முதலியோர் தொகுத்தபோது அதில் கடவுள் வாழ்த்தை இணைத்தனர். தொல்காப்பியர் அதற்கு ஒரு நூற்றாண்டு முந்தியவராக இருக்கலாம்.

2.இந்த நூலை ஒட்டி வளர்ந்த சொற்களான சூத்திரம், காப்பியம், அதிகாரம் ஆகியன வட மொழிச் சொற்கள். சங்க இலக்கியத்தில் 27,000+ வரிகளில் காண முடியாதவை. புலவர் பெயரில் மட்டும் ‘காப்பிய’ உண்டு. ஏனெனில் அவர்கள் காப்பிய (உஷனஸ் மஹா கவியின் காவ்ய கோத்திரம்) கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த பிராமணர்கள்.

3.ஒல்காப் புகழ் தொல்காப்பியன் என்று பிற்காலத்தில் புகழப்பட்ட பேரறிஞரைப் பற்றி சங்க இலக்கியத்தில் ஒரு குறிப்பும் இல்லாதது ஏன்? இவருக்கு முன் இலக்கியம் இருந்தால் அவை யாவை? அழிந்த நூல்கள் பட்டியலில் நூல்கள் பெயர்களில் சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள் அல்லவா இருக்கின்றன! மேலும் தொல்காப்பியர் காலத்தவராகக் கருதப்படும் பனம்பாரனார் போன்றோரின் தமிழ், எளிய தற்காலத் தமிழாக இருக்கிறதே! மொழி இயல் ரீதியில் இவர்களை மிகவும் முன் போட முடியாதே. மேலும் முதல், இடைச் சங்க புலவர் பாடல்களும் சங்க இலக்கியத் தொகுப்பில் இருக்கின்றன. அவைகளின் நடையைப் பார்க்கையில் மூன்று தமிச் சங்கங்களும் 200  அல்லது 300 ஆண்டுகளுக்குள்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்.

(எனது ‘ 3 தமிழ் சங்கங்கள் உண்மையா கட்டுக் கதையா?’ Three Tamil Sangams: Myth and Reality என்ற கட்டுரையில் மேல் விவரம் காண்க)

4. தொல்காப்பியனாரின் ஒரு சாலை மாணாக்கரான பனம்பாரனார் பாட்டிலும் ஆதிரையாரின் சிறப்புப் பாயிரத்திலும் வடமொழி சொற்களும் (அவையம், உலகம்), பிற்காலக் கருத்துகளும் இருக்கின்றன. தமிழ் கூறும் நல் உலகம் வேங்கட மலைக்குள் சுருங்கி விட்டதை மாமுலனார் போன்ற புலவர்களும் வேங்கடத்துக்கு அப்பால் உள்ள நாடுகளை ‘மொழி பெயர் தேசம்’ என்று குறிப்பிடுவர். ஆகையால் ஏறத் தாழ ஒரே காலத்தைப் பற்றி அல்லது மாமுலனாருக்குப் பிந்திய காலத்தைப் பற்றியே சிந்திக்க வேண்டி இருக்கிறது.

5. தொல்காப்பியர் 68 இடங்களில் பயன்படுத்தும் “என்மனார்” முதலிய சொற்கள் சங்கச் சொல்லடைவில் இல்லை என்பதோடு ‘ஆர்’ விகுதி பிற்கால விகுதியாகும். வினைச் சொற்கள் ஆன், ஆய், ஆர் என்று நெடிலில் முடிவது கலித்தொகை, பரிபாடலில் அதிகம் வரும். இவை பரிபாடல், கலித்தொகை காலத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த இரு நூல்கள் பற்றிய குறிப்பும் தொல். இல் உண்டு. இதற்கு முந்திய பரிபாடல், கலித்தொகை பற்றிய சான்றுகள் இழந்த நூற்பட்டியலிலும் இல்லை.

6. தொல். பயன்படுத்தும் இலக்கணம் ,வணிகன், காரணம் போன்ற வடமொழிச் சொற்கள் சங்க கால நூல்களில் இல்லை.

7. தொல்காப்பியர் காலப் பாண்டியனை வழுதி, மாறன், செழியன் என்று சொல்லாமல் பாண்டியன் என்று மட்டும் அழைப்பதையும் கருத்திற் கொள்க. அகம், புறம் முதலிய பாடல்களில் இச் சொல் உண்டு என்றாலும் அவைகளின் காலம் சங்க கால இறுதிக் கட்டமா என்பதை ஆராய வேண்டும்.

8.தர்ம, அர்த்த, காம, (மோட்சம்)= அறம், பொருள், இன்பம், (வீடு) என்ற வடமொழி வரிசை திருக்குறள் காலத்தில் தோன்றி பதினென் கீழ்க்கனக்கு நூல்களில் பெருகுவதைக் காணலாம். புறம் 28, 31 பாடல்களில் காணப்படும் இந்த இந்து மதக்கருத்துக்கள் தொல். இல் 1363, 1038 சூத்திரங்களிலும் காணக்கிடக்கிறது.

9.பரைத்தமை: பரத்தையிற் பிரிவு என்பது தலைவனின் ஒழுக்கக் கேட்டிற்கு அடையாளம். சங்க நூல்கள் இவைகளை அன்றாட வாழ்வியல் நிகழ்ச்சியாகப் பேசும். ஆனால் திருக்குறள் காலத்திலிருந்து இதைக் கண்டனப் பார்வையில் காண்கின்றனர். தொல்காப்பியர் இதை ஒரு பிரிவாக இலக்கணத்திற் சொல்ல மனமில்லாமல் ஒதுக்கிவிட்டது போலத் தோன்றுகிறது. அதாவது காலத்தின் தாக்கம். பிற்கால இறையனார் களவியல் இதை ஒரு சூத்திரமாக வைத்து நூல் செய்துள்ளார். ஏழாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டதாக பலர் சந்தேகிக்கும் சிலப்பதிகாரத்தில் பரத்தையர் வாழும் வீதியை இளங்கோ அடிகள் 22 வரிகளில் வருணிக்கிறார்.

10.எதுகை:- குறளைப் போல, அதிகம் காணப்படுகிறது. ஆய்த எழுத்துப் பிரயோகமும் சங்க நூல்களை விட அதிகம்.

11.ஒட்டகம்: தொல்காப்பியர் ஒட்டகம், குதிரை முதலிய சொற்களைப் பயன்படுத்துவதும் இவரது காலத்தைக் காடுகிறது. சங்க காலத்தின் இறுதிகட்டத்தில் வந்த சிறுபாணாற்றுபடையிலும் அகம் 245லும் மட்டுமே ஒட்டகம் வருகிறது.

12.தொல்காப்பியர் 287 இடங்களில் தனக்கு முந்தி இருந்தவர்கள் கூறியது என்று பல விதிகளைக் கூறுகிறார். அவருக்கு முந்திய அத்தனை பேரின் நூல்களில் ஒரு சில கிடைத்திருந்தாலும் கூட, இந்தக் கட்டுரைக்குத் தேவையே எழுந்திராது. ஆக அவர் கூறுவது நாமறிந்த சங்க காலப் புலவர்கள் என்றே கருதவேண்டும்.

13. தொல்காப்பியர் பயன்படுத்தும் சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள் பட்டியல் மிக மிக நீண்டது; கீழே காண்க:

எழுத்து அதிகாரம்: உவமம், காலம், காரம், காயம், திசை, பூதம், பூதன், மதி, ஆசிரியர், இமை, உரு, உருவு, துணி (12)

சொல் அதிகாரம்: அத்தம், ஆனை, இலக்கணம், உவமம், கருமம், களம், காரணம், திசை, தெய்வம், பூதம், சுண்ணம், வண்ணம் (12)

பொருள் அதிகாரம்: அத்தம், அந்தரம், அம்போதரங்கம், அமரர், அமுதம், அவை, ஆரம், உலகம், உவமம், உரு, ஏது, கபிலை, கரகம், கருமம், கரணம், காமம், காயம், காரணம், காலம், குணம், குஞ்சரம், சிந்தை, சின்னம், சூதர், தாரம், திசை, தூது, தெய்வம், நாடகம், நிமித்தம், பழி, பருவம், பலி, பூதம், மங்கலம், மண்டிலம், மந்திரம், மதி, மாயம், மானம், முகம், முரசு, வருணன், வள்ளி, வாணிகம் (46)

கீழ்கண்ட வார்த்தைகள் பிராக்ருதம் மூலமாக நுழைந்த சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள்: அரசன், அரணம், அவை, ஆசான், ஆசிரியர், ஆணை, இமை, இலக்கணம், உரு, ஏமம், ஐயர், கவரி, சுண்ணம், தாமதம், தூணி, தேயம், நிச்சம், பக்கம், PஆதீMஆஈ, பண்ணத்தி, பார்ப்பனன், பையுள், மாராயம், வண்ணம்.

சில சொற்கள் மீண்டும் வந்த போதும் திருப்பிக் கொடுத்தமைக்குக் காரணம் தொல்காப்பியத்தின் மூன்று அதிகாரங்களும் ஒரே காலத்தவை அல்லது ஒரே காலத்தில் இருவேறு ஆசிரியர்களால் எழுதப்பட்டவை எனபதைக் காட்டவே.

தொடரும்………………………….. பகுதி மூன்றில் காண்க.

தொடர்பு கொள்ள: swami_48@yahoo.com

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 10, 2012  •  Permalink
Posted in History, Tamil Literature
Tagged , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 10, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/10/%e0%ae%a4%e0%af%8a%e0%ae%b2%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%aa%e0%af%8d%e0%ae%aa%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%b2%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%b5%e0%ae%b1-3/

Did TOLKAPPIYAR copy from Sanskrit Books?

(Read First part: Who was Tolkappiar?. Following is the Second Part: swami)

Prof. Vaipapuri Pillai has given the following matter in Tamil in his book ‘Tamil Sudar Manikal’. So I am not giving it in Tamil in my Tamil article.

Following is an excerpt from “ History of Tamil language and Literature” by Prof. S. Vaiyapuri Pillai:

“ The Tolkappiam is directly indebted to Panini is quite clear.

For instance Panini II, 3,18 is followed in Tolkappiam II, 557:

Panini VII,3,107 is Tamilised in Tolkappiam II, 761. In a relatively late work, a sloka has been altered in Tolkappiam II, 575 in consonance with Tamil literary usage. Even from Paniniya Siksha rendered by Tolkappiar (Tolkappiam I, 83), Patanjali’s Mahabhashya is also laid under contribution. For instance, Patanjali classified compounds (samasas) into four kinds according to the place where their sense becomes full and significant, viz., Purva padartha  pradhanah, Uttara padartha pradhanah ,Anya Padartha pradhanah and Ubhaya Padartha pradhanah. This classification was adopted by Tolkappiyar and the terms are literally translated in his grammar (II,4/9)

He also indicates by adding “enba” that this matter has been taken from some ancient authority. Manu has been studied and utilised by Tolkappiar in regard to certain social prescriptions (compare Manu III, 46, 47 and Tolkappiam III, 185).This will give Tolkappiar a date posterior to 200 AD

Kautilya’s Arthashastra has also furnished material to Tolkappiam( e.g. enumeration of 32 uktis at the end of both the works) But as Kautilya’s date is a disputed point, we may leave this out of account.

Lastly Tolkappiar is very much indebted to Bharata Natya Sastra and Vatsyayana’s Kamasutra. I need only to mention the eight rasas (Natya VI 15) and eigth meipadu (Tolkappiam III, 3) and the dasavasthas (Kama V 1= Tolkappiam III, 97). This gives us a date perhaps later than fourth century AD. Considering all the earliest Tolkappiar may be assigned is the fifth century AD.

The famous Sangha of Vajranandhi was established in 470 AD and perhaps Tolkappiam was its first literary output. This accords well with the fact that its author uses (III,133) the word ‘orai’ (Sanskrit Hora) which is a Greek word borrowed in Sanskrit astrological works about third or fourth century AD.

Date of Tolkappiar

The date of Tolkappiyar has been a disputed point. But, there are very strong grounds for holding that he flourished during the second half of the 5th century A.D.

Tolkappiyar’s grammar consists of three ‘adhikaras’ or sections.The first section deals with phonology and accidence in nine subsections or Iyals; the second section, with syntax in nine iyals; and the third with poetical themes, rhetoric (rasa, figures of speech), prosody, and usages in nine iyals.

In the subsection on phonology, it may be noted with interest that the letter forms of the consonants, in particular of ‘m’ and of short ‘e’ and ‘o’ are given in nun-marapu (13-17) in the same sub section, we find an important piece of original investigation. The structure of words has been studied and the sequence of sounds noted with care (sutras 23-30). This is a feature which has not been found elsewhere in the whole range of Indian grammatical literature, not excluding Paniniyam. The peculiarity of the Tamil language in which the short ‘u’ plays such an important part is also adequately treated.

The next section, i.e. on syntax continues with the treatment of accidence or morphology in the earlier subsections. As Tamil is an agglutinative language, we see the necessity of treating of treating its morphology in extensor. Parts of speech are next dealt with; we find four parts of speech viz. peyar(noun), vinai(verb), idai (particles, increments, augments etc.) and uri (indeclinables, adjuncts etc). These correspond to the four parts of speech, in Sanskrit, viz. nama, akhyaya, upasarga and nipata. The last subsection on uri mainly consists of lexical matter.

Tolkappiar had liberal views regarding the vocabulary of Tamil language. He says that the poetic or literary vocabulary consists of common native words, artificial of affected words consisting of homonyms and synonyms, provincial and local words and Sanskrit words (echchaviyal, 1).

 

Besides making this general observation, he provides us a cardinal principle for our guidance. He tells us that, , if in course of time new words get in to currency, they should not, on the score of their newness, be treated as unacceptable (echchaviyal 56).

Sanskrit Words

So far as Sanskrit words are concerned, he uses several of them in his grammar. He defines Sanskrit technical terms, e.g.suttiram, patalam, pindam (seyyul 161) ambotarangam (seyyul 145, Kandigai (marapu 98). He formulates rules regarding Sanskrit words, e.g. Bharani etc.(uyir Mayangiyal 145), chittirai phalakai (pullimayangiyal 79), tamarai (Sanskrit. Tamarasa (pullimayangiyal 98). He translates Sanskrit terms, e.g. Tam verrumai= Sanskrit Vibhakti; avaiyalmoli=asabhya; nul=sutra.

Also he translated Sanskrit sutras (eg. Pirappiyal 1= Panini siksha 12; meypattiyal 3= Bharata Natya Sastra, VI-15). He refers to classifications mentioned in Sanskrit works such as the eight kinds of marriage (Kalviyal 1), ten kinds of poetic defects (marapiyal 95, 105) and 32 kinds of uktis ( marapiyal 95, 107).

In addition to the above Sanskrit elements, he uses several Prakrit words also e.g. paiyul (uri 45), kamam (uri59), pannatti (Seyyuliyal 173), padimai (ahattinai 30) etc.,  he adopts Prakrit sutras  e.g the 21st and 22nd sutras of molimarapu corresponds to two  sutras of Prakrita –prakasam (I:36, 42)

The third section, that is, on poetic themes etc., deserves careful examination. Some sub sections, the first five, are believed to throw much light on the social customs of the ancient Tamils.the subsections one, three, four and five treat of love themes and the second sub section, of non-love themes, technically known as ‘aham’ and ‘puram’ respectively.

Taking ‘aham’ first some general considerations relating thereto are first mentioned in the first iyal (ahaattinai iyal). There are seven love aspects of ‘tinais’, including five regional tinais. The first, known as ‘kaikilai’, is the one sided love of a man for an immature girl. The last, known as ‘perundinai’ is the unequal love leading to excesses. The five regional ‘tinais’ deal with mutual love reciprocated in equal degree, between a youth and a maid well matched in every respect. These are called regional because the Tamil land is divided into five regions- mountainous (kurinji), forest or pastoral (mullai), agricultural (marudam), maritime (neydal) and desert (palai)- to each of which a particular love act is ascribed. This reciprocated love is divided into two kinds, pre marital love and marital love; the former being called ‘kalavu’ and the latter ‘karpu’.

Kalavu, Tolkappiyar takes care to add, corresponds to the Ghandarva union of the Aryan system of marriages, made famous by the union of Dushyanta and Sakuntala. The third subsection deals with Kalvu and the fourth with karpu. The fifth subsection, poruliyal and sixteen sutras (177-192) of seyyuliyal treat of some miscellaneous matters relating to love. The second subsection deals with non-love themes (puratinai) whose sub divisions have been noticed already.

Even the rough outline is sufficient to show the utterly artificial or at best conventional character of the treatment. Tolkappiyar himself recognises the distinction between the art and reality in a sutra (ahattinai 56). The former he calls ‘nataka valakku’ and the latter ‘ulagiyal valakku’, corresponding to natya dharma and loka dharma of Bharata Natya Sastra (Ch. XIV, 69-73). Hence one must be careful when trying to find out any substratum of reality beneath the artificialities mentioned above. To deduce the existence of free love in ancient Tamilakam on the evidence of these artificialities is to follow the will-o-the-wisp. The ‘tinais’ may have had some meaning and function in pre Tolkappiyam days; but they never had any influence on the development of Tamil literature. Today as it has been for many centuries past, they have no meaning except for the antiquarian.

But we may absolve Tolkappiyar of all responsibility for originating these ‘tinais’. Even in the opening sutra of the third section, he refers to previous authors collectively. As Tolkappiyar was a Jain, perhaps we owe to Jain authors, these infelicitous classifications. At any rate, the conception of the meaning of the lovers in a grove, all alone, their mutual love of equal intensity and their immediate union so characteristic of the pre marital love of regional tinais (kalavu) corresponds to the Jain conception of enjoyment in Bhoga Bhumi.

 

The famous commentator on Tirukkural defines kalavu as the sanctionless union of two lovers who remain changeless being free from disease, old-age and death, who are well matched in beauty, wealth, age, family, character, love etc., and who meet each other induced by fate, all alone with no one in their vicinity. The commentator has developed the idea of bhoga bhumi and made the utterly conventional character quite obvious. But Tolkappiyar, be it said, keeps the extra mundane aspect entirely in the background and is more in accordance with the spirit of the love lyrics of the Sangam age. He is mainly concerned with the several situations when the various characters in the stray love scenes are entitle to speak. It is only the later grammarians that have tried to piece together a connected love drama and made it schematic and thoroughly conventional”.

Please read the third part TOLKAPPIYAN WAS A GENIUS. Contact swami_48@yahoo.com

 

5 Comments
by Tamil and Vedas on September 10, 2012  •  Permalink
Posted in Sanskrit Literature, Tamil Literature
Tagged ,

Posted by Tamil and Vedas on September 10, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/10/did-tolkappiyar-copy-from-sanskrit-books/

WHO WAS TOLKAPPIYAR?

There is an interesting story about Tolkappiar in the commentary written by Nachinarkkiniar (abbreviated as Nachi.)  Nachi was a Brahmin who lived in 14th century Tamil Nadu. He wrote commentary after commentary like the greatest commentator of India, Adi Shankara. Nobody has beaten Adi Shankara in Sanskrit and Nachi in Tamil. Nachi was a Tamil enthusiast and so he believed Tolkappiam was written even before the Vedas were classified in to four by Veda Vyasa. So he committed many blunders. In spite of his blunders, still he is held in high esteem by all the Tamil scholars for his sheer qualitative and quantitative Tamil commentaries.

(Kanchi Paramacharya Swamikal has pointed out the blunder committed by Nachi. without naming him in one of his lectures. See his 1932 lectures in Madras)

Tolkappiyar’s name was Trnadumagni and he was one of the 12 disciples of Agastya was the old story. Agastya’s wife was Lopamudra.

Now I give the version of PT Srinivasa Iyengar’s translation from his book “History of the Tamils”, page 224)

“ The worst myth is what what Nachinarkiniyar tells us in his commentary on the prefatory ode to the Tolkappiyam, called Payiram, that Agathiyanar asked his disciple, Trnadumagni, to escort the master’s wife, Lopamudra of Vidarbha to the Podhiya Hill. He at the same time warned his disciple not to approach his wife nearer than the length of four rods. When Trnadumagni and Lopamudra had to cross the river Vaigai, the river was in flood, and fearing that she would be washed away by the river, he extended his walking stick to her and asked her to cling to it. He thus isobeyed his master’s solemn injunctions, for in crossing the river, he was but one rod’s length from her.The irate master, when he heard of this, exclaimed, “ May you two not reach Swarga”. The pupil in turn said, “ As you have cursed us for no fault of ours, may you not reach svarga”. This legend was invented perhaps to explain the fact tht the Agathiyam has perished, where as the Tolkappiyam has not.”

 

My Comments:

People who wanted to date Tolkappiyar must remember certain facts:

  1. The Payiram says that it was launched at the court of Nilam Tharu Thiru Vil Pandyan in front of the teacher Athangottu Asan, who was well versed in the four Vedas.
  2. Tolkappiar’s Tamil is not very far from Sangam Tamil. So there was not a big gap between the two.
  3. Tolkappiayar mentined Vedic Gods Indra and Varuna as Tamils’ Gods. He also mentioned Dharma Artha Kama Moksha (Aram Porul Inbam Veedu).
  4. He also mentioned the pamyra flag of Balarama, Krishna’s brother.
  5. He used the word Adhikaram for the the three sections like Tirukkural and Sillpadikaram.
  6. If anyone argues any of the above as interpolation then we have to reconsider everything in Tolkappiyam. We are shaking the very foundations of Tamil. My guess is, if given into computer, his vocabulary will show that he belongs to 5th century or fourth century AD. No body dared to probe into this for the fear being dubbed as a Tamil Traitor.
  7. If he was proved to be a Brahmin belonging to Kappiya Gotra and his original name was Trna Dumagni or Trna Bindu, he must be the person who invented the special Tamil letter (247th in Tamil Alphabet known as Aytha Ezuthu). Trna Bindu means Three Dots=  Aytha Ezuthu of Tamil language.

 

Please read DID TOLKAPPIYAR  COPY SANSKRIT BOOKS? In the second part: London swami. Contact swami_48@yahoo.com

*****************

8 Comments
by Tamil and Vedas on September 9, 2012  •  Permalink
Posted in History, Tamil Literature
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 9, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/09/who-was-tolkappiyar/

தொல்காப்பியர் காலம் தவறு-1

ஒல்காப் புகழ் தொல்காப்பியன் என்று கற்றோரும் மற்றோரும் போற்றும் தமிழ் அறிஞனின் உண்மைக் காலம் எது என்பது பலருக்கும் புரியாத புதிராக இருந்து வருகிறது. இதனால் ஒரே ஆசிரியரே அவரை கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு என்றும் கி.மு.ஆயிரம் ஆண்டு என்றும் எழுதிக் குழம்புவதையும், மற்றோரைக் குழப்புவதையும் காணலாம். மற்றும் பலர் மொழி இயலின் அடிப்படைக் கொள்கைகளை காற்றில் பறக்கவிட்டுவிட்டு 20,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தியவர் என்று பிதற்றுவதையும் பார்க்கலாம். தமிழின் மீது தீராக் காதல் கொண்டவர்கள், தொல்காப்பியன் காலம் எதுவானாலும் சரி—அவர் பாணிணிக்கு முந்தியவர் என்று சொன்னால் போதும் என்று வட மொழி வெறுப்பில் தவிப்பதையும் காணலாம்.

உலகமே வியக்கும் வண்ணம் முதல் இலக்கண நூலை எழுதிய பாணினியைக் குருவாகக் கொண்டே தொல்காப்பியர் நூலை எழுதினார் என்பதை இரு மொழியும் அறிந்தவர்கள் அறிவர். பி.எஸ்.சுப்ரமண்ய சாஸ்திரி, வையாபுரிப் பிள்ளை போன்றோருக்கு இது புரியும். தமிழையும் சம்ஸ்கிருதத்தையும் இரு கண்களாகக் கருதுவோருக்கு இது விளங்கும். ஒல்காப் புகழ் தொல்காப்பியனுக்கும் இது தெரிந்தே உளது என்பதை கட்டுரையில் போகப் போகக் காண்பீர்கள்.

அதனால்தான் தொல்காப்பியரின் புகழைப் பாட மறந்த பாரதியும் கூட பாணினியின் புகழைப் பாட மறக்கவில்லை:

“ நம்பருந்திறலோடு ஒரு பாணினி

ஞாலம் மீதில் இலக்கணம் கண்டதும்” என்று பாடினான்.

வையாபுரிப் பிள்ளை போன்றோரின் கருத்துக்களை முன்வைப்பதற்கு முன் என் கருத்துக்களை முன்வைக்கிறேன்.

தொல்காப்பிய சூத்திரங்கள் 1610

மொத்த அடிகள் 3999

சொல் வடிவங்கள் 5630

தொடை விகற்பம் 13,708

பிரிவுகள் 3: எழுத்து, சொல், பொருள் அதிகாரங்கள்

என்று நாம் எல்லோரும் படித்திருக்கிறோம்.

பெரிய பெரிய புதிர்

தொல்காப்பியர் ஏன் வேத கால தெய்வங்களான இந்திரனையும் வருணனையும் தமிழ்க் கடவுள் என்று கூறினார்?

தொல்காப்பியர் சிவன், கணபதி போன்ற தெய்வங்களைக் குறிப்பிடாதது ஏன்?

வள்ளுவர், இளங்கோ போலவே அதிகாரம் என்ற சொல்லை நூலில் புகுத்தியது ஏன்?

வள்ளுவர் போலவே அறம், பொருள், இன்பம், (வீடு) (தர்ம அர்த்த காம (மோட்ச) என்ற வேத வழி முறையை வலியுறுத்துவது ஏன்?

பலராமனின் கொடியான பனைக் கொடியைக் குறிப்பிடுவது ஏன்?

தொல்காப்பியர் நான்மறை முற்றிய பிராமணன் அதங்கோட்டு ஆசார்யார் (ஆசான்) தலைமையில் நூலை நிறவேற்றியது ஏன்?

த்ருண தூமாக்கினி என்பதே இவருடைய ‘ஒரிஜினல்’ பெயர் என்றும் பாணினி ‘ஸ்டைலில்’ பாணினீயம் என்று பெயர் வைத்தது போலவே தொன்மையான காப்பியக் குடியில் வந்தவர் தொல்காப்பியர் என்றும் அதன் மூலம் நூலுக்கு தொல்காப்பியம் என்று பெயரிட்டதாகவும் நச்சினார்க்கினியர் முதலியோர் கூறுவது ஏன்?

சங்க கால இலக்கியத்துக்குப் பின்னர் வந்த சொற்களை மூன்று அதிகாரங்களிலும் பயன்படுத்துவது ஏன்?

இதுவரை எந்த தமிழ் அறிஞரும் இந்த சொற் பிறப்பியல் விஷயத்தை அலசாமல் மறைத்தது ஏன்?

மொழியியலில் எல்லோரும் ஒத்துக் கொண்ட கொள்கைகளை தொல்.ஐ மதிப்பிடும்போது மட்டும் “அறிஞர்கள்” கண்டு கொள்ளாதது ஏன்?

தொல். ஆய்த எழுத்து ( ஃ ) பற்றிப் பேசுவதால் முதல் நூற்றாண்டுக்கு முன்னர் வைக்க முடியாது என்று பல அறிஞர்கள் வாதிடுவது ஏன்?

ஏதேனும் சிறிது இசகு பிசகு வந்தால், இது எல்லாம் இடைச் செருகல் என்று சொல்லி சில “தமிழ் அறிஞர்கள்” தப்பிக்க முயல்வது ஏன்?

பொருள் அதிகாரம் பிற்காலச் சேர்க்கை என்று வெளி நாட்டு அறிஞர் பலரும் கூறுவது ஏன்?

இதற்கெல்லாம் விடை காண்போம். சுருக்கமான விடை:- தொல். உடைய காலம் நாலாவது அல்லது ஐந்தாவது நூற்றண்டுதான். ஆனால் அவர் கூறும் விதிகளோ அவருக்கு 1000 ஆண்டுக்கு முந்திய தமிழ் மொழியின் பழைய விதிகள்.

கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த குடியின் விதிகளை அவர் தொகுத்தளித்தமைக்கு தமிழ் கூறு நல் உலகம் அவருக்கு என்றும் கடப்பாடு உடையதே.

தொல்காப்பியரை ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் வைக்க அவருடைய சொற்களே சாட்சி. இதோ ஒவ்வொன்றாகப் படியுங்கள்.

காண்க: பகுதி 2. தொடர்பு கொள்ள: swami_48@yahoo.com

************

 

1 Comment
by Tamil and Vedas on September 9, 2012  •  Permalink
Posted in History, Tamil Literature
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 9, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/09/%e0%ae%a4%e0%af%8a%e0%ae%b2%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%aa%e0%af%8d%e0%ae%aa%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%b2%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%b5%e0%ae%b1%e0%af%81/

Ancient Tamil Dress

 

Picture shows Reed Skirt of women of Hawaii (USA)

(Tamil version of this article is posted in two parts with references: London swami)

Sangam Tamil literature sings about the reed skirts of Tamil women. The skirts were made up of dried grasses or reeds. I was looking for such dress in the sculptures and paintings, but in vain. Recently I came across such reed skirts worn by women of Hawaii. Even today women in Pacific islands wear such reed skirts. While I was reading a book on the customs during the age of the Brahmanas (part of Vedic literature), I read another interesting fact. Brahmin priests were wearing reed skirts made up of certain types of grass for the Yagas (fire ceremonies).

The Priest-King of Indus valley civilization wears an embroidered shawl. Incidentally Brahmana scriptures mention embroidered woollen cloths. Tamils also wore dress with flower designs on it, says 2000 year old Purananuru (274).

Silappadikaram is the most popular Tamil epic that sings the glory of ancient Tamil kingdoms. Adiarkku Nallar, one of the commentators, gives 36 types of Tamil clothes. Their names include clothing imported from Malaysia, Burma, Orissa and Gujarat ( all the 36 types are given in my Tamil version of this article).

Nakkirar, one of the famous poets of Sangam period, says that “we need one Nazi measure of food every day, two pieces of clothes. It shows the ancient Tamils wore one upper garment and one under garment like Dhoti. We have descriptions of shirts called ‘Kanchukam’, mostly worn by soldiers or foreign body guards from Rome (Yavanas=Milechas). Those Milechas were described as speechless, dumb and men of gestures (sign language)—Mullai Pattu lines 66-67.

One great thing about the Tamils was that they produced cloths looking exactly like a snake skin. Ancient Egypt was believed to have imported all the clothes for the mummies from Tamil Nadu. When we look at the Tamil name of the Egyptian God of weaving ‘Neith’, we have to accept the fact that Tamils were the main source of clothes for Egyptian Pyramids.

The clothes that looked like a snake skin were praised by many Tamil poets in the Sangam anthologies. A verse in Akananuru describes a wedding scene. The bridegroom noticed that bride was sweating under her sari. When he took off  her sari to let some air, she looked like a shining sword out of its sheath. His real intention was to have a look at her beautiful face. She tried to hide her body with her hair and the garlands as soon as he took her clothes off. This verse throws some light on the type of clothes (may be saris) they wore during weddings.

Andal ,a poetess who lived in the seventh century AD describes about a wedding sari called Kooraip Pudavai. This type of sari, red in colour, is still used by the Brahmin ladies on the wedding day.

REED DRESS reference from the Vedic Literature:

Picture: Embroidered shawl of Indus Priest King

From “India of the age of the Brahmanas” by Jogiraj Basu

‘’garments made up of wool, cotton and silk were worn by the people. Cotton and wool, sewing and knitting  are often referred to. The term sutra refers to cotton and urna to wool which was made up of sheep’s hair. The general dress consisted of three parts—the main portion fitting the body called vaasa, an outer or over garment called aadhi vaasa and an under garment named niivi.

Warp, woof and different aspects of weaving are referred to in SB 3-1-2-18.

Suvaasa (good garment) and suvaasaa (well clad) occur frequently in SB and AB etc.

“ garment is a man’s outward appearance, whence people on seeing a well clad man, asks who can this be? for he is perfect in his outward appearance.” (SatapataBrahmana)

When a cloth is woven it is embroidered at the border before the actual texture is woven; it is embroidered in the middle and again it is embroidered at the end” (Aitareya Brahmana 2-11-10)

Special garments were prescribed for the priests performing sacrifice. Skirts made up of Kusa grass were used in certain sacrifices. From the S.B. we learn that the sacrificial garment consisted of a garment of pure wool not dyed, an under garment made of silk called “taarpya”, an outer garment like adhi vaasa and a head dress or turban (Usniisa). Kings and queens wore such head dress. Indra’s wife Indrani had a most variegated (multi coloured and embroidered) head band, says S.B. 14-2-1-8

Sages, mendicants and Brahmacharis used to put on garment made of hides of black antelope (krsnaajina).

Female ascetic Sabari in the Ramayana was called Krishnaajinaambharadharaa i.e. one who puts on the garment made of black deer skin.

Sanskrit dramas describe the red colour dress of the prisoners who were sentenced to death.

 

Tamils designed the first Bra (ssiere)?

World Tamil souvenirs and Tamil magazines show ancient Tamil women wearing bra. There is a convention of drawing or painting Tamil women like this for hundreds of years. But we don’t see such a custom or costume in any other ancient civilization. They did not wear brassiere. Neither did the Tamil women in ancient paintings at Sithannavasal or temple sculptures. They were shown with bare breasts. Not even in Ajanta paintings in Maharashtra. But the Tamil convention of drawing or painting women with bras made me think that Tamils should have designed it first. But it needs more in depth research on the origin of Bras.

*****************

 

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 8, 2012  •  Permalink
Posted in தமிழ் பண்பாடு, Culture, Tamil, Women
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 8, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/08/ancient-tamil-dress/

தமிழர்களின் தழை உடை-1

Picture shows the Reed Skirt worn by women of Hawaii (USA)

(English version of this article is also posted in my blogs: London swami)

தமிழர்களின் தழை உடை (Reed Skirt) பற்றி சங்க இலக்கிய நூல்களில் நிறைய குறிப்புகள் உள்ளன. ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் தமிழ்ப் பெண்கள் எப்படி உடை அணிந்தார்கள் என்று கண்டுபிடிக்க பல சிற்பங்களையும் ஓவியங்களையும் கூர்ந்து கவனித்தேன். ஆனால் தழை உடை பற்றி கிடைக்கவில்லை. இப்பொழுது பசிபிக் தீவுகளில் தழை உடை அணியும் படம் கிடைத்தவுடன் மீண்டும் இது பற்றி ஆய்வைத் துவங்கினேன்.

தழை உடையை எல்லாப் பெண்களும் அணியவில்லை. கானகப் பகுதிகளில் வாழ்ந்தவர்களும் விலை மாதர்களும் அணிந்தனர். உடனே இந்த உடை பற்றி தப்புக் கணக்குப் போட்டு விடாதீர்கள். யாகம் செய்யும் பிராமணர்களும் தர்ப்பைப் புல்லால் செய்யப்பட்ட தழை உடைகளையே அணிந்தார்கள்(*reference is given at the end). இப்போதும் ஹவாய் முதலிய பசிபிக் மஹா சமுத்திரத் தீவுகளில் தழை உடை அணிகிறார்கள். இது பாவாடை போல இருக்கும்.

தழை உடை பற்றிய குறிப்புகள்: குறுந்தொகைப் பாடல் 125,159,214,294; குறிஞ்சிப்பாட்டு வரி 102; ஐங்குறு நூறு 72. இது தவிர, அக நானூறு, கலித்தொகையிலும் பல பாடல்களில் தழை அணி வருகிறது.

36 வகை ஆடைகள் (36 Types of Clothes)

சிலப்பதிகாரத்துக்கு உரை எழுதிய அடியார்க்கு நல்லார் தமிழர்களின் 36 வகை உடைகளின் பெயர்களைப் பட்டியலிட்டுள்ளார். அவையாவன: கோசிகம், பீதகம், பச்சிலை,  அரத்தம், நுண் துகில், சுண்ணம்,  வடகம், பஞ்சு, இரட்டு, பாடகம், கோங்கலர், கோபடம், சித்திரக் கம்மி, குருதி, கரியல், பேடகம், புரியட்டம், காசு, வேதங்கம், புங்கர் காழகம், சில்லிகை, துரியம், பங்கம், நல்லியம், வண்டை, கவற்றுமடி, நூல் யாப்பு, தேவாங்கு, திருக்கு, பொன்னெழுத்து, குச்சரி, தேவகிரி, காத்தூலம், கிறைஞ்சி, செம்பொத்தி, பனிப்பொத்தி. இவைகளில் சில கடாரம், காழகம் (மலேசியா, பர்மா), கூர்ஜரம் (குஜராத்) ஆகிய இடங்களில் இருந்து இறக்குமதியானது பெயரில் இருந்தே தெரிகிறது. அதே போல நமது துணிகள் எகிப்திய நாட்டின் இறந்தோர் உடலைச் (மம்மி) சுற்றவும் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டது.

எகிப்திய நெய்தல் தெய்வத்தின் பெயர் நெய்த்(Neith). இதுவே தமிழ்ச் சொல்!

 

தமிழர்களின் நெசவுத்திறன்

Picture of Mohanjadaro Priest King

வேத காலத்தில் எழுந்த பிராமணங்கள் என்னும் நூல்களிலும் சங்க இலக்கியத்திலும் பூ வேலைப்பாடு (Embridered)  அமைந்த ஆடைகளைச் செய்ததாக எழுதிவைத்துள்ளனர். இந்த ஆடையை சிந்து சமவெளி புரோகிதரின் (Priest/ King) உடலிலும் காணமுடிகிறது. இதைப் புறநானூறு “ நீலக் கச்சை பூவார் ஆடை” (புறம். 274, உலோச்சனார்) என்று புகழ்கிறது.

ஆண்கள் மேல் துண்டும், கீழே வேஷ்டியும் மட்டும் அணிந்தனர். “உண்பது நாழி, உடுப்பவை இரண்டே” (புறம்.189) என்ற நக்கீரர் வாக்கியத்தால் இதை அறியலாம். மாங்குடி மருதனார் பாடிய மதுரைக் காஞ்சியும் இதை உறுதிப்படுத்துகிறது:

“ திண்டேர் பிரம்பிற் புரளும் தானை

கச்சம் தின்ற கழல் தயங்கு திருந்தடி” (மதுரை. வரிகள் 435-436)

மேல் சட்டையை சிலர் அணிந்தனர். வீரர்கள், பொற்கொல்லர் ஆகியோர் அணிந்ததை பாடல்கள் காட்டுகின்றன. மேல் சட்டைக்கு ‘கஞ்சுகம்’ என்று பெயர்.

மிலேச்சர்கள் என்று அழைக்கப்பட்ட அந்நிய நாட்டவர்கள் (யவனர்கள்) சட்டை அணிந்ததையும் முல்லைப் பாட்டு கூறுகிறது:

“ உடம்பின் உரைக்கும் உரையா நாவின் படம்புகு மிலேச்சர்” (வரி 66-67)

தமிழர்கள் நெய்த ஆடை மிகமிக மெல்லியதாக இருந்ததைப் புலவர்கள் பல இடங்களில் பாடி இருக்கின்றனர்: “இழையறிவாரா, வொண் பூங்கலிங்கம்” (புறம். 383) என்றும் பாம்பின் தோல் போல மெல்லிய ஆடைகளை மன்னன் நல்கினான்: “நோக்கு நுழைகல்லா நுண்மைய பூகனிந்து அரவு உரி அன்ன அறுவை துவர” (பொருநர். 82-83) என்றும் பாடுகின்றனர். மஸ்லின், நைலான் போன்ற சிறந்த ஆடைகள் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இருந்தன!!

( அறுவை, கலிங்கம்=துணி, அரவு உரி= பாம்புத் தோல் )

தொடரும்…………. (பகுதி இரண்டில் பெண்களின் ஆடைகள், தமிழர்களின் Brassiere பிரா—கண்டுபிடிப்பு, கூரைப்புடவை, கல்யாணப் புடவை முதலியவற்றைக் காண்போம்).

For more of the same, contact: swami_48@yahoo.com

*REED DRESS reference in the Vedic Literature is given below:

From “India of the age of the Brahmanas” by Jogiraj Basu:

“ When a cloth is woven it is embroidered at the border before the actual texture is woven; it is embroidered in the middle and again it is embroidered at the end” (Aitareya Brahmana 2-11-10)

Special garments were prescribed for the priests performing sacrifice. Skirts made up of Kusa grass were used in certain sacrifices. From the Satapata Brahmana we learn that the sacrificial garment consisted of a garment of pure wool not dyed, an under garment made of silk called “taarpya”, an outer garment like adhi vaasa and a head dress or turban (Usniisa). Kings and queens wore such head dress. Indra’s wife Indrani had a most variegated (multi coloured and embroidered) head band, says Satapata Brahmana14-2-1-8

Sages, mendicants and Brahmacharis used to put on garment made of hides of black(deer) antelope (krisnaajina).

Female ascetic Sabari in the Ramayana was called Krishnaajinaambharadharaa i.e. one who puts on the garment made of black deer skin.

******

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 8, 2012  •  Permalink
Posted in தமிழ் பண்பாடு, Culture, Tamil
Tagged , , , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 8, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/08/%e0%ae%a4%e0%ae%ae%e0%ae%bf%e0%ae%b4%e0%ae%b0%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%ae%bf%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%b4%e0%af%88-%e0%ae%89%e0%ae%9f%e0%af%88-1/

தமிழர்களின் தழை உடை-2

 

Wearing saris: two different styles

( Please read part 1first to maintain continuity: London swami )

திருமண காலத்தில் தமிழர்கள் முகத்தை மறைக்கும் ஆடைகளை அணிந்தனர் போலும். அகநானூறு 136ம் பாடலில் விற்றூற்று முதெயினனார் இப்படிக் கூறுகிறார்:

“ கற்பினை உடைய என் உயிர்க்கு உடம்பாக அடுத்தவள் கசங்காத புதிய ஆடையால் உடல் முழுதும் போர்த்தியதால் வேர்வை வந்தது. காற்று வரவேண்டும் என்ற சாக்கில் அவள் முகத்தைப் பார்க்க ஆசை கொண்டு ஆடையைப் பற்றி இழுத்தவுடன் உறையினின்று உருவிய வாளைப் போல அவளது வடிவம் ஆடையினின்று விலகி நின்றது”—இந்த வருணனை முகத்தை மூடும் அளவுக்கு ஆடை (saris?) அணிந்ததைக் காட்டுகிறது.

ஆண்டாள் பாடிய நாச்சியார் திருமொழியில் கூரைப் புடவை கட்டியது பற்றிப் பாடுகிறார். இப்பொதும் பிராமணப் பெண்கள் தாலி கட்டும் நேரத்தில், சிவப்பு நிறத்தில் உள்ள கூரைப் புடவையை அணிந்தே திருமண மேடைக்கு வருவர். இது போன்ற சிவப்பு நிறப் புடவைகள் மதுரையில் விற்கப்பட்டதாகவும் மாங்குடி மருதனார் கூறுவார்:

“ வெயிற் கதிர் மழுங்கிய படர் கூர் ஞாயிற்றுச்

செக்கரன்ன சிவந்து நுணங் குருவிற்

கண்பொரு புகூஉ மொண்பூங் கலிங்கம்” (மதுரை. 432-3)

மருதம்,முல்லை, குறிஞ்சி நிலத்தில் வாழ்ந்த பெண்கள் இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்க்கை நடத்தினர் போலும். அவர்கள் மேலாடை அணியவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. அது போன்ற இடத்தில்தான் தழை உடைகளை அணிந்திருக்க வேண்டும். மார்பை மாலைகளாலும் சந்தனம் பூசியும் அலங்கரித்துக் கொண்டனர்.

 

 

Picture shows Lavani dance of Maharashtrian women

பெண்களின் உள்ளாடை—தமிழனின் கண்டுபிடிப்பு?

1997ம் ஆண்டில் லண்டனில் இருந்து வந்த மேகம் பத்திரிகையில் எழுதிய தொடர் கட்டுரைகளில் ஒன்று ‘பிரா’வைக் கண்டுபிடித்தவன் தமிழன்’ என்று எழுதினேன். பெண்கள் அணியும் இந்த பிரா=brazziere (மார்பகக் கச்சை) மேலை நாடுகளில் பெரிய தொழிலாக வளர்ந்துவிட்டது.

பல நாட்டுப் பெண்களின் பழங்கால ஓவியங்களையும் சிற்பங்களையும் பார்த்தவர்களுக்கு ஒன்று நன்றாகப் புரியும். மார்பக கச்சை அணிந்ததைக் காண முடியாது. ஆனால் எல்லா உலகத் தமிழ் மாநாட்டு மலர்களிலும், வாரப் பத்திரிக்கைகளில் வெளியாகும் வரலாற்றுப் புதினங்களிலும் தமிழ்ப் பெண்களை எப்படி வரைந்திருக்கிறார்கள் என்று பார்த்தால் நான் சொல்லுவது நன்றாக விளங்கும். இது ஒரு மரபைக் கடைப் பிடித்து வரைந்த ஓவியங்களாகும். இப்போது நக்கீரர் கூறிய “உண்பது நாழி, உடுப்பவை இரண்டே” என்பதை மீண்டும் படித்தால் பெண்களின் இந்த உள்ளாடையையும் நினைந்தே அப்படிச் சொன்னார் என்று கருதலாம்.

தமிழ் நாட்டுக் கோவில் சிற்பங்களும் சித்தன்னவாசல் ஓவியங்களும், வட நாட்டில் அஜந்தா ஓவியங்களும் மேலாடை இல்லாமலேயே பெண்களைக் காட்டுகின்றன.

ஆண்கள் பஞ்ச கச்சம் கட்டியதாக சிலர் வாதிடுவர். ஆனால் பழங்கால ஓவியங்களிலோ சிற்பங்களிலோ இதற்கு ஆதாரம் இல்லை. கிராமப்புறங்களில் நிலத்தை உழுவோர் கச்சம் போல் வேட்டி கட்டி உழுவதைக் காணலாம். ஆகவே அரசவை போன்ற இடங்களிலும் கோவில்களிலும் புலவர்களும் மந்திரிகளும் இப்படிப் பஞ்சகச்சம் அணிந்திருக்கக்கூடும். இன்றும் கோவில்களில் பிராமண அர்ச்சகர்கள் இப்படிக் கச்சம் அணிவதைப் பார்க்கிறோம்.

நற்றிணைப் பாடல் 21 (மருதன் இளநாகன்), வீரர்கள் இடுப்பில் கட்டிய கச்சையைக் குறிப்பிடுகிறது. அகம் 376ல் பரணர், ஆட்டநத்தியின் இடுப்பில் கட்டிய கறுப்பு நிறக் கச்சை பற்றிப் பாடுகிறார்.

சிலப்பதிகாரத்தில் உடைகள் பற்றிய குறிப்புகள் அதிகம். ஆனால் அந்தக் காவியம் காட்டும் காட்சிகள் சங்க காலத்துக்குப் பின் வந்தவை ஆகும்.

மரண தண்டனைக் கைதிகளுக்கு சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்து தெருக்கள் வழியே கொண்டு சென்றதாக வடமொழி நூல்கள கூறுகின்றன.

Contact swami_48@yahoo.com

 

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 8, 2012  •  Permalink
Posted in தமிழ் பண்பாடு, Culture, Tamil
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 8, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/08/%e0%ae%a4%e0%ae%ae%e0%ae%bf%e0%ae%b4%e0%ae%b0%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%ae%bf%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%b4%e0%af%88-%e0%ae%89%e0%ae%9f%e0%af%88-2/

வான மண்டலத்தைப் பிரிக்கும் விசாகம்! – 1

Picture shows Libra (Tula Rasi) constellations

நட்சத்திர அதிசயங்கள்

வான மண்டலத்தை இரு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கும் விசாகம் ஒரு அபூர்வமான அதிசய நட்சத்திரம்! எல்லை இல்லாத அதன் பெருமைகளில் சிலவற்றைப் பார்ப்போம்!

 

வான மண்டலத்தைப் பிரிக்கும் விசாகம்! – 1

ச.நாகராஜன்

விசாகம் என்றால் புதிய பிரிவு

 

மனித குலத்திற்கே முக்கியமான நட்சத்திரமாகத் திகழும் விசாக நட்சத்திரம் பல அதிசயங்களையும் அபூர்வ உண்மைகளையும் நம்மை அறியச் செய்து பரவசமூட்டும் நட்சத்திரம். 27 நட்சத்திரங்களில் 16வது நட்சத்திரமாக அமையும் இது துலா ராசியில் அமைந்துள்ளது.இந்த நட்சத்திரத்திற்கு ராதா என்ற இன்னொரு பெயரும் உண்டு. ஆகவே தான் இதைத் தொடர்ந்து அடுத்து வரும் நட்சத்திரத்தை ராதாவைத் தொடர்ந்து வருவது என்ற பொருளுடைய அனுராதா (அல்லது அனுஷம்) என்ற பெயரால் அழைக்கிறோம். விசாகம் என்ற சொல்லை வி+ சாகம் என்று இரண்டாகப் பிரித்துப் பொருளைக் கொள்ள வேண்டும். ‘வி’ என்றால் புதிய அல்லது வேறு என்று பொருள் ஆகும். ‘சாகம்’ என்றால் பிரிவு அல்லது கிளை என்று பொருள் ஆகும். ஆக விசாகம் என்றால் புதிய பிரிவு என்று பொருள்.

 

வானத்தை நம் முன்னோர்கள் இரு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரித்தனர். இதன்படி வான கோளத்தில் தென் கோளப் பகுதி வட கோளப் பகுதி  என இரண்டு கோளப் பகுதிகள் உள்ளன.வடக்கு மண்டலம் அல்லது கோளத்தைப் பிரிக்கும் நட்சத்திரமாக விசாகம் அமைகிறது. அதாவது புதிய பிரிவின் ஆரம்ப நட்சத்திரம் அது! இந்த ஆரம்பத்தைப் பிரிக்கும் ராசியாக துலா ராசி அமைகிறது.மேஷம், ரிஷபம், மிதுனம்,

கடகம்,சிம்மம், கன்னி ஆகிய ஆறு ராசிகளும் ஒரு பகுதியாக இருக்க துலாத்திலிருந்து அடுத்த மண்டலம் ஆரம்பிக்கிறது!

 

 

இன்னொரு முக்கியமான அறிவியல் விஷயம், துலாத்தில் சூரியன் இணையும் போது இரவும் பகலும் சம அளவு என்று ஆகிறது. இரவையும் பகலையும் சமமாகக் காட்டும் தராசு (பாலன்ஸ்) துலாம் தான். அத்துடன், கோடை காலத்தையும் குளிர் காலத்தையும் பிரித்து பருவத்தை சமமாக்கும் மாதம் வைகாசி. விசாக நட்சத்திரத்தில் வரும் பௌர்ணமியை ஒட்டி அந்த மாதத்திற்கு வைகாசி என்று பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. விசாக நட்சத்திரம் வட்ட வடிவமாக தராசு போல உள்ள ஒரு நட்சத்திரம் என்பது இன்னொரு வியப்பூட்டும் சுவையான செய்தி!

 

ஆக வான மண்டலத்தை இரு பிரிவுகளாகப் பிரிப்பது விசாகம். இரவும் பகலையும் சமமாகப் பிரிப்பதும் விசாகம். கோடை காலம் குளிர்காலம் என பருவத்தை இரண்டாகப் பிரிப்பதும் விசாகம். இத்தனை விஷயங்களை சமன் செய்யும் இது இருக்கும் ராசி துலா ராசி என்பது பொருத்தம் தானே! நம் முன்னோர்களின் அறிவியல், ஆன்மீக, வானவியல், ஜோதிட அறிவை எண்ணி வியந்து வியந்து பிரமிக்கலாம்!

தென் மண்டலத்தை உருவாக்கிய விஸ்வாமித்திரர் 

பொய்யே உரைக்காத வால்மீகி முனிவர் ராமாயணத்தில் பால காண்டத்தில் 60ம் ஸர்க்கத்தில் விஸ்வாமித்திரர் திரிசங்குவிற்காகப்  படைத்த தென் மண்டலத்தைப் பற்றி மிக விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார். வானில் சென்ற திரிசங்குவை இந்திரன் தடுக்க அவன் ‘த்ராஹி த்ராஹி’ (காப்பாற்றுங்கள், காப்பாற்றுங்கள்) என்று விஸ்வாமித்திரரிடம் அபயம் கேட்டுக் கீழே விழ விஸ்வாமித்ரர் திஷ்ட திஷ்ட (இரு இரு) என்று சொல்லி அவனை நிறுத்தி ஒரு புதிய மண்டலத்தையே ச்ருஷ்டிக்கிறார்.

 

ச்ருஜன் தக்ஷ¢ண மார்கஸ்தான் சப்தரிஷீன் அபரான் புன: I                         நக்ஷத்ர வம்சபரம்பரம் அச்ருஜத் க்ரோத மூர்ச்சித: II (பால காண்டம் 60ம் ஸர்க்கம்,ஸ்லோகம் 20)

“பிராஜாபதியைப் போலவே விஸ்வாமித்ரர் தெற்கில் சப்தரிஷி மண்டலத்தை உருவாக்கினார். அதே போல தெற்கில் வடக்கில் இருப்பது போல நட்சத்திரங்களையும் உருவாக்கினார்.”

 

வானத்தில் தேவ பாகத்திலும் அசுர பாகத்திலும் உள்ள நட்சத்திரங்களை ஒப்பு நோக்கினால் நாம் வியப்பை அடைவோம். வடக்கே உள்ள (சௌம்ய) துருவ நட்சத்திரம் போல தெற்கே யம துருவம் உள்ளது. மயில் வடிவம் போல உள்ள சப்தரிஷி மண்டலம் வட பாகத்தில் இருக்கும் போது மயூர மண்டலம் என்ற சப்தரிஷி மண்டலம் தெற்கே உள்ளது. மான் தலை உள்ள ஓரியன் வடக்கில் உள்ள போது அதே மான் தலை போல உள்ள நட்சத்திரம் உடைய மகரம் தென் மண்டலத்தில் உள்ளது.ஆருத்ரா வடக்கில் இருப்பது போல விசாகம் தெற்கில் உள்ளது. வடக்கின் ரோஹிணி போல தெற்கில் ஜேஷ்டா (கேட்டை) உள்ளது. வடக்கில் உள்ளஅஸ்வினி இரட்டையர் போல இரட்டையரான விசித்ரதுவை தெற்கில் காணலாம்.

 

ஆக இப்படி மிக முக்கியமான பிரிவைச் சுட்டிக் காட்டும் ஒரு நட்சத்திரமாக விசாகம் திகழ்கிறது!

 

-விசாக நட்சத்திர அதிசயம் தொடரும்

 

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 7, 2012  •  Permalink
Posted in Astrology
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 7, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/07/%e0%ae%b5%e0%ae%be%e0%ae%a9-%e0%ae%ae%e0%ae%a3%e0%af%8d%e0%ae%9f%e0%ae%b2%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%af%88%e0%ae%aa%e0%af%8d-%e0%ae%aa%e0%ae%bf%e0%ae%b0%e0%ae%bf%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%81/

“மிலேச்ச” என்றால் என்ன?

(English version of this article is already posted in the blogs: swami)

மிலேச்ச என்றால் என்ன? இது யாரைக் குறிக்கும்? என்ற வாதம் நீண்ட காலமாக நடைபெற்றுவருகிறது. பாரத நாட்டு வரலாற்றை தடம்புரளவைத்து எல்லா உண்மைகLaiயும் திரித்துக் குழப்பியதில் மேல் நாட்டோரின் பங்கு கொஞ்சம் நஞ்சமல்ல. சிலர் கள்ளம் கபடமில்லாமலும் இந்தப் பணியைச் செய்திருக்கின்றனர். சிலர் விஷமத்துடன் இந்தப் பணியைச் செய்திருக்கின்றனர்.

பைபிளில் மனிதன் தோன்றிய ஆண்டு சுமார் 4000 ஆண்டுக்கு முன்னர்  தான் என்று கூறியதால் அதை நம்பிய சிலர் எல்லா கால வரையரையையும் அதற்குள் வைத்தனர். இன்னும் சிலர் இந்தியாவை நீண்ட காலம் ஆள வேண்டுமானால் பிரித்தாளும் சூட்சி முக்கியம் என்றும் இந்து மதத்தைச் சீர்குலைக்க இப்படி ஆரிய, திராவிட என்ற புதுக்கரடிகளை விட்டால் குழப்பம் சில நூற்றாண்டுகளுக்காவது நீடிக்கும் என்றும் திட்டமிட்டனர். அதில் பெரிய வெற்றியும் கண்டனர்.

 

சங்க இலக்கியத்திலும் சம்ஸ்கிருத இலக்கியத்திலும் இல்லாத இந்த விஷ வாதத்தை முன்வைத்து அழகாக விஷமம் செய்தனர். தமிழர்கள் மத்திய தரைக் கடல் பகுதிகளில் இருந்து வந்தனர் என்றும் ஆரியர்கள் மத்திய ஆசியப் பகுதிகளில் இருந்து வந்தனர் என்றும் இவர்கள் எழுதினர். அட, நாம் எல்லோரும் வெளி இடத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் தானே நான் ஆண்டால் என்ன? நீ ஆண்டால் என்ன? என்று சொல்லாமல் சொல்லியும் வந்தனர்.

இப்படிப் பட்டவர்கள் கையில் சிக்கிய முக்கிய வார்த்தைகள் அசுரன், மிலேச்சன், ராட்சசன் (அரக்கன்),தஸ்யூ முதலிய சொற்களாகும். இது பற்றி புராணங்களிலும் இதிகாசங்களிலும் சொன்ன விளக்கங்களை யாருக்கும் தெரியாமல் மறைத்ததோடு அவைகளுக்கு தவறான விளக்கங்களையும் கொடுத்து வரலாற்றையே திசைதிருப்பியும் விட்டனர். இதில் விந்தை என்னவென்றால் இவர்கள் (பிரிட்டிஷ்காரர்கள்) உலகம் முழுதும் எழுதிய பழைய வரலாறு எல்லாம் மாற்றி எழுதப்பட்டுவிட்டது. ஆனால் இந்தியாவில் மட்டும் அவர்கள் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதிய வரலாறு இன்றுவரை கற்பிக்கப்பட்டு வருகிறது!!!

‘மிலேச்ச’ என்ற சொல் சங்க இலக்கியத்தில் முல்லைப் பாட்டில் வருகிறது. மகாபாரதம் முதல் பல சம்ஸ்கிருத நூல்களிலும் கல்வெட்டுகளிலும் வருகிறது. எல்லா இடங்களிலும் பாரத நாட்டைச் சாராத ‘அந்நியன்’ அல்லது ‘அந்நிய மொழி’ யைப் பேசுவோன் என்ற சொல்லிலேயே புழங்கியிருக்கிறது. யவனர்கள் எனப்படும் கிரேக்கர்கள் அல்லது ரோமானியர்களை இப்படி அழைத்தனர். படை எடுத்து வந்த முஸ்லீம்களையும் பிரிட்டிஷ்காரர்களையும் இப்படி அழைத்தனர்.

பலுச்சிஸ்தான் என்ற பகுதியில் வசித்தவர்களையும் இப்படி அழைத்தனர். பலுச்சி என்பது மிலேச்ச என்று மாறியது என்று சில மொழி இயல் அறிஞர்கள் வாதிடுவர். கிரேக்கர்களும் கூட தங்கள் இனத்தைச் சேராதோரை ‘பார்பேரியன்ஸ்’ என்று அழைத்தனர். பிற்காலத்தில் இந்தச் சொல் அர்த்தம் மாறி தீய அர்த்தத்தில் மட்டும் வழக்கத்தில் வந்தது.

யாராவது ஏதாவது புரியாத விஷயத்தைச் சொன்னால் ஆங்கிலத்தில் “இட் இஸ் கிரீக் டு மீ” என்று சொல்லுவார்கள். இதற்கு கிரேக்க மொழி என்று பொருள் அல்ல. எனக்குப் புரியவில்லை என்று பொருள். ஆக இந்த இடங்களில் கிரீக், பார்பேரியன்ஸ் என்ற சொற்களை எப்படி அர்த்தம் செய்துகொள்கிறோமோ அப்படித்தான் நாமும் ‘மிலேச்ச’ என்ற சொல்லுக்குப் பொருள் காண வேண்டும்.

சிந்துவெளி ஆய்வை திசை திருப்பிய சொல்

சிந்து சமவெளியை மிளக்கா என்று பாபிலோனியர்கள் அழைத்தனர் என்றும் களிமண் ஏடுகளில் மிளக்கா என்பது உள்ளது என்றும் சொல்லி சிந்து வெளி ஆய்வை திசை திருப்பிய அறிஞர்களும் உண்டு. முன் கூறியது போல இது பலுச்சிஸ்தான் என்னும் குறுகிய நிலப்பரப்பில் வாழ்ந்த ஒரு இனத்தை மட்டும் குறித்திருக்கலாம். ஆனால் பாரத நாடு முழுதையும் குறித்ததற்கான ஆதாரம் ஏதும் இல்லை.

முல்லைப் பாட்டில் ரோமானிய மக்களைக் குறிக்கையில் வாய் பேசாதோர், ஊமை போன்று சைகை மொழியில் பேசுவோர் என்று மிலேச்ச என்ற சொல்லுக்குப் பொருள் கூறப்பட்டிருக்கிறது. ரிக் வேதத்திலும் கூட சிலரை வாய் பேசாதோர், மொழியே இல்லாதோர் என்றும் கூறியிருக்கின்றனர். இதன் பொருள் ‘நம் மொழியைப் பேசாதவர்’ என்பதே.

ஆனால் வெளிநாட்டு அறிஞர்கள் இது திராவிடர்களை வசை பாடியது என்றும் மிலேச்சர்கள் என்பவர்கள் திராவிடர்கள் என்றும் எழுதி குழப்பி இருக்கின்றனர். அந்தக் காலத்தில் பிரிட்டிஷ்காரர் வசம் இருந்த கல்வி நிறுவனங்களில் வேலைக்காக ஏங்கி நின்றோரும், இந்தக் காலத்தில் வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழகங்களில் பதவியோ பட்டமோ வேண்டி நின்றோரும் இதற்கெல்லாம் பலமாகத் தலைய ஆட்டினர். ஆனால் இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெளிவு பிறந்து வருகிறது.

இந்தக் கட்டுரையின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வேல்ஸ் மக்களையும் ஜெர்மானியர்களையும் எப்படி மிலேச்சர்களாக கருதினர் என்ற எடுத்துக்காட்டுகளைக் கொடுத்துள்ளேன்

மாபாரத ஆதி பர்வத்தில் அரக்கு மாளிகை கட்டிய எஞ்சினீயரை மிலேச்சன் என்றும் மாபாரத யுத்த்தத்தில் பங்குகொண்ட பல மன்னர்களை மிலேச்சர்கள் என்றும் சொல்லியிருக்கிறது. சேரன் செங்குட்டுவன் யவனர்களைப் பிடித்து மொட்டை அடித்து அவர்கள் தலையில் எண்ணை ஊற்றி அவமானம் செய்ததை பதிற்றுப்பத்து, சிலப்பதிகாரத்தில் காணலாம். சகரர், ஹூணர், கிரேக்கர்கள் ஆகியோரை வட மொழிக் கல்வெட்டுகளும் நூல்களும் மிலேச்சர்கள் என்று கொச்சையாகத் திட்டுவதையும் காணலாம்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் மிலேச்சர்கள் தமிழோ சம்ஸ்கிருதமோ பேசாதவர்கள், இந்து மத நம்பிக்கைகளுக்குப் புறம்பானவர்கள்  என்பதை 3000 ஆண்டு சொல் பிறப்பியல் வரலாறு காட்டும்.

ஆகவே சிந்து சமவெளி ‘மிளக்கா’வும் இல்லை, அங்கே பேசப்பட்ட மொழி ‘மிலேச்ச பாஷை’யும் அல்ல என்பது இக்கட்டுரையின் துணிபு.

************

 

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 6, 2012  •  Permalink
Posted in Aryan, Culture, Dravidian
Tagged , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 6, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/06/%e0%ae%ae%e0%ae%bf%e0%ae%b2%e0%af%87%e0%ae%9a%e0%af%8d%e0%ae%9a-%e0%ae%8e%e0%ae%a9%e0%af%8d%e0%ae%b1%e0%ae%be%e0%ae%b2%e0%af%8d-%e0%ae%8e%e0%ae%a9%e0%af%8d%e0%ae%a9/

« Older Posts
Newer Posts »