வறிஞர்க்கழகு வறுமையில் செம்மை! (Post No.5324)

Written  by London swaminathan

Date: 15 August 2018

 

Time uploaded in London –11-40 am (British Summer Time)

 

Post No. 5324

 

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

 

வறிஞர்க்கழகு வறுமையில் செம்மை- நறுந்தொகை , அதிவீர ராம பாண்டியன்

 

அவந்தி தேசத்தில் அக்கிரஹரரத் தெருவில் ஒரு ஏழைப் பார்ப்பனன் இருந்தனன். அவன் பெயர் குசேலர் அல்லது சுதாமா. அவன் ஏழ்மையோடு வேறு ஒரு பிரச்சனையும் சேர்ந்து கொண்டது. அவனுக்கு 27 பிள்ளைகள்!! எப்போது பார்த்தாலும் அம்மா பசிக்குதே! அப்பா பசிக்குதே! என்ற பல்லவியுடன் சோக கீதம் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது வீட்டீல்!

வறிஞர்=ஏழைகள்

குசேலனின் மனைவி அவரை நச்சரித்தாள்; கரப்பான் பூச்சி போல அவரை என்றும் மொய்த்தாள்; பிய்த்தாள்.

என்னங்க ஒரு காசுக்கும் வழி தேட மாட்டிங்கிறீங்க; உங்கள்(classmate )கிளாஸ்மேட், கிருஷ்ண பரமாத்மா துவாரகாவில் பெரிய ராஜா என்று தினமும் பீத்திக்கிறீங்க! சோத்துக்கு வழி இல்லையே: அவர் கிட்ட போய் கொஞ்சம் கடன் வாங்கிட்டு வரக்கூடாதா? அல்லது அவர்தான் பெரிய மனசு பண்ணி, சம்திங் (something) கொடுக்கக்கூடாதா?

‘செல்வத்தின் பயனே ஈதல்’ என்று பெரியவங்க சொல்லுவாங்க. அவரும் தருவார் என்று எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு என்றாள்.

 

ஆனால் குசேல ஐயர்  மிகவும் மானம் மரியாதை உள்ளவர். என்ன இது? யாசகம் என்று கையேந்திப் போனால் அவமானம் இல்லையா? ‘ஏற்பது இகழ்ச்சி’ என்று பெரியோர் சொன்னதை அறியாயோ பெண் பிள்ளாய்? என்றார்.

அவள் சொன்னாள்; ‘ஏற்பது இகழ்ச்சி’ என்று சொன்ன கிழவி ‘ஐயமிட்டு உண்’ என்றும் சொல்லி இருக்கிறாளே. நான் கொஞ்சம் சோற்றுக்குத் தானே கெஞ்சுகிறேன் என்றாள்

 

வறுமையிலும் செம்மை தவறாத குசேலர் ‘கந்தையானாலும் கசக்கிக் கட்டு’ என்னும் (principle) பிரின்ஸிபிள் உடையவர். ஆகையால் கந்தைத் துணிகளைக் கசக்கிக் கட்டிக் கொண்டார்; புறப்பட்டார்.

 

இந்தாங்க, கொஞ்சம் நில்லுங்க; பெரியவங்களைப் பார்க்கப் போனால் கையில் பழம் வெற்றிலை பாக்கு, ஸ்வீட் (sweet) எல்லாம் எடுத்துட்டு போகனும்; ஒன்னும் இல்லாட்டி வெறும் கையோடு போகாம ஒரு எலுமிச்சம் பழமாவது எடுத்துட்டு போகனும். நான் அடுத்தவீட்டு அம்மாளிடம் கடன் வாங்கிய அவல் கொஞ்சம் மிச்சம் இருக்கு. அதையாவது சாஸ்திரத்துக்குக் கொண்டு போய் கொடுங்களேன் என்றாள் மனைவி.

 

குசேலரோ நாணிக் கோணிக் குறுகி, இந்தக் கந்தல் ஆடையோடு போனால் காவல்காரன் என்ன அடிச்சு விரட்டுவான். இந்தக் கந்தல்ல அவலா? என்றார்.

இந்தாங்க! ‘சபரி’ங்கற கிழவி கடிச்சுக் கொடுத்த இலந்தைப் பழத்தைக்கூட ராமன் சாப்பிட்டதாக வால்மீகி எழுதி இருக்காராமே; அன்போடு கொடுத்தா, அது கோதுமை அல்வா கொடுப்பது போல என்றாள்.

அவரும் அரை மனதோடு அவலுடன் சென்றார். பழைய ஒரு சாலை மாணாக்கணாகிய கண்ணனைக் காணும் ஆவலுடன் – ஒரு கைப்பிடி அவலுடன் சென்றார்.

 

எதிர் பார்த்தது போலவே வாயிற் காரனும், ஏய் பிச்சைக்காரா, இது அரண்மனை, அக்கிரஹாரத்துல [ போய் பிச்சை கேளு என்று தடியை உயர்த்தினான்.

 

குசேலர் மிக தயக்கதோடு நானும் க்ருஷ்ணனும் ஒரே ஸ்கூகுல் (School) என்றும் ஒரே கிளாஸ் (class) என்றும் திரும்பத் திரும்ப சொன்னார். எல்லோரும் ‘கொல்’ என்று சிரித்தனர். அவர்களில் ஒரு நல்ல ஆத்மா ஐய்யோ பாவம், ஐயரை பார்த்தா பாவமா இருக்கு. இவர் சொல்றது பொய்யுன்னா நம்ம ராஜாவும் சிரிப்பார். அவருக்கும் ஒரு ஜோக் (joke) சொன்ன மாதிரி ஆச்சு என்று போய் ஆள் (address) அடரஸ், குலம், கோத்ரம் எல்லாம் சொன்னான்.

கண்ணனின் முகத்தில் ஆயிரம் செந்தாமரை உதித்தது போன்ற பொலிவு தோன்றியது குசேலன் என்ற பெயரைக் கேட்டவுடன். அங்க வஸ்திரம் காற்றில் பறக்க ஓடி வந்தான் அரண்மனை வாயிலுக்கு; கட்டி அணைத்தான் குசேலரை; அவரோ அன்பில் திக்கு முக்காடிப் போனார். “அண்ணி, எனக்கு என்ன கொடுத்து அனுப்பினாள்? வெறும் கையோடு அனுப்ப மாட்டாளே; வா, உள்ளே வா, ருக்மினி சத்ய பாமா எல்லாரையும் இன்ட் ர ட்யூஸ் (introduce) பண்ணுகிறேன். மனைவி, குழந்தைகளையும் அழைத்து வரக்கூடாதா? ‘பதினாறும் பெற்றுப் பெரு வாழ்வு வாழ்க’ என்பார்களே? 16 பெற்றாயா? என்றெல்லாம் வினவினார். குசேலன் செப்ப முடியுமா 27 குழந்தைகள் என்று.

 

உள்ளே போனவுடன் கந்தல் முடிச்சை அவிழ்த்தார்; கண்ணன் எடுத்தான் ஒரு பிடி அவலை; போட்டான் வாயில்;அடடா ஏமி ருசிரா! ராம நாமத்தைவிட ருசியாக இருக்கிறதே என்று சொல்லி எடுத்தான் இன்னும் ஒரு பிடியை.

ருக்மினி தடுத்தாள்! ஏழை வீட்டு அவலைத் தின்றால் காலரா வாந்தி பேதி வநது விடும் என்பதற்காக அல்ல. கண்ணன் முதல் பிடி சாப்பிட்டவுடனேயே அரண்மனையில் பாதி,  குசேலர் வீட்டுக்குப் போய்விட்டது. கடவுள அருளுடன் சாப்பிட்டால் அவருடைய செல்வம்- விபூதி-  மற்றவர்களுக்கும் கிடைக்கும். ருக்மினிக்குப் பயம்; இவர் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தால் செல்வம் எல்லாம் பறந்தோடிப் ஓய் விடுமோ என்று.

அன்பில் திளைத்த குசேலருக்கு வந்த காரியமே மறந்து போச்சு; பைஸா விஷயத்தை மறந்து விட்டு வெளியே நைஸா வந்தார். இவருடைய நட்பைத் தெரிவித்தாளே மனைவி மகிழ்ச்சி கொள்ளுவாள். அது வைர நெக்லஸ் வாங்கிப் போட்டது போல என்று குசேலர் நினைனத்தார். பாவம் பெண்ணின் ஸைகாலஜி (woman psychology) தெரியாதவர்!.

 

 

ஊருக்குத் திரும்பி அக்ரஹாரத்துக்குள்ள நுழைஞ்சா இவர் வீட்டக் காணல்ல; அடப் பாவி, இருந்த வீடும் போச்சே! இது என்ன ஆட்சி? யாரவது பட்டா போட்டு மாத்தி விட்டானோ என்று மலைப்பதற்குள் அப்பா! என்று 27 குழந்தைகளும் பட்டாடை உடுத்திய வண்ணம் கையில் பஞ்சுமிட்டாயுடன் ஓடி வந்தன.

‘மாயமோ மாயமோ என்று என்று பாடத் துவங்கும் முன் , ‘குறை ஒன்றும் இல்லை கோவிந்தா’ என்று குசேலர் மனைவி பாடிக்கொண்டே வந்தாள்.

கதையும் இனிதே முடிந்தது. யாசகம் கேட்கப்போன இடத்திலும் வறிஞர்க்கழகு வறுமையில் செம்மை தவறாத குசேலர் பிச்சை கேட்கவில்லை.

அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்?என்று வியந்தார்.

 

-சுபம்–

 

நடுநிலை கடைப்பிடித்த நல்லவர்! (Post No.5322)

Sri Venkataraman Santanam and Srimati Rajalakshmi Santanam

Written by S Nagarajan

Date: 15 August 2018

 

Time uploaded in London – 6-15 AM  (British Summer Time)

 

Post No. 5322

 

Pictures shown here are taken from various sources saved by my brothers S Srinivasan, S Suryanarayanan, S.Meenakshisundaram and articles written by S Nagarajan (posted by S Swaminathan)

 

 

நல்லவருக்கு அஞ்சலி

நடுநிலை கடைப்பிடித்த நல்லவர்!

 

ச.நாகராஜன்

நடுநிலை நாளிதழ் என்று போட்டுக் கொண்டு ஒரு பக்கமாய் சார்ந்து எழுதுவது ஊடகங்களின் இன்றைய போக்காக மாறி விட்டது.

 

ஆனால் நடுநிலை நாளிதழான தினமணியின் மதுரைப் பதிப்பின் பொறுப்பாசிரியராக நீண்ட காலம் பணியாற்றிய எனது தந்தையார் திரு வெ.சந்தானம் நடுநிலை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு உதாரணமாக வாழ்ந்து காட்டியவர்.

அலுவலகப் பணியில் மட்டுமல்ல, அன்றாட வாழ்விலும் அவர் கடைப்பிடித்த எள்ளளவும் பிசகாத, தராசு நுனி போன்ற நடுநிலை வியக்க வைக்கும் ஒன்றாகும்.

வீட்டிலும் சரி நாட்டிலும் சரி உரிய முறையில் உரிய விஷயத்தில் நடுநிலையுடன் நடக்கும் பாங்கு அவருக்கு இயல்பாகவே இருந்தது.

 

நூற்றுக்கணக்கான சம்பவங்கள் மனதில் நிழலாடினாலும் சில சம்பவங்களை இங்கு  குறிப்பிடுகிறேன்.

அரசியல் கட்சியில் எல்லா அணிகளையும் சம நோக்குடன் பார்ப்பார் அவர்.

காமராஜர் முதல் அமைச்சர்.

சுதந்திர தியாகிகளை அங்கீகரிக்க அவர்களுடன் சிறையில் கூட இருந்த ஒருவர் யாரேனும் அப்படி கூட இருந்ததைக் குறிப்பிட வேண்டுமென்ற விதி வந்தது.

 

இப்படி ஒருவரிடம் கடிதம் வாங்க வேண்டுமென்ற ஆசையோ அல்லது நினைவோ கூட இல்லாமல் இருந்தார் என் தந்தை.

ஆனால் பல தியாகிகளும் இதை ஏன் இன்னும் வாங்கவில்லை என்று கேட்ட வண்ணம் இருந்தனர்.

 

மதுரையில் காங்கிரஸ் கட்சியின் மாபெரும் மாநாடு தமுக்கம் மைதானதில் நடந்தது.  இரவு நேரம்.

 

தினமணி நிருபராக வெகு காலம் பணியாற்றியவரும் என் தந்தையின் பால் மிக்க மரியாதையும அன்பும் கொண்டவரான திரு திருமலை மைதானத்தில் ஏற்பாடுகளைப் பார்வையிட வந்த காமராஜரிடம் இந்தக் கடிதம் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்.

 

இப்படி யார் வேண்டுமென்கிறார்கள் என்று கேட்டார் திரு காமராஜர். இது அரசால் கொண்டுவ்ரப்பட்ட ஆணை என்றவுடன் சிரித்தவாறே அந்த மைதானத்திலேயே அந்தக் கணமே ஒரு டைப்ரட்டரைக் கொண்டுவரச் சொல்லி அதில் ஒரே ஒரு வரி ஆங்கிலத்தில் அடிக்கச் சொன்னார்.

திரு வெ.சந்தானம் என்னுடன் சிறையில் இருந்தார் என்பதே அந்த ஒரு வரி.

என் தந்தை அந்தக் கணமே அரசின் கணக்கின் படி ‘சுதந்திரப் போர் தியாகி’ ஆனார்.

ராஜாஜிக்கு என் தந்தை பால் பரிவும அன்பும் உண்டு. கல்யாண ரிஸப்ஷனில் என் தந்தையும் தாயும் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்க அந்தப் பெரிய்வர் பின்னால் நிற்கும் காட்சியைக் காண்பிக்கும் அதிசய போட்டோ எங்கள் இல்லத்தில் இன்றும் இருக்கும் ஒரு பொக்கிஷம்.

 

முத்துராமலிங்கத் தேவரின் தேச பக்தியும் தெய்வ பக்தியும் நாடறிந்த விஷயம். அவரது கூட்டங்களுக்கு மதுரையில் என் தந்தையார் தலைமை வகிப்பதுண்டு. அவர் என் தந்தையிடன் கொண்டிருந்த பேரன்பும் மரியாதையும்  வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது.

 

அரசியலில் மட்டுமல்ல காஞ்சி பெரியவாள், சிருங்கேரி ஆசார்யாள் உரைகளை அவ்வப்பொழுது தினமணி ஏடு தாங்கி வரும்.

 

சிருங்கேரி ஆசார்யாளின் பக்தர்கள் எழுத்தை எண்ணிக் கொண்டு வருவார்கள். ஏன் காஞ்சி பெரியவருக்கு மட்டும் இரண்டு காலம் இருக்கிறது, ஏன் இத்தனை எழுத்துக்கள் சிருங்கேரி பெரியவரின் உரைக்கு குறைந்திருக்கிறது என்றெல்லாம் தீவிர பக்தியில் கேட்பார்கள்.

 

 

 

 

 

 

அவர்களுக்கு முக்கியத்திற்கு முதலிடம், விஷயத்தின் முக்கியம் போன்றவற்றை எடுத்துச் சொல்லி அவர்களின் மனத்தை மகிழ்விப்பார். நடுநிலையுடன் எதையும் அணுகும் மனப்பாங்கை நாளடைவில் அனைவரும் புரிந்து கொண்டு வெகுவாகப் பாராட்ட ஆரம்பித்தனர். இரு ஆசார்யர்களின் அனுக்ரஹமும் எங்கள் குடும்பத்திற்கு ஏராளம் உண்டு.

சிருங்கேரி ஆசார்யர் வீட்டிற்கே வந்து அனுக்ரஹம் புரிந்த நிகழ்ச்சி மிக சுவாரசியமான ஒன்று.

 

ஸ்ரீ சத்ய சாயிபாபா என் தந்தையார் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டு அனுக்ரஹம் புரிந்தார். ஆபஸ்ட்பரியில் நடந்த கூட்டத்தில் உரையாற்ற பிரத்யேகமாக அழைப்பு விடுத்தார்.

அரசியல், ஆன்மீகம் மட்டுமல்ல, அன்றாடப் பொழுது போக்குகளுக்கும் கூட அவர் உரிய இடத்தைத் தருவார்.

இசை நிகழ்ச்சிகள் தவறாமல் தினமணியில் இடம் பெறும். இசைக் கலைஞர்கள் வெகுவாக மதிக்கப்படுவர் தினமணியில்.

 

கிங்காங் மல்யுதத நிகழ்ச்சிக்கென மதுரை வந்தவர் என் தந்தையைப் பார்க்க நேரில் வந்தார். அவருக்கு ஒரு பிரம்பு நாற்காலி போட அதில் உட்கார ஆரம்பித்தவுடன் அந்த நாற்காலி முறிந்து போக உடனே ஸ்ட்ராங்கான கட்டிலில் சிரித்தவாறே அமர்ந்து உரையாட ஆரம்பித்தார்.

 

தினமணியில் சென்னை ஆபீஸில் ஸ்ட்ரைக். சென்னைப் பதிப்பு சித்தூரிலிருந்து சில காலம் வந்தது.

எழுத்தாளர்களின் கதை, கட்டுரை படைப்புகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பு மதுரைக்கு வந்தது.

அந்தக் கால கட்டத்தில் ஏராளமான புது எழுத்தாளர்கள் அறிமுகமாயினர்.

Kanchi Paramacharya in Madurai Dinamani office.

 

யார் எழுதினார்கள் என்று பார்க்காமல் எழுத்து எப்படி இருக்கிறது என்று பார்க்க வேண்டும் என்பார் என் தந்தை.

ஜியாவுடீன் என்ற இஸ்லாமிய இளைஞர் ஃபாரஸ்ட் ரேஞ்சராகப் பணியாற்றி வந்தார். அழகுற கதைகள் எழுதுவார். அவர் எழுத்து பிரசுரிக்கப்ப்ட்டவுடன் அவருக்கு ஆனந்தம் தாங்கவில்லை. பொங்கிய மகிழ்ச்சியுடன் ஓடோடி வந்து தந்தையிடன் தன் வியப்பையும் அன்பையும் ம்கிழ்ச்சியையும் தெரிவித்தார்.இதே போல அலுவலகம் ஒன்றில் கணக்குப் பிரிவில் பணியாற்றிய சங்கர ராம் என்பவர் புனைபெயரில் நல்ல எழுத்தாளரானார். சேதுபதி பள்ளியில் கணக்குப் பிரிவில் பணியாற்றிய திரு ராமகிருஷ்ணன் அற்புதக் கவிஞர் ஆனார்.

 

நா.பார்த்தசாரதி அவருடன் கூடவே வரும் பட்டாபிராமன் ஆகியோரின் படைப்புகள் வெளி வரலாயின.

சாலமன் பாப்பையா உள்ளிட்ட பட்டிமன்றப் பேச்சாளர்கள் எங்கள் இல்லத்தில் அமர்ந்து தினமணி பட்டிமன்றம் தலைப்பு குறித்து விவாதிப்பர். தினமணி பட்டிமன்றம் என்பது பட்டிமன்றத்திற்கான ‘ஸ்டாண்டர்ட்’ ஆனது!

Kanchi Shankaracharya Sri Jayendra Swamikal with Dinamani Team

இப்படி இசைக் கலைஞர்கள், எழுத்தாளர்கள், பட்டி மன்றப் பேச்சாளர்கள், தலைவர்கள், ஆன்மீகவாதிகள் உள்ளிட்ட அனைவருமே இறுதி வரை தந்தையின் பால் நேசத்தையும் பாசத்தையும் கொட்டினர்.

 

ஒரு பெரியவருடன் கூடப் பழகும் போது நாளுக்கு நாள் அது மெருகேறி வளர்பிறை போல வளர்ந்து கொண்டே போகும் என்பதை பற்பல ஆண்டுகள் பழகிய அனைவரும் அனுபவத்தில் கண்டு மகிழ்ந்தனர்.

 

அவரின் நினவைப் போற்றும் நாள் ஆகஸ்ட் 15.

சுதந்திரப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டு சிறை சென்றவர், 1998ஆம் ஆண்டு., ஆகஸ்ட் 15ஆம் தேதி.

மதுரை எல்லிஸ் நகரில் கொடி ஏற்றியாகி விட்டதா என்று கேட்ட பின் தன் இன்னுயிரை விண்ணுலகம் நோக்கி ஏக விட்டார்.

 

அவரை நினைத்து அஞ்சலி செய்வதில் ஒரு தனி அர்த்தம் இருக்கத்தானே செய்யும்?!

 

ARTICLES ON SANTANAM POSTED EARLIER:-

  1. திருவெ.சந்தானம் | Tamil and Vedas

tamilandvedas.com/tag/திரு-வெ…

Posts about திரு வெ.சந்தானம் written by Tamil and Vedas

  1. வெ.சந்தானம்| Tamil and Vedas

tamilandvedas.com/tag/வெ…

Posts about வெ.சந்தானம் written by Tamil and Vedas

–subham—

***

சுதந்திரம் பற்றி பாரதி (Post No.5321)

Compiled  by London swaminathan

Date: 14 August 2018

 

Time uploaded in London –18-44 (British Summer Time)

 

Post No. 5321

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

 

 

நாலு திசையும் ஸ்வாதந்தர்ய நாதம் எழுகவே!

நரகமொத்த அடிமை வாழ்வு நைந்து கழிகவே!

ஏலு மனிதர் அறிவையடர்க்கும் இருள் அழிகவே

எந்த நாளும் உலகம் மீதில் அச்சம் ஒழிகவே!பாரதி

 

வந்தே மாதரம் என்றுயிர் போகும் வரை

வாழ்த்துவோம்;- முடி தாழ்த்துவோம்

எந்தம் ஆருயிர் அன்னையைப் போற்றுதல்

 ஈனமோ?- அவமானமோ?– சுதந்திரம் பற்றி பாரதி

 

 

 

ஒற்றுமை வழியொன்றே வழியென்பது

ஓர்ந்திட்டோம்;- நன்கு தேர்ந்திட்டோம்

மற்று நீங்கள் செய்யுங் கொடுமைக்கெல்லாம்

மலைவுறோம்; – சித்தம் கலைவுறோம் சுதந்திரம் பற்றி பாரதி

 

 

ஜய ஜய பவானி! ஜய ஜய பாரதம்!

ஜய ஜய மாதா! ஜய ஜய துர்கா!

வந்தே மாதரம்! வந்தே மாதரம்!  பாரதி

 

 

ஏழையென்றும் அடிமையென்றும்

எவனும் இல்லை ஜாதியில்

இழிவு கொண்ட மனிதரென்பது

இந்தியாவில் இல்லையே! பாரதி

 

என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்?

என்று மடியும் எங்கள் அடிமையின் மோகம்?

என்றெமதன்னை கை விலங்குகள் போகும்?

என்றெமதின்னல்கள் தீர்ந்து பொய்யாகும்? சுதந்திரம் பற்றி பாரதி

 

 

 

இதந்தரு மனையின் நீங்கி

இடர்மிகு சிறைப்பாட்டாலும்

பதந்திரு இரண்டும் மாறிப்

பழிமிகுத் திழிவுற்றாலும்

விதந்தரு கோடி இன்னல்

விளைந்தெனை அழித்திட்டாலும்

சுதந்திர தேவி! நின்னைத்

தொழுதிடல் மறக்கிலேனே சுதந்திரம் பற்றி பாரதி

 

 

தண்ணீர் விட்டோம் வளர்த்தோம்? சர்வேசா! இப்பயிரைக்

கண்ணீராற் காத்தோம்; கருகத் திருவுளமோ?

 

ஓராயிர வருடம் ஓய்ந்துகிடந்த பின்னர்

வாராது போல வந்த மாமணியைத் தோற்போமோ?– சுதந்திரம் பற்றி பாரதி

 

 

வீர சுதந்திரம் வேண்டி நின்றார் பின்னர்

வேறொன்று கொள்வாரோ? – என்றும்

ஆரமுதுண்ணுதற் காசை கொண்டார் கள்ளில்

அறிவைச் செலுத்துவாரோ?– சுதந்திரம் பற்றி பாரதி

 

வந்தே மாதரம் என்று வணங்கிய பின்

மாயத்தை வணங்குவாரோ?

வந்தே மாதரம் ஒன்றே தாரகம்

என்பதை மறப்பாரோ?– சுதந்திரம் பற்றி பாரதி

 

 

எல்லாரும் அமரநிலை எய்தும்நன்முறையை

இந்தியா உலகிற்களிக்கும்- ஆம்

இந்தியா உலகிற்களிக்கும்- ஆம், ஆம்

இந்தியா உலகிற்களிக்கும் வாழ்க! பாரதி

 

 

 

பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே– வாழ்க வாழ்க!

பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே- ஜய ஜய ஜய பாரதி

 

முப்பது கோடி ஜனங்களின் சங்கம்

முழுமைக்கும் பொது  உடைமை

ஒப்பிலாத சமுதாயம்

உலகத்துக்கொரு புதுமை- வாழ்க

பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே– வாழ்க வாழ்க!

பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே- ஜய ஜய ஜய பாரதி

 

 

ஓங்கி வளர்ந்ததோர் கம்பம்- அதன்

உச்சியின்மேல் வந்தே மாதரம் என்றே

பாங்கின் எழுதித் திகழும்- செய்ய

பட்டொளி வீசிப் பறந்தது பாரீர் பாரதி

 

 

பாரத தேசமென்று பெயர்சொல்லுவார்- மிடிப்

பயங்கொல்லுவார் துயர்ப் பகை வெல்லுவார்

 

ஆடுவோமே- பள்ளுப் பாடுவோமே;

ஆனந்த சுதந்திரம் அடைந்து விட்டோமென்று

 

எங்கும் சுதந்திரம் என்பதே பேச்சு நாம்

எல்லோரும் சமமென்பது உறுதியாச்சு;

சங்கு கொண்டே வெற்றி ஊதுவோமே

தரணிக்கெல்லாம் எடுத்து ஓதுவோமே

 

எல்லோரும் ஒன்றென்னும் காலம் வந்ததே- பொய்யும்

ஏமாற்றும் தொலைகின்ற காலம் வந்ததே- இனி

நல்லோர் பெரியாரென்னும் காலம் வந்ததே – கெட்ட

நயவஞ்சக் காரருக்கு நரகம் வந்ததே

 

நாமிருக்கும் நாடு நமதென்பதறிந்தோம் – இது

நமக்கே உரிமையாம் என்பதறிந்தோம்- இந்தப்

பூமியில் எவர்க்கும் இனி அடிமை செய்யோம்- பரி

பூரணனுக்கே யடிமை செய்து வாழ்வோம்.

 

–subham–

Rev. G U Pope Blasts Bishop Caldwell’s Theories (Post No.5320)

 

Picture of G U Pope

Compiled  by London swaminathan

Date: 14 August 2018

 

Time uploaded in London –18-08 (British Summer Time)

 

Post No. 5320

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

“During Bishop Caldwell’s time, Sanskrit enthusiasts argued that Sanskrit was the mother of Tamil language. They showed extraordinary proportion of words of Sanskritic origin in Dravidian vocabulary as a proof. But they did not take into account the dissimilarity of the Dravidian grammatical forms to the Sanskritic forms. Bishop Caldwell had no difficulty in demolishing that theory  but he installed in its stead the equally untenable Scythic theory which it took many years of discussion to dislodge from its position. Subsequent workers in the field discovered serious errors in his work. Dr G U Pope is one of the critics.

 

Dr G U Pope was a distinguished missionary, well versed in Tamil language and literature and he did not accept Caldwell’s theories; and in a series of articles in in the Indian Antiquary he suggested enquiry as to whether in these theories “certain things have not been taken for granted rather too suddenly in regard to the Dravidian dialects. He was the first to point out that the law of harmonic sequence of vowels did not obtain in most of these dialects. He was further of opinion,

 

1.”that between the languages of Southern India and those of the Aryan family there are many deeply seated affinities;

2.that the differences between the Dravidian tongues and the Aryan are not so great as between the Celtic (for instance) and the Sanskrit; and

3.that, by consequence, the doctrine that the place of Dravidian dialects is rather with the Aryan than with the Turanian family of languages is still capable of defence. He illustrated these positions by means of copious illustrations and pointed out that the resemblances (appeared) most frequently in the more cultivated Dravidian dialects and that the identity was most striking in the names of instruments, places and acts connected with a simple life.

 

He also promised to consider derivative words in a future paper and to show that the prefixes and affixes were Aryan; but no such papers have been published.

Scythian and Dravidian

The Scythian affinities referred to are the affinities asserted to exist in the Dravidian languages by Bishop Caldwell, who following the Danish philologist Rask, use the term Scythian in the sense of what we have been generally called Turanian – non Aryan and Non Semitic languages. But the editors of Linguistic Survey of India and most of the scholars have rejected this affinity.

 

Professor J Kennedy wrote that rice, peacock etc. were known to Greeks in the fifth century BCE by their Dravidian (Tamil) names. This was due to Caldwell’s writing who said that these are Tamil words.

 

Bishop Caldwell was indeed a great magician! He pronounced a spell and there sprung up a vision of Phoenician sea men voyaging with Solomon’s servants down the West coast of India to Ophir once in three years to bring gold, silver, algum, peacocks and apes. This vision still fascinates some Dravidian scholars, though it had been pointed out that Hebrew ‘algum’ was not wanted for its scent, but to be used as props and pillars for which sandalwood was wholly unfitted, that peacocks could be had in plenty in Gujarat, and that there was no gold or silver for export from India. The whole vision rests on Bishop Caldwell’s opinion that ‘oryza’ (rice) algum and tawas (Tuki=Tokai= tawas=peacock) are derived from Tamil words. It is time that the spell is broken”.

 

–R Swaminatha Aiyar, Dravidian Theory, Motilal Banarsidass, 1975

பெண்டிர்க்கழகு பேசாதிருத்தல்! குறள் கதை!! (Post No.5319)

WRITTEN by London swaminathan

Date: 14 August 2018

 

Time uploaded in London –14-42 (British Summer Time)

 

Post No. 5319

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

 

பெண்டிர்க்கழகு பேசாதிருத்தல்!’ (நறுந்தொகை, அதிவீர ராம பாண்டியன்)

 

புலவர் புராணம் சொல்லும் கதை:-

 

திருவள்ளுவரிடம் ஒரு கோஷ்டி வந்தது. ஐயா எங்களுக்குள் பெரிய தர்க்கவாதம். நீவீர் சொல்கிறீர்:

 

இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புடைய மூவர்க்கும்

நல்லாற்றின் நின்ற துணை (குறள் 41)

மநு ஸ்ம்ருதியும் (3-78) இதையே செப்பும்.

 

ஆயினும்  இந்த துறவற நண்பர் நீவீர் சொல்லுவதற்கு ஆதாரம் என்ன? பிராக்டிகல் ஆதாரம், (PRACTICAL EXAMPLE) உதாரணம் உண்டா என்று கேட்கிறார்.

 நீர் சொல்கிறீர்; கிரஹஸ்தாஸ்ரம (இல்லறத்தான்)த்தில் உள்ளவன்தான், பிரம்மசர்யம்வானப் ப்ரஸ்தம், ஸந்யாசம் ஆகிய மூன்று நிலையில் உள்ளவர்களுக்கும் உதவுகிறான் என்று இதற்கெல்லாம் ப்ரூப் PROOF வேண்டாமா?

 

இப்படி வந்த கோஷ்டி Cவள வள என்று பேசிக் கொண்டிருந்தபோது வள்ளுவர் ஐயா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். வந்தவர்கள் சொன்னதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தார்.

 

இவர்கள் மீண்டும் வாய் திறப்பதற்குள் வள்ளுவர் வாய் திறந்தார்.

 

வாசுகி! ஏ வாசுகி! சாதம் ரொம்ப சுடுகிறது; கொஞ்சம் விசிறி கொண்டு வந்து வீசேன்– என்றார்.

அவர் பேசி முடிப்பதற்குள் அங்கே வள்ளுவன் மனைவி வாசுகி அம்மா ஓடோடி வந்தார். விசிறியால் வீசத் துவங்கினார். அந்த அம்மாள் பாதி நீர் இறைத்துக் கொண்டிருந்த தருணத்தில் கணவர் அழைத்தவுடன் ஓடோடி வந்து விட்டார்.

 

 

வள்ளுவர் கொஞ்சம் லேஸாக கண்ணால் சைகை செய்து கொல்லை புறம் போங்கள் என்றார். அவர்கள் அங்கே போனவுடன் ஒரு அதிசயக் காட்சியைக் கண்டனர். பாதிக் கிணற்றில் நின்று கொண்டிருந்த குடம் அப்படியே அந்தரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது (தண்ணீருடன்!)

அவ்வளவு தண்ணீர் இருந்த போதிலும் அது கீழே போகாமல் அப்படியே தொங்கிய அதிசயத்தைப் பார்த்து வியந்தனர். அதற்குள் வாசுகி அம்மாள் வந்து ஒன்றுமே நடக்காதது போலத் தன் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்தார்.

 

வந்தவர்களுக்கும் விடை கிடைத்தது:

இல்லறமே சிறந்தது!

வாசுகி போன்ற ஒரு மனைவி இருந்தால் பெய்யெனப் பெய்யும் மழைஎன்று சொல்லிக் கொண்டே வீடு திரும்பியது வாக்குவாத கோஷ்டி.

 

சுபம்–

மநுவின் 4 கேள்விகளும் 4 அதிசயப் பிரார்த்தனைகளும்! (Post No. 5317)

மநு நீதி நூல்- Part 25

 


WRITTEN by London swaminathan

Date: 13 August 2018

 

Time uploaded in London –15-40 (British Summer Time)

 

Post No. 5317

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

மநு நீதி நூல்- Part 25

 

 

ஸ்லோகம் 240 முதல் 286 (மூன்றாம் அத்தியாயம் முடிவு) வரை பார்ப்போம்.

 

முன்னதாக ஸ்லோகம் 203-ல் சொன்ன விஷயத்தை நினைவு கூறுதல் சாலப் பொருத்தம் ஆகும்; கடவுள்களுக்குச் செய்யும் கிரியைகளைவிட, இறந்து போன முன்னோர்களுக்குச் செய்யும் கிரியைகளே முக்கியமானவை. முதலில் கடவுளுக்குக் கொடுத்துவிட்டு பின்னர் பிதுர் காரியங்களை செய்வது ஏன் தெரியுமா? தேவ கார்யங்கள், பிதுர் கார்யங்களுக்கு வலிமை சேர்க்கின்றன!

ஸ்லோகம் 3-241 முதல் யார் ஸ்ரார்த்த்தம் சாப்பிடுவதை பார்க்கக்கூடாது என்கிறார் மநு.

 

3-251- நீங்கள் நன்றாக சாப்பிட்டீர்களா என்று கேட்டுவிட்டுக் கை கழுவ வாய் கொப்பளிக்க தண்ணீர் தரவேண்டும்.

 

3-254- நான்கு கேள்விகள் கேட்கச் சொல்லுகிறார்

1.ஸ்வரிதம்- நீங்கள் நன்றாகச் சாப்பிட்டீர்களா? (ஏகாக ஸ்ரார்த்தத்தில்)

2.சுஸ்ருதம்= நன்கு சமைக்கப்பட்டிருந்ததா? (கோஷ்டி ஸ்ரார்த்தத்தில்)

3.ஸம்பன்னம்= எல்லாம் சரியாக இருந்ததா? (நாந்தீ ஸ்ரார்த்தத்தில்)

4.ருசிதம்= அமோகமாக இருந்ததா? (தேவ ஸ்ரார்த்தத்தில்)

 

3-255-ல் தர்ப்பையால் ஆசனம் போடுவது, சாணத்தால் வீட்டை மெழுகுவது முதலியன பற்றிச் சொல்கிறார்

 

நான்கு பிரார்த்தனைகள்

3-257-ல் திவசப் பிராமணர்களை தென் முகமாக நோக்கி 4 பிரார்த்தனை செய்யச் சொல்கிறார் மநு:

 

1.“சுவாமிகளே! என் குலத்தில் கொடைத் தன்மையுடைவர்கள் அதிகரிக்க வேண்டும்.

2.வேதமானது ஓதுவதாலும், ஓதுவிப்பதாலும் யக்ஞம் செய்வதாலும் வளரக்கடவது.

 

3.புத்திர, பௌத்திரர் (மகன், பேரன்) என்று குலம் வளரக் கடவது; பெரியோர்களிடத்தும் வேதாந்த விசாரத்திலும் அன்பு குறையாமல் பெருகட்டும்

 

4.மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பதாற்காக எங்களிடம் செல்வம் சேரக் கடவது.

 

உலகில் கொடை, தான தருமம் பற்றிப் பேசும் நூல்கள் தமிழிலும் ஸம்ஸ்க்ருதத்திலும் மட்டுமே உண்டு; ஏனையோர் இது நடந்தவிடத்து அதைப் போகிற போக்கில் புகழ்வர். ஆனால் இந்து மதத்தில் மட்டுமே அதை ஒரு புண்ணிய காரியம் என்றும், புண்ணியம் இல்லாவிடினும் மற்றவர்கள் நன்றாக வாழ்வதற்காக இதைச் செய்யவேண்டும் என்றும் அறத்தின் ஒரு பகுதியாக சொல்லுவர். திருக்குறளிலும், ரிக் வேதத்திலும் இதைக் காணலாம். விருந்தோம்பல் என்பது பற்றிப் பேசாத ஸம்ஸ்க்ருத, தமிழ் நூல்கள் கிடையாது. இதனால்தான் ஆரிய- திராவிட பிரிவினை வாதம் தவிடு பொடியாகிறது. பாரதத்தில் மட்டுமே வளர்ந்த மண்ணின் மைந்தர்கள் உருவாக்கீய கொள்கை இது! ‘செல்வத்தின் பயனே ஈதல்’, ‘அறத்தான் வருவதே இன்பம்’, ‘ஆய் அறநிலை வணிகன் அல்லன்’ என்றெல்லாம் தமிழ் இலக்கியம் விதந்து ஓதும். ‘தனக்கு மட்டுமே சமைப்பவன் பாவி’ என்று கீதையும் வேதமும் சொல்கிறது.

 

மாமிஸ உணவு

ஸ்லோகம் 267 முதல் எந்தெந்த மாமிஸ உணவு திவசத்துக்கு, ஸ்ரார்த்தத்துக்கு உகந்தது என்று பேசுகிறது. மூன்று வருணத்தாரும் ஸ்ரார்த்தம் செய்ததால் இப்படி மாமிஸ உணவு பற்றி மநு குறிப்பிடுகிறார். சங்க இலக்கியம் மிகத் தெளிவாக மாமிஸமற்ற பிராஹ்மணர் உணவைப் போற்றுகிறது அது மட்டுமல்ல நாயும் கோழியும் புகாத அந்தணர் தெரு (அக்ரஹாரம்) பற்றியும் சங்க இலக்கிய நூல்கள் பாடுகின்றன.

 

ஸ்லோகம் 273 முதல் மாளய பக்ஷ ஸ்ரார்த்தம் பற்றிக் காண்கிறோம்

ஸ்லோகம் 275-ல் நம்பிக்கையுடன், பக்தி சிரத்தையுடன் கொடுக்கும் உணவு முன்னோர்களுக்கு என்றன்றும் ஏற்புடைத்தே என்கிறார்.

 

 

ஸ்லோகம் 284ல் வஸு, ருத்ர, ஆதித்ய என்ற மூன்று தலை முறையினருக்குச் செய்வது பற்றிச் சொல்கிறார்; வஸு- இறந்து போன தந்தை, ருத்ர- தாத்தா, ஆதித்ய= கொள்ளுத் தாத்தா.

 

அமிர்தம் என்பது என்ன?

 

285- ஒவ்வொரு மனிதனும் விகஸத்தையும் அமிர்தத்தையும் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்; விகஸம் என்பது- ஸ்ரார்த்த உணவின் மிகுதி; அமிர்தம் என்பது- யக்ஞ உணவின் மீதி

 

286: முடிவுரை

இதுவரை பஞ்ச மஹா யக்ஞம், சிரார்த்தம் பற்றிச் சொன்னேன்; இனிமேல் பிராஹ்மணர்கள் முதலியோர் வாழ்க்கை நடத்துவது பற்றிச் சொல்லப் போகிறேன்.

 

 

 

 

TO BE CONTINUED IN FOURTH CHAPTER……

 

XXX SUBHAM XXXX

தமிழர்களின் பழக்க வழக்கங்கள்! (Post No.5315)

Written by S Nagarajan

Date: 13 August 2018

 

Time uploaded in London – 7-55 AM  (British Summer Time)

 

Post No. 5315

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

 

சங்க இலக்கியத்தில் காணப்படும் தமிழர்களின் பழக்க வழக்கங்கள்!

 

ச.நாகராஜன்

 

பழம் பெரும் இலக்கியமாக இலங்கும் சங்க இலக்கியம் தமிழர்களின் பழக்க வழக்கங்களைப் பற்றிய பல சுவையான செய்திகளைத் தருகிறது.

 

இவற்றை பகுத்தறிவு நோக்கோடு பார்க்கக்கூடாது; அறிவியல் உரைகல்லில் உரைக்கக் கூடாது.

இவை தமிழர்களின் வாழ்வியல் நம்பிக்கைகள்; அந்த நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் அவர்கள் வாழ்வு சிறந்து விளங்கியது.

சில அரிய வழக்குகளின் பட்டியல் கீழே தரப்படுகிறது.

 

குடவோலை எடுத்துப் பிரமாணம் செய்தல்

 

நுளைச்சியர் சுறவுக்கோடு நட்டு வருணனுக்குப் பரவுக்கடன் கொடுத்தல்

 

பார்ப்பார் தூது செல்லுதல்

 

மகளிர் சுவரில் கோடிட்டு நாள் எண்ணுதல்

 

மகளிர் பல்லி சகுனம் கேட்டல்

 

பிறை தொழுதல்

 

வேங்கை மலர் கொய்ய புலி புலி என்று கூவல்

 

சிறுமியர் அலவனாட்டுதல்

 

கிளி கடிதல்

 

 

வண்டலயர்தல்

 

சிற்றில் இழைத்துச் சிறு சோறடுதல்

 

ஓரையாடுதல்

 

மன்னர் கடகுக்காரரை அழைத்துப் படை காணுதல்

 

வீரர் போருக்குப் புறப்படுமுன் நடுகல்லைப் பூசித்தல்

 

நல்ல நிமித்தம் பார்த்தல்

 

வேளாப்பார்ப்பான் சங்கறுத்தல்

 

கொங்கர் மணியரை ஆர்த்து மறுகின் ஆடுதல்

 

மணமகளைப் புதல்வர் பெற்ற மகளிர் நால்வர் குளிப்பாட்டல்

 

இடையர் இடபத்தின் கழுத்தில் மூங்கில் குழாயில் உணவடைத்துக் கட்டி நிரை மேய்த்துச் செல்லல்

 

இறந்த வீரனுக்குரிய நடுகல் இடத்து அவன் பிடித்த வேல் முதலிய கருவிகளை ஊன்றியும் சார்த்தியும் வைத்தல்

உமணர் கழுதை மேல் உப்புப் பொதியை ஏற்றிச் செல்லல்

 

மேற்கண்டவை பாடல்களில் காணப்படும் செய்திகள்.

தமிழர் தம் பழம் இலக்கியங்களில் இப்படி அரிய செய்திகள் ஏராளம்  காணப்படுகின்றன.

 

மங்கையர் நெற்றியில் திலகம் இடும் பழக்கம் தொன்று தொட்டு பாரத நாடெங்கும் நிலவி வரும் பழக்கம்.

 

தமிழ் மங்கையரும் இதற்கு விலக்கல்ல. ஹிந்து மதத்தின் சிறப்புக்களில் இது ஒன்று. அடையாளங்களிலும் இது முக்கியமான ஒன்று.

 

பத்துப்பாட்டு நூல்களில் முதலாவதாக அமையும் திருமுருகாற்றுப்படையில் வரும் வரி இது:

 

திலகம் தைஇய தேங்கமழ்  திருநுதல் (திருமுருகாற்றுப்படை வரி 24)

 

நுதல் என்றால் நெற்றி. அது தேங்கமழ் திரு நுதல் ஆவது எப்போது? திலகம் இடும் போது!

 

நற்றிணையில் வரும் பாடல் வரி இது:

 

திலகம் தைஇய தேங்கமழ் திரு நுதல் (நற்றிணை 62 -6)

திருமுருகாற்றுப்படையில் காணப்படும் அதே வரி தான் இது.

 

கம்பன் சீதையை வர்ணிக்கும் போது வனிதையர் திலகம் என்கிறான். ஆக திலகம் என்பதை சிறப்புப் பட்டமாகப் பயன்படுத்த வழி கண்டவன் கம்பன்.

 

பின்னால் நமது நாளில் நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன்; நடிகையர் திலகம் சாவித்திரி என்று பல திலகங்களைக் காண முடிகிறது.

 

திலகம் திருநுதலின் அலங்காரம்; மங்கலப் பொருள்; அழகையும் சிறப்பையும், மங்கலத்தையும் கூட்டுவது.

ஆகவே அதை சிறந்தவர்களின் பட்டப் பெயரில் இடம் பெறச் செய்து விட்டோம்!

 

கணவன் உடனுறைந்து இருக்கும் காலத்தில் மட்டுமே மகளிர் பூச்சூட்டுவர் சங்க காலத்தில். அவன் வெளியிடம் சென்றாலோ பூவைச் சூட்ட மாட்டார்.

 

ஐங்குறுநூறு தரும் வரி இது:

போதவிழ் கூந்தலும் பூ விரும்புகவே (ஐங்குறுநூறு  496-5)

நற்றிணையில் வரும் வரிகள் இவை:

மண்ணாக் கூந்தல் மாசறக் கழீஇச்

சில்போது கொண்டு பல்குரல் அழுத்திய (நற்றிணை 42:8,9)

 

 

இதுமட்டுமன்றி மகளிர் காதில் பூவும் தளிரும் செருகிக் கொள்வர்.

இதை விளக்கும் பாடல் வரிகள் வருமாறு:-

 

வண்காது நிறைந்த பிண்டி ஒண்தளிர்  (திருமுருகாற்றுப்படை வரி 31)

செயலைத் தண்தளிர் துயல்வரும் காதினள் (திருமுருகாற்றுப்படை வரி 207)

 

திருமணத்தின்போது மணமகன் மணமகள் கூந்தலில் மலர் சூட்டுவது வழக்கம். இதை ஐங்குறுநூறு கூறுகிறது.

நன்மனை வதுவை அயர இவள்

பின்னிருள் கூந்தல் மலர் அளிந்தோயே (ஐங்குறுநூறு 294 – 4,5)

 

கணவன் இறந்து விட்டால் கைம்மை அடைந்த மகளிர் பூச்சூட்ட மாட்டார்கள்.

 

இது பற்றிக் கூறும் புறநானூற்றுப் பாடல்கள் சிலவற்றைப் பார்ப்போம்:

 

ஒண்ணுதல் மகளிர் கைம்மை கூர

அவிர் அறல் கடுக்கும் எம்மென்

குவையிரும் கூந்தல் கொய்தல் கண்டே (புறம் 25; 12-14)

 

கொய்ம்மழித் தலையொடு கைம்மையுறக் கலங்கிய (புறம் 261: 17-18)

 

மண்ணுறு மழித்தலைத் தெண்ணீர் வரை (புறம் 280:1)

 

புலி புலி என்று கூவி அச்சுறுத்தினால் வேங்கை மரம் தாழும் என தமிழ் மகளிர் நம்பினர். அப்படிக் கூவி அது தாழும் போது மலர்களைக் கொய்வது அவர்கள் வழக்கம்.

 

இதை விளக்கும் பல பாடல்கள் சங்க இலக்கியத்தில் உள்ளன:

ஏறாது இட்ட ஏமம் பூசல் (குறுந்தொகை 241:5)

 

ஒலிசினை வேங்கை கொய்குவம் சென்றுழிப்

புலிபுலி என்னும் பூசல் தோன்ற (அகநானூறு 48:6-7)

 

பொன்னேர் புதுமலர்  வேண்டிய குறமகள்

இன்னா இசைய பூசல் பயிற்றலின் ….

… ஆகொள் வயப்புலி ஆகும் அஃதென  (அகநானூறு 52:3-6)

கருங்கால் ஏங்கை இருஞ்சினைப் பொங்கர்

நறும்பூக் கொய்யும் பூசல்  (மதுரைக்காஞ்சி 296-297)

 

தலைநாட் பூத்த பொன்னிணர் வேங்கை

மலைமார் இடூஉம் ஏமப் பூசல் ( மலைபடுகடாம் 305-306)

 

இப்படி நூற்றுக்கணக்கான பழக்க வழக்கங்களை விளக்கும் ஏராளமான பாடல்களை சங்க இலக்கியம் தருகிறது.

படித்தால் சங்க கால  வாழ்க்கை பற்றி நன்கு அறிந்து கொள்ள முடியும்!

***

 

 

 

 

இறந்துபோன முன்னோருக்கு சூடான உணவும், நதிக்கரை சாப்பாடும் பிடிக்குமாம்- மநு (Post No.5314)

WRITTEN by London swaminathan

Date: 12 August 2018

 

Time uploaded in London – 21-41 (British Summer Time)

 

Post No. 5314

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

மநு நீதி நூல்- Part 24

 

மூன்றாம் அத்யாயத் தொடர்ச்சி

 

3-183 முதல்  3-240 வரை உள்ள ஸ்லோகங்களில் முக்கிய விஷயங்கள்–

 

இறந்துபோன முன்னோருக்கு சூடான உணவும்,

நதிக்கரை சாப்பாடும் பிடிக்குமாம்- மநு (Post No.5314)

 

மர்ம விஷயங்கள்

3-189 பிதுர் தேவதைகள் வாயு ரூபமாக வந்து சிரார்த்தப் பிராஹ்மணர்கள் அருகில் உட்கார்வர் என்றும் அவர்கள் செல்லும் இடமெல்லாம் அவர்களும் சுற்றி வருவர் என்றும் மநு சொல்கிறார். ஆகையால் அவன் பரிசுத்தனாக இருக்க வேண்டும்.

 

3-190 ஒரு பிராஹ்மணன் வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு வராமல் போனால் பன்றியாய்ப் பிறப்பார் என்கிறார்.

3-192-ல் பிதுர்களின் குணாதிசயங்களை வருணிக்கிறார்:

 

பிதுர்கள், அதாவது இறந்த முன்னோர்கள்,

1.கோபம் இல்லாதவர்கள்

2.சண்டை போடாதவர்கள்

3.உள்ளும் புறமும் பரிசுத்தமானவர்கள்

4.அவர்கள் மஹானுபாவர்கள்

5.பிரம்ம விசாரம் செய்பவர்கள்

 

ஆகையால் வந்த பிராஹ்மணர்களும் அவர்களுக்கு உணவு தருவோரும் அதே போல தூயவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

சிரார்த்ததித்திற்கு அழைப்போருக்கு வேதம், ஆறு அங்கம் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு

த்ரி நஸிகேதஸ் = கடோப நிஷதத்திலுள்ள நஸிகேதஸ் கதை அறிந்தோர்;

த்ரி ஸுபர்ண = ரிக் வேதத்திலுள்ள மூன்று பறவை கதை அறிந்தோர் (10-114-3);

ஜ்யேஷ்ட சாமன் = உயர்ந்த சாமன் ஓதுவோர்

ஆகியோரை அழைப்பது சிறப்பு என்பார். (Slokam 185)

 

இதற்கடுத்தாற் போல 1000 பசு தானம் செய்தவர்கள், நூறு வயது எய்தியவர்கள் சிறப்பு என்பார்.

 

அந்தக் காலத்தில் 1000 பசு தானம்  செய்தவர்கள், 100 வயதை எட்டியவர்கள் இருந்ததை இதன் மூலம் அறிகிறோம். ரிக் வேதம், மூல வர்மன் (இந்தோநேஷியா) கல்வெட்டுகளில் 20,000 பசுக்கள் தான செய்திகள் வருவதால் மநு சொல்லுவது நடை முறையில் இருந்ததை அறிகிறோம்.

பித்ருக்களின் வகைகளும் தோற்றமும்

 

ஸ்லோகம் 194 முதல் பித்ருக்களின் வகைகளை விவரிக்கிறார்.

அந்தப் பெயர்கள் எல்லாம் விநோதமாக இருக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு சோமம் குடிப்போர், தீயால் சுவைக்கப்பட்டோர், நெய் சாப்பிடுவோர், தீயால் சுடப்பட்டோர், தீயால் சுடப்படாதவர் என்று பல வகைகள் பட்டியலில் உள்ளன. இவைகளின் வியாக்கியானங்களைப் பார்த்தால்தான் புரியும்.

 

ஸ்லோகம் 201 முதல் பித்ருக்களின் தோற்றம் பற்றி சொல்லப்படுகிறது.

 

 

ஸ்லோகம் 205-ல் முதலில் கடவுளருக்கும் பின்னர் பித்ருக்களுக்கும் சிரார்த்தம் படைக்க வேண்டியது பற்றிச் சொல்கிறார்

 

இயற்கை அன்பர்கள்

 

ஸ்லோகம் 207-ல் பித்ருக்கள் இயற்கை விரும்பிகள் என்பதை மநு விவரிக்கிறார்; அவர்களுக்கு திறந்த வெளிகளும் நதிக்கரைகளும், தனிமையான இடங்களும் பிடிக்கும் என்பார்.

 

பழகினும் பார்ப்பாரைத் தீப்போல் ஒழுகு

212-ல் சிரார்த்த அக்னி இல்லாவிடில் பிராஹ்மணர் கைகளில் ஹோமம் செய்யலாம்; ஏனெனில் பிராஹ்மணர்கள் தீயைப் போன்றவர்கள்.

 

‘பழகினும் பார்ப்பாரைத் தீப்போல் ஒழுகு’ என்று தமிழ்ப் பாடல்களும் செப்பும்; அகலாது அணுகாது தீக்காய்வார் போல பிராஹ்மணர்களிடத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பது கருத்து.

 

 

சிரார்த்ததுக்கு வந்த பிராஹ்மணர்களுக்கு என்ன என்ன உணவு என்பதை விளக்கிப் பரிமாற வேண்டும்.

 

3-230-ல் பிராஹ்மணர்களுக்கு உணவு படைக்கையில் கோபப்படக் கூடாது; கண்ணீர் சிந்தக் கூடாது; அசுத்தப்படுத்தக் கூடாது.

வேதத்திலுள்ள விடுகதைகள்

சந்தோஷத்தோடு உணவு பரிமாறி அவர்களையும் சந்தோஷப்படுத்த வேண்டும்; எது பிடிக்குமோ அதை உபசரித்துப் போட வேண்டும்; வேத வேதாந்தங்களை அப்போது படிக்கலாம். வேதத்திலுள்ள விடுகதைகள், புதிர்களைப் படிக்கலாம்.

 

236-237-ல் இறந்து போன முன்னோர்கள் சூடான உணவை மட்டுமே உண்ணுவர்; ஆகையால் சூடான பொருளை மட்டுமே பரிமாற வேண்டும்

 

இந்தப் பகுதியில் வரும் விஷயங்கள் ஆரிய -திராவிட வாதத்தையும், திராவிட கலாசாரம் என்று தனியாக ஒன்று உண்டென்னும் வாதத்தையும் வேட்டு வைத்து தகர்க்கிறது.

வெப்ப மண்டலப் பிரதேசத்தில் வளரும்    எள், தர்ப்பை, அரிசி பற்றிய கிரியைகள் உள்ளதால் அவர்கள் (இந்துக்கள் ) மண்ணின் மைந்தர்கள் என்பது புரியும்.

 

திராவிடரகளும் இதையே பின்பற்றுவதால் அவர்களுக்குத் தனி ஒரு கலாசாரம் இல்லை ஒரே இனம் தான் என்பதும் விளங்கும்.

தென் புலம், தர்ப்பைப் புல், பிண்டம் என்பன புற நானூறு, திருக்குறள் போன்ற நூல்களிலும் வருகின்றன. ஆறு பருவங்கள் பற்றி ரிக் வேதத்திலும் சங்க இலக்கியத்திலும் வருகிறது. இந்தியா தவிர மற்ற இடங்களில் நாலு பருவங்கள்- எள், பிண்டம் (அரிசிச் சோறு) ஆகியன இல்லை. ஆகையால் இந்துக்களே மண்ணின் மைந்தர்கள், அவர்கள் வெளியேயிருந்து வந்தவர்கள் என்று கூறுவோருக்கு பலத்த அடி கொடுக்கும் பகுதி இது!

 

 

 

 

 

 

 

தொடரும்

 

பத்மலோசனர் செய்த அற்புதம்! கைக்குட்டை, தண்ணீர் ரஹஸியம்! (Post No.5310)

COMPILED by London SWAMINATHAN

Date: 11 August 2018

 

Time uploaded in London – 14-23 (British Summer Time)

 

Post No. 5310

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

பத்மலோசனர் செய்த அற்புதம்! கைக்குட்டை, தண்ணீர் ரஹஸியம்! (Post No.5310)

 

ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் பெருமையை உலகிற்குப் பறைசாற்ற விரும்பிய பெரியோர்களில் ஒருவர் பத்மலோசன். அவர் சில அற்புதங்களை நிகழ்த்தி வந்தார். அது எப்படி என்பது அவருடைய மனைவிக்கும் தெரியாது. அதை ராமகிருஷ்ணர் கண்டுபிடித்தவுடன் ராமகிருஷ்ணர் ஒரு அவதாரம் என்று அறிவிக்கத் துவங்கினார்.

 

இதோ அந்தக் கதை

பர்த்துவான் அரசரின் அவைப் புலவர் பத்மலோசன். அவர் மஹா மேதாவி. சாஸ்திரங்களின் கரை கண்டவர். அவரைச் சந்திக்க ராமகிருஷ்ணர் ஆசைப்பட்டார். அதன்படி அவரும் கல்கத்தா வந்தார். ஏனெனில் அவருக்கு ராமகிருஷ்ணரின் மீது அளவற்ற மரியாதை.

 

தாந்த்ரீக சாதனைகளைப் பழகியதன் விளைவாக பத்மலோசனர் சில அற்புதமான சக்திகளைப் பெற்றிருந்தார். அவர் எபோதும் தன் பக்கத்தில் ஒரு பாத்திரம் நிறைய தண்ணீரும் கைக் குட்டை (HAND KERCHIEF)யும்  வைத்திருப்பார்.ஏதாவது கடினமான பிர்ச்சினையைத் தீர்த்து வைக்குமாறு அவர் அழைக்கப்பட்டால், சிறிது தூரம் நடந்து சென்றுவிட்டு , திரும்பிவருவார். பாத்திரத்தில் உள்ள தண்ணீரில் முகத்தைக் கழுவுவார். பின்னர் அந்தக் கைக்குட்டையால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு தீர்ப்பு கூறுவார். அவருடைய இஷ்ட தெய்வத்தின் அருளினால் அவர் இப்படிச் செய்துவந்தார். இப்படிச் செய்யும் அவரை யாரும் வாதத்தில் மிஞ்ச முடியாது. அவர் சொல்லும் தீர்ப்பும் கனகச்சிதமாக இருக்கும். யாரும் அதை மறுக்க முடியாது.

ஏதோ சிந்தனை செய்வது போல நடந்து சென்று வீட்டுத் தண்ணீரில் முகம் கழுவுவார். பின்னர் தீர்ப்புக் கூறுவார். எல்லோரும் ஏதோ வெளியே போய் வந்த களைப்பில் முகம் கழுவுவதாக நினைத்துக் கொள்ளுவர். அவருடைய மனைவிக்கும் இதன் ரஹஸியம் தெரியாது.

 

ராமாகிருஷ்ணருக்கு அன்னை காளியின் அருள் இருந்ததால் இதன் காரணம் புரிந்துவிட்டது. ஒருநாள் அவர் அந்தத் தண்ணீர் பாத்திரத்தையும், கைக்குட்டையையும் எடுத்து ஒளித்து வைத்துவிட்டார். அப்பொழுது பத்மலோசனருக்குக் கடினமான ஒரு கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. பண்டிதர் அதற்குப் பதில் சொல்லும் முன் கைக்குட்டையையும் தண்ணீர் பாத்திரத்தையும் தேடினார். அவை அங்கு இல்லாதது கண்டு ஆச்சரியப்பட்டார். அவற்றை ராமகிருஷ்ணர்தான் எடுத்து மறைத்து வைத்திருக்கிறார் என்ற செய்தி கிடைத்த பின்னர் மேலும் வியப்படைந்தார். அதிலும் அவர் அதை வேண்டுமென்றே செய்திருக்கிறார் என்பதைக் கேட்டவுடன் அவர் அடைந்த ஆச்சர்யத்துக்கு அளவே இல்லை.

 

தன் இஷ்ட தெய்வமான காளியைத் தவிர வேறு யாராலும் அறிந்துகொள்ள முடியாத இந்த ரஹஸியத்தை அறிந்து கொண்ட ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் காளியின் அவதாரமே என்று நினைத்து கண்ணீர் மல்கி, ராமகிருஷ்ணரையே வழிபடத் துவங்கினார். இந்த நிகழ்ச்சியால் அவர் தம்மை முழுதுமாக ராமகிருஷ்ணரிடம் அர்ப்பணித்தார்

இந்த நிகச்ழ்ச்சி பற்றி பண்டிதர் பத்மலோசனர் சொல்லும்போது, நான் நல்ல நிலையை அடைந்ததும், இந்த நாட்டிலுள்ள சமய அறிஞர்கள் எல்லோரையும் அழைத்து, ஒரு பெரிய கூட்டம் நடத்தி, அவரை கடவுளின் அவதாரம் என்று மெய்ப்பிப்பேன். யாருக்குத் தைரியம் இருக்கிறதோ அவர்கள் வந்து எதிர்க்கட்டும் என்றார். (ஆனால் பத்மலோசனர் மோசமான உடல்நிலையில் இருந்ததால் விரைவில் காலமாகிவிட்டார்.)

 

ஆதாரம்- பக்கம் 181-182, பகவான் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர், ராமகிருஷ்ண மடம் வெளியீடு, மயிலாப்பூர், சென்னை.

 

–SUBHAM-

நைடதத்தில் உள்ள நான்கு சிலேடைப் பாடல்கள்! (Post No.5309)

Written by S Nagarajan

Date: 11 August 2018

 

Time uploaded in London – 7-00 AM  (British Summer Time)

 

Post No. 5309

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Wikipedia, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

 

நைடதத்தில் உள்ள நான்கு சிலேடைப் பாடல்கள்!

 

ச.நாகராஜன்

 

அதிவீரராம பாண்டியன் இயற்றிய தமிழ்க் காவியமான நைடதம் சிருங்காரச் சுவை சொட்டச் சொட்ட எழுதப்பட்ட ஒன்று.

இதில் சுயம்வரப் படலம் குறிப்பிடத் தகுந்த ஒன்று.

திரிலோகத்தில் உள்ள அரசர்களெல்லாம் ஒருங்கு கூடி சுயம்வர மண்டபத்தில் வந்து சேர தமயந்தியின் தந்தையான வீமராஜன் மகிழ்ச்சியும் திகைப்பும் அடைந்தான்.

 

 

அனைவரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு தன் மகளை மணம் செய விரும்புவது குறித்து மகிழ்ச்சி,

ஆனால் இவரை இன்னார் என்று நல்ல விதத்தில் அறிமுகப்படுத்தக் கூடியவர் இந்த மண்ணுலகில் இல்லையே என்பதை நினைத்து திகைப்பு.

 

 

நாரணனை மனம் உருக வேண்டினான். நாரணனோ பிரம்மாவை நோக்கி, ‘பிரம்ம தேவா!. இவர் இன்னின்னார் என்று கூற கலைமகள் அன்றி வேறு யார் இருக்கிறார்கள்” என்று கேட்டார். பிரம்மா கலைமகளை நோக்கி, “நீ சென்று அரசர் கூட்டத்தை தமயந்திக்கு இவர் இன்னார் என்று விளக்கி வருவாய்” என்று பணிக்க கலைமகள் சுயம்வர மண்டபம் வந்து ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் தமயந்திக்கு எடுத்துக் கூற ஆரம்பித்தாள்.

 

 

42 பாடல்களில் அரசர்கள் பற்றிய அறிமுகம் விளக்கப் படுகிறது.

தமயந்தியை மணக்க வேண்டி சுயம்வர மண்டபத்திற்கு வந்த இந்திரன், அக்கினி தேவன், யமன்,வருணன் ஆகியோரை விளக்கும் பாடல்கள் நளனுக்கும் இவர்களுக்குமாக அமைந்துள்ள சிலேடைப் பாடல்களாக அமைந்துள்ளன.

இந்திரனுக்கும் நளனுக்கும் சிலேடை:

 

கலை வளர்திங்க ளென்னக் கடிகமழ் கமலம் வாட்டுந்

திலக வாண் முகத் தாயிங்கு வைகிய சினவேற் காளை

வலனுடை வயிர வாளான் கற்பகமலிந்த தோளான்

பலபகைவரை முன்செற்ற பகட்டெழின் மார்பினானே.

 

இதன் பொருள் :- கலைமகளுடைய அருளும், நல்ல வாசனை பொருந்திய தாமரை மலரும் வாடி விடும்படியான, திலகமிட்ட சந்திரனைப் போன்ற முகத்தை உடைய தமயந்தியே! இங்கே இருக்கும் அரசன் கோபமும் வீரமும் ஒருங்கே பெற்றும், வலனைக் கொன்ற வெற்றியுடையவனும், வெற்றி மிகுந்த கூரிய வாளை உடையவனும், கற்பக மாலை சூடியவனும், மலை பிளக்கும் தோழனும், பகைவரை முதலில் ஜெயித்து  பெருமை பொருந்திய அழகிய மார்பினனுமான இந்திரன் ஆவான்.

இந்த அரசனின் வர்ணனை – கோபமும் வீரமும் ஒருங்கே பெற்றவன், கூரிய வாளை உடையவன், பகைவரை ஜெயித்தவன் ஆகியவை நளனுக்கும் பொருந்துபவை. ஆகவே இந்திரனையும் நளனையும் குறித்த சிலேடைப் பாடலாக இது அமைகிறது.

 

அக்னிதேவனுக்கும் நளனுக்கும் சிலேடை:

நகைமதி முகத்தாயீங்கு வைகிய நாமவேலான்

புகலுரும் வெகுளி யுள்ளத் தொருவினான் பொங்கி யார்த்த

பகையிருட் பிழம்பு சீக்கும் பலசுட ருமிழும் வாளான்

றகைமைசால் புலவ ரேத்துந் தால மேழுடைய கோவே

 

இதன் பொருள் :

சந்திர பிம்பம் போன்ற முகத்தை உடைய தமயந்தியே! (நகை மதி முகத்தாய்) இங்கு இருப்பவர் யார் எனில் சொல்ல முடியாத அளவு கோபமும் ஒளியும் பொருந்தியவனுமான அக்னி தேவன்.

இருளை ஒத்த பகைவரை தன் வாளால் வென்று பெருமை மிக்க புலவர்களால் சத்சத் தீவை உடையவன்.

 

 

தீவு தேவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்கு அக்னியையே முதலாவதாக பூஜிப்பதாலும் அவர்களுக்கு வேண்டிய ஹவிர் பாகங்களை அக்னி மூலமாகப் பெறுவதாலும் வேதத்தில் அக்னியை மூலமாகச் சொல்வதாலும் இருள் பிழம்பை ஓட்டி ஒளி தரும் ஏழு நாவை உடையவன் ஆதலாலும் தேவர்களால் புகழப்படுவதாலும் அக்னி தேவன் இவ்வாறு புகழப் படுகிறான்.

 

 

அக்னியைக் கூறும் போது தேவர்கள் என்றும் நளனைக் குறிப்பிடும் போது புலவர்கள் என்று கூறுவதும் காண்க. தேவர்களும் புலவர்களும் சிலேடையாகக் கூறப்படுகிறது.

 

யமனுக்கும் நளனுக்கும் சிலேடை

அஞ்சன மெழுத லாற்றா தம்மவோ வென்று நையும்

வஞ்சிநுண் ணிடையா யிங்கு வைகிய நாமவேலா

னெஞ்சலி றருமன் றெண்ணி ரிருங்கட லுலக மெல்லாஞ்

செஞ்சவே யோசை போய தீதறு செங்கோல் வேந்தே

 

இதன் பொருள் : அஞ்சன மை எழுதும் போது அதன் கனம் கூடத் தாங்க மாட்டாது நைந்து போகும் நுண்ணிய இடையை உடையவளே! இதோ இருக்கின்றானே இவன் யம தருமன்! பயமுறுத்தும் வேல் படையை உடையவன். செவ்விய கால தண்டாயுதத்தைக் கொண்டு கடல் சூழ்ந்த உலகை புகழ் பரப்பச் செங்கோலால் ஆள்பவன்!

நளனும் இருங்கடல் உலகம் ஆள்பவன். செங்கோலால் ஆட்சி செய்து புகழ் பெற்றவன். ஆக ஈற்றடி இரண்டினாலும் நளனுக்கும் யமனுக்கும் சிலேடை புகலப்பட்டது.

 

வருணனுக்கும் நளனுக்கும் சிலேடை :

பாற்றிரை யமிரத மூறும் படரொளிப் பவளச் செவ்வாய்

கோற்றொடி மடந்தை யீங்கு வைகிய குலவுத் தோளான்

மகற்றருஞ் சிறப்பின் மிக்க வளங்கெழு புவன வேந்த

னாற்றிசை பரப்புஞ் சூழ்போ நலங்கெழு நேமி வேந்தே

 

இதன் பொருள் ; பாற்கடலில் தோன்றிய அமிர்தமென ஊறுகின்ற பவளச் செவ்வாயை உடையவளே! அழகிய வளையலை அணிந்துள்ளவளே! இங்கு  வந்திருப்பவன் நன்மை பொருந்திய கடல் அரசனான வருண தேவன்.

 

 

புவனம் என்றால் நீர் ; நீருக்கு அரசன் வருணன்

புவனம் என்றால் பூமி : பூமிக்கு அரசன் நளன்

நேமி என்றால் கடல். வருணனைக் குறிப்பது.

நேமி என்றால் சக்கரம். நளனைக் குறிப்பது.

ஆக வருணனுக்கும் நளனுக்கும் சிலேடை புகலப்பட்டது.

 

இப்படி இந்திரன், அக்னி, யமன், வருணன் ஆகியோரின் சிறப்பியல்புகள் அனைத்தும் ஒருங்கே கொண்டவன் என்று குறிப்பால் தமயந்திக்கு கலைமகள் சொல்லிக் கொண்டே வருகிறாள் என்பது சுவையான செய்தி!

அதிவீரராம பாண்டியனின் நைடதம் கற்போர்க்கு ஔடதம்.

***