Written by London swaminathan

Date: 9 FEBRUARY 2017

Time uploaded in London:- 20-45

Post No. 3622

Pictures are taken from different sources; thanks.

contact; swami_48@yahoo.com

நாராயணா  என்னும் நாமத்தின் சிறப்பை எப்படிக் கண்டுகொண்டார் என்பதை திருமங்கை ஆழ்வார் விளக்கும்  விதமே தனி அழகு!  அவர் சொல்லுவதை பெரிய திருமொழியில்   படித்து ரசிக்க வேண்டும்.

குலம் தரும்; செல்வம் தந்திடும்; அடியார்

படுதுயர் ஆயின எல்லாம்

நிலம் தரும் செய்யும்; நீள் விசும்பு அருளும்;

அருளொடு பெரு நிலம் அளிக்கும்;

வலம் தரும்; மற்றும் தந்திடும்; பெற்ற

தாயினும் ஆயின செய்யும்;

நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டுகொண்டேன்

நாராயணா என்னும் நாமம்

நாராயணா என்னும் நாமத்தின் மூலம் என்ன , என்ன கிடைக்கும்?

உயர்ந்த மேன்மை (குலம்)

செல்வம்

துயர்களைத் துடைக்கும்

நிலம் தரும்

பகவானின் அருளைத் தரும்

சுவர்கம்- வீடுபேறு தரும்

பலம் தரும்

தாயினும் மிஞ்சிய அன்பும் தரும்

இவ்வளவு சிறப்புடைய சொல், நாமம் நாராயணா என்பதைக் கண்டுவிட்டேன்.

இதை கம்பன் பாடலுடனும் அபிராமி பட்டர் பாடலுடனும் ஒப்பிடலாம்:

தனம் தரும், கல்வி தரும், ஒருநாளும் தளர்வறியா

மனம் தரும்; தெய்வ வடிவும் தரும்- நெஞ்சில் வஞ்சமில்லா

இனம் தரும்; நல்லனவெல்லாம் தரும் அனபர் என்பவர்க்கே

கனம்தரும் பூங்குழலாள் அபிராமி கடைக்கண்களே

–அபிராமி அந்தாதி

கம்பன் இதையே இராம நாமத்தினால் கிடைக்கும் என்பான்:-

பால காண்டத்தில் கம்பன் :-

நன்மையும் செல்வமும் நாளும் நல்குமே

தின்மையும் பாவமும் சிதைந்து தேயுமே

சென்மமும் மரணமும் இன்றித் தீருமே

இம்மையே இராம என்ற இரண்டெழுத்தினால்.

நாடிய பொருள் கைகூடும் ஞானமும் புகழும் உண்டாம்

வீ டியல் வழியதாக்கும் வேரியம் கமலை நோக்கும்

நீடிய அரக்கர் சேனை நீறு பட்டழிய வாகை

சூடிய சிலையிராமன் தோள்வலி கூறுவார்க்கே.

ஊமை கண்ட கனவு!

திருமங்கை ஆழ்வாரின் பத்து பாடல்களில் ஒரு பாடல்தான் “குலம் தரும்”…………….. ஏனைய பாடல்களில் அவர் கூறும் நல்ல வாசகங்கள்:

சேமமே வேண்டி தீவினை பெருக்கி

தெரிவைமார் உருவமே மருவி

ஊமனார் கண்ட கனவிலும் பழுது ஆய்

ஒழிந்தன கழிந்த அந்நாள்கள்

பொருள்: நனமையே பெற வேண்டும் என்று எண்ணி அதனைப் பெற நல் வினை செய்யாமல் தீவினையே செய்து பெண்களின் அழகையே நாடிக் கழித்த நாட்கள் ஊமை கண்ட கனவினைப் போல வீணாயின.

தஞ்சை கோயில், குடந்தை கோயில் ஆகியனவற்றைப் பாடிவிட்டு பத்தாவது பாடலை அவர் முடிக்கும் அழகே தனி அழகுதான்!

துஞ்சும் போது அழைமின்; துயர்வரில் நினைமின்

துயர் இலீர் சொல்லினும் நன்றாம்

நஞ்சுதான் கண்டீர் நம்முடை வினைக்கு

-திவ்வியப் பிரபந்தம், பெரிய திருமொழி, பெரிய திருமந்திரத்தின் மகிமை

–subham–

Written by London swaminathan

Date: 9 FEBRUARY 2017

Time uploaded in London:- 10-48 am

Post No. 3620

Pictures are taken from different sources; thanks.

contact; swami_48@yahoo.com

இறைவனை “அம்மையே! அப்பா!” என்றும் “தந்தையும் நீ, தாயும் நீ!” என்றும் ஆழ்வார்களும் நயன்மார்களும் பாடிப் பரவியுள்ளனர். குருவை “நீயே மாதா, நீயே பிதா! (த்வமேவ மாதா ச பிதா த்வமேவ)” என்று சிஷ்யர்கள் விதந்தோதினர். “அம்மாவும் நீயே, அப்பாவும் நீயே, அன்புடனே ஆதரிக்கும் தெய்வமும் நீயே”– என்று சினிமாப் பாடல்களைக் கேட்டிருக்கிறோம். புறநானூற்றுப் புலவர்களும் இப்படிப் பாடியிருப்பது பலருக்கும் தெரியாது.

பழங்காலத்தில் அரசன் என்பவனை தந்தை போலக் கருதினர் என்று புறநானூற்றுப் புலவர்கள் வாய்மொழி மூலமும், காளிதாசனின் கவிகள் மூலமும் அறிய முடிகிறது. 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இதே கருத்தை இமயம் முதல் குமரி வரையுள்ள கவிஞர்கள் பாடியிருப்பது பாரத கலாசாரம் ஒன்றே என்பதையும் இம்மண்ணில் பிறந்தோர் ஒரு வழியில்தான் சிந்திக்க முடியும் என்பதையும் காட்டும். கல்வெட்டுகளிலும், சாசனங்களிலும் கூட இக்கருத்து எதிரொலிக்கிறது!

தாயில்லார்க்குத் தாயாகவும், தந்தையில்லார்க்குத் தந்தையாகவும் இருப்பவன் ஆட்சிசெய்வோன்தான் என்று மனுவும், சாணக்கியனும் சங்க காலப் புலவர்களும் நவின்றனர். இது போன்ற கருத்துக்களை வேறு எந்த நாட்டு இலக்கியத்திலும் இவ்வளவு பெரிய நிலப்பரப்பில் காணமுடியாது. இது இந்திய நிலப்பரப்பின் தனித் தன்மையைக் காட்டுகிறது.

மன்னன் உயிர்த்தே மலர்தலை உலகம் என்று மோசிகீரனார் பாடுவார் (புறம்.186)

சேரமான் கருவூர் ஏறிய ஒள்வாட் கோப்பெருஞ் சேரல் இரும்பொறையைக் கண்ட ஞான்று, நரிவெரூ உத்தலையார் (புறநானூறு-5) பாடிய பாடலில்,

“அருளும் அன்பும் இல்லாதோர் செல்லும் நரகம் பக்கம் போய்விடாதே! நீ காக்கும் நாட்டை குழந்தை வளர்ப்பவர் போல் காப்பாயாக– என்பார்

நிரயம் கொள்பவரோடு ஒன்றாது காவல்

குழவி கொள்பவரின் ஓம்புமதி

(நிரயம்= நரகம், குழவி= குழந்தை, ஓம்புமதி= காப்பாயாக)

வாட்டாற்று எழினியாதனைப் பாடிய மாங்குடிக் கிழார்

கேள் இலோர்க்குக் கேள் ஆகுவன் (புறம் 396)

உறவினர் இல்லாதோருக்கு அவன் உறவினன் – என்பார்.

கனியன் பூங்குன்றனோவெனில் உலகமே சொந்தம் “யாவரும் கேளிர்” என்பார் (பாடல்192)

மருதன் இளநாகனும் மருதக்கலியில் (கலித்தொகை 99), குழந்தைக்கு பால் தரும் தாய் போலவும், உலகத்துக்கு உதவும் மழை போலவும் நல்லாட்சி  நடத்தும் அரசன் எனப் பாராட்டுவார்:

குழவியைப் பார்த்து உறூஉம் தாய் போல், உலகத்து

மழை சுரந்து அளித்து ஓம்பும் நல் ஊழி யாவர்க்கும்

பிழையாது வருதல் நின் செம்மையின் தர……….

இதே கருத்தைக் கல்வெட்டிலும் காண்க:-

தந்தையிலோர்க்குத் தந்தையாகியுந்தா யிலார்க்குத் தாயாகியு

மைந்தரிலோர்க்கு மைந்தராகியு மன்னுயிர்கட்கு யிராகியும்

—இரண்டாம் இராசராச சோழனின் மெய்கீர்த்தி

ஒரு தந்தை மகனைக் காப்பது போல அரசன் காக்க வேண்டும் என்று மனு சொல்வான் (7-135)

ரகு வம்சத்தில் காளிதாசன் சொல்வான்:—

திலீபன் தனது குடிமக்களுக்கு கல்வி அளித்தான்; ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றினான்; உணவு கொடுத்து வளர்த்தான். அவன் தந்தை போல எல்லாவற்றையும் செய்தான்; இதனால் பெற்றவர்கள், பெயரளவுக்குத்தான் தாய்-தந்தை என்ற பெயர் தாங்கினர் (1-24)

நீ தந்தை போல பிரஜைகளை ரக்ஷிப்பாய் (2-48)

அஜன், புது மணப்பெண்ணை, கணவன் அன்புடன் நடத்துவது போல குடிமக்களைக் காத்தான். சமுத்திரத்தில் கலக்கும் பெரியநதியும் சின்ன நதியும் தானே கணவனுக்குப் பிரியமானவள் என்று கருதுவது போல அனைத்து மக்களும் எண்ணினர் (சமுத்திரம்= கணவன்  )8-8

எவன் ஒருவன் உறவினனை இழந்தாலும் அந்த இடத்தை நான் (துஷ்யந்தன்) ஈடு செய்வேன் என்று மக்களிடம் பிரகடனம் செய்யுங்கள் (சாகுந்தலம் 6-25)

இதோ மன்னன் வந்துவிட்டார்: யார் தன் குடிமக்களைக் குழந்தைகள் போல கவனிக்கிறாரோ அவர்……… (5-3)

அர்த்தசாஸ்திரம்- 4-3, 7-16   இதே கருத்தைக் காணலாம்.

–subahm–

Written by London swaminathan

Date: 8 FEBRUARY 2017

Time uploaded in London:- 9-28 am

Post No. 3617

Pictures are taken from different sources; thanks.

contact; swami_48@yahoo.com

புறநானூற்றிலும் ஏனைய சங்க இலக்கிய நூல்களிலும் நிறைய புலவர்களுக்கு சம்ஸ்கிருதப் பெயர்கள்! அவர்களில் ஒருவர் பெயர் மார்க்கண்டேயனார். அவர் பாடிய பாடல் எண் 365. அவர் ஒரு விநோதச் செய்தியைச் சொல்கிறார். பூமா தேவி அழுதாளாம். ஏன் அழுதாள்? நான் ஒரு விலைமாது போல இருக்கிறேனே! எல்லா அரசர்களும் என்னிடம் வந்து போகின்றனரே! ஒருவரும் நிலைப்பதில்லையே!

பூமாதேவிக்கு மகளும் கிடையாது! இது ஏன்? இந்தப் புதிருக்கு வால்மீகி ராமாய ணத்தில் பதில் உள்ளது!

முதலில் புறநானூற்றுப் பாடலையும் அதன் பொருளையும் காண்போம்; பின்னர் வால்மீகியின் பதிலைக் காண்போம்; இந்தப் பாடல் ஆரிய-திராவிட வாதம் பேசும் புரட்டர்களுக்கும் பேதிலிகளுக்கும் செமை அடி கொடுக்கும் பாடல்!

மயங்கு இருங்கவிய விசும்பு முகன் ஆக,

இயங்கிய இருசுடர்க்கண் என, பெயரிய

வளி இடை வழங்கா வழக்கு அரு நீத்தம்,

வயிரக் குறட்டின் வயங்கு மணி ஆரத்துப்

பொன் அம் திகிரி முன் சமத்து உருட்டி

பொருநர்க் காணாச் செருமிகு முன்பின்

முன்னோர் செல்லவும், செல்லாது, இன்னும்

விலைநலப் பெண்டிரின் பலர் மீக்குற

உள்ளேன் வாழியர், யான்’ எனப் பல் மாண்

நிலமகள் அழுத காஞ்சியும்

உண்டு உரைப்பரால், உணர்ந்திசினோரே

—பாடல் 365, மார்க்கண்டேயனார்

பொருள்:-

“வான்முகத்திலே சூரியனும் சந்திரனும் இரண்டு கண்களாகக் கொண்டு, இடையே காற்று நிலவும் இந்த நிலமகளாகிய (பூமாதேவி) என்னை விட்டுவிட்டு, மணி ஆரம் பொருந்திய, வெற்றியில் சிறந்த பல அரசர்களும் போய்விட்டார்கள். நானோ அவர்களுடன் போகாது, மற்றவர்கள் எல்லோரும் என்னை இகழ்ந்து பேசுமாறு விலைமாதர் போல வாழ்கின்றேனே என்று பூமாதேவியும் அழுகின்றாள். இது உலக வாழ்க்கையின் நிலையாமையை உணர்ந்தோரின் கூற்று. ஆகையால் தலைவனே! புகழ்தரும் செயல்களைள மட்டும் செய்வாயாக!”

பாடலை எழுதியவர் பெயரும் சம்ஸ்கிருதம்; பாடலில் உள்ள சொற்கள் பலவும் சம்ஸ்கிருதம்; படலின் பொருளும் புராணக் கருத்துகள்!

சூரியனும் சந்திரனும் கண்கள் என்பதும், பூமியைத் தாய் என்று சொல்வதும், அரசர்கள்ப அவர்களுடைய கணவர்கள் என்பதும்  புராணத்தில் உள்ள கருத்துகள்.

அடுத்ததாக நிலமகள் ஏன் இப்படி அழுதாள் என்பதும் வால்மீகி ராமாயணத்தில் உள்ள விஷயமாகும்.

வால்மீகி ராமாயணத்தில், பால காண்டத்தில் 36-ஆவது அத்தியாயத்தில் கீழ்கண்ட கதை உள்ளது:-

விஸ்வாமித்திரர் சொல்கிறார்: உமாவும் மஹாதேவனும் திருமணம் ஆகி நீண்ட காலமாகியும் குழந்தை பிறக்கவில்லை. தேவர்கள், பிரம்மாவின் தலைமையில் சென்று, மஹாதேவனை (சிவன்) வேண்ட, அவருடைய விந்து பூமியில் விழுந்தது. பூமி தனியாக, அதைத் தாங்க மாட்டாமையால் அக்னி தேவனும் வாயு தேவனும் ‘சர’ என்ற வனத்தையும் ‘ஸ்வேதா’ என்ற மலையையும் உருவாக்கி அதில் விந்துவை விழச் செய்தனர். அதிலிருந்து ‘சர’ வணன் என்னும் கார்த்திகேயன் தோன்றினான்.

உமாவுக்குக் கோபம் வந்தது. என் மூலம் குழந்தை உருவாகாமல் ‘சர’  ‘வன’த்தில் தோன்றச் செய்ததால், தேவர்களே உங்களுக்குக் குழந்தைகளே பிறக்காது. பூமாதேவியே நீயும் உதவியதால் உனக்கு கணவர்களாக அரசர்கள் வந்து செல்வார்கள். ஆனால் உனக்கும் மகன் என்று எவனும் இருக்க மாட்டான்.”

இந்த வால்மீகி ராமயணக் கதையையே புறநானூற்றுப் புலவர் குறிப்பிடுகிறார்.

புறநானூற்றின் மிகப்பழைய பாடல் என்று கருதப்படும் இப்பாடலில் இவ்வளவு புராண விஷயங்களும் சம்ஸ்கிருதச் சொற்களும் இருக்குமானால் சங்க காலத்தில் மக்கள் எந்த அளவுக்கு இந்துமதத்தில் பற்றுக் கொண்டிருந்தனர் என்பது விளங்கும். அது மட்டுமல்ல உலகின் மிகப்பெரிய நாடாக விளங்கிய பாரதத்தின் 15 லட்சம் சதுர மைல் பரப்பில் இக்கருத்து நிலவியது என்றால் ஆரிய- திராவிடம் பேசுவோர் இந்திய விரோதிகள், இந்து மதத் துரோகிகள் என்பதில் இனியும் ஐயப்பாடு உளதோ?

-Subahm–