வேதத்தில் தங்கமும் ரத்தினக் கற்களும்!

40624-gold2b2bganesh

Compiled by London swaminathan

Date: 23 April 2015; Post No: 1822

Uploaded in London 9-35 காலை

ரிக் வேதம் கி.மு 1700 அல்லது அதற்கு முந்தையது என்று மேலை உலகம் மெதுவாக ஒப்புக் கொள்ளத் துவங்கி விட்டது. நாள் ஆக ஆக ஜெர்மானியர் ஜாகோபி, சுதந்திரப் போர் வீரர் பால கங்காதர திலகர் ஆகியோர் வான சாஸ்திர கணக்குப்படி சொன்ன கி.மு. 4000-க்கும் முந்தையது ரிக் வேதம் என்றும் உலகம் ஒப்புக் கொள்ளும் நாள் வெகு தூரத்தில் இல்லை. வேதத்தில் ரத்தினக் கற்கள் மற்றும் தங்கம், வெள்ளி பற்றிய குறிப்புகள் சில முக்கியமான விஷயங்களை உணர்த்துகின்றன.

1.வேத கால இந்துக்கள் நாகரீகத்தில் மிகவும் முன்னேறியவர்கள். ஏனெனில் தங்கத்தை ஆற்று மணலில் சலித்து எடுப்பதோடு, அபராஜித தங்கத்தை வெட்டி எடுப்பதோடு, தற்காலத்தில் செய்வது போல தங்கத் தாதுக்களை உருக்கியும் தங்கம் எடுத்துள்ளனர்.

2.வேத கால நகைகளின் பெயர்களைப் பார்த்துவிட்டு, கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சிற்பங்களில் உள்ள நகைகளைப் பார்க்கையில் வேத காலத்தில் நகைகள் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று ஊகிக்க முடிகிறது. அவர்கள் பணக்காரர்கள் என்பதும், உல்லாசமான வாழ்க்கை நடத்தினர் என்பதும் தெரிகிறது.

3.நகைகள், தங்கம், வெள்ளி முதலியவற்றுக்காண சம்ஸ்கிருத பெயர்களின் வேர் சொற்கள் முதலியன– வேறு ஐரோப்பிய மொழிகளில் இல்லாததால், ஆரியர்கள் வெளியிலிருந்த வந்தனர் என்ற கொள்கையில் பலத்த இடி விழுகிறது. அப்படி வெளியிலிருந்து வந்திருந்தால் இந்த மொழியின் தாக்கம் அங்கே இருந்திருக்கும். இது மட்டுமல்ல ஆயிரக் கணக்கான வேத கால சம்ஸ்கிருத்ச் சொற்கள் அந்த மொழிகளில் இல்லை. வில்லியம் ஜோன்ஸ் சொன்ன மொழிக் கொள்கை தவறு என்பதும் தெரிகிறது.

4.ரிக் வேதத்தில் மயில், நீர், மீன் போன்ற தமிழ் சொற்கள் இருப்பதாகக் கூறி சிலர் வியப்பர். இன்னும் சிலர், சிந்துசமவெளியில் தமிழ் “கதைக்கப்பட்ட”தற்கு இதுவும் ஒரு சான்று என்று கதைப்பர். ஆனால் நீர் போன்ற சொற்கள் பழம் கிரேக்கத்தில் இருப்பதை நான் காட்டியுள்ளேன். இப்பொழுது ரிக் வேதத்தில் காணப்படும் மணி என்ற சொல் சங்கத் தமிழ் நூல்களில் 400-க்கும் மேலான இடங்களில் காணப்படுவது எனது ஆராய்ச்சி முடிபுகளை உறுதிபடுத்துகிறது. அதாவது தமிழும் சம்ஸ்கிருதமும் ஒரே குடும்பத்தை சேர்ந்தவை- கிளைவிட்டுப் பிரிந்து 2000 ஆண்டானதால் இரண்டும்  தனி மொழிகள் ஆயின. இதை அறிந்த நம் முன்னோர்கள் ஒரு மொழியில் இருந்து இன்னொரு மொழிக்குக் கடன் வாங்கவும் தயங்கவில்லை. முன்னர் இருந்த மூல மொழியைச் சேர்ந்த சொற்களே நீர், மீன்,அரிசி (வ்ரீஹி), மணி, இருதயம், மயூர (மயில்) முதலியன. இன்னும் நிறைய பொதுச் சொற்கள் ரிக் வேதத்தில் உள. அவைகளைத் தனிக் கட்டுரையாகத் தருவன்.

92909-gold2csriranjini2bkodampally

மனைவியருக்கு தங்கம் வாங்கிக் கொடுப்பதில் மகிழ்ந்தனர் கணவன்மார்கள்

5.வேதங்கள் சமய சம்பந்தமான மந்திரங்களை உடையவை. அவை தங்கம், வெள்ளி பற்றிய உலோகவியல் (மெட்டல்லர்ஜி) புத்தகம் அல்ல. ஆயினும் அதில் நிறைய விஷயங்கள் உள. இவைகளை மொத்தமாக வைத்துப் பார்க்கையில் – குறிப்பாக அவைகளில் வரும் மிகப் பெரிய டெசிமல் சிஸ்டம்/ தசாம்ஸ எண்களை வைத்துப் பார்க்கையில் இது நாகரீகத்தில் சுமேரிய எகிப்தியர்களை விட முன்னேறிய நாகரீகம் என்பது தெள்ளத் தெளிவாகிறது. இதில் வரும் ஆபரணங்களின் பெயர்கள் உடலில் எல்லா உறுப்புகளிலும் நகைகள் அணிந்ததைக் காட்டுகின்றன.

6.வேத காலத்தில் பெண்கள் அணிந்த நகைகளைக் கற்பனை செய்ய, கிமு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் நமக்குக் கிடைக்கும் கற்சிலைகள் உதவும். கிரேக்க, எகிப்திய, பாபிலோனிய பெண்கள் படங்களைப் பக்கத்தில் வைத்து ஒப்பிட்டால் இந்தியப் பெண்கள் தான் அதிக நகைகள் அணிந்திருந்தனர் என்பதும் தெரியும். கிரேக்கர் கழுத்தில் நகைகள் இரா. சுமேரியர் கழுத்தில் கொஞ்சம் இருக்கும். எகிப்தியர் மட்டும் கழுத்தளவுக்கு நம்மை ஒட்டி நகை அணிந்திருப்பர். ஆனால் இந்துக்களோ கழுத்துக்குக் கீழேயும் இடுப்பிலும், கைகளிலும், கால்களிலும் நகை அணிந்ததை சிற்பங்களில் காணலாம்.

7.ஆண்களும் நகை அணிந்ததை வேதங்கள் செப்பும். இந்திரன், மருத்துக்கள் நகை அணிந்ததையும் அஸ்வினி தேவர்கள் தங்க ஆசனம் பொருத்திய ரதங்களில் ஏறுவதையும் அவை கூறுகின்றன.

8.தங்க கரன்ஸிக்களும் (பணமாகப் பயன்படுத்தும் தங்கக் காசு), தங்கத்தை நிறுப்பதற்கான எடை அளவுகளும் இருந்தன இதுவும் பாரதம் முழுதும் ஒரே மாதிரி இருந்துள்ளது. 100 குந்துமணி அளவு, 100 தானிய எடை என்பன வேதத்தில் காணக் கிடக்கின்றன. திவோதாச என்ற மன்னன், ஒரு புரோகிதருக்கு தங்கக் கட்டிகளைப் பரிசளித்தான். இன்னொருவர் 4 தங்கத் தாம்பாளங்களைப் பரிசளித்தார்.

9.ஆயிரம் பொற்காசு அளிக்கும் வழக்கம் தருமி (திருவிளையாடல் புராணம், அப்பர் பாட்டு) காலம் வரை இருப்பதை நாம் அறிவோம். இதுவும் வேத கால வழக்கம். மாட்டின் கொம்பில் கட்டப்பட்ட ஆயிரம் பொற்காசுகளை ஜனக மாமன்னன் பரிசளித்ததை உபநிஷத்துகள் கூறும். இவ்வளவு தங்கத்தை கி.மு 1700-ஆம் ஆண்டிலேயே பரிசளித்திருந்தால் இந்தியா எவ்வளவு பணக்கார நாடாக இருந்திருக்க வேண்டும்?

10.”உலகிலேயே மிகப் பெரிய பணக்கார நாடு இந்தியா” — என்ற தலைப்பிட்ட ஐந்து ஆங்கிலக் கட்டுரைகளில் அலெக்ஸாண்டரும், கஜினிமுகமதுவும், கொலம்பசும், பிரிட்டிஷ், பிரெஞ்சு, டச்சு, போர்ச்சுகீஸியரும் ஏன் இந்தியாவை நோக்கி வந்தனர் என்று எழுதியுள்ளேன். ஐரோப்பவிலோ பிற நாகரீகங்களிலோ தங்கக் கட்டிகள், தங்கத் தம்பாளங்களை, முறையான சடங்குகளில் பரிசு அளித்ததாகப் படிக்க முடியாது.

248aa-amman2bgold

11.பெண்களுக்கு தாய் தந்தையரே நகை பூட்டிய செய்திகளும் வேத கால இலக்கியங்களில் இருக்கின்றன.

12.மணி என்பது வைரமாகவோ முத்து ஆகவோ இருக்கலாம் என ஆராய்ச்சியாளர் எண்ணுவர். அவைகளை நூலில் கோர்த்து கழுத்தில் அணிந்த குறிப்புகள் வேதத்தில் (மணி க்ரீவ) உண்டு. நூலில் கோர்த மணிகள் போல என்ற உவமை பகவத் கீதையிலும் சங்க இலக்கியத்திலும் உள்ளதை முன்னரே எடுத்டுக் காட்டி இருக்கிறேன்

13.பொற்கொல்லன், நகை விற்பவன் ஆகியோர் பெயர்களும் இருப்பதால், நகைத்தொழில் இருந்தது பற்றியும் அறிகிறோம்.

14.இன்றும் கூட பரிசு கொடுக்கும் போது சொல்லும் மந்திரங்களில் “சதமானம் பவது” என்று ஒரு மந்திரம் சொல்லப்படும் யார் என்ன ஓதி விட்டாலும் அதை ஓதிக் கொடுக்கும் ஐயர் “லட்சம் கட்டி வராஹன்” என்று சொல்லி பெண், மாப்பிள்ளை கையில் கொடுப்பார். இவ்வளவு பெரிய தொகை ஓதி விடப்படதாலேயே அத்தகைய மந்திரங்கள் காலாகாலமாக இருந்து வருகின்றன. சதமானம் என்பது 100 குந்துமணி (ரத்தி) எடைத் தங்கம் ஆகும்.

ஒரு பிச்சைக்கார  சமுதாயம், லட்சம் கட்டி வராஹன் என்று நினைத்துக்கூட பார்க்காது. வேத கால சமுதாயம் தங்கத்தில் புரண்ட சமுதாயம் என்பதால்தான் இத்தகைய மந்திரங்கள் வருகின்றன. அர்ஜுனன் உத்தரகுரு எனப்படும் இமயமலைப் பிரதேச நாட்டுக்குச் சென்று தங்கமும் ரத்தினமும் கொண்டு வந்ததாலேயே அவனுக்கு தனஞ்ஜயன் என்று பெயர்.

15.சிந்து, சரஸ்வதி நதிக்கரைகளில் தங்கம் கிடைத்ததால் அந்த நதிகளுக்கு தங்க (ஹிரண்மய) என்ற சிறப்பு அடைமொழி உள்ளது. காவிரிக்கும் ‘பொன்னி’ என்ற சிறப்புப் பெயர் இருக்கிறது

aeeb4-01_open_page_alapa_2296283f

காஞ்சனம் ஹஸ்த லட்சணம் (கைகளுக்கழகு கனக வளையல்கள்!!)

16.நிருக்தத்தில் (சொற்பிறப்பியல்) மணி என்பதற்கு சூரிய காந்தக் கல் என்று ஒரு உரைகாரர் பொருள் சொல்லுகிறார். அந்தக் காலத்திலேயே பஞ்சை எரிக்கும் பூதக் கண்ணாடி பற்றி நம்மவர் அறிந்திருந்தனர். வயதானவர்கள் தங்கத்தை அணிந்து இறந்தால் தங்கமாகவே ஆவர் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது ஒரு மந்திரத்தின் மூலம் தெரியவருகிறது.

ஆங்கிலக் கட்டுரையில் நான் தொகுத்துக் கொடுத்து இருப்பதன் சுருக்கத்தை மட்டுமே இங்கே கொடுத்துள்ளேன். வேத கால இலக்கியமான சம்ஹிதை, பிராமணங்களில் எந்த எந்த இடங்களில் இந்த குறிப்புகள் வருகின்றன என்ற புள்ளி விவரங்களுக்கு எனது ஆங்கிலக் கட்டுரையைக் காண்க.

d482a-gem

–சுபம்–

Leave a comment
by Tamil and Vedas on April 23, 2015  •  Permalink
Posted in தமிழ் பண்பாடு
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on April 23, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/04/23/%e0%ae%b5%e0%af%87%e0%ae%a4%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%ae%bf%e0%ae%b2%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%99%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%ae%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%b0%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%ae%bf/

Vedic Hindus’ Hair Style

Compiled by London swaminathan

Date: 22 April 2015; Post No: 1821

Uploaded in London 22-08

Vedic literature is an encyclopaedia of the life of ancient Hindus. Though the Vedas are religious books, we have got lot of information about the normal secular life of people. We have got some interesting information about the Vedic hair style.

Shiva, One of the gods of Hindu Trinity, has a name due to his hair style. Kapardin is his name. It means matted locks. Even today lot of ascetics have this hair style. This name occurs in the Vedas. Rudra and Pusan wore their hair plaited or matted.

The use of the word ‘apasa’ indicates that plaits were worn by women in dressing the hair. There are undoubted references to the custom of wearing hair in braids or plaits. A maiden had her hair in four plaits (RV 10-104-3). It is very interesting to compare it with the plaited hair of Yazidis of Iraq. I have already explained in my two articles that they were ancient Hindus isolated in the hills of Iraq (Please read my articles “Hindu Vestiges in Iraq” and “Trikala Surya Upasana” ,posted on 12th and 23rd of August 2014 respectively).

The Yazidi youths wore a hair style as described in the Veda.

Yazidi boys of Iraq

Sangam Tamil literature described the Tamil women doing five types of hair styles (Aimpaal Kunthal in Tamil). This has been explained by the commentators as five different hair dos.

Kesa / hair is mentioned in the Atharva Veda (AV 5-19-3, 6-136-3), Vajasaneyi Samhita 20-5; 25-3and Satapatha Brahmana  2-5-2-48

In the hymns of Atharva Veda plenty full growth of hair is desired

Cutting and shaving of hair were in vogue. Scissors, razors and knives are mentioned in the Vedas.

Long hair was regarded womanly (SB 5-1-2-14). This shows women had long hair and they prayed for long hair. In the Mahabharata Draupadi vowed not to tie her hair until Dusshsana was killed and his blood is smeared in her hair. Women don’t dress their hair when their husbands were away.

When a woman was pregnant the ‘seemanta’ ceremony is done and lot of bangles are given to the woman. This seemanta means parting the hair. Kataka Samhita 23-1 mentioned this parting with the thorn of a porcupine – ‘salali’

Beautiful Hair style on a statue

Another term for hair style is ‘stuka’ which means a tuft of hair or wool RV 9-97-17; AV 7-74-2

The word ‘pulastin’ (KS 17-15) occurs in the sense of ‘wearer of plain hair’ as opposed to ‘kapardin’ ‘ wearer of braided /matted hair.

Locks were known as ‘sikhanda’, parting of hair ‘siman’ and top knot as ‘sikha’

We see top knot in Buddha statues. A sage had the name Pulastya, may be due to his hair style.

Rama’s hair style was described as Kaka Paksha in Ramayana (like the two wings of crow)

Siva Kapardin

Hair Treatment

Vedic Hindus were very keen to have good dense hair. In order to stop hair from falling, herbs were grown  in water and other selected places. In order to make the hair grow a paste of heated sirsa (vanquiena spinosa) and nuts of aksa (bellerica Terminalia) were applied to the head.

In short they cared much for healthy hair and they did decorate their hair with different styles. This shows that they were well advanced in fashion and style. That stood as a proof for their happy and prosperous life. Foreign “scholars” deliberately concealed all the positive things about the Vedic society and projected them as nomadic migrants.

4 Comments
by Tamil and Vedas on April 22, 2015  •  Permalink
Posted in Culture
Tagged , ,

Posted by Tamil and Vedas on April 22, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/04/22/vedic-hindus-hair-style/

1. மான் விழியாளுக்கு எது ஆபரணம் ?

Compiled by S NAGARAJAN

Date: 22 April 2015; Post No: 1820

Uploaded in London 9–35 am

 

சம்ஸ்கிருதச் செல்வம் – பாகம் 3

1. மான் விழியாளுக்கு எது ஆபரணம் ?

ச.நாகராஜன்

சம்ஸ்கிருதம் என்னும் பெருங்கடலில் கவிதைப் புதிர்கள் சுவாரசியமான ஒரு பகுதி.

ஆயிரக்கணக்கான புதிர்களை நூற்றுக் கணக்கான கவிஞர்கள் இயற்றியுள்ளனர்.

இந்தப் புதிர்களில் பல வகை உண்டு.

சமஸ்யா என்னும் விடுகதைப் புதிர்களில் கேள்வி ஒன்று கேட்கப்பட்டு அதில் உள்ள புதிரை விடுவிக்க அறைகூவல் விடப்படும். சாமர்த்தியசாலிகள் அந்தப் புதிரை அவிழ்த்து அனைவரின் பாராட்டையும் பெறுவர்.

இன்னொரு விதம், ஒரு கவிதையில் புதிர் போடப்பட்டிருக்கும்; விடையும் அதே கவிதையில் இருக்கும். இதை “அந்தர் ஆலாப” வகை என்று கூறுவர்.

இன்னொரு விதக் கவிதையில் புதிர் போடப்பட்டிருக்கும்; ஆனால் விடை அந்தக் கவிதையில் இருக்காது; நாம் தான் கண்டு பிடிக்க வேண்டும். இந்த வகையை “பஹிர்-ஆலாப” வகை என்று கூறுவர்.

முதலில் அந்தர் ஆலாப வகை புதிர் கவிதை ஒன்றைப் பார்ப்போம்:-

கிம் பூஷணம் வா ம்ருகலோசனாயா:     

கா சுந்தரி யௌவனதுக்கபாரா I                                                   

தாதா லிபி வா விததாதி குத்ர                                          

சிந்தூரபிந்துவிதவாலலாடே II

 

ம்ருகலோசனி – மான்விழியாள்

இந்த்ரவ்ரஜா என்ற சந்தத்தில் அமைந்துள்ள இந்தக் கவிதைப் புதிரின் பொருள் இது தான்:-

மான் விழியாளுக்கு எது ஆபரணம்? – சிந்தூரபிந்து (அதாவது நெற்றியில் இடும் சிந்தூரப் பொட்டு)                                                                     

எந்த அழகிய பெண்ணுக்கு அவள் இளமையில் துக்கம் ஏற்பட்டு விட்டது? – விதவா (அழகிய இளம் பெண்ணுக்கு)

விதி தலை எழுத்தை எங்கே எழுதியுள்ளது? – லலாடே (நெற்றியில்) 

 

இந்த மூன்று கேள்விகளுக்கும் கடைசி வரி விடையைத் தருகிறது.

சிந்தூர பிந்து விதவா லலாடே! ஆனால் இந்த வரியின் அர்த்தமோ அபத்தம்!

விதவையின் நெற்றியில் இடப்பட்டுள்ள சிந்தூர பிந்து என்பது இதன் பொருள்!

மிதிலையைச் சேர்ந்த வித்யாகர மிஸ்ரா என்பவர் தொகுத்துள்ள வித்யாகர சஹஸ்ரகா என்ற நூலில் இடம் பெற்றுள்ள புதிர் கவிதை இது.

 

இதையே சற்று மாற்றி இன்னொரு கவிதையும் காணக் கிடைக்கிறது.

கிம் பூஷணம் சுந்தர சுந்தரீணாம்                                                        

கிம் தூஷணம் பாந்தஜனஸ்ய நித்யம் I                                                      

கஸ்மின் விதாவா லிகிதம் ஜனானாம்                              

 சிந்தூரபிந்துவிதவாலலாடே II

 

இதன் பொருள் : மிக அழகிய பெண்களுக்கு (சுந்தர சுந்தரி) எது ஆபரணம் – சிந்தூர பிந்து (நெற்றியில் இடப்படும் சிந்தூரப் பொட்டு)

வெளியில் கிளம்பும் ஒருவருக்கு சகுனத் தடை எது? – விதவா – ஒரு விதவையைப் பார்ப்பது!

ப்ரம்மா விதியின் தலையெழுத்தை எங்கே எழுதியுள்ளார் – லலாடே – நெற்றியில்!

கடைசிவரியில் விடை உள்ளது. ஆனால் அது தரும் அர்த்தமோ அனர்த்தம்! – (விதவையின் நெற்றியில் இடப்பட்டுள்ள சிந்தூர பிந்து!)

 

 

இனி பஹிர்–ஆலாப வகை புதிர் கவிதை ஒன்றைப் பார்ப்போம்.

 

கிம் ஸ்யாத் வர்ணசதுஷ்டயேன வனஜம் வர்ணேஸ்த்ரிமிர் பூஷணம்

ஸ்யாதாத்தேன மஹி த்ரயேன து பலம் மத்யம் த்வயம் ப்ராணதம்  I    

வ்யஸ்தே கோத்ரதுரங்ககாஸகுஸுமான்யந்தே ச சம்ப்ரேஷணம்                

யே ஜானந்தி விசக்ஷணா:க்ஷிதிதலே தேஷாமஹம் சேவக:   II

கஷ்டமான இந்த கவிதைப் புதிர் ஒரு வார்த்தை விளையாட்டு!

 

தாமரை என்ற பொருளைத் தரும் நான்கு எழுத்து வார்த்தை எது?

விடை : குவலய(ம்)

அதன் எந்த மூன்று எழுத்துக்கள் ஆபரணத்தைக் குறிக்கும்?

விடை: வலய(ம்) ( a bracelet)

அதன் முதல் எழுத்து பூமியைக் குறிக்கும்! விடை : கு (பூமி)

முதல் மூன்று எழுத்துக்கள் பழத்தைக் குறிக்கும். விடை : குவல

இரண்டு எழுத்துக்கள் சேர்ந்தால் வலிமை என்ற பொருள். (பலம்)

 

தனித் தனியே பார்த்தால் குடும்பம், குதிரையின் உணவு, பூ, கடைசியில் பார்த்தால் அனுப்புதல் என்ற பொருளைத் தரும்.

இந்தப் புதிருக்கான விடையை அறிந்திருக்கும் சாமர்த்தியசாலிகளுக்கு நான் சேவகன்! – என்று இப்படி கவிஞர் முடிக்கிறார்

சார்த்தூல விக்ரிதம் என்ற சந்தத்தில் அமைந்துள்ள பாடல் இது.

 

குவலய என்ற ஒரு வார்த்தையை வைத்து கவிஞர் இப்படி ஒரு வார்த்தை சித்து விளையாட்டை விளையாடி விட்டார்!

சம்ஸ்கிருதத்தில் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் ஒரு பொருள் உண்டு என்பதையும் சில எழுத்துக்களின் சேர்க்கை பல பொருள்களைத் தரும் என்பதையும் இதை வைத்துக் கவிஞர்கள் புதிர் போடுவர் என்பதையும் அறிய இது ஒரு அழகிய உதாரணம்.

****************

1 Comment
by Tamil and Vedas on April 22, 2015  •  Permalink
Posted in தமிழ்
Tagged , ,

Posted by Tamil and Vedas on April 22, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/04/22/1-%e0%ae%ae%e0%ae%be%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%b5%e0%ae%bf%e0%ae%b4%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%be%e0%ae%b3%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%81-%e0%ae%8e%e0%ae%a4%e0%af%81-%e0%ae%86%e0%ae%aa/

Dheeran Chinnamalai, a fighter to the last!

Compiled by London swaminathan

Date: 22 April 2015; Post No: 1819

Uploaded in London 8-54 am

By T A Srinivasan, Indian Express, 4th April 1985

I was about to throw out my old paper cuttings. One of them was written by my colleague in Indian Express and it is a good article about a great hero. So I am typing the full article published thirty years ago: London swaminathan

Dheeran Chinnamalai alias Theerthagiri

Long before the First War of Independence in 1857 which the British historians derisively referred to as the ‘Sepoy Mutiny’, many Polygars (Paalaiyakkaarar in Tamil) and chieftains in the South had fought against the British, chief among them being Hyder Ali, Tippu Sultan, Kittur Chennamma in Karnataka, Velu Thampi, Paliathachcan and Palasiraja in Kerala, Kattabomman, Oomaithurai, Pulithevan and Marudu Pandiyar in Tamil Nadu. But not so popular were many valiant fighters and one among them was Dheeran Chinnamalai, the hero of the Kongu country, whose memory has been cherished by the Tamil Nadu Government by naming a Transport Corporation after him.

His heroic deeds do not find any mention in any mention in the scores of history books that this writer has occasion to come across, but he has been immortalised in folk songs recited in the area and a poetic tribute to this great hero has been offered by Mr Sakthikanal, who has come out with a Kummi work of 96 pages. But for him and the Tamil Nadu Government cherishing his memory, he would have been a forgotten hero like the scores of others.

Pandya Gift

According to legend, Chinnamalai’s forefathers had served the Pandya kings and one of them was Uthama Kamindar or Karian Sarkarai of Anoor, who worked under Sathrusathana Pandya. The then Choza king, Uthama, performed a Bhuta Yaga and ordered the demon who came out of the Yaga Kunda to destroy the Pandya country. Kariyan sarkarai worsted the Choza king and his demon in the battle field and Pandya king, in turn, gifted 24 villages in the Kongu country to him and made him his chieftain. One of his descendants was Kotraivel Sarkarai, who besides being an able administrator, was a great poet and “Nalla Mangaiamman Sathakam” written by him deals with medicines, animal husbandry and farming. He had two wives but no issues and he adopted two sons, Senapathi and Rathinam. The kingdom was divided into two and Senapathi became the ruler of Anoor and Rathinam Sarkarai got the area west of it with headquarters at Melapalayam.

Dheeran Chinnamalai was the second of the five sons of Rathina Sarkarai and he was born in 1756. The name given to him by his parents was Theerthagiri and after getting preliminary education in traditional schools, he learnt martial arts. His elder brother Kuzandaisami , and the youngest Kuttisami were peace loving men. The other two Thambi and Kiledar, like Chinnamalai, loved battles.

The Kongu country then which consisted of the present Coimbatore, Periyar, Salem, parts of Tiruchi districs with Palai hills as northern and Palani hills as the southern boundaries. It was under the suzerainty of Mysore rulers.  The Mysore king then in turn was under the control of the British and Chinnamalai , who hated the British from childhood, wanted the Kongu country become free.

Marava Warriors

When Hyder Ali died in 1782, and Tippu became the ruler of Mysore, Chinnamalai wanted to strengthen his hands and he recruited a large contingent of Marava warriors and all of them joined Tippu’s army.  Chinnamalai also built a big palace at Oddanilai on the banks of Noyyal and trained his warriors.

When the fourth and the last Mysore War broke out in 1799, Chinnamalai and his forces fought valiantly along with Tippu  against the English forces  which invaded Mysore from the east and the west.  A British contingent from Bombay, led by General Stuart, forced Tippu to retreat from  the Coorg frontier; the Madras forces under General Harris, aided by the Nizam’s forces and led by Col.Wellesley, routed Tippu at Maalavalli. Harris further marched towards Srirangapattinam and laid siege to it in 1799. The capital was stormed and Tippu was killed in the battlefield.

Kongu Heroes’ Challenge

Chinnamalai, with his remaining warriors, retreated to the Kongu country. He sought the help of other Polygars in the area to fight the British. He became a force to reckon with and the British sent an ambassador to his court offering to acknowledge him as the ruler of the Kongu country with the condition he should pay royalty to them. Chinnamalai not only rejected the offer outright but also challenged the meet him in the battle field.

Colonel Maxwel, who was leading the British forces at Sankagiri, then ordered the British forces to loot Chinnamalai’s country.  Chinnamalai, who got annoyed by these acts of the British, looted their areas and the two forces met on the banks of Cauvery, in 1801, in which Chinnamalai’s forces became victorious. Col. Maxwell who had a narrow escape in the 1801 war took a bigger force a year later consisting of 10,000 soldiers to the Kongu country. The Kongu forces, which were only 3000 strong, defeated them and the English captain  was killed in action.  The Kongu forces which had no fire power or other weapons, which the British possessed, were able to defeat mainly with the ‘crowbar tactic’. They attacked the British with the crowbars on their hands by swinging them right and left and were able to win the war.

Hindu Idol Destroyed

The British unable to bear the ignominy, sent a 3000 strong cavalry under the leadership of Colonel Harris in 1803 to the Kongu country. Chinnamalai had strengthened his army in the meantime and acquired fire arms. The Kongu people were then celebrating the festival at the Arachalai Amman temple at Arachalur. Col.Harris forces stormed them and the British colonel disfigured the idol of the Amman (goddess). The Kongu forces, which were infuriated by this, attacked the British forces with vigour and Chinnamalai shot at Colonel Harris’ horse. The injured horse ran helter skelter and others followed suit.  Chinnamalai was third time lucky in making the British forces retreat from the Kongu country.

Chinnamalai Victorious in Three Wars!

Having failed in their efforts to defeat Chinnamalai in three wars, the British sent a much bigger force with canon power from Calicut and Chinnamalai who got prior information about it, left Oddanilai along with his forces and took refuge in Karumalai forests in the Palani Hills.

The British forces destroyed Chinnamalai’s palace and fort at Oddanilai and went back to Calicut. The British who were not satisfied with this, somehow wanted to get at Chinnamalai and his men. Due to the betrayal of Chinnamalais cook, he and his brothers were taken prisoners by the British who chained them and took them to Sankagiri fort in 1805. They were hanged there like Kattabomman, Marudu Pandiyar, Oomaithurai and other great heroes.

It is in the fitness of things that the Tamil Nadu Government decided to honour this unhonoured and unsung hero by naming a transport corporation after him as it had done in the case of Marudu Pandiyar and Kattabomman. The buses which will run bearing his name, will make the people remember this valiant fighter and sing his glory for a long, long time to come – T A S

Indian Express, 4th April 1985

2 Comments
by Tamil and Vedas on April 22, 2015  •  Permalink
Posted in History
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on April 22, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/04/22/dheeran-chinnamalai-a-fighter-to-the-last/

GOLD in the Vedas!

Compiled by London swaminathan

Date: 21 April 2015; Post No: 1818

Uploaded in London 21-22

Vedic society was rich and prosperous. Vedic women wore gold and silver jewellery. We have references to gem stones as well. We read about their dance and music. Naturally the women would have dressed themselves for the occasion. Though Vedas are religious books, still we find lot of secular matters. Indian sculptures that are available from third century BCE show lot of different types of jewels. Every part of the sculpture has a jewel. When we look at Greek statues we see bare bodies. When we look at Sumerian and Babylonian statues we see scanty jewellery. Only the Egyptian women wore some jewellery like the Hindus. Probably they imported the jewellery or the idea from India.

1.Candra denotes gold in the Rig Veda (RV 2-2-4, 3-31-5, TS 1-2-7-1; KS 2-6; VS 4-26; SB 3-3-3-4) and other Vedic texts.

Jatarupa is also used to denote gold. Hiranya in the sense of gold is also frequently referred to in the RV and later texts.

2.The extraction of gold from earth (RV 1-117-5; AV 12-1-6; 12-1-26; 12-1-44) was known to Vedic people. Washing for gold is mentioned in the Taittiriya Samhita (TS 6-1-71-) and Satapatha Brahmana (SB 2-1-1-5). Gold is also recovered from the river beds and that is why the Indus was called Hiranmaya in the RV (10-75-8) The Sarasvati is also depicted as Hiranyavartani (AV 6-61-7)

3.Hiranya means ornaments in gold in the RV (1-122-2; VS 15-50)

4.A golden currency, weights of gold,’astaaprud’, is mentioned in the Kataka Samhita (11-1) and Taittiriya Samhita (3-4-1-4)

  1. A golden satamana means 100 krishnalas (Kunthumani in Tamil) in the Satapatha Brahmana (5-5-3-16)

Happy couple: husbands present lot of gold to make their wives happy.

6.Gold was obtained by smelting from ore (SB 6-1-3-5; 12-4-3-1)

7.Gold as a gift is also recorded in the RV(6-47-23) where we learn ten lumps of gold (dasa hiranya pindam) to a priest by Divodasa.

Brahadaranyaka Upanishad also mentioned about 1000 gold pieces tied to the horns of cows as a prize for the greatest scholar. Yajnavalkya got it. Giving thousand gold pieces continued until the Sangam period in Tamil Nadu.

My comments: The extraction of gold by smelting shows the advancement in metallurgy. The golden currency shows the wealth of the country. Unfortunately we get golden coins only from first century BCE now. Hindus recycle gold every now and then. King Divodasa giving ten bars of gold to a priest shows the enormous wealth of the country. If the gold currency is confirmed by some archaeological discovery then India will be the first currency to use golden currency.

Belief about Gold

8.The Atharva Veda refers to the belief of the people: one that dies of old age becomes who he wears it (gold …. For life time thee, for splendour thee and for force and strength  – that with brilliance of gold thou might shine out among the people.

  1. The terms Anja or Anji in the sense of ornaments is found in the RV (1-64-4) but the word alamkara occurs for the first time in satapata Brahmana (3-4-1-36; 13-8-4-7) and Chandogya Upanishad (8-8-5)

10.During marriage,  gold ornaments were gifted to the daughter by the father, as for example, niska in the RV (2-33-10) and kurira in the RV (10-85-8) means the head ornament, karnasobhana – ear rings (RV 8-78-3). The AV mentioned Tirita (8-6-7), parihasta (hand clap) and (amulet) in Kausika sutra (35—11)

11.The Atharva Veda refers to

Pravarta (ear ornament) 15-2-1

Golden amulets- 1-35

Niskariva (necklace of niska coins; Kasu Maalai in Tamil) –5-14-3

Kurira (head ornament) – 6-138-2

amman+gold.jpg (480×718)

  1. Vajasaneyi Samhita mentioned goldsmith (30-17) and jeweller (30-7) manikara. SB mentioned golden chain as rukma pasa (6-7-1-7)
  1. Rig Veda mentioned women wearing golden ornaments on breast (RV 1-166-10) vakshasu rukma

14.Indra is said to have worn golden bracelets in his arms. Maruts are also said to have worn golden ornaments like young suitors and sons of wealthy house ( RV 5-60-4; 8-5-28; 8-68-3). Asvins are invited to ascend a car with golden seats. Sankyayana Grhya sutra states that in ‘simantonayanna’ the wife is to sing merrily by wearing many gold ornaments (1-122-16)

There are many more references to golden ornaments, silver ornaments, gems (mani) in the Vedic literature.

  1. My Comments: The absence of cognate words ( for gold, jewels) in Indo European languages and the absence of such customs in Europe around 1700 BCE (Rig Vedic period) show that Vedic civilization originated in India. Presenting or gifting gold coins is also seen only in India. Vedic Hindus were not migrants. As I mentioned earlier we see very scanty jewels or no jewels at all in Europe. They were not able to make any golden gifts.

( I have already written  a five part article– @ India is the Richest country in the world’)

Kanchanam Hastha Lakshanam (Beauty of Hands lies in Gold)

Gem Stones in the Vedas

16.The word Mani figures in RV (1-33-8) and AV(1-29-1;2-4-1;8-5-1 which may be gems or jewels.) Mani occurs in Sangam Tamil literature over 400 times to denote gems. So we can take it as gems. Mani is also mentioned in TS (7-3-14-1), KS (35-15), AB (4-6) as an amulets for all kinds of evil.

17.It is evident that the mani could be strung on a thread (sutra), which is referred to in Panchavimsa Brahmana (PB 20-16-6) and elsewhere (JUB 1-18-8, 3-4-13, JB 2-248, SB 12-3-4-2).

(The simile sutra mani gana eva occurs in Bhagavad Gita and Sangam Tamil literature)

18.Mani is worn around neck : manigriva (RV 1-122-14)

Gold Standard

19.Gold weighing hundred grains (SB 12-7-2-13), four gold plates weighing hundred grains (SB 13-4-1-6) are found in SB.

SB mentioned a gift of 300 gold coins (SB 5-5-5-16). Satamana or measures of hundred mean weight of a hundred krishnalas (seeds of Abrus precatorius).

Even today the word ‘satamana’ is used in all the mantras where gifts are involved.

Tamils and other communities were using the Gunja seeds (krishnala) for weighing gold until the last century.

Mani in the Rig Veda denotes diamond or pearl according to scholars. Durga in his commentary on Nirukta says that it denotes Sun stone (crystal used as a burning glass)

Hiranya mani in Rig Veda may mean gem studded gold ornaments. Tamil and Sanskrit literature mentioned it in later day literature.

Leave a comment
by Tamil and Vedas on April 21, 2015  •  Permalink
Posted in Culture
Tagged ,

Posted by Tamil and Vedas on April 21, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/04/21/gold-in-the-vedas/

கருணைக்கு அருணகிரி!

Written by London swaminathan

Date: 21 April 2015; Post No: 1817

Uploaded in London at 17-47

உரையாசிரியர்களில் வல்லவரான நச்சினார்க்கினியரை “உச்சிமேற் புலவர்கொள் நச்சினார்க்கினியர்” என்றும் தொல்காப்பியம் யாத்த தொல்காப்பியனை “ஒல்காப்புகழ் தொல்காப்பியன்” என்றும் சங்கத் தமிழில் மிக அதிகப் பாடல்களை இயற்றிய பிராமணப் புலவன் கபிலனை “புலன் அழுக்கற்ற (ஜிதேந்திரியன்) அந்தணாளன்”, “வாய்மொழிக் (சத்தியவான்) கபிலன்” என்றும் பாராட்டுவர். நம்மாழ்வாரை “வேதம் தமிழ் செய்த மாறன் சடகோபன்” என்றும் அடை மொழி கொடுத்து பாராட்டிப் போற்றுவர். இதில் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒர் காரணம் உண்டு. இதே போல திருப்புகழ் பாடி சந்தக் கவிகளால் பெயர் பெற்ற அருணகிரிநாதருக்கு ஒரு சிறப்புப் பட்டம் உண்டு. “கருணைக்கு அருணகிரி” என்று அவரை பக்தர் உலகமும் தமிழ் உலகமும் போற்றும்.

“கருணைக்கு அருணகிரி” என்று அவரைப் போற்ற பல காரணங்கள் உண்டு. கந்தனின் கருணையால் அவருக்கு மறு ஜன்மம் கிடைத்தது. கந்தனின் கருணை மழையில் நாம் எல்லோரும் நனைய நமக்கு 1300-க்கும் மேலான திருப்புகழ்களைக் கொடுத்தார். இதையெல்லாம் விட தமிழ்ப் புலவர்களை எல்லாம் தமது அகந்தையால் படாதபாடு படுத்திய வில்லிப்புத்தூராரைத் தண்டிக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தும் அவர் மீது கருணை காட்டினார்.

அது என்ன கதை?

வில்லிபுத்தூரார் தன்னை மிஞ்சிய தமிழ் அறிவு யாருக்கும் இல்லை என்றார். அப்படி யாராவது தனக்கும் மிஞ்சிய அறிவு படைத்ததாகச் சொன்னால் கவிதைப் போட்டிக்கு வரவேண்டும் என்றும் சவால் விட்டார். அந்தப் போட்டியில் தோற்போரின் காதைக் துறட்டு வைத்து அறுத்தும் விடுவார். பல போலி புலவர்களை நடுநடுங்க வைத்தார். ஒவ்வொரு ஊராகச் சென்று புலவர் என்று பெயர் சொல்லிய எல்லோரையும் வாதுக்கு அழைத்தார்; வம்புக்கும் இழுத்தார்.

அருணகிரி புகழ் அறிந்து அவர் வாழ்ந்த திருவண்ணாமலைக்கும் வந்தார். திருப்புகழையும் குறை சொன்னார். இதற்கெல்லாம் ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டி, அந்தப் பகுதி மன்னன் பிரபுடதேவன் ஒரு போட்டிக்கு ஏற்பாடு செய்தான். அருணகிரியும், வில்லிப் புத்தூராரும் அதற்கு இசைவு தெரிவித்தனர். எப்போதும் நிபந்தனை போடும் வில்லிக்கு வில்லனாக வந்த அருணகிரியும் ஒரு நிபந்தனை விதித்தார். தன் கையிலும் ஒரு துறட்டியைக் கொடுக்க வேண்டும் என்றும் வில்லி தோற்றால் அவர் காது அறுபடும் என்றும் எச்சரித்தார்.

அருணகிரி பாடும் ஒவ்வொரு செய்யுளுக்கும் பொருள் சொல்ல வில்லி ஒப்புக் கொண்டார். முருகன் அருள் பெற்ற அருணகிரி, கந்தர் அந்தாதி என்னும் அற்புதப் பாட்டை எட்டுக்கட்டி ஒவ்வொரு செய்யுளாகச் சொல்லச் சொல்ல போட்டி நீண்டு கொண்டே போனது. ஐம்பத்து நான்கு பாடல்கள் வரை பாடி முடித்த அருணகிரி, ஒரே எழுத்துக்களான கவிதையை எடுத்து வீசினார். இது பொருளற்ற பிதற்றல் என்றும் அப்படிப் பொருள் இருந்தால் அதற்கு அருணகிரியே பொருள் சொல்லட்டும் என்றும் வில்லிப்புத்தூரார் கூறினார்.

அபோது அருணகிரி, ‘குமரா’ என்று பெயர் சொல்லி அழைக்க ஒரு பாலகன் அவர் முன்னே வந்தான். அதாவது முருகனே பையன் போல வந்தான். அவனே அக்கவிதைக்கும் பொருள் சொல்லவே வில்லி தனது தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டார். ஆயினும் அவரது காதை அறுக்காமல் விட்டு விட்டு அவரிடம் இருந்த துறட்டியையும் வாங்கிக் கொண்டு நீங்களும் நல்ல கவி இயற்றிப் புகழ் பெறலாமே என்று அறிவுரையும் ஆசியும் வழங்கினார்.

இதற்குப் பின்னரே வில்லிப்புத்தூரார் மஹாபாரதத்தை தமிழ் வடிவில் தந்து பெயர் பெற்றார். இன்று வரை வில்லி பாரதம் அவர்தம் புகழைப் பரப்புகிறது. அகந்தை அழிந்து அறிவுக் கண் திறக்க உதவிய அருணகிரியை உலகம், “கருணைக்கு அருணகிரி” என்று வாழ்த்தியது.

அவர் பாடிய, வில்லியைத் திணறடித்த, பாடல்:

திதத்தத்தத் தித்தத் திதிதாதை தாததுத் தித்தத்திதா
திதத்தத்தத் தித்த திதித்தித்த தேதுத்து தித்திதத்தா
திதத்தத்தத் தித்தத்தை தாததி தேதுதை தாததத்து
திதத்தத்தத் தித்தித்தி தீதீ திதிதுதி தீதொத்ததே

இதன் பொருள்:

திதத்த ததித்த என்னும் தாள வாக்கியங்களை, தன்னுடைய நடனத்தின் மூலம் நிலைபடுத்துகின்ற, உன்னுடைய தந்தையாகிய (தாதை) பரமசிவனும், மறை கிழவோனாகிய (தாத) பிரம்மனும், புள்ளிகள் உடைய படம் விளங்கும், பாம்பாகிய (தத்தி) ஆதிசேசனின், முதுகாகிய இடத்தையும், இருந்த இடத்திலேயே நிலைபெற்று, அலை வீசுகின்ற, சமுத்திரமாகிய (அத்தி) திருப்பாற்கடலையும் (தன்னுடைய வாசத் தலமாகக் கொண்டு), ஆயர்பாடியில் (ததி) தயிர், மிகவும் இனிப்பாக இருக்கிறதே (தித்தித்ததே) என்று சொல்லிக்கோண்டு, அதை மிகவும் வாங்கி உண்ட (திருமால்), போற்றித் (துதித்து) வணங்குகின்ற, பேரின்ப சொரூபியாகிய, மூலப்பொருளே (ஆதி), தந்தங்களை (தத்தத்து) உடைய, யானையாகிய ஐராவதத்தால் (அத்தி) வளர்க்கப்பட்ட, கிளி (தத்தை) போன்ற தேவயானையின்,தாசனே, பல தீமைகள் (திதே துதை) நிறைந்ததும், ரத்தம் மாமிசம் முதலிய சப்த தாதுக்களால் நிரப்பப்பட்டதும், மரணம் பிறப்பு இவைகளோடு கூடியதும், பல ஆபத்துக்கள் நிறைந்ததும் (ஆகிய) எலும்பை மூடி இருக்கும் தோல்பை (இந்த உடம்பு), அக்னியினால் (தீ), தகிக்கப்படும், அந்த (திதி) அந்திம நாளில், உன்னை இவ்வளவு நாட்களாக துதித்து (துதி தீ) வந்த என்னுடைய புத்தி, உன்னிடம் ஐக்கியமாகி விட (தொத்ததே) வேண்டும்.

Leave a comment
by Tamil and Vedas on April 21, 2015  •  Permalink
Posted in சமயம். தமிழ்
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on April 21, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/04/21/%e0%ae%95%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%a3%e0%af%88%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%81-%e0%ae%85%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%a3%e0%ae%95%e0%ae%bf%e0%ae%b0%e0%ae%bf/

Baffling Questions and Beautiful Answers in Spirituality — Part V

baba president

Former President of India Abdula kalam with Sri Sathya Sai Baba

Compiled by S NAGARAJAN

Date: 21 April 2015; Post No: 1816

Uploaded in London at 8-19 am

By Santhanam Nagarajan

Here is a new Question – Answer series for the benefit of all.

From time to time we have baffling questions.  But there is nobody to answer them.

But here is an effort to compile the answers from the great scholars, sages and saints of India. Some beautiful answers are found in the ancient Hindu epics and scriptures.  This is an effort to compile them.  This is in continuation of the earlier article.

10) Why should one Meditate and recite God’s names?

By Dhyana (Meditation) you develop Jnana (Spiritual wisdom) and by Japam (recitation of God’s name) you develop Bhakthi (devotion) and by both, you cleanse your heart of the canker of ego. You can link yourselves with God, by a chain of love, through the recitation of the name, in silence and with full awareness of the meaning and its nuances. Each Sai ram, Hare Krishna, Hare Ram, or Vittal is a link; the more the links the longer the chain, the firmer the bond.  But each link has to be well forged out of well- tempered steel.  One false link, that is to say, the Name once uttered in sloth or slight, indifference or anger, resentment or rancor, will constitute a weak link and the bond will not bind!

-Sri Sathya Saibaba in Sathya Sai Speaks Volume 11-Link by Link

baba

Sri Sathya sai Baba

11) What is the significance of the story related to Christ’s birth?

The story says there was a Star in the sky, which fell with a New Light, and this led a few Tibetans and others to the place where the Savior was born. This story is read and taken on trust by many, though stars do not fall or even slide down so suddenly.  What the story signifies is this:  There was a huge halo or splendor illuminating the sky over the village when Christ was born.  This meant that He, who was to overcome the darkness of evil and ignorance, had taken birth that He will spread the Light of Love in the heart of man and councils of humanity.  Appearances of splendor and other signs to herald the era that has dawned are natural when incarnations happen on earth.  Jesus was to shatter the darkness that had enveloped the world and the aura of light was a sign that announced the event.  The Masters arrive in answer to man’s prayer, “Thamaso maa jyothir gamaya” (Lead us from darkness unto Light!)

-Sri Sathya Saibaba in Sathya Sai Speaks Volume 11-He whom Christ announced

Summary

10) Why should one Meditate and recite God’s names? 11) What is the significance

Leave a comment
by Tamil and Vedas on April 21, 2015  •  Permalink
Posted in Religion
Tagged ,

Posted by Tamil and Vedas on April 21, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/04/21/baffling-questions-and-beautiful-answers-in-spirituality-part-v/

Ayodhya Kanda of Ramayana in Pictures

Compiled by London swaminathan

Date: 20th April 2015; Post No: 1815

Uploaded in London at 15–12

I have already posted the pictures from Balakanda of Valmiki Ramayana. Today I am posting all the pictures from Ayodhya Kanada of Ramayana. Source: Picture Ramayana by Bhavarao Shrinivas Rao, Bombay, Year 1916

Manthara, a hunch back woman is giving wrong advice to Kaikeyi, the queen in the picture.When Manthara told that Rama is going to be the next king, intermediately Kaikeyi gave her a gem studded necklace, for giving good news.But Manthara threw it and told Kikeyi that Bharata should be the king, otherwise Rama woud endanger the life of Bharata. This poisoned Kaikeyi’s mind. At that time, Bharata went to Kekaya country which is in Afghanistan-Iran border. In those days handicapped people like hunch backs, very short people, lame people were employed in the palaces. Manthara was one of them.

Pretending Kaikeyi: After Manthara poisoned Kaikeyi’s mind, she wrapped herself in an old soiled robe, threw away her jewellery into the corner of the room. When Dasaratha asked for the reason, she told him that he must fulfil her wish. When Dasaratha said Yes, I gave you two boons. Ask anything you want. But she threw bombshells which Dasaratha never expected 1.Rama should go to forest for 14 years 2. Bharata should be crowned as the king.King Dasaratha was upset and summoned Rama. ((Kaikeyi was a brave woman and she took Dasaratha to warfront in her chariot several years back. Dasaratha won the war against Shambara and gave her two boons (wishes) . Such a beautiful woman suddenly changed into a rude adamant queen)).

Kaikeyi and Rama: Rama was summoned by Kaikeyi. Dasaratha told him that Kaikeyi tricked him and trapped him. Kaikeyi told that according to the two boons granted by Dasaratha Rama should go to the forest for 14 years and Bharata must become the king. If he did not obey it, Dasaratha would go to hell for violating the truth. Hinduism is based on Truth. Rama is Embodiment of Truth = Satya Dharma Parakraman. Rama said, Mother,I shall start for the forest at this very moment.

கோசலியிடம்+விடை.JPG (1600×1600)

Good Bye to Kausalya: Rama went to his mother KAUSALYA to get permission to go to the forest. She is a believer is astrology. At that time she was doing some puja (offering) to avert the evil influence of stars and planets. When Rama broke the news she was very upset. Then she said, Go ahead, Dharma (Righteousmess) will protect you. Lakhmana was dead angry. He asked Rama’s permission to kill everyone so that he can place Rama on the throne. But Rama calmed him down and then allowed Lakshmana to come to forest with him for FOURTEEN YEARS! What a sacrifice! Lakshmana was also newly married! But Rama was his God. He sacrificed everything for Rama! This is why Ramayana is timeless. Full of sacrifices: Bharata, Sita, Lakshmana, Rama = all embodiments incredible virtues. Nowhere in the world can one see such people of sacrifice. 1000 times greater than the sacrifice of Sydney Carton of Tale of Two Cities of Charles Dickson.

Rama comforts Sita: When Sita saw Rama without Royal insignia, coming towards her apartments, she was surprised. When Rama told her that the king had banished him for fourteen years, she wept. Rama told her to look after his mother. But she insisted that he should take her to the forest. Rama agreed after a long discussion where he explained all the hardships in the forest.

Vasistha curses Kaikeyi: Rama was given bark garments by Kaikeyi. But Sita did not know how to wear them. Dasaratha expressed his last desire: Let Sita go in her silk garments. Kula Guru Vasistha was very angry with Kaikeyi and he cursed her. “This device of yours will never lead to your welfare” – said Vasistha to Kaikeyi.

Rama goes to forest:- Sumantra , the minister, brought the chariot. Rama with his brother Lakshmana ,wife Sita mounted the chariot and set out to forest. All the citizens followed his chariot. Some criticised Dasaratha, some abused Kaikeyi, while others blamed innocent Bharata. When the chariot reached the banks of River Tamasa, Rama begged to the citizens to go back to Ayodhya.

Good Bye to Sumantra:– Rama left Ayodhya. Guha, King of the hunter tribe (Nishadas) helped them to cross the river. Rama instructed minister Sumantra to take good care of the king. Meanwhile King Dasaratha died of grief. Vasistha brought back Bharata back to Ayodhya. But Bharata rebuked his mother and flatly refused to to occupy the throne. He set out on foot to see Rama. Probably the first organised Padayatra in history!! With him went three queens, Vasistha and the VIPs of the country.

பரதனுக்கு்பாதுகைக.JPG (1600×1600)

Bharata meets Rama at Chitrakuta, begged him to return to Ayodhya. Rama said to him that he wanted to keep his promise. Then Bharata begged, with tears in his eys, to allow him to take at least the sandals of Rama to Ayodhya. Rama consented. Bharata placed them on the throne and ruled from outside Ayodhya for fourteen years. This is a unique in World History!! Shoes on throne representing the king! Very Unique!! From that day onwards the sandal worship started in Bharat. Even today we worship the sandals of great people.Buddhists also followed it.

Next comes Aranya Kanda.

Leave a comment
by Tamil and Vedas on April 20, 2015  •  Permalink
Posted in Ramayana & Mahabajarata
Tagged ,

Posted by Tamil and Vedas on April 20, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/04/20/ayodhya-kanda-of-ramayana-in-pictures/

இளங்கோ, பீஷ்மர், தேவாபி செய்த மாபெரும் தியாகம்!

எழுதியவர்-லண்டன் சுவாமிநாதன்

ஆய்வுக் கட்டுரை எண் 1814;

தேதி: 20 ஏப்ரல் 2015

இலண்டனில் பதிவு எற்றிய நேரம் – காலை 9–31

This is already published in English by me.

பீஷ்மர் செய்த தியாகம் எல்லோரும் அறிந்ததே. மகத்தான தியாகம். எப்போதும் குடும்ப சுகம் அனுபவிக்க இளைஞர்களுக்கு பெரியோர்கள் எப்படியாவது உதவுவர். யாருக்காவது திருமணம் ஆகாமல் இருந்தலோ , குழந்தைகள் பிறக்காமல் இருந்தாலோ அந்த இளம் உள்ளங்களுக்காக மனதார கோவில் தோறும் சென்று பிரார்த்திப்பர். ஆனால் இதற்கு நேர் மாறாக நடந்தது மஹாபாரதத்தில்! சத்யவதி மீது சந்தனு என்ற மன்னனுக்கு ஏற்பட்ட திடீர் காதலாலும் அவளுடைய தந்தை போட்ட நிபந்தனையாலும் தேவ விரதன் என்ற பீஷ்மர் தனது வாழ்நாள் முழுதும் பிரம்மசர்யத்தைக் கடைப்பிடிக்க சபதம் செய்தார்.

ஒரு இளைஞன், தனது குடும்ப சுகத்தையே, தனது தந்தையின் குடும்ப (செக்ஸ்) சுகத்துக்காக தியாகம் செய்தது உலக இலக்கியத்தில் வேறு எங்கும் காணக் கிடைக்காத தியாகம். மஹத்தான தியாகம்! இதைக் கண்ட தேவர்கள் வியந்து பீஷ்ம, பீஷ்ம என்று கூச்சல் இட்டனர். “அதி பயங்கரமான சபதம்” என்று இதற்குப் பொருள். அதாவது நம்ப முடியாத அதிசய சபதம். இதனால்தான் ஆண்டுதோறும் பீஷ்மாஷ்டமி அன்று உலக இந்துக்கள் அனைவரும் அவருக்கும் அவரைப் போன்று இறந்த புண்ய பிரம்மசாரிகளுக்கும் தர்ப்பணம் செய்கின்றனர். இனி வருங் காலத்திலும் கூட இப்படி ஒரு அதிசயம் நிகழாது.

இதற்கு இணையான தியாகம் தமிழ் கூறு நல்லுலகத்தில் நடந்தது. சேர மாமன்னன் இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் அரசவையில் வீற்றிருந்த காலத்தில் ஒரு சோதிடன் வந்து சேர்ந்தான். மன்னர் குடும்ப ஜாதகத்துப் படி அவர் மூத்த மகன் செங்குட்டுவன் மன்னன் ஆக முடியாது என்றும் “இளையவர்தான்” —இளங்கோ தான் — மன்னர் ஆவார் என்றும் சொல்லிவிட்டார். இளங்கோவின் உண்மைப் பெயர் கூட நமக்கு இன்று வரை தெரியாது. இளங்கோ என்றால் இளவரசர் என்று பொருள் (இதே போல மாணிக்கவாசகர் பெயரும் நமக்குத் தெரியாது. அவர் மாணிக்கம் போன்ற ரத்தினச் சொற்களை உதிர்த்ததால் வந்த காரணப் பெயரை மட்டுமே நாம் அறிவோம்).

உடனே இளவரசர் துறவறம் பூண்டார். இந்துக்கள் கணக்குப்படி ஒருவர் துறவறம் பூண்டால் அது மறு ஜன்மம் போல. துறவி என்பதால் அவர் அரசராக முடியாது என்பது மட்டுமல்ல;பின்னர் செங்குட்டுவன் மன்னரானார். ஆதி சங்கரரின் கால்களை முதலை பிடித்தபோது இந்த ஜன்மம் தனக்கு முடிந்துவிட்டதால் சந்யாசம் வாங்க சம்மதித்தால் முதலை காலை விட்டுவிடும் என்றார். அதாவது விதியை வெல்ல – சோதிட விதிகளை மீற – இப்படிச் சில சுருக்கு வழிகள் (ஷார்ட் கட்) உண்டு. இதே போல வித்யாரண்யர் அதிக செல்வம் வேண்டி தவம் இருந்தார். லெட்சுமிதேவி அவர் முன் தோன்றி, ‘டன்’ கனக்கில் தங்கம் தர முடியும் என்றும் ஆனால் இந்த ஜன்மத்தில் அதற்கான யோக ஜாதகம் அவரிடம் இல்லாததால் அடுத்த ஜன்மத்தில் தருவதாகவும் லெட்சுமிதேவி சொன்னார்.

வித்யரண்யரும் ஏமாந்து போய் ‘சரி’ என்று சொல்லிவிட்டார். பின்னர் ஆலோசித்துவிட்டு, இந்த ஜன்மத்திலேயே செல்வம் கிடைப்பதற்காக துறவறம் பூண்டார். லெட்சுமியும் தங்கம் கொடுத்தாள். ஆனால் மலை போலக் குவிந்த தங்கத்தை அவரால் தொடக்கூட முடியவில்லை. ஏனெனில் சந்யாசிகள் தங்கத்தைத் தொடக்கூடாது. அடடா, இவ்வளவு தங்கத்தையும் நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்று தத்தளித்த போது, படை யெடுத்து வந்த வெளித்தேச முஸ்லீம்களின் ஆட்சியை அடியோடு ஒழித்து விஜய நகர சாம்ராஜயம் எழுவதற்கு அந்தப் பணத்தைக் கொடுத்தார். இதுபோலவே இளங்கோவும் சந்யாசியானவுடன் அவர் அண்ணன் செங்குட்டுவனுக்கு அரசு கட்டில் கிடைத்தது. இளங்கோ சந்யாசம் வாங்கியதால் செங்குட்டுவனுக்கு ஒரு தம்பி இருந்ததாகவே பொருள் இல்லை. அப்போது ஒரே மகன் என்ற பெயரில் செங்குட்டுவனுக்கு பதவி கிடைத்துவிடும்.

இளங்கோ அடிகள் படம்

தேவாபி செய்த தியாகம்

சந்தனுவின் அண்ணன் உலக வாழ்வைத் துறந்து கானகம் சென்றார். இதனால் சந்தனுவுக்கு ஹஸ்தினாபுர அரச பதவி கிடைத்தது என்ற செய்தி மஹாபாரத ஆதி பர்வத்தில் உள்ளது. ரிக்வேதத்திலும் (10-98). அந்த நாட்டில் நீண்ட காலத்துக்கு வறட்சி நிலவியபோது, தேவாபி ஒரு புரோகிதர் போல செயல்பட்டு யாக யக்ஞங்களை ஏற்பாடு செய்து மழை பெய்ய வைத்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. யாஸ்கர் எழுதிய நிருக்தத்திலும் (2-10) தேவாபி கதை உள்ளது. தேவாபிக்கு தோல் நோய் இருந்ததால் அவர் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்கவில்லை என்று ‘’பிருஹத்தேவதா’’ கூறுகிறது.ஆனால் பல சந்தனுக்கள், பல தேவாபிகள் இருக்க வாய்ப்பு உண்டு. ஆகவே தீர ஆராய்ந்து எந்த தேவாபி என்று கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

இதுதவிர முறை தவறிய ஆட்சி காரணமாக துஸ்தாரிது பௌம்சாயன என்ற மன்னன் ஆட்சி துறந்ததாக சதபத பிராமணம் என்னும் நூல் சொல்லுகிறது (12-9-3-1).

கலிங்க- வங்க நாடுகளை ஆண்டு வந்த விஜயன், முறை தவறிய ஆட்சி செய்த்ததால், நாடு கடத்தப் பட்டதும் அவன் இலங்கையில் போய் இறங்கி புதிய ஆட்சியைத் துவக்கியதையும் நாம் அறிவோம். இது போல நஹுஷன், வேனன், நந்த வம்சத்து அரசர்கள் ஆகியோரும் பதவியிலிருந்து தூக்கி எறியப்பட்டனர். அவை தியாகம் என்னும் வரம்பிற்குள் வாரா.

ஆதி சங்கரர்

வித்யாரண்யருக்கு தங்க மழை

Leave a comment
by Tamil and Vedas on April 20, 2015  •  Permalink
Posted in தமிழ்
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on April 20, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/04/20/%e0%ae%87%e0%ae%b3%e0%ae%99%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%8b-%e0%ae%aa%e0%af%80%e0%ae%b7%e0%af%8d%e0%ae%ae%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%af%87%e0%ae%b5%e0%ae%be%e0%ae%aa%e0%ae%bf-%e0%ae%9a%e0%af%86/

Baffling Questions and Beautiful Answers in Spirituality Part IV

2012-Swami-Vivekananda

Article No.1813; Date: 20th April 2015

Written by S NAGARAJAN

Uploaded from London at 5-49 am

By Santhanam Nagarajan

Here is a new Question – Answer series for the benefit of all.

From time to time we have baffling questions.  But there is nobody to answer them. But here is an effort to compile the answers from the great scholars, sages and saints of India. Some beautiful answers are found in the ancient Hindu epics and scriptures.  This is an effort to compile them.  This is in continuation of the earlier article.

vivek

07) What is the most wonderful thing in the world?

Day after day, there enter into the Temple of Death, countless lives.  Looking at this spectacle, the rest of them those who remain, believe themselves to be permanent, immortal.  Can anything be more wonderful than this?

The Yaksha asked certain questions to Dharma the eldest of the Pandavas.  He gave fitting replies to all the questions.  One among the questions is given above.  As usual Dharma gave a fitting reply.

08) What is the peculiarity of the Vedas?

One peculiarity of the Vedas is that they are the only Scriptures that again and again declare that you must go beyond them.  The Vedas say that they were written just for the child mind; and when you have grown, you must go beyond them.

The above question was put forth to Swami Vivekananda at the Twentieth Century Club of Boston, United States of America. Swami gave a fitting reply to the question.

Swami-vivekananda-400x395

09) How one can get rid of the fear of hell?

For a clever and a hard working agriculturist there cannot be any scare of famine and for an individual regularly performing Japa (mental recitation of Holy names and Mantras), there cannot be any fear of hell.

Summary

07) What is the most wonderful thing in the world?  08) What is the peculiarity of the Vedas?   09) How one can get rid of the fear of hell?  King Dharmaputra, Swami Vivekananda and Subashitha answer the questions.

********

Leave a comment
by Tamil and Vedas on April 20, 2015  •  Permalink
Posted in Religion
Tagged ,

Posted by Tamil and Vedas on April 20, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/04/20/baffling-questions-and-beautiful-answers-in-spirituality-part-iv/

« Older Posts
Newer Posts »