கட்டுரை எண்: 1832 தேதி: 28 ஏப்ரல் 2015

எழுதியவர் சந்தானம் நாகராஜன்

லண்டனில் பதிவு ஏற்றப்பட்ட நேரம்: காலை 6-24

சம்ஸ்கிருதச் செல்வம் – பாகம் 3

4. கணவனைப் பிரிந்த சீதை எப்படி மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தாள்?

ச.நாகராஜன்

கவிதைப் புதிர்களின் தொடர் வரிசையில் இன்னும் ஒரு பஹிர் ஆலாப வகை புதிர்:-

அநுகூல விதாயிதைவதோ                                                           

விஜயீ ஸ்யான் நநு கீத்ருஷோ ந்ருப:                                     

விரஹின்யபி ஜானகீ வனே                                                  

நிவஸந்தி முதமாதவௌ குத: I

இதற்கு விடை கண்டுபிடிப்பது கஷ்டம் தான்!

விதி ஒரு அரசனுக்கு அநுகூலமாக இருக்கும் போது அவன் எப்படி இருப்பான்?

விடை:- குசலவார்த்திதா: (மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இருப்பான்)

தன் கணவனை விட்டுப் பிரிந்து காட்டில் சீதை இருந்த போதும் கூட அவள் எப்படி மிகுந்த சந்தோஷத்துடன் இருந்தாள்?

விடை:- குச லவ வர்த்திதா (குச, லவ ஆகிய இரு மகன்களும் உடன் இருந்ததால் சீதை சந்தோஷமாக இருந்தாள்.)

வியோகினி சந்தத்தில் அமைந்த செய்யுள் இது.

குசலவார்த்திதா என்ற ஒரே சொற்றொடரே இரு கேள்விகளுக்கும் விடையை அளிப்பது கண்டு  மகிழலாம்!

இன்னும் ஒரு புதிர்:-

அன்யஸ்த்ரீஸ்ப்ருஹ்ருயாலவோ ஜகதி கே பத்ம்யாமகம்யா ச கா

கோ தாது தஸ்ஷனே ஸமஸ்தமனுஜை: ப்ராவ்யர்தேஹநிர்ஷம் I

வ்ருஷ்ட்வைகாம் யவனேஷ்வரோ நிஜபுரை பத்யானனாம் காமினீம்

மித்ரம் ப்ராஹ கிமாதரேன சஹஸா யாராநதீதம்ஸபா II

அடுத்தவரின் வீட்டுப் பெண்களை யார் விரும்புகின்றனர்? (விடை ஜாராஸ் அதாவது கள்ளக் காதலர்கள்)

கால்களால் கடக்கப்படாதது எது? (விடை: நதி)

தஸ்னா என்ற (சம்ஸ்கிருத) வார்த்தைக்கு மூலம் எது?

விடை :- தம்ஸ் – கடிப்பது என பொருள்

இரவும் பகலும் எல்லா மனிதரும் எதை அடைய பிரார்த்தனை புரிகின்றனர்?

விடை: மா: – லக்ஷ்மி – அதாவது பணம்

அழகிய தாமரை போன்ற முகமுடைய அழகியைப் பார்த்த பின்னர் யவன அரசன் ஆவலுடன் தன் நண்பனிடம் கூறியது என்ன?

விடை:- யாரா ந தி–தம்ஸா மா (இதன் பொருள் – இப்படிப்பட்ட அழகிய பெண் இதற்கு முன் ஒரு போதும் பார்க்கப்பட்டதில்லை!)

யாரா ஜாரா – காதலர்

நதி – ஆறு

தம்ஸ் – தஸ்னா என்ற வார்த்தையின் மூலம்

மா – பணம்

இந்த சொற்களின் சேர்க்கை பல கேள்விகளுக்கு விடை அளித்து விட்டது.

செய்யுளைச் சொல்லி விட்டு புதிரை அவிழுங்கள் என்றால் விடையைக் கண்டு பிடிக்க முடியுமா என்ன?

சார்தூலவிக்ரிதிதா என்ற சந்தத்தில் அமைந்த செய்யுள் இது.

பழைய கால ராஜ சபைகளில் ராஜாவின் முன்பு, இது போல பண்டிதர் ஒருவர் புதிரைப் போட மற்றவர்கள் பாடு திண்டாட்டமாக இருந்திருக்கும், இல்லையா!

***************

Written by London swaminathan

Research Article No: 1830

Date: 27 April 2015; Uploaded in London at 10-13 am

ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை எண் 1830

கட்டுரையாளர்; லண்டன் சுவாமிநாதன்

தேதி: 27 ஏப்ரல், 2015  லண்டன் நேரம்:காலை 10-13

(This is already uploaded in English)

சங்கத் தமிழ் இலக்கியத்தில் இட்லி, வடை, பொங்கல், தோசை இல்லாதது நமக்குக் கொஞ்சம் வருத்தம்தான். ஆயினும் ஊன் (மாமிசம்) பற்றியும், மது பற்றியும் வேறு பல சாப்பாடு வகைகள் பற்றியும் உள்ளன. சங்கத் தமிழ் இலக்கியங்களில் பிராமணர் வீட்டுக்குப் போனால் என்ன கிடைக்கும், மன்னர்கள் வீட்டுக்குப் போனால் என்ன கிடைக்கும் என்பனவற்றைத் தெள்ளத் தெளிவாகப் பாடி வைத்துள்ளனர். பிராமணர் தெருவில் கோழியோ நாயோ இரா என்றும் துல்லியமாகப் பாடி வைத்துள்ளனர். அவர்கள் முழுக்க முழுக்க ‘வெஜிட்டேரியன்’ என்பதை இவ்வளவு அழகாகச் சொல்லுகின்றனர். ஆயினும் பாரி முதலிய வள்ளல் பிறருக்கு அளித்த “நான் வெஜ்” – வகைகளையும் புகழத் தவறவில்லை. அதுவும் புலனழுக்கற்ற அந்தணாளன் என்று பாடப்பெற்ற கபிலர் என்னும் பிராமனப் புலவர் ஊன் ஊனவைப் பாராட்டினார்!! ஏனெனில் தமிழ் மன்னர்களோ பாணர், கூத்தர், விறலியரோ பிரியாணி இல்லாமல் வாழ முடியவில்லை. ஏராளமான பாடல்களில் பிரியாணிக்கு புகழ்மாலை!

மேலை நாட்டில் கொஞ்சம் வெய்யில் கூடுதலானால் உடனே தோட்டத்தில் பாய் விரித்து, ‘சேர்’ போட்டு,  நண்பர்களைக் கூட்டி, ‘பார்பிக்யூ; (கம்பியில் கோர்த்துச் சுட்ட மாமிச வகையறா, தொகையறாக்கள்) ‘பார்ட்டி கொடுப்பார்கள். இது கூட சங்கத் தமிழ் பாடலில் உள்ளது. இட்லி, வடை, சாம்பார் இல்லதது பெருங்குறையே! ஆனால் புளிக் குழம்பு உள்ளது. நிற்க! சொல்லவந்ததோ வேறு விஷயம்.

வேதத்தில் பிட்டு,அப்பம் ஆகியன உள்ளது. மதுரையில் பிட்டு விற்ற கிழவிக்கு சிவன் எப்படி உதவினார் என்பதையும், அவர் மீது பாண்டியன் போட்ட அடி, அங்கிருந்த எல்லார் முதுகிலும் விழுந்தது என்பதையும் மாணிக்கவாசகர் வரலாற்றின் மூலம் அறிவோம். இந்தப் பிட்டு என்ற தமிழ் சொல் வேதத்தில் உள்ளது.

அபூப என்று நெய்யப்பம், ஆப்பம் ஆகியன குறிப்பிடப் பட்டுள்ளன. இன்று வரை மலையாள தேசத்திலும், பிராமணர் வீட்டுக் கல்யாண சீர் வரிசையிலும் இந்த அப்பத்தைக் காணலாம். தமிழர்கள் விரும்பிச் சாப்பிடும் உளுந்து வடை, பருப்பு வடைகளை பிராமணர்கள் இறைவனுக்குப் படைக்கையில் (நைவேத்யம் செய்கையில்) – மாஷாபூபம் முதலிய சொற்களைப் பயன்படுத்துவதால் இன்றும் இது சம்ஸ்கிருத, தமிழ் சொற்களில் அப்படியே பயிலப்படுகிறது என்பது தெளிவு. இது தவிர நாம் இடியப்பம், குழியப்பம் என்று காலப் போக்கில் பல அப்பங்களைக் கண்டு பிடித்து அறுசுவை உணவுகளில் சேர்த்துவிட்டோம்.

சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் பால கங்காதர திலகரும் ஜெர்மன் அறிஞர் ஜாகோபியும் சொன்னது போல வேதம் கி.மு 4000- க்கு முந்தையது என்று கொண்டால் 6000 ஆண்டுகளாக சில சொற்கள் தமிழிலும் சம்ஸ்கிருதத்திலும் இருப்பதை எண்ணி எண்ணி இறும்பூது எய்தலாம்.

அந்தக் காலத்தில் ரிஷி முனிவர்கள் வீட்டுக்கு வந்தாலோ, அல்லது நாம் அவர்களுடைய பர்ணசாலைகளுக்கு (இலை/ஓலை வீடு) போனாலோ அங்கே “மது பர்க்கம்” கொடுக்கப்படும். இப்போது நாம் யாரவது வீட்டுக்கு வந்தால் காப்பி, தேநீர் அல்லது பழரசம் (ஜூஸ்) கொடுப்பது போல. மதுபர்கத்தில் தயிரும், தேனும் இருக்கும். இப்போது ஸ்ரீகண்ட் என்ற இனிப்பு செய்வது போல அந்தக் காலத்திலும் இதைச் செய்திருக்கிறார்கள் இப்போதும் குஜராத் முதலிய இடங்களில் ஸ்ரீகண்ட் கிடைக்கிறது.

இப்போது நாம் சாதத்துடன் பலவகைப் பொருட்களைக் கலந்து எலுமிச்சம்பழச் சாதம், சாம்பார் சாதம், தயிர் சாதம், எள்ளுஞ்சாதம், தேங்காய்ச் சாதம், பிரியாணி, பால் சோறு என்று செய்வது போல வேத காலத்தில் பலவகை ஓதனம் (சோறு அல்லது களி) செய்தது பற்றிய குறிப்புகளும் நிறைய இருக்கின்றன.

இப்போது கிராமப்புறங்களில் அம்மன் உற்சவங்களில் கூழ், கஞ்சி வார்த்துக் கொண்டாடுவது போல அந்தக் காலத்தில் கஞ்சி, கூழ் செய்த குறிப்புகளும் உண்டு. வேதத்தில் குறிப்பிடும் தானியங்களின் பட்டியல் நீண்ட பட்டியலாகும்.

பத்து வகை மீன்களும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. நீர், மீன், மயில், முதலிய சொற்கள் வேதத்தில் இருப்பதைக் கொண்டு பலரும் ரிக் வேதத்தில் தமிழ் சொற்கள் இருப்பதாக எழுதி வந்தனர். ஆனால் நீர் என்ற சொல் கிரேக்க மொழியிலும் உள்ளது. ஆகையால் தமிழும் வடமொழியும் ஒரே மூலத்தில் இருந்து வந்த மொழிகள் என்ற கொள்கையே சரியென்று படுகிறது. அதனால்தான் இப்படி பல சொற்கள் இரண்டு மொழி இலக்கியங்களிலும் இருக்கின்றன. வ்ரீஹி என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லில் இருந்து அரிசி (ரைஸ்) வந்தது அல்லது அரிசியிலிருந்து வ்ரீஹி வந்தது என்றும் சொல்லலாம். மூல மொழி ஒன்றே என்பதற்கு பிட்டு, அப்பம் என்பனவும் சான்றாகத் திகழ்கின்றன.

பசு, காளை மாடு, பால் (பயஸ், ஆயச,க்ஷீர, துக்த) ஆகியவற்றை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தி மக்களை நாகரீகப் படுத்தியது வேத கால இந்துக்களே. பசுவுக்கும் பாலுக்கும் வேதங்கள் கொடுக்கும் மரியாதையை உலகில் வேறு எந்த நாட்டு இலக்கியத்திலும் காணமுடியாது. வேதங்களில் பசு-கன்று இடையிலுள்ள அன்பை (வாத்சல்யம்) உவமையாகவும் பல இடங்களில் காணமுடியும். பசுவை ஒரு தாய் நிலைக்கு (கோ மாதா) என்பதை எந்த நாட்டு இலக்கியத்திலும் கான முடியாது. இன்று பால் உணவு இல்லாத இடமே இல்லை.

பால் (பயஸ், பாயச) பொருட்கள் பற்றி தனியே ஒரு கட்டுரை வரைவேன்.

மேற்கோள்கள்:

Apuupa (RV 3-52-7; RV 10-45-9), Satapatha Brahmana (2-2-3-12; 4-2-5-19)

Written by London swaminathan

Research Article No: 1826

Date: 24 April 2015; Uploaded in London at 13-25

ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த இந்துக்களின் கலைக் களஞ்சியம் வேதங்கள் ஆகும். அவைகள் சமயம் சம்பந்தமான புத்தகங்கள். இருந்தபோதிலும் அவற்றில் பல வகை பொது விஷயங்களும் வருகின்றன. அதில் ஒரு சுவையான விஷயம் சிகை அலங்காரம்.

2000 ஆண்டுப் பழமையுடைய தமிழ் இலக்கியத்தில் ஐம்பால் கூந்தல் பற்றிய தகவல் பல இடங்களில் வருகின்றது. ஐம்பால் கூந்தல் என்பது

குழல், அளகம், கொண்டை, பனிச்சை துஞ்சை என்ற கூந்தலின் ஐந்து பகுப்புகள் என்று பதிற்றுப்பத்து (18-4)உரை கூறும். இவ்வாறு 5 வகை என்பதை விட்டு 5 பிரிவுகளாகப் பின்னிக் கொண்டனர் என்றும் பொருள் கொள்ள ஐம்பால் திணை போன்ற சொற்கள் உதவும்.

தமிழ் இலக்கியத்துக்கு 1700 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எழுந்த வேதத்தில் நாற்பால் கூந்தல் பற்றிய விஷயம் கிடைக்கிறது.

இராக் நாட்டில் மலைப் பகுதிகளில் வசிக்கும் யசீதி பழங்குடி மக்கள் தீயை வணங்குவது, மயிலைப் புனிதப் பறவையாக வணங்குவது ஆகியன எல்லாம் அவர்கள் பழங்காலத்தில் இந்தியாவிலிருந்து சென்றவர்கள் என்பதை காட்டுவதை முன்னர் இரண்டு கட்டுரைகளில் தந்தேன். அவர்களும் இப்படிப் பலவகையாக நாற்பால், ஐம்பால் எனப் பிரிப்பது ஒப்பிடற்பாலது.

அமிபால், நாற்பால்  கூந்தல்—-யசீ்தீ  இன மக்கள்

கூந்தலை, தலை முடியை வைத்து சிவ பெருமான், புலஸ்த்ய மகரிஷி ஆகியோருக்கு பெயர்களும் உண்டு. சிவனுக்கு அவருடைய கேசம் (ஜடை) உயர்த்திக் கட்டியதால் “கபர்தின்” என்று பெயர். இன்றும் சாது சந்யாசிகள் இப்படி ஜடாதாரிகளாக வலம் வருவதை நாம் காணலாம். புலஸ்த்ய என்பது நீண்ட நேரான முடியைக் குறிக்கும். (எ.கா. புலஸ்த்ய மகரிஷி)

“அபாச” என்ற சொல் பெண்கள் பின்னல் போட்டுக் கொண்டதைக் காட்டும்; ரிக் வேதத்தில் 4 பின்னல் (இரட்டைச் சடைப் பின்னல் போல 4 சடை) போட்ட பெண் பற்றிய பாடல் (RV 10-104-3) உள்ளது.

அதர்வண வேதம், வாஜசனேயி சம்ஹிதையில் கேசம் என்ற சொல் பயிலப்படுகிறது (AV 5-19-3, 6-136-3). கத்தி, கத்தரிக்கோல் (மயிர் குறைக் கருவி) ஆகியன தமிழ், வேத இலக்கியங்களில் இருக்கின்றன.

நீண்ட கூந்தல் என்பது பெண்மையின் இலக்கணம் என்று சதபத பிராமணம்(SB 5-1-2-14) கூறும். மஹாபாரதத்தில் தன்னை இழிவு படுத்திய துச்சாதனனின் ரத்தம் தன் கேசத்தில் படும்வரை தலையை முடிக்கமாட்டேன் என்று திரவுபதி செய்த சபதம் அனைவரும் அறிந்ததே. அதாவது கேசம் (தலை முடி) என்பது பெண்களுக்கு மிகவும் முக்கியமானது. தனது கணவரைத்தவிர, வேறு எந்த ஆடவரும் கேசத்தைத் தொடக் கூடாது என்றும், கணவர் வேற்று தேசம் (வணிக நிமித்தம்) சென்ற போது பெண்கள் சிகை அலங்காரம் செய்வதில்லை என்றும் தமிழ், சம்ஸ்கிருத இலக்கியங்களில் படிக்கிறோம். முஸ்லீம் பெண்களும் தங்கள் குடும்பத்தினர் தவிர வேறு யாரும் தலை முடியைக் காணக்கூடாது என்று மறைப்பதும் ஒப்பிட வேண்டிய விஷயம்.

சிற்பத்தில் கூந்தல்

சீமந்தம், வளைகாப்பு !

சீமந்த என்றால் தலையில் வகிடு எடுப்பது என்று பொருள். ஒரு கர்ப்பிணிக்கு நடக்கும் வளைகாப்பு, சீமந்த விழாவில் தலை வகிடை முள்ளம்பன்றி முள் கொண்டு பிரிப்பர். இந்த வழக்கம் காடக சம்ஹிதையில் (23-1) சொல்லப்படுகிறது. இது நல்ல சுகப் பிரசவத்துக்கும் ஆண் குழந்தை கிடைக்கவும் செய்யப்படுவதாக ஐதீகம். இது “அக்குபங்சர்” (ஊசி மருத்துவம்) என்பது என் சொந்தக் கருத்து. பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் 58 நாட்கள் படுத்து ஆரோக்கியமாக இருந்து, தான் நினைத்தபோது உயிர் துறந்ததும் அக்குபங்சர் விஷயமே என்று முன்னரே ஒரு ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையில் விளக்கி இருக்கிறேன்.

வேதத்தில் வரும் ‘ஸ்தூக’ ( RV 9-97-17; AV 7-74-2 )  -என்ற தலை முடி அலங்காரம் — தலையில் புத்தர் போல முடிச்சு போடுவதாகும். இதைத் தென் கிழக்காசிய நாடுகளின் பெண்களின் சிகை அலங்காரத்தில் இன்றும் காணலாம். சிகா, சிகண்ட என்பது உச்சுக் குடுமியைக் குறித்தன.

ஆண்களும் பலவகை சிகை வகைகள் வைத்ததை புலஸ்த்ய, கபர்தின் (ருத்ரம்/யஜூர் வேதம்), மருத்துகள், பூசன் ஆகியோர் தொடர்பான வேத மந்திரங்கள் மூலம் அறிகிறோம்.

வேத கால இந்துக்கள் நீண்ட கூந்தல், அடர்ந்த கூந்தல் வளர ஆசைப்பட்டதை சிகை வளர்க்கும் அதர்வண வேத ஆரோக்கியக் குறிப்புகளில் (6-21; 6-2; கௌசிக சூத்திரம் 8-15; 8—9) இருந்தும் அறிய முடிகிறது. இதற்காக அவர்கள் சீர்ச மரம் (vanquiena spinosa), கடுக்காய் (bellerica Terminalia) ஆகியவற்றைப் பயன் படுத்தினர்.

கபர்தீன் (சிவன்)

சுருங்கச் சொன்னால் வேத கால மக்கள் நாகரீகத்தில் முன்னேறியவர்கள், கூந்தல்-சிகை, அலங்காரத்தில் கவனம் செலுத்தும் அளவுக்கு ‘பாஷன்’ வளர்ச்சி கண்டிருந்தது. வெளிநாட்டு “அறிஞர்கள்”, வேத கால மக்களை நாடோடிகள் என்று வருணித்தது எவ்வளவு நகைப்புக்குரியது என்பது வேதங்களை நேரடியாகப் படிப்போருக்கு உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி (உள்ளங்கை பூசனிக்காய் என!!) என விளங்கும்!!!

Written by S NAGARAJAN

Research Article No: 1824

Date: 24 April 2015; Uploaded in London at 8-22 am

சம்ஸ்கிருதச் செல்வம் – பாகம் 3

2. கேசவர், த்ரோணர், கௌரவரை வைத்து ஒரு புதிர்!

ச.நாகராஜன்

கம்பன் ஒரு மஹா கவி. அவனைப் போல் ஒரு கவி இனி பிறப்பானா என்பது சந்தேகமே. சரஸ்வதியின் அருள் இருந்தால் மட்டுமே அப்படி ஒரு மஹாகவி இனி தமிழ் நாட்டில் பிறக்கக் கூடும்.

 அபார கற்பனை மின்னல்களை ஆங்காங்கு பளிச்சிடச் செய்து கவிதை வானில் பறந்து கொண்டே இருப்பான் அவன்.

உதாரணம் இந்திரஜித்தின் மாளிகை காவலர்களும் புதிர்களும். இது என்ன? இந்திரஜித்தின் மாளிகைக் காவலர்களுக்கும் புதிர்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று திகைப்பு ஏற்படுகிறதல்லவா! கம்பனால் மட்டுமே இப்படிப்பட்ட திகைப்புகளைத் தர முடியும்!

அபார வீரனான இந்திரஜித்தை வெல்ல யாராலும் முடியாது. அவன் பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே அனைவரும் நடுநடுங்குவர். அப்படிப்பட்ட வீரனின் மாளிகையில் காவல் காப்போர் பெயருக்குத் தான் காவல் வீரர்கள்! அவர்கள் யாரைக் காவல் காப்பது? அவர்களுக்குப் பொழுதே போகவில்லையாம், என்ன செய்வது? ஆகவே அவர்கள் இரவு  முழுவதும் விழித்துத் தங்கள் பணியை ஆற்ற ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்தார்கள்! அது தான் ஒருவர் புதிர்களைப் போட வேண்டியது, மற்றவர் அதை விடுவிக்க வேண்டியது. பழங்கதைகளைப் பேசிக் கொண்டே இருப்பது, இப்படி பொழுதைப் போக்கினார்களாம், அவர்கள்!

பாடலைப் பார்ப்போம்:-

ஏதி யேந்திய தடக்கையர்  பிறையெயி றிலங்க                            

மூதுரைப் பெருங்கதைகளும் பிதிர்களு மொழிவார்                        

ஓதி லாயிர மாயிர முறுவலி யரக்கர்                                          

காது வெஞ்சினக் களியினர் காவலைக் கடந்தான்

                    சுந்தர காண்டம் – ஊர்தேடு படலம் – பாடல் 138

இதன் பொருள் : சொல்லப் போனால், ஆயுதங்களை ஏந்திய அகன்ற கைகளைக் கொண்டவர்களும் பகைவரைக் கொல்ல வல்ல கோபமாகிய கள்ளை அருதியவரும் தம் பிறைகளை ஒத்த பற்கள் தெரியும்படி  பழமையாகச் சொல்லப்பட்டு வரும் பெரிய கதைகளையும் விடுகதைகளையும் தமக்குள் பேசிக் கொண்டிருப்பவருமான பல ஆயிரம் மிக்க வலிமை பெற்ற அரக்கர்கள் அமைந்த காவலை அனுமன் தாண்டி உள்ளே சென்றான்.

இதற்கு உரை எழுதிய உ.வே.சாமிநாதையர், மூதுரை – ‘பழமொழிகளும் ஆம். பிதிர்கள் – வழக்க்கு அழிப்பாங்கதைகள் ; இவற்றை உறக்கம் வராதபடி உரைப்பர் என்பது பழைய உரை” என்று விளக்குகிறார்.

இன்னொரு பிரபல உரையாசிரியரான வை.மு.கோபாலகிருஷ்ண மாச்சாரியார் பாடலின் மூன்றாம் அடியில் உள்ள ‘முறுவலி அரக்கர்’ என்பதற்கு பதிலாக ‘உணர்விலி அரக்க’ர் என்ற பாட பேதத்தைத் தருகிறார்.

அவரது விளக்கவுரை:-

மூதுரை – முதுமொழி; அதன் இலக்கணம் – :நுண்மையும் சுருக்கமும் ஒளி உடைமையும், மென்மையும் என்று இவை விளங்கத் தோன்றிக் குறித்த பொருளை முடித்தற்கு வரும் , ஏது நுதலிய முது மொழியான” என தொல்காப்பியத்தில் காண்க.

பெரும் கதை:- தேவாசுர யுத்தம், க்ஷீராப்தி மதநம், பூர்வீக ராக்ஷஸர் வரலாறு போல்வன.

பிதிர் – ஒரு சமயத்தில், கம்பர் ஔவையாரை நோக்கி,                   

“ஒரு காலடீ  நாலிலைப் பந்தலடீ” என்று சொல்லி, “இதன் பொருள் என்?” என்று வினாவியதும், “ஆரையடா சொன்னாயடா” என்று விடை கூறியதும் போல்வன! (ஆரைக்கீரை முதலின் காம்புகள் நான்கு பிளவுபட்ட இலையை உடையனவாய் இருக்கும்.)

எதிர்ப்பார் இல்லாமையால் புதிர்களைச் சொல்லிக் காலம் போக்கினர் காவல் வீரர்கள் என்பது கம்பனின் மின்னல் கற்பனை!

இனி இப்படிப்பட்ட அரும் புதிர்கள் தமிழ் மொழியிலும் சம்ஸ்கிருத மொழியிலும் ஆயிரக் கணக்கில் உள்ளன. அவற்றைத் தொகுப்பவர் தான் இல்லை.

ஆக இப்படிப்பட்ட பழம் பெரும் வரலாற்றைக் கொண்டவை கவிதைப் புதிர்கள்! அதை எடுத்துக் காட்டவே மேலே உள்ள கம்பனின் பாடல் உதாரணமாகத் தரப்பட்டது!

மேலும் சில சம்ஸ்கிருத புதிர் கவிதைகளைக் காண்போம்.

இப்போது காண இருப்பது ‘கூட ஸ்லோகம்’ என்னும் புதிர் கவிதை. இதை விடுவிப்பது சற்று சிரமமான காரியம்.

கேசவம் பதிதம் த்ருஷ்ட்வா த்ரோணோ ஹர்ஷசுபாகத: I                   

ருதந்தி கௌரவா: சர்வே ஹா கேசவ கதம் கத:      II

இதன் பொருள் : ஒரு சவம் (பிணம்) நீரில் விழுவதைப் பார்த்த கழுகு ஒன்று  மிக்க மகிழ்ச்சியை அடைந்தது – தனக்கு சரியான விருந்து தான் என்று! ஆனால் நரிகள் ஏமாற்றத்துடன் ஊளையிடுகின்றன – “ஓ, கேசவா, எப்படி அது இப்படிப் போய்விட்டது” –என்று!

இந்தப் பாடலில் கே+ சவம் = கேசவம் ஆகிறது. சவம் என்றால் பிணம்; கே என்றால் நீர். த்ரோண என்றால் கழுகு; கௌரவா என்றால் நரிகள்.

ஆனால் பாடலை முதலில் கேட்கும் போது கேசவன், த்ரோண, கௌரவா என்றவுடன் பாண்டவ, கௌரவர்களை நினைத்தும் துரோணரை மனதில் கொண்டும் புதிரை அவிழ்க்கத் தோன்றும்.

உண்மையான விடையைக் கேட்டவுடன் புன்முறுவல் தான் தோன்றும்!

இப்படி ஒரு வகைப் புதிரும் இது போல் உண்டு!

இது அமைந்துள்ள விருத்தம் ஆர்யா விருத்தம்.

இனி பஹிர் ஆலாப வகை புதிர் ஒன்று இது:-

கேசரத்ருமதலேஷு சம்ஸ்தித: கீத்ருஷோ பவதி மத்தகுஞ்சர: I

தத்தவத: சிவமபேக்ஷ்ய லக்ஷணைர் அர்ஜுன: சமிதி கீத்ருஷோ பவேத் II

இது அமைந்துள்ள விருத்தம் –  ரதோத்தாத விருத்தம்

இதன் பொருள் :-

மத்த யானை கேசர மரத்தின் அருகே இறந்து பட்டால் என்ன ஆகும்?

சிவனை ஆராதித்து அர்ஜுனன் போர்க்களத்தில் எப்படி போர் புரிந்தான்?

இதற்கான விடை :- தான – வகுல – ப்ரமர– ஹிதா:

இப்படிப் பார்த்தால் முதல் கேள்விக்கு விடை கிடைக்கும்–  கேசர மரத்தில் உள்ள தேனீக்களுக்கு யானையிடமிருந்து ஒழுகும் மதம் இதமான ஒன்றாகும்.

தானவ – குல – ப்ரம – ரஹிதா:  – என இப்படிப் பார்த்தால் இரண்டாவது கேள்விக்கு விடை கிடைக்கும்.

அரக்கர்களின் கூட்டத்திலிருந்து ஏற்படும் கவலையிலிருந்து அர்ஜுனனுக்கு விடுதலை கிடைக்கும்.

(தானவ – அரக்கர்)

எப்படி தானவகுலப்ரமரஹிதா: என்ற சொற்றொடரை இரு விதமாகப் பிரித்தால் புதிர் கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கிறது.

விடைகளுடன் படிப்பதால் எளிதாக ரஸிக்க முடிகிறது. கேள்வியைக் கேட்டு விடையைக் கண்டு பிடியுங்க்ள் என்றால் சம்ஸ்கிருத பண்டிதராக இருந்தாலும் இரவுத் தூக்கம் போய்விடும்!

*************