Tamil King’s Rajasuya Yagna! (Post No.3084)


Research Article written by London Swaminathan


Date: 23  August 2016


Time uploaded in London: 6-35 AM


Post No.3084


Pictures are taken from various sources; thanks for the pictures.



(Tamil version of this article is posted yesterday)

Dharma’s Rajasuya Yagna in the Mahabharata, the longest epic in the world, is well known. But very few people knew about the great Rajasuya Yagna performed by a Choza king 2000 years ago. Four Sangam Tamil Poets sang in praise of the great King Peru Nar Killi.

Pandarang Kannan (Krishna), Vadama vannakkan Perunchaththan (Maha Sastha),Avvaiyaar and Lochana (Ulochanar). Their verses are in the oldest part of Sangam Literature in Puranaanuru verses 16, 125, 367, 377.

(A Yagna is a fire ceremony in which Soma juice, melted butter (ghee) and certain types of wood were placed in the fire as offerings to Vedic Gods).


Tamil Kings always fought among themselves. Tamil poets tried to calm them down, but yet the wars continued. So when Tamil poetess Avvaiyar saw three great Tamil Kings of three Kingdoms at one place she was very happy. Chera King Maari Venko and Pandyan King Ugra Peruvazuthi attended and approved the Rajasuyam conducted by Choza Perunar Killi. She wished them a long life – as many  years as the number of rain drops or the number of stars in the sky.


Ancient Tamil Nadu had three Kingdoms Chera (Kerala), Choza (East coast and Rice bowl areas) and the Pandya (Southern Tamil Nadu) kingdoms. Lot of chieftains and local leaders were under them.


Mahabharata has a very detailed description of the Rajasuya Yajna performed by the eldest of the Five Pandavas- Dharma alias Yudhistra. But Tamil verses give only the minimum details.


We came to know from Avaiyar’s verse (Puranaanuru 367) that Brahmins were given gold coins on that occasion as Dhanam (fees and donation). Avvaiyar says, “Whatever good you do in this birth only will help you like a boat ( to cross to the next world).


Interesting Facts about Rajasuya:-

The fees for the Rajasuya was amazing number of cows! This is recommended by the scriptures. No one would know how many were actually given.


32,000 cows for each of the four principal priests.

16,000 cows each for the second line priests.

8000 cows for the third liners and 4000 each for others.

I guess Brahmins would have received gold instead of cows, because maintaining them would have been a big problem.

What is Rajasuya?

Rajasuya means birth of a king (generate a king). Actually this is a rite of royal consecration. All the minor kingdoms would approve him as the chief. It was performed only by the Kshatriyas – the ruling caste.

The time required for Rajasuya was two years. The king had to undergo lot of rituals and fasting during this period. There were many smaller Yagnas (fire ceremonies) involving Soma plant and Ghee (melted butter).


Rajasuya consisted of several events:

Soma rite (performed with a mysterious plant from the Himalayas. Please read my article on the Soma plant for more details).

Abhiseka (pouring or bathing the king with holy waters accompanied by Mantra)

Chariot Race

Seizing the cows and releasing the cows (Ancient Hindu kings will raid the cows in the nearby country first. This means “Let us fight”. This was practised by all the rulers from Kanyakumari to Kashmir). In the Rajasuya it was done only symbolically.

King ascending the throne.

Followed by ritual dice play

Reciting of Sunashepa (Dog’s tail) story

Avabhrta snana (bathing)

King observing certain vows for a year.

One more concluding fire ceremony (Atiratra Type)

Stepping on the tiger skin


The details of this Yagna is found in Srauta Sutras of Asvalayana, Latyayana, Katyayana and Apastambha.


In Rajasuya the king is praised as the protector of the Brahmins, sacker of the cities (in war).


Spoons and laddles used in Vedic Rituals


Vedic Index by Macdonell and Keith gives the following information:

“Raja-suya is the name in the Atharva veda and later literature of the ceremony of the royal consecration. The rite is described in great length in the Sutras, but its main features are clearly outlined in the Brahmanas, while the verses used in the ceremony are preserved in the Yajurveda.


Besides priestly elaboration, the ritual contains popular ceremonial. For example, the king is clothed in the ceremonial garments of his rank and provided with bow and arrow as emblems of sovereignty.  He performs a mimic cow raid or engages in a sham fight with a royal. In a game of dice, he symbolically ascends the quarters of the sky as an indication of his universal rule; and steps on a tiger skin, thus gaining the strength and the pre-eminence of the tiger.

My Comments: –

Tiger is found in the Indus Valley seals. The number of cows as sacrificial fees corresponds with the Indus valley weights (in proportion). The dices are found in the Indus valley too. All these point towards a Vedic Culture in the Indus/Sarasvati valley Civilization.




சோழ மன்னன் செய்த ராஜசூய யக்ஞம் (Post No.3083)


Research Article written by London Swaminathan


Date: 22  August 2016


Time uploaded in London:  21-18


Post No.3083


Pictures are taken from various sources; thanks for the pictures.



சோழ மன்னன் பெருநற்கிள்ளி ராஜசூய யக்ஞம் என்ற பெரிய வேள்வியைச் செய்ததை புறநானூறு மூலம் நாம் அறிகிறோம் அவனைக் குறித்து நான்கு பாடல்கள் 16, 125, 367, 377) உள்ளன. அவற்றை முறையே பாண்டரங் கண்ணனார், வடம வண்ணக்கன் பெருஞ்சாத்தனார், ஔவையார், உலோச்சனார் ஆகியோர் பாடினர்.


இராஜசூய வேள்விக்கு சேரமான் மாரி வெண்கோவும், பாண்டியன் கானப்பேர் தந்த உக்கிரப் பெருவழுதியும் வந்திருந்தனர். அவர்கள் மூவரும் ஒருங்கே உட்கார்ந்திருந்ததைப் பார்த்த ஔவையாருக்கு பெரிய மகிழ்ச்சி. நீங்கள் வானத்தில் தோன்றும் நட்சத்திரங்களைவிட, மழைத் துளிகளைவிட அதிக நாட்கள் வாழுங்கள் என்று வாழ்த்துகிறார்.


ராஜசூய யக்ஞம் என்றால் என்ன?

இது குறித்து லாத்யாயன ஸ்ரௌதசூத்ரம் சொல்கிறது. அரசர்கள் ஜாதியான க்ஷத்ரியர்கள் மட்டுமே இதைச் செய்யலாம். ராஜ சூய என்றால் அரசனை ‘உற்பத்தி செய்தல்’, ‘கடைந்தெடுத்தல்’ என்று பொருள். அதாவது ஒரு மாமன்னனை உருவாக்குதல்.


இந்த வேள்வியைச் செய்த, பெருநற்கிள்ளி தன்னுடைய பெயருக்கு முன்பாக ராஜசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி என்று பட்டம் வைத்துக் கொண்டதிலிருந்தே இதன் பெருமையும் மகிமையும் விளங்கும்.


இதைச் செய்து முடிக்க இரண்டு ஆண்டுகள் தேவை!

பங்குனி மாத சுக்லபட்ச முதல்நாளில்  தீட்சை எடுத்துக்கொள்வர்.

முதலில் சோமரசம் தொடர்பான சடங்குகள் ஐந்து நாட்களுக்கு நடக்கும். பின்னர் ஓராண்டுக்கு சிறிய யாகங்கள் நடக்கும்.


அதன் பிறகு 12 நாட்களுக்கு நீடிக்கும் சடங்குகள் நடைபெறும்.


அரசனுக்கு அபிஷேகம் செய்து முடிசூட்டுதலே முக்கியமான — முத்தாய்ப்பான — நிகழ்ச்சி. பல புண்ய நதிகளிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட நீரை மந்திரம் சொல்லி அரசனின் தலையில் ஊற்றுவர் பிராமணர்கள். அபோழுது பிராமணர்களுக்கு நிறைய தானங்கள் வழங்கப்படும்


இதை ஔவையார் பாராட்டுகிறார்:-

வாழச் செய்த நல்வினை அல்லது

ஆழுங்காலைப் புணை பிறிது இல்லை — என்பார்.


ஒருவர் செய்த நல்வினைதான் அவர் இறந்த பின்னர் அவருக்கு துணையாக வரும் – என்பதே இதன் பொருள்.


ஆகையால் பிராமணர்களுக்கு கைநிறைய தங்கக் காசுகள கொடு என்கிறரர்.


ஏற்ற பார்ப்பர்க்கு ஈர்ங்கை நிறையப்

பூவும் பொன்னும் புனல்படச் சொரிந்து


வாழ வேண்டும் என்று அறிவுரை பகர்கிறார். (Puram.367)


இதற்குப் பிறகு தேரோட்டும் பந்தயம் (ரேஸ்) நடக்கும்

அதைத் தொடர்ந்து ஆநிரை கவர்தல், ஆநிரை மீட்டல் நடக்கும்.

இதில் சுமார் 100 பசுக்கள் இருக்கும்


(தமிழ் நாகரீகம், பண்பாடு என்று எதுவும் தனியாக கிடையாது. ஆநிரை மீட்டல், கவர்தல் ஆகியன மஹா பாரதத்திலும் உண்டு. சங்க இலக்கியத்திலும் உண்டு. பிராந்தியத்துக்கு பிராந்தியம் உலகம் முழுதும் சில விநோத வழக்குகள், இசை நடனம் முதலியன இருக்கும் அது போல இந்தியாவிலும் 25 மாநிலங்களில் 25 விதமான பழக்க வழக்கங்கள் , நடை உடை பாவனைகள் இருக்கும்.)


மன்னன் , தேரிலிருந்து இறங்கிய பின்னர் முடி சூட்டு வைபவம் நடக்கும்.


இறுதியாக சொக்கட்டான் ஆட்டம் நடைபெறும். இதில் மன்னர்தான் வெற்றி  பெ றுவார்.  சொக்கட்டான் ஆட்டம் புற நானூற்றிலும், திருக்குறளிலும் உள்ளதே.


இதற்குப் பிறகு சுனஸ்சேபன் கதை உபந்யாசம் நடக்கும்.

அடுத்த பத்து நாட்களுக்கு சிறிய யாகங்கள் நடத்தப்படும். இதற்குப் பின் மன்னன், ஓராண்டு காலத்துக்கு சில விரதங்களைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.


இவ்வளவையும் சோழ மன்னன் பெருநற்கிள்ளி செய்தது ம் அதை மற்ற புலவர்களும், புரவலர்களும் போற்றியது ம் எதைக் காட்டுகிறது?


தமிழ் மன்னர்களுக்கு யாக யக்ஞங்கள் மீதுள்ள நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது. பார்ப்பனர் பற்றியும், வேள்வி பற்றியும், நான்மறைகள் குறித்தும், யூப நெடுந்தூண்கள் (வேள்வித் தூண்) பற்றியும் சங்க இலக்கியத்தில் ஏராளமான குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன.


32,000 பசு, 16000 பசு 8000 பசு தானம்!


ராஜ சூய வேள்வியை செய்வதற்கு 4 புரோகிதர்கள் தேவை. அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் 32,000 பசுக்கள் தட்சிணை!

இரண்டாம் நிலையிலுள்ள 4 ஐயர்களுக்கு தலா 16,000 பசுக்கள் தட்சிணை.


மூன்றாம் நிலையிலுள்ளோருக்கு தலா 8000, அதற்கடுத்த நிலையிலுள்ளோருக்கு தலா 4000 பசுக்கள் தட்சிணை என்று சாத்திரங்கள் செப்புகின்றன.

ஆச்வலாயன, பாரத்வாஜ, ஆபஸ்தம்ப, காத்யாயன ச்ரௌத சூத்ரங்களில் இதன் விவரங்களைக் காணலாம்.


சிந்து சமவெளி நாகரீகம்


சிந்து சமவெளி நாகரீகத்திலும் எடைக்கற்கள் இதே வீதத்தி ல்தான் இருக்கின்றன.4, 8, 16, 32, 64 ….


வேத கால தட்சிணையும் இதே வீதாசாரத்தில்தான் இருக்கும். ஆக வேத கால நாகரீகமும் சிந்து சம்வெளி நாகரீகமும் ஒன்றே.


இப்போதுள்ள ரூபாய்க்கு முன் இந்தியாவில் தம்பிடி, அணா, ரூபாய் என்ற முரை இருந்தது மூன்று தம்பிடி= காலணா, நான்கு காலணா = ஒரு அணா, 16 அணா = ஒரு ரூபாய் (அதாவது 64 காலணா அல்லது 192 தம்பிடி). இதுவும் சிந்து சம்வெளி விகிதாசாரமே!



Be a Guest in India!


Written by London swaminathan
Post No.1182; Dated 19th July 2014.

If you are a guest in India you will receive special treatment. Hospitality is the hallmark of a good householder. It is one of the Panchayajnas. Of the Pancha/five Yajnas/Duties, Manushya Yanja is one. This means feeding the fellow humans. Whether they are poor or rich, if they knock at your door you must not turn them down. In the olden days people used to go out to the street and look for guests at the lunch time. Then they will go for the dinner or lunch.

Ilango, author of Tamil epic Silappadikaram, says that the heroine Kannagi worried that she was not able to welcome the guests. Sita in Kamba Ramayana, also echoed the same feelings.

Great Tamil poet Tiruvalluvar says,

“The only purpose, of a family life of virtue and wealth,
Is to command the means of extending hospitality to the guests – (Kural 81)

“Even the nectar of immortality is not to be consumed
Without sharing with the guests waiting outside — (Kural 82)

“He who daily entertains the guests who go to him will never be ruined by poverty– (Kural 83)

Story from Mahabharata

A good story that illustrates the greatness of hospitality is in the Mahabharata. When Yudhistra performed the Rajasuya Yajna, thousands of people were fed. When everyone was satisfied there appeared a mongoose and challenged Yudhistra. Half of its body was in golden colour. It rolled on the leftovers of the guests. When Yudhistra asked the reason for it, the mongoose told him a story.

“A hungry man approached a poor man’s house for food. Though the poor man had prepared full meal after a very long time, he readily offered his food to the guest. When the guest was not satisfied, his wife and son offered their shares. When he left the hose I just rolled on the left over food and half of my body turned gold. From then onwards I had been visiting lot of places where food was donated. But my body never turned gold. I am greatly disappointed that even here my body did not turn into gold. This reduced the ego of Yudhistra.

Guests are welcome in any country. But in ancient India, they were considered Gods. This was true from the land’s southern most end Kanyakumari to northern most Kashmir. If anyone wants to be a guest one should be a guest in India — in ancient India! Tamil and Sanskrit literature have got a lot of proverbs or sayings about Atithih/Guest.

Following are the sayings in Sanskrit on the Guests from ‘’Suktisudha’’ (Chinmaya International Foundation Publication):

“A guest, though he be boorish, deserves to be welcomed by the discerning – Valmiki Ramayana 5-1-119

“Hail the guest as God (Atithi Devo Bhava, Taittiriya Upansishad 1-20)

“Even though it be a foe who has come home, appropriate hospitality to him is a must – Hitopadesha 1-50

“Hospitality bears no fruit in the hereafter, but verily in this life itself – Kathasaritsagara

“It is the duty of a householder to honour the guest according to his capacity — Kathasaritsagara

“It is befitting to receive the visitor with due honour — Pratinja Yaugandharayana of Bhasa

“For all, the guest is of paramount importance “– Canakyaniti 6- 45