Tamil King’s Rajasuya Yagna! (Post No.3084)

IMG_5583

Research Article written by London Swaminathan

 

Date: 23  August 2016

 

Time uploaded in London: 6-35 AM

 

Post No.3084

 

Pictures are taken from various sources; thanks for the pictures.

 

 

(Tamil version of this article is posted yesterday)

Dharma’s Rajasuya Yagna in the Mahabharata, the longest epic in the world, is well known. But very few people knew about the great Rajasuya Yagna performed by a Choza king 2000 years ago. Four Sangam Tamil Poets sang in praise of the great King Peru Nar Killi.

Pandarang Kannan (Krishna), Vadama vannakkan Perunchaththan (Maha Sastha),Avvaiyaar and Lochana (Ulochanar). Their verses are in the oldest part of Sangam Literature in Puranaanuru verses 16, 125, 367, 377.

(A Yagna is a fire ceremony in which Soma juice, melted butter (ghee) and certain types of wood were placed in the fire as offerings to Vedic Gods).

 

Tamil Kings always fought among themselves. Tamil poets tried to calm them down, but yet the wars continued. So when Tamil poetess Avvaiyar saw three great Tamil Kings of three Kingdoms at one place she was very happy. Chera King Maari Venko and Pandyan King Ugra Peruvazuthi attended and approved the Rajasuyam conducted by Choza Perunar Killi. She wished them a long life – as many  years as the number of rain drops or the number of stars in the sky.

 

Ancient Tamil Nadu had three Kingdoms Chera (Kerala), Choza (East coast and Rice bowl areas) and the Pandya (Southern Tamil Nadu) kingdoms. Lot of chieftains and local leaders were under them.

 

Mahabharata has a very detailed description of the Rajasuya Yajna performed by the eldest of the Five Pandavas- Dharma alias Yudhistra. But Tamil verses give only the minimum details.

 

We came to know from Avaiyar’s verse (Puranaanuru 367) that Brahmins were given gold coins on that occasion as Dhanam (fees and donation). Avvaiyar says, “Whatever good you do in this birth only will help you like a boat ( to cross to the next world).

IMG_5584

Interesting Facts about Rajasuya:-

The fees for the Rajasuya was amazing number of cows! This is recommended by the scriptures. No one would know how many were actually given.

 

32,000 cows for each of the four principal priests.

16,000 cows each for the second line priests.

8000 cows for the third liners and 4000 each for others.

I guess Brahmins would have received gold instead of cows, because maintaining them would have been a big problem.

What is Rajasuya?

Rajasuya means birth of a king (generate a king). Actually this is a rite of royal consecration. All the minor kingdoms would approve him as the chief. It was performed only by the Kshatriyas – the ruling caste.

The time required for Rajasuya was two years. The king had to undergo lot of rituals and fasting during this period. There were many smaller Yagnas (fire ceremonies) involving Soma plant and Ghee (melted butter).

 

Rajasuya consisted of several events:

Soma rite (performed with a mysterious plant from the Himalayas. Please read my article on the Soma plant for more details).

Abhiseka (pouring or bathing the king with holy waters accompanied by Mantra)

Chariot Race

Seizing the cows and releasing the cows (Ancient Hindu kings will raid the cows in the nearby country first. This means “Let us fight”. This was practised by all the rulers from Kanyakumari to Kashmir). In the Rajasuya it was done only symbolically.

King ascending the throne.

Followed by ritual dice play

Reciting of Sunashepa (Dog’s tail) story

Avabhrta snana (bathing)

King observing certain vows for a year.

One more concluding fire ceremony (Atiratra Type)

Stepping on the tiger skin

 

The details of this Yagna is found in Srauta Sutras of Asvalayana, Latyayana, Katyayana and Apastambha.

 

In Rajasuya the king is praised as the protector of the Brahmins, sacker of the cities (in war).

IMG_5585

Spoons and laddles used in Vedic Rituals

 

Vedic Index by Macdonell and Keith gives the following information:

“Raja-suya is the name in the Atharva veda and later literature of the ceremony of the royal consecration. The rite is described in great length in the Sutras, but its main features are clearly outlined in the Brahmanas, while the verses used in the ceremony are preserved in the Yajurveda.

 

Besides priestly elaboration, the ritual contains popular ceremonial. For example, the king is clothed in the ceremonial garments of his rank and provided with bow and arrow as emblems of sovereignty.  He performs a mimic cow raid or engages in a sham fight with a royal. In a game of dice, he symbolically ascends the quarters of the sky as an indication of his universal rule; and steps on a tiger skin, thus gaining the strength and the pre-eminence of the tiger.

My Comments: –

Tiger is found in the Indus Valley seals. The number of cows as sacrificial fees corresponds with the Indus valley weights (in proportion). The dices are found in the Indus valley too. All these point towards a Vedic Culture in the Indus/Sarasvati valley Civilization.

-subham-

 

 

Karnataka- Indus Valley Connection

Sangam Tamil poets composed over 2000 poems. Purananuru is an encyclopaedia of Tamil culture. It has got less than 400 verses. Purananuru verse 201 was composed by Kapilar two thousand years ago. This is a very important verse in Purananuru. It throws much light on early Indian History. Kapilar talks about 49th generation of Irungovel. Famous Tamil Commentator Nachinarkiniyar , who lived several hundred years ago, gave a very interesting story about this verse.

(49th generation: Please read my article How Old is India?)

 

Nachinarkiniyar said that Agastya brought 12 tribes from Dwaraka ruled by Lord Krishna. Another city in the name of Dwaraka was founded in Karnataka (Mysore) state in the twelfth century. There is an interesting story about how and who founded this city. Hoychalas were the kings who ruled from this city. Hoychala is translated into Tamil as Pulikadimal which is found in verse 201.

Chala was a king belonging to Yadu dynasty. While he was hunting in the Western Ghats, he saw a hare heroically fighting with a tiger. This made him to think that this place must have some special importance. When he followed the fighting tiger and hare, an ascetic who was doing penance ordered king Chala to kill the tiger. The ascetic’s order in Sanskrit was “Hatham Hoy Chala”. So from that day on wards the king and his descendants were called Hoychalas. If the verse 201 refers to this anecdote then it must have happened 2000 years ago.

 

The story was found in the inscription belonging to Narasimha Hoychala found in Pelavadi in Belur area of Karnataka. Only the detail about the hare is missing in it. But the name of the city mentioned in the inscription was Sasakapuram. In Sanskrit Sasanka is hare. When the area under Sasakapuram was given to King Chala, the goddess belonging to Sasakapuram “Vasanthika” came in the form of a tiger. When the king killed the tiger he became Hoychala. This was confirmed in the Arisikare inscription of Veera Vallala Deva.

Another interesting co incidence is we see tiger goddess in Indus Valley Seals as well. A seal with Half woman Half tiger was discovered. Some people think it may be Proto Durga. Durga was shown riding tiger or lion in later day iconography. She was shown as a forest deity with plants on her head or in her surroundings. Indus Valley has several  female deities. In one of the seals we see seven women dance hand in hand. Sapta matha (Seven sisters or seven women) is found in Hindu scriptures. Seven women dancing together is known as Kuavai Kuthu in Tamil. Seven is a sacred number in Hinduism. But the tiger goddess comes very close to Vasanthika story in Hoychala inscription.

(Also read my article Karnataka-Cambodia connection in Sahasralingam statues)

******************

 

புறநானூற்றில் பகவத் கீதை- Part1

சங்கத் தமிழ் இலக்கிய நூல்களில் பகவத் கீதையின் கருத்துக்கள் மிகவும் பரவலாகக் காணப்படுகிறது. மேலும் இவைகளை சம்ஸ்கிருதம் கற்று,  பகவத் கீதையை நன்கு படித்து, மனதில் ஏற்றி வாய்ப்பு கிடக்கும் போதெல்லாம் பாடியுள்ளனர் என்றே சொல்லவேண்டியுள்ளது.

கீதையின் கருத்துக்கள் திருக்குறளில் எண்ணற்ற இடங்களில் வருவதை கணக்கற்ற தமிழ் அறிஞர்கள் எழுதிவிட்டார்கள். ஆனால் சங்கத் தமிழ் நூல்களை அவர்கள் மேற்கோள் காட்டவில்லை.

 

பத்ரம், புஷ்பம், பலம் ,தோயம்………

கீதையில் கண்ணன் கூறுகிறான்: எவன் எனக்கு பக்தியுடன் பச்சிலையோ பூவோ, பழமோ, நீரோ கொடுக்கிறானோ அதை நான் சாப்பிடுகிறேன்(9-26)

கபிலர் (புறம் 106); நல்லவும் தீயவும் அல்ல குவி இணர்ப்

புல் இலை எருக்கம் ஆயினும்,உடையவை

கடவுள் பேணேம் என்னா; ஆங்கு,

மடவர் மெல்லியர் செல்லினும்

கடவன் பாரி கை வண்மையே

அதாவது நல்லதாயினும் தீயதாயினும் அல்லாத, குவிந்த பூங்கொத்தும் புல்லிய இலையும் உடைய எருக்கம் பூவாயினும், ஒருவன் உள்ளன்புடன் சூட்டினால் அதனைத் தெய்வங்கள் விரும்பி ஏற்குமேயன்றி, யாம் அவற்றை விரும்பேம் என்று கூறா…………..

இது கீதையின் தூய மொழிபெயர்ப்பு!! இதில் மேலும் இரண்டு விஷயங்களும் உள்ளன. கபிலர் என்பது பிள்ளையாரின் மற்றொரு பெயர். பிள்ளையாருக்குப் பிடித்தது எருக்கம் பூ. சங்க காலத்தில் விநாயகர் வழிபாடு பெரிய அளவுக்கு நடைபெறவில்லை. ஆயினும் கபிலர் விநாயகரை நினைத்தே பாடினாரோ?

மற்றொரு விஷயம் “நல்லவும் தீயவும்”– இதை வட மொழியில் “த்வந்த்வம்”(இரட்டைகள்) என்று சொல்லுவர். கீதை முழுவதும் இது போல நூற்றுக் கணக்காண “இரட்டைகளை”க் காணலாம். நல்லவர்களைக் காக்கவும் தீயவர்களை அழிக்கவும் யுகம் தோறும் அவதரிப்பேன், மற்றும் சுக,துக்க, சீத உஷ்ண—இப்படி கீதை முழுவதும் இரட்டைகள் வரும். கபிலரின் பாடல் கீதையின் மொழிபெயர்ப்பு என்பதற்கு இந்த த்வந்த்வங்களும் சான்று. இதோ மேலும் ஒரு எடுத்துக் காட்டு:

அகம் 327: இன்பமும் இடும்பையும், புணர்வும் பிரிவும்

நன் பகல் அமையமும் இரவும் போல (பாகை சாத்தன் பூதனார்)

 

அறம், பொருள், இன்பம்

வள்ளுவரும், தொல்காப்பியரும் (சூத்திரம் 1038), புறநானூற்றுப் புலவர்களும் வடமொழியைக் கரைத்துக் குடித்தவர்கள்!! வேத, இதிஹாச, புராணங்களில் வரக்கூடிய “தானம் தவம்” என்ற சொற்களை அப்படியே கொஞ்சமும் கூசாமல் வடமொழியிலேயே பாடல்களில் பயன்படுத்துகின்றனர். இதே போல தர்ம, அர்த்த, காம, மோக்ஷ என்பதையும் வரிசை மாறாமல் அப்படியே பயன்படுத்துகின்றனர். இதில் வள்ளுவர் எல்லோரையும் மிஞ்சிவிட்டார்.முப்பால் என்பதே அறம்,பொருள் இன்பம் (தர்மார்த்தகாம).

கண்ணன் கீதையில் தர்ம (அறம்),அர்த்த (பொருள்), காம (இன்பம்) கூறிய இடங்கள்:18-34.

புறநானூற்றில் 28,31அகநானூற்றில்155,திருக்குறளில் 501,754,760.

 

“அதனால் அறனும்,பொருளும் இன்பமும் மூன்றும்

ஆற்றும் பெரும நின் செல்வம்;

ஆற்றாமை நிற் போற்றாமையே” (புறம் 28, முதுகண்ணன் சாத்தனார்)

“சிறப்புடை மரபின் பொருளும் இன்பமும்

அறத்து வழிப்படூஉம் தோற்றம் போல” (புறம் 31, கோவுர் கிழார்)

மேலும் சில :தொல்காப்பியம் 1038,,கலி.141,திருவள்ளுவ மாலையில் 5 இடங்கள்.

 

உ.வே.சாமிநாத அய்யர் புறநானூறு பாடல் முறை வைப்பு அறம்,பொருள்,இன்பம் என்ற தலைப்பில் பகுகப்பட்டுள்ளதாக்க் கருதுகிறார். ஒரு நூல் பிரதியில் அறநிலை என்ற குறிப்பு இருந்ததை வைத்து இன் நூல் அற நிலை, பொருள் நிலை,இன்ப நிலை என முப்பெரும் பகுத்யுடையதாக ஊகிக்கலாம் என உ.வே சாமிநதைய்யர் குறித்துள்ளார். (பாகம் 4, புறநானூறு, எஸ்.ராஜம் வெளியீடு)

 

தானம், தவம்

கண்ணன் கீதையில் 9-27, 10-5,11-48,11-53,16-1,17-7,17-24,17-27,18-3,18-5

புறநானூற்றில் 358 (வால்மீகியார்),362 (சிறு வெண்டேரையார்)-சுவர்க்கம் செல்ல தானம்

திருக்குறளில் தானம், தவம்;19, 295

 

கீதோபதேசம்

வல்லார் ஆயினும் வல்லுநர் ஆயினும்

புகழ்தல் உற்றோர்க்கு மாயொன் அன்ன

உரைசால் சிறப்பின் புகழ்சார் மாற! (புறம் 57, காவிரிப் பூம்பட்ட்ணத்து காரிக்கண்ணனார்)

இந்த வரிகள் பகவத் கீதை உபதேசம் செய்ததைக் குறிப்பதாகப் பல பெரியோர்கள் உரை எழுதியுள்ளனர். இதன் பொருள்: வல்லவர் ஆனாலும் அல்லாதவர் ஆனாலும் நின்னைப் புகழ்ந்து போற்றீயவர்க்கு மாயோனைப் போல துணை நின்று அருளிக் காக்கும் புகழ் அமைந்தவனே மாறனே….

 

பரித்ராணாய சாதூனாம்…….

கீதையில் கண்ணன் கூறுகிறான்(4-8): நல்லோரைக் காப்பதற்கும் தீயோரை அழித்தற்கும் யூகம் தோறும் அவதரிப்பேன்

கொடியோர்த் தெறுதலும், செவ்வியோர்க்கு அளித்தலும்

(புறம் 29, முதுகண்ணன் சாத்தனார்), குறள் 264, 550

 

நாடகமே உலகம்

கீதையில் கண்ணன் கூறுகிறான் (18-61):இயந்திரத்தில் ஏற்றிவைக்கப்பட்ட பொம்மைகள் போல எல்லாப் பிராணிகளையும் கடவுள் ஆட்டிவைக்கிறான்.

இதையே முதுகண்ணன் சாத்தனாரும் கூறுகிறார்: விழாவிலே ஆடும் கூத்தரைப் போல வகை வகையாக ஆடிக் கழிவதுதான் இவ்வுலக வாழ்வு. நாடகமே உலகம் என்பதை ஷேக்ஸ்பியரும் மாக்பெத் நாடகத்தில் கூறுகிறார்.

கோடியர் நீர்மை போல முறை முறை

ஆடுநர் கழியும் இவ்வுலகத்து, கூடிய

நகைப்புறன் ஆக நின் சுற்றம்! (புறம் 29, முதுகண்ணன் சாத்தனார்)

கீதை 18-61,குறள் 332,விவேக சூடாமணி 292

 

க்லைப்யம் மஸ்மகம (பேடித்தனத்தை கைவிடு)

கீதையில் கண்ணன் கூறுகிறான்(2-3): எதிரிகளை எரிப்பவனே,அர்ஜுனா! பேடித்தனத்தைக் கை விடு. உன்னிடத்தில் இது சிறிதும் பொருந்தாது.

இதற்கு முந்திய ஸ்லோகத்தில் வானவர் நாட்டிற்கான வழியை அடைக்கும் பழிக்கிடமான மனக் குழப்பம் உனக்கு எப்படி வந்தது? என்று கேட்கிறான் கண்ணன்.

அறவை ஆயின், நினது எனத் திறத்தல்

மறவை ஆயின் போரொடு திறத்தல்

அறவையும் மறவையும் அல்லையாகத்

திறவாது அடைத்த திண்ணிலைக் கதவின்

நீள்மதில் ஒருசிறை ஒடுங்குதல்

நாணுத்தக வுடைத்திது காணுங் காலே (புறம் 44, கோவுர் கிழார்)

 

கோவூர் கிழாரும் கண்ணன் கூறியதையே கூறுகிறார்: அறத்தை உடையவனாக இருந்தால் இது உன் கோட்டைதான் என்று திறந்து விடு. வீரம் உடையவனாக இருந்தால் போர் செய்வதற்காக கதவைத் திறந்து வெளியே வா. இரண்டும் செய்யாது மதிற்கதவுகளை அடைத்து உள்ளே உட்கார்ந்து இருப்பது வெட்கக் கேடு.

 

விஸ்வரூபதரிசனம்

கீதை 17-19 சந்திரனும் சூரியனும் கண்கள், ஆதியந்தம் இல்லாதவன்

புறம் 365 (மார்க்கண்டேயனார்):

மயங்கு இருங் கவிய விசும்பு முகன் ஆக

இயங்கிய இரு சுடர் கண் என, பெயரிய

வளி இடை வழங்கா வழக்கு அரு நீத்தம்”

பொருள்:வானமே முகம், சூரியன் சந்திரன் இரு கண்கள், காற்று எங்கும் நிலவும் பூமி என்னும் பெண்……………..

 

நல்லவர் எவ்வழி

கீதையில் கண்ணன் கூறுகிறான்(3-21): பெரியோர்கள் எதை எதை பின்பற்றுகிறார்களோ அதையே ஏனைய மக்களும் பின்பற்றுகின்றனர்.

புறம்: 186(மோசிகீரனார்), 187(அவ்வையார்)

மன்னன் உயிர்த்தே மலர்தல உலகம் (186)

எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்,

அவ்வழி நல்லை: வாழிய நிலனே (187)

ஆடவர் (மக்கள் )நல்லவராக இருந்தால் நிலனும் நல்ல பலன் தரும்.

நாலவரை எல்லொரும் பின்பற்றி உழைக்க நிலன் பலன் தரும் தானே.

மேலும் சில: குறள் 544, தம்ம பதம் 98, மனு 7-44

பழமொழிகள்: யத்ர கிருஷ்ண, தத்ர ஜய:,  ராமன் இருக்கும் இடம் அயோத்தி,  யதா ராஜா ததா ப்ரஜ:, As is the king so is the subject.

போரில் இறந்தால் சொர்க்கம்

கீதையில் கண்ணன் கூறுகிறான்(2-37): கொல்லப் பட்டாலோ சுவர்க்கத்தை அடைவாய். வெற்றி பெற்றாலோ பூமியை ஆள்வாய். போருக்கு துணிந்து எழுந்திரு. மேலும் சில-கீதை 2-2, 2-32

புறம் 62-ல் கழாத்தலையார் இதே கருதைக் கூறுகிறார்:

 

வாடாப் பூவின்,இமையா நாட்டத்து,

நாற்ற உணவினோரும் ஆற்ற

அரும் பெறல் உலகம் நிறைய

விருந்து பெற்றனரால்;பொலிக நும் புகழே

மேலும் சில: புறம் 27,93,287,341,362,பதிற்.52

 

******************

Ravana trapped & Sita Devi died in Earth Quake

Sita is the name in India for everything that is good, pure and holy; everything that in women we call women. The women in India must grow and develop in the foot prints of Sita, that is the only way.

–Swami Vivekananda

Ahalya, Draupadi, Sita, Tara ,Manodari   thatha

Pancha kanya smaren nithyam sarva papa vinashanam

_Prathasmaranam

(All the sins of those who think about the five great women Ahalya, Draupadi, Sita, Tara and Mandodari will be destroyed).

The very thought of Sita Devi, wife of the epic hero Sri Rama purifies a person. No woman can come even closer to Sita in greatness. We read about the great qualities of Sita Devi in the words of Valmiki  in Ramayana. No good women would have undergone so many problems. In spite of her miserable life, she never  lost her balance. She held her husband Rama in high esteem till the last minute.

Sita’s death is miserable and mysterious. Miserable in the sense, she had a tragic end. But she herself chose it. She asked Mother Earth to take her back where from she came. If we read, between the lines, we may see that Sita Devi died in an earth quake. The Ramayana sloka clearly speaks of big tremors  through the ‘world’ when she went down the earth. The wonder of wonders is that she knew that there is going to be an earth quake. Hindu scriptures say that chaste women can control five elements- any aspects of nature. Earlier also she did fire walking at the command of her husband and came pure when a washer man suspected her chastity.

Sita was born and brought up in an earth quake prone area comprising modern Bihar bordering Nepal. Bihar was notorious for biggest earth quakes of India. Valmiki described her descent in to earth as a miracle. He said in the Ramayana that a marvellous throne supported on the heads of Nagas came from down the earth and when Sita took the seat it went down when the entire world was watching.  At that moment a great tremor passed through the whole world, he added.

Modern science shows that animals can sense earth quakes several days before it actually happens. No wonder Sita came to know about it days before it happened and prepared herself .  Valmiki who stood by her side though out her trials and tribulations was a Trikala Jnani. He can foretell anything. Hindus go beyond Einstein in understanding and  explaining  Time. They see it from the top of a mountain as a running stream of past, present and future. They can see all the three stages at the same time like we see the buses moving along the roads far down below a hill.

We also witnessed  a sad earth quake event in our own life time. On 26th January 2001, the Republic Day of India, there was a big earth quake in Gujarat which killed thousands of people. Students who were attending the Republic Day parade went down the earth and disappeared while people were watching the parade. Though it is rare, it could happen. We may believe that something like it happened on the last day of Sita’s life.

Bible narrated seven catastrophes happening on seven days during Moses’ struggle against the Pharaoh.  Modern research shows that it did not happen on consecutive days ,but over  a considerable time. Passage of time and myth making make strange stories (Please read my article Did Agastya drink the ocean in Is Brahmastra a Nuclear Weapon? ).

RAVANA TRAPPED

There is an anecdote about Ravana in our epics and mythologies. That also happened during an earth quake in the Himalayas. Ravana was ‘punished ‘ by Lord Siva for his arrogance. The Saivite saints sang about it in every Pathikam  (Ten Hymns) in Thevaram. The legend is that Ravana tried to lift the Kailash hills, the abode of Shiva, and Siva pressed it down and Ravana’s hands got crushed. Then Ravana fled the area. Gnana Sambandhar made it a point to refer to this anecdote in every ninth hymn in his Thevaram.

It looks like there was an earthquake when Ravana visited the Himalayas and got trapped there. After his prayers to Shiva everything went alright, but his arrogance was subdued. This gave place for this episode of Ravana getting crushed under Kailash.

There are lots of references in Sangam Literature and Sanskrit literature about earth quakes. The translation of the Tamil word Nilam Putai Peyarthal  (Purananuru 34 by Alathur Kizar) is land moving or dislocating.  They knew very well about such earth quakes.