தொல்காப்பியர் காலம் தவறு–பகுதி3

 

Picture shows Kannaki’s cooking for Kovalan

தொல்காப்பியத்தின் துவக்க வரியே நெருடலாக இருக்கிறது. “எழுத்தெனப்படுவது” என்று செயப்பாட்டு (வினை) பொருளில் –Pseudo Passive voice–துவக்குகிறார். இதை பொருளதிகாரத்திலும் காண்கிறோம்.உலகத்தில் எந்த நூலும் இப்படி துவங்குவது இல்லை.

சொல்லப்/ பட்டன/ படும்/ பட்ட (3-564-1, 651-1; 3-63-22, 68-8, 253-2,). இது போல மணிமேகலை-24,30. திருக்குறளிலும் ‘கொல்லப்படு’ என்ற சொல் வருகிறது. இதுவும் தொல்காப்பியத்தின் காலத்தைக் காட்டுவதோடு மூன்று அதிகாரங்களும் ஒரே காலத்தவை என்பதையும் காட்டும். புரிதல், புரிந்தோள் என்பன தொல்காப்பியத்தோடு சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலையில் மட்டூமே வரும்.

ஆகும்: இந்தச் சொல் மூன்று அதிக்கரங்களிலும் நிறைய இடங்களில் வரும். மேலும் சம அளவில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஒரே ஆசிரியர் மூன்று அதிகரங்களையும் எழுதாவிடில் இப்படி இருக்கமுடியாது. புறநானூற்றில் மூன்றே இடங்களில் மட்டுமே வருகிறது.

எண்ணுங்காலும்: இது தொல். இல் 2-47-1 ல் உள்ளது. இதைத் தவிர திணைமாலை ஐம்பதில் (150-2) மட்டுமே வருகிறது. இப்படிக் ‘கால்’ விகுதியுடன் வருவது சங்க காலத்தில் மிகமிகக் குறைவு. கலி., குறள் போன்ற நூல்களில்தான் அதிகம்.

எப்பொருள்: இது சொல் அதிகாரத்துக்குப் பின்னர் குறள் முதலான பிற்கால நூல்களில் மட்டுமே உள்ளது. மேலும் ‘எப்’ துவக்கத்துடன் சங்க இலக்கியத்தில் சொற்களே இல்லை.

என்ப: தொல்காப்பியருக்கு மிகவும் பிடித்த இச்சொல் மூன்று அதிகாரங்களிலும் பரவலாகக் காணப்படுவதால் ஒரே ஆசிரியர், ஒரே காலத்தில் எழுதியதே என்பதைக் காட்டும்.

என்மனார்: முன்னர் குறிப்பிட்டது போல 60–க்கும் மேலான இடத்தில் வரும் இச்சொல்லும் 3 அதிகாரங்களிலும் காணப்படுகிறது. இது தவிர கலித்தொகை, குறுந்தொகையில் இரண்டே இடங்களில்தான் வருகிறது.

என்றா: இந்தச் சொல்லும் 3 அதிகாரங்களைத் தவிர வேறு எங்கும் இல்லை.

ஏனை, ஏனவை: ஏனவை என்ற சொல்லை 1, 3 அதிகாரங்களைத் தவிர வேறு எங்கும் காண முடியாது. ஏனை, என்ற சொல் குறிஞ்சிப்பாட்டில் ஒரு இடத்தில் மட்டுமே வரும். தொல். இல் எல்லா அதிகாரங்களிலும் காணப்படுகிறது.

எண்கள்: ஐந்து, எட்டு, ஐம்பது, ஐயீர் ஆயிரம் போன்ற எண்களை 3 அதிகாரங்களிலும் பரவலாகப் பயன்படுத்துகிறார். உயிர் எழுத்துக்களில் துவங்கும் சொற்களில் இருந்து மட்டுமே எடுத்துகாட்டுகளைக் கொடுத்தேன். ஏணையவற்றைக் கொடுத்தால் கட்டுரை நீளும்.

எள்: தொல்காப்பியர் காலமும் கலித்தொகை- பரிபாடல் காலமும் ஒன்றே என்பதற்கும் பல சான்றுகள் உள்ளன.

எள் என்ற வித்தைக் கொண்டு பல வினைச் சொற்கள் உருவாக்கப்பட்டன. இவை புற நானூற்றில் குறைவாகவும், பிற்காலத்தில் அதிகமாகவும் புழக்கத்தில் உள்ளன.எள்ளின், எள்ளாமை, எள்ளாது— குறள் முதலிய நூல்களில் மட்டுமே வரும். எள்ளின் என்ற சொல் தொல். 3-109-7 தவிர குறள், கலி. மணி.யில் மட்டுமே வருகிறது.

‘இன்’– னில் முடியும் சொற்கள் ஒன்றின், நுவலின், நீங்கின், மறுப்பின், மறைப்பின் முதலியன தொல். தவிர குறள், சிலம்பு முதலிய சங்கம் மருவிய கால நூல்களிலேயே காணலாம்.

Continued in Part 4; contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 12, 2012  •  Permalink
Posted in Tamil Literature
Tagged , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 12, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/12/%e0%ae%a4%e0%af%8a%e0%ae%b2%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%aa%e0%af%8d%e0%ae%aa%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%b2%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%b5%e0%ae%b1-2/

TOLKAPPIAN – A GENIUS

 

 

Picture shows Cheran Senguttuvan’s procession with Kannaki statue

Please read first two parts 1.Who was Tolkappiar? And 2.Did Tolkappiar copy from Sanskrit sources? Following excerpt is Third Part:- swami

Prof. S. Vaiyapuri Pillai continues:

“Besides the poetic themes, the third section of Tolkappiyam contains a subsection on sentiments and their physical manifestations, another on figure of speech, a third on prosody and, finally, a subsection on literary usage. These subsections show a master mind of extraordinary profundity of learning. The chapters on sentiment and figures of speech no doubt based upon works like Bharatanatya Sastra; but the treatment shows a rare inwardness, a brilliant expository power and a crystal clear formulation peculiar to the author. His sub sections on prosody and on literary usage are master pieces of their kind. His deep knowledge of the works of the earlier grammarians, his thoroughness on the mechanistic side of prosody and his accuracy in ascertaining the usage of words have not been approached by any grammarian since his time.

More than twenty works on grammar are cited in the valuable commentary on Yapparungalam. But none of them definitely is earlier than Tolkappiam”. (Vaiyapuri Pillai also gives reasons for his conclusion).

 

Tolkappiyan Statue in Indonesia

Mr A Kalyanaraman in his book Aryatarangini, Volume 1, Page 51 says.

“The Tolkaapiam is full of material, showing strong parallelism with corresponding in Sanskrit grammatical and other works: the number of Sanskrit words used in the Tamil work, is also large, as is the case with ancient Tamil works generally, a laboured attempt at finding an equivalent ‘southern word’ is often in evidence.

( 35 items are mentioned by Charaka, and 32 by Kautilya, as the prime requisites of a literary composition. Of these items, technically known as ‘tantra yuktis’ , the Tolkappiyam enumerates 32 in Porul Adhikaram, 22 of which coincide with those of Kautilya).

Some sutras of Tolkappiam are of special significance in this context. For instance, sutras 142 and 143 read as follows:

Sutra 142 of Porul Adhikaram translation:

“There was ,once upon a time,  when the karanam as enjoined on the three highest (castes), began to be applied to the lowest (caste) also”.

Sutra 143 translation:

“ They say that karanam was introduced by Aryans, after lovers began to be false, and the ladies were considered unworthy.”

Karanam in the above sutras, refers to the rite of Agnikaranam or the Daiva, Brahma forms of marriage before the sacred fire, prescribed by manu and other Smritikaras, as the best form of nuptials.

(Aiyan in the Tamil sutra is Aryan in Sanskrit)

Tolkappiyanar whose Sanskrit name was Trinabindu, was a follower of Agastya. A sculpture of Trinabindu, with this name written in Nagari script has been found in Java, in an Agastya shrine of the 8th century AD.

My Opinion

(My personal view is Silappadikaram, Tolkappiyam and Tirukkural all these belong to the dark period of Tamil Nadu-4th century AD. All the three have the Sanskrit word ADHIKARAM. But the rules mentioned by Tolkappiar were ancient. That is the reason he says hundreds of times, “They say”, “it is said that”—journalist’s language to show that he was not the one who codified all the rules. There is internal evidence to prove it. I have given a lot of examples in my five part Tamil article.)

No linguist can push back the date of Tolkappiar beyond 1st Century BC. We know his style and the language that is found in Tolkappiam and the verse of Panamparanar, his contemporary. We have the verses composed by poets of first and second Tamil Sangam in the Sangam anthologies. We don’t see any change in the style or language. So they belong to the first few centuries.

(Please read my post: 3 Tamil Sangams Myth and Reality)

Max Muller followed a theory that a language changes every 200 years when he fixed the age of the Vedas. Whether he is right or wrong, we know that the style of Sangam Anthologies, Silappadikaram, Tirukkural and Thevaram are different from one another. Language is not stagnant. Even when we have printed media, the language keeps on changing. Every one of us knows Tiruvalluvar can’t read Today’s Tirukkural book. Tamil script has changed in 1500 years.

The words used by Tolkappiar betray his age. The concepts (borrowed from Sanskrit books) he followed betray his age. But we should never forget that he compiled a grammar faithfully that existed long before him. Like Veda Vyasa compiled Vedas, he compiled the old rules. Tolkappiar gives 38 ‘Uvamai Urupu’( particles of comparison:- like, as, similar and such words used to compare with another). But only 24 of the 38 are used by Sangam poets. And Sangam poets added another 28 new ones. So we can conclude that Tolkappian had compiled only rules that existed before his time.

One may try to push back the age of Tolkappiar by saying that 14 Uvama Urupus lost coinage by the time of Third Tamil Sangam and 28 new Uvama Urupus were added by the Sangam poets and so a lot of time must have lapsed between his time and the time of Tamil Sangam. Since his language and style are not that old, this argument won’t be accepted by linguists. Even a Tamil living today can understand his simple language. Contact swami_48@yahoo.com 

****************

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 12, 2012  •  Permalink
Posted in Tamil Literature
Tagged , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 12, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/12/tolkappian-a-genius/

வானில் ஒரு மாபெரும் மஹாபாரதப் போர்!

 

வேத வியாஸர் தான் இயற்றியுள்ள மஹாபாரதத்தில் நடக்கும் மாபெரும் போரை வானில் பார்த்துத் தான் எழுதினாரா? வியாஸரின் மஹாபாரதத்திற்கு பல அர்த்தங்கள் உண்டு என்று சொல்வதை நிரூபிக்கும் வகையில் அர்ஜுனனின் நட்சத்திரமும் பீஷ்மரின் நட்சத்திரமும் அமைந்துள்ளது எவ்வளவு அற்புதமான விஷயம்!நட்சத்திர அதிசயங்கள் வரிசையில் இந்த மர்மத்தைப் பார்க்கலாம்!

நட்சத்திர அதிசயங்கள்!

வானில் ஒரு மாபெரும் மஹாபாரதப் போர்!

ச.நாகராஜன்

விநாயகரின் நிபந்தனை

வேத வியாஸர் எழுதியுள்ள தலை சிறந்த இதிஹாஸமான மஹாபாரதத்தை எழுத அவர் விநாயகரின் உதவியை நாடினார். விநாயகர் தன் எழுத்தாணி இடைவிடாமல் செயல்படும்படி அவர் சுலோகம் சொல்ல வேண்டும் என்றார். அதற்கு ஒப்புக் கொண்ட வியாஸர் ஆனால் பொருள் புரிந்து கொண்டே சுலோகங்களை எழுத வேண்டும் என்று எதிர் நிபந்தனை விதித்தார். அதற்கு ஒப்புக் கொண்ட விநாயகருக்கு வந்தது சங்கடம். மிகவும் கடினமான சாதாரணமாக எளிதில் அர்த்தம் புரியாத சிலேடைகளுடன் நிறைந்த சுலோகங்களை வியாஸர் அவ்வப்பொழுது சொல்ல ஆரம்பித்தார். விநாயகர் இதன் உண்மைப் பொருள் என்ன என்று யோசிக்க வேண்டி இருந்தது. அதற்குள் வியாஸர் பல சுலோகங்களை மனதில் கவனம் செய்து கொண்டார். இப்படிப்பட்ட சுலோகங்களுக்கு குட்டு சுலோகங்கள் என்று பெயர். சுமார் 8000 குட்டு சுலோகங்கள் மஹாபாரதத்தில் உள்ளன.

வியக்க வைக்கும் புதிர் சுலோகம்

இவற்றில் ஒரு சுவாரசியமான சுலோகம் பீஷ்ம அர்ஜுன யுத்தத்தின் மர்மத்தையும் வானில் நடக்கும் மஹாபாரதப் பெரும் போரையும் விளக்குகிறது.

அர்ஜுனஸ்ய இமே பாணா நேமே பாணா: சிகண்டின:I        க்ருதந்தி மம காத்ராணி மாக மாஸே கவாமிவII – மஹாபாரதம் பீஷ்ம பர்வம்

சிகண்டியை முன்னே வைத்து அர்ஜுனன் விடும் இந்த பாணங்கள் மாசி மாதத்தில் பசுக்கள் எப்படி துன்பம் அடைகின்றனவோ அது போல என்னைத் துன்பம் அடையச் செய்கின்றன.

இந்த சிலேடை செய்யுளின் இன்னொரு அர்த்தம் : சிகண்டியை முன்னே வைத்து அர்ஜுனன் விடும் இந்த பாணங்கள் தாய் நண்டு குஞ்சு நண்டை பிரசவிக்கும் போது, தன் மரணத்தால் அடையும் துன்பத்தைப் போல என்னைத் துன்பப்படுத்துகிறது.

எத்தனை அற்புதமான ஆழ்ந்த பொருளுடைய செய்யுளாக இது அமைந்துள்ளது! ‘மாக மாஸே கவாமிவ’ என்ற சொற்றொடருக்கு மாசி மாதத்தில் பசுக்கள் அடையும் துன்பம் போல எனப் பொருள் கொள்ளலாம். அதையே மாகமா என்றால் தாய் நண்டு என்றும்  ஸேசுவா என்றால் குஞ்சு நண்டு என்று பிரித்தும் இன்னொரு பொருள் கொள்ளலாம். தாய் நண்டு பிரசவிக்கும் போது அது மரணமடைகிறது. குஞ்சு நண்டு பிறக்கிறது.அது போல என் வேதனை உள்ளது என்று பீஷ்மர் கூறுவதாக உள்ள சுலோகம் அவர் ஒரு மிருக இயல் நிபுணர் என்பதை மட்டும் உணர்த்தவில்லை. அவர் ஒரு வானவியல் நிபுணர் என்பதையும் நிரூபிக்கிறது.

பசுக்களுடன் தொடர்பு கொண்டுள்ள அவிட்டம்

டெல்பினஸ் என்று மேலை நாட்டில் அழைக்கப்படும் ச்ரவிஷ்டா அல்லது அவிட்ட நட்சத்திரம் மகர மற்றும் கும்ப ராசிகளில் உள்ளது. இந்தத் தொகுதியில் ஏழு நட்சத்திரங்கள் இருக்கின்றன. பிரதான நட்சத்திரமாக அவிட்டம் திகழ்கிறது.இதை சீனா உள்ளிட்ட பல தேசங்களும் காளை அல்லது பசு போன்ற தோற்றமுடைய நட்சத்திர மண்டலம் என்று குறிப்பிடுகின்றன. இதில் உள்ள இரு பெரும் நட்சத்திர கணங்கள் ஒரு லட்சத்து ஐம்பதினாயிரம் ஒளி ஆண்டுகள் தள்ளி உள்ளன என்று அறிவியல் கூறுகிறது.கற்பனைக்கும் அப்பாற்பட்ட தூரம் இது. இந்த அவிட்ட நட்சத்திரத்தின் அதி தேவதை வசுக்கள். பீஷ்மரின் பிறப்பைப் பற்றி அனைவரும் அறிவர். அஷ்ட வசுக்களான தரன், த்ருவன்,சோமன், அஹன், அநிலன்,அநலன்,பிரத்யூஷன்,ப்ரபாசன் ஆகியோர் ஒரு முறை மனைவிமார்களுடன் வசிஷ்ட ஆஸ்ரமம் சென்றனர். அங்கே இருந்த நந்தினி என்ற காமதேனுவைப் பார்த்த அவர்கள் அதை அடைய ஆசைப்பட்டனர்.ப்ரபாசன் என்றும் த்யோ என்றும் அழைக்கப்படும் வசு நந்தினியைக் கவர்ந்தான். அதை அறிந்த வசிஷ்டர் அந்த எட்டுப் பேரையும் மனிதப் பிறவி எடுக்கும்படி சபித்தார். வசுக்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க பசுவைக் கவர்ந்த தியோ மட்டும் நீண்ட நாள் பூமியில் வாழ வேண்டும் என்றும் ஏனைய ஏழு பேரும் உடனே தம் லோகம் திரும்பலாம் என்றும் சாப விமோசனமும் கொடுத்தார். பிரபாசன் அல்லது தியோ என்று அழைக்கப்பட்ட எட்டாவது வசுவே பீஷ்மர்! அவர் துரியோதனனுடன் சேர்ந்து பஞ்ச பாண்டவரை மஹாபாரத யுத்தத்தில் எதிர்த்தார். 18 நாட்கள் நடந்த யுத்தத்தில் முதல் பத்து நாட்களுக்கு பீஷ்மர் சேனாபதியாக இருந்து உக்கிரமாக போரிட்டார். பத்தாம் நாள் சிகண்டியை முன்னிலைப் படுத்தி அர்ஜுனன் விடுத்த பாணங்களால் அடிபட்டு வீழ்ந்தார். முன்பே செய்த பிரக்ஞையின் படி சிகண்டியுடன் போர் புரிய பீஷ்மர் மறுத்து விட்டார்.உத்தராயணம் வரும் வரை காத்திருந்து பின்னர் தன் உயிரை விட்டார்.

அர்ஜுனனுடன் தொடர்பு கொண்ட பல்குனி நட்சத்திரம்

அர்ஜுனனின் பத்து பெயர்களில் பல்குனன் என்ற பெயர் மிகவும் முக்கியம் வாய்ந்தது.இது அவனுடைய நட்சத்திரம். பூர்வ பல்குனி மற்றும் உத்தர பல்குனி என்று அழைக்கப்படும் பூரம் மற்றும் உத்தர நட்சத்திரங்கள் சிம்ம ராசி மற்றும் கன்யா ராசியில் உள்ளன. இவற்றுக்கு நேர் எதிரில் 180 டிகிரியில் உள்ள அவிட்ட நட்சத்திர அதிபதியான வசுவான பீஷ்மரை அர்ஜுனன் குறி பார்த்து அடித்தான். வசுக்கள் காக்கும் பசு அடையும் துன்பம் போல பீஷ்மர் துன்பம் அடைந்தார்! மாசி மாதம் என்றாலே பசுக்களுக்கு நோய் வரும் மாதம்.

நண்டைக் குறிக்கும் கடக ராசியில் உள்ள தாய் நண்டு குஞ்சு நண்டு பிறக்கும் போது தன் உயிரை விட்டு அடையும் துன்பம் போல பீஷ்மரும் உயிரை விடும் துன்பத்தை அடைந்தார்.கடகம் மற்றும் மகர ராசி 180 டிகிரியில் நேர் எதிராக உள்ளன!இந்தப் பொருள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கித் தான் மேலே கூறிய செய்யுளை வியாஸர் இயற்றினார். அதன் உண்மைப் பொருளை விநாயகர் தேர்ந்து பின் மேலே எழுதத் தொடங்கினார்.

 

பத்து நாட்கள் போர் மர்மம்

இத்துடன் இந்த செய்யுளின் ஆழ்ந்த பொருள் நின்று விடவில்லை.மஹாபாரதப் போரில் முதல் பத்து நாட்களுக்குத் தலைமை ஏற்று நடத்திய பீஷ்மர் ஒவ்வொரு நாளும் பத்தாயிரம் வீரர்களை அழிப்பேன் என்று வீர சபதம் செய்து அதன் படியே செய்தார்  தியோ என்ற வசுவுக்கு மார்த்தாண்டன் என்ற இன்னொரு பெயரும் உண்டு. மார்த்தாண்டன் என்றால் சூரியன் . தீபிகா என்ற ஜோதிட நூல், ‘சூர்யான் உச்சான்’ என்று தொடங்கி ‘நீசான் சுநீசான்’ என்று முடியும் நான்கு அடிகளில் சூரியனுக்கு பத்து நாட்கள் மட்டுமே அதிக வலிமை உண்டு என்று வலியுறுத்துகிறது. பத்தாயிரம் சூரிய வீரர்களான நாராயணி சேனாவுடன் பீஷ்மர் போரிட்டதை மஹாபாரதம் விளக்குகிறது ஒவ்வொரு நாளும் சூரிய அஸ்தமனத்தின் போது பத்தாயிரம் ராக்ஷஸர்கள் அழிகின்றனர் என்று ரிக் வேதம் (I-35.10)கூறுகிறது.பத்தாயிரம் கதிர்களுடன் காலை பவனி வரும் சூரியன் போல பீஷ்மர் ஓவ்வொரு நாளும் போரில் நாராயணி சேனாவுடன் புகுந்தார்.

சூரியன் வடக்கே நகரத் தொடங்கிய நாள் முதலாக ஒவ்வொரு நாளும் வலிமை பெறுகிறான். அதாவது நாள் பொழுது அதிகரிக்கிறது. இரவுப் பொழுது குறைகிறது.ஆறு மாதம் கழித்து அவன் தெற்கே செல்லும் போது அவன் வலிமை குறைகிறது. அதாவது நாள் பொழுது குறைகிறது.இரவுப் பொழுது அதிகரிக்கிறது.பாரதப் போரில் தக்ஷ¢ணாயனத்தில் சூரியன் வலிமை குன்ற மார்த்தாண்டனான பீஷ்மர் வலி குன்றுகிறார். மகாபாரத யுத்த காலத்தில் சப்த ரிஷி மண்டலத்திற்கு சமீபத்தில் மக நட்சத்திரத்தின் அருகே வான ரேகை சென்றது. இந்த நட்சத்திரத் தொகுதிக்கு சிகண்டி மண்டலம் என்று பெயர்.  சிகண்டி என்றால் மயில் என்று பொருள்!பூரம் உத்தர நட்சத்திரங்களுக்கு முன்னே சித்ர சிகண்டி மண்டலம் வருகிறது. சிகண்டியைக் கண்ட பீஷ்மர் போர் புரிய மறுத்து போர் புரிவதை நிறுத்துகிறார்.சூரியன் மக நட்சத்திரத்தில் இணையும் போது அவிட்ட நட்சத்திரம் மேற்கே மறைகிறது! வானவியல் படி 180 டிகிரி நேர் எதிரே இருப்பதால் இந்த மறைவு ஏற்படுகிறது.

ஒப்பற்ற சுலோகம்

மாசி மாதம் பசுக்களுக்கு நோய் வரும் மாதம், தாய் நண்டு பிரசவிக்கும் போது இறந்து படும் வேளையில் அடையும் துயரம், மார்த்தாண்டனான பீஷ்மர் என்னும் வசு பல்குனனால் சிகண்டி மண்டலத்தை முன்னிட்டு அடிக்கப்படும் போது வீழ்ந்து பட்டான் என்ற அனைத்தையும் உள்ளடக்கி ஒரே ஒரு செய்யுளில் வியாஸர் விளக்கும் மகாபாரதப் போரின் ஒரு பெரும் பகுதியை விளக்கும் இந்தச் செய்யுள் போல இன்னொரு செய்யுள் உலக இலக்கியத்தில் எங்கேனும் உள்ளதா? இல்லை என்பதே மறுமொழி! அறிவியலும் புராணமும் இணையும் அற்புத நட்சத்திரங்களாக பல்குன நட்சத்திரமும் அவிட்ட நட்சத்திரமும் திகழும் அதிசயத்தைப் பார்க்கும் போது நட்சத்திர மர்மம் அவிழ்கிறது. புரியாத ஆழ்ந்த பொருளும் புரிகிறது, இல்லையா!

*********************** .

 

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 12, 2012  •  Permalink
Posted in Tamil
Tagged ,

Posted by Tamil and Vedas on September 12, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/12/%e0%ae%b5%e0%ae%be%e0%ae%a9%e0%ae%bf%e0%ae%b2%e0%af%8d-%e0%ae%92%e0%ae%b0%e0%af%81-%e0%ae%ae%e0%ae%be%e0%ae%aa%e0%af%86%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%ae%e0%ae%b9%e0%ae%be%e0%ae%aa/

சொல்லில் உயர்வு தமிழ்ச் சொல்லே!

பாரதி  (1882-1921) வாழ்க! வாழ்க!!

இன்று- செப்டம்பர் 11—பாரதி நினைவு தினம். அவரது பாடல் மனிதர்களை உயர் நிலைக்கு இட்டுச் செல்லும் ஆக்கபூர்வமான கருத்துக்களைக் கொண்டவை. ஒன்றுக்கும் உதவாத உதிய மரம் போன்றவர்களை தேக்கு மரம் ஆக்கும் “பாசிடிவ்” கருத்துக்கள் உடையவை. சோர்வு, துயரம், சோம்பேறித்தனம் ஆகியவை அவனது வரிகளைப் படித்த மாத்திரத்தில் சூரியனைக் கண்ட பனி போல விலகிவிடும். சதா சர்வ காலமும் தமிழ் பற்றியும், இந்தியத் திரு நாடு பற்றியும், உலக மக்களின் உயர்வு பற்றியும், வேத வாழ்வு பற்றியும் சிந்தித்த தமிழ் சித்தன் பாரதி. தமிழுக்கு புது வடிவம் தந்த சிற்பி பாரதி. இதோ சில பொன் மொழிகள்:

1.சொல்லில் உயர்வு தமிழ்ச் சொல்லே—அதைத்

தொழுது படித்திடடி பாப்பா;

சேதமில்லாத ஹிந்துஸ்தானம்—இதைத்

தெய்வம் என்று கும்பிடடி பாப்பா.

உயிர்களிடத்தில் அன்பு வேண்டும்

தெய்வம் உண்மை என்று தானறிதல் வேண்டும்.

 

2.தேமதுரத் தமிழோசை உலகமெலாம்

பரவும் வகை செய்தல் வேண்டும்

சேமமுற வேண்டுமெனில் தெருவெல்லாம்

தமிழ் முழக்கம் செழிக்கச் செய்வீர்.

3.இல்லை என்ற கொடுமை உலகில்

இல்லையாக வைப்பேன்

 

4.எல்லோரும் அமர நிலை எய்தும் நிலையை இந்தியா

உலகிற்களிக்கும்—ஆம்

இந்தியா உலகிற்கு அளிக்கும்.

5.உள்ளத்தில் உண்மை ஒளி உண்டாயின்

வாக்கினிலே ஒளி உண்டாகும்

 

6.தனி ஒருவனுக்கு உணவிலையெனில்

ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்.

7.மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும்

மடமையைக் கொளுத்துவோம்

8.பாரத நாடு பார்க்கெல்லாம் திலகம்

நீரதன் புதல்வர் இன் நினைவு அகற்றாதீர்

 

9.நமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டிற்குழைத்தல்

இமைப்பொழுதும் சோரதிருத்தல்

10.தோகை மேல் உலவும் கந்தன்

சுடர்க் கரத்து இருக்கும் வெற்றி

வாகையே சுமக்கும் வேலை

வணங்குவதே எமக்கு வேலை

11.வல்லமை தாராயோ, இந்த

மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே

12.மண்ணிலார்க்கும் துயரின்றிச் செய்வேன்

வறுமை என்பதை மண்மிசை மாய்ப்பேன்

 

13. நிதி மிகுந்தவர் பொற்குவை தாரீர்

நிதி குறைந்தவர் காசுகள் தாரீர்

அதுவும் அற்றவர் வாய்ச் சொல் அருளீர்

ஆண்மையாளர் உழைப்பினை நல்கீர்

14.யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ் மொழி போல்

இனிதாவது எங்கும் காணோம்;

யாமறிந்த புலவரிலே கம்பனைப் போல்,

வள்ளுவர் போல், இளங்கோவைப் போல்

பூமிதனிலே யாங்கனுமே பிறந்த்தது இல்லை

உண்மை வெறும் புகழ்ச்சி இல்லை

 

15.காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி– நீள்

கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம்

நோக்கும் திசை எல்லாம் நாமன்றி வேறில்லை

நோக்க நோக்கக் களியாட்டம்

16. மனதில் உறுதி வேண்டும்

வாக்கினிலே இனிமை வேண்டும்;

எண்ணிய முடிதல் வேண்டும்

நல்லவே எண்ணல் வேண்டும்.

 

17.ஆயிரம் தெய்வங்கள் உண்டென்று தேடி

அலையும் அறிவிலிகாள்—பல்

ஆயிரம் வேதம் அறிவு ஒன்றே தெய்வமுண்

டாம் எனல் கேளீரோ

18.பூட்டைத் திறப்பது கையாலே—நல்ல

மனந் திறப்பது மதியாலே

பாட்டைத் திறப்பது பண்ணாலே—இன்ப

வீட்டைத்திறப்பது பெண்ணாலே

 

19.அன்பென்று கொட்டு முரசே—மக்கள்

அத்தனை பேரும் நிகராம்

இன்பங்கள் யாவும் பெருகும்—இங்கு

யாவரும் ஒன்று என்று கொண்டால்.

20.கட்டுண்டோம், பொறுத்திருப்போம்; காலம் மாறும்

தருமத்தை அப்போது வெல்லக் காண்போம்.

*************

 

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 10, 2012  •  Permalink
Posted in கம்பனும் பாரதியும்
Tagged , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 10, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/10/%e0%ae%9a%e0%af%8a%e0%ae%b2%e0%af%8d%e0%ae%b2%e0%ae%bf%e0%ae%b2%e0%af%8d-%e0%ae%89%e0%ae%af%e0%ae%b0%e0%af%8d%e0%ae%b5%e0%af%81-%e0%ae%a4%e0%ae%ae%e0%ae%bf%e0%ae%b4%e0%af%8d%e0%ae%9a%e0%af%8d/

தொல்காப்பியர் காலம் தவறு–பகுதி 2

(முதல் பகுதியைப் படித்துவிட்டு இதைப் படிக்கவும்: லண்டன் சுவாமி)

1.தொல்காப்பியத்தில் கடவுள் வாழ்த்து இல்லை. இதை அடுத்து வந்த குறள், சிலப்பதிகாரத்தில் மங்கல வாழ்த்தோ கடவுள் வாழ்த்தோ உண்டு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் சிதறிக்கிடந்த பாடல்களை எல்லாம்– வியாச மாமுனிவன் வேதத்தைத் தொகுத்தது போல —பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார் முதலியோர் தொகுத்தபோது அதில் கடவுள் வாழ்த்தை இணைத்தனர். தொல்காப்பியர் அதற்கு ஒரு நூற்றாண்டு முந்தியவராக இருக்கலாம்.

2.இந்த நூலை ஒட்டி வளர்ந்த சொற்களான சூத்திரம், காப்பியம், அதிகாரம் ஆகியன வட மொழிச் சொற்கள். சங்க இலக்கியத்தில் 27,000+ வரிகளில் காண முடியாதவை. புலவர் பெயரில் மட்டும் ‘காப்பிய’ உண்டு. ஏனெனில் அவர்கள் காப்பிய (உஷனஸ் மஹா கவியின் காவ்ய கோத்திரம்) கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த பிராமணர்கள்.

3.ஒல்காப் புகழ் தொல்காப்பியன் என்று பிற்காலத்தில் புகழப்பட்ட பேரறிஞரைப் பற்றி சங்க இலக்கியத்தில் ஒரு குறிப்பும் இல்லாதது ஏன்? இவருக்கு முன் இலக்கியம் இருந்தால் அவை யாவை? அழிந்த நூல்கள் பட்டியலில் நூல்கள் பெயர்களில் சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள் அல்லவா இருக்கின்றன! மேலும் தொல்காப்பியர் காலத்தவராகக் கருதப்படும் பனம்பாரனார் போன்றோரின் தமிழ், எளிய தற்காலத் தமிழாக இருக்கிறதே! மொழி இயல் ரீதியில் இவர்களை மிகவும் முன் போட முடியாதே. மேலும் முதல், இடைச் சங்க புலவர் பாடல்களும் சங்க இலக்கியத் தொகுப்பில் இருக்கின்றன. அவைகளின் நடையைப் பார்க்கையில் மூன்று தமிச் சங்கங்களும் 200  அல்லது 300 ஆண்டுகளுக்குள்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்.

(எனது ‘ 3 தமிழ் சங்கங்கள் உண்மையா கட்டுக் கதையா?’ Three Tamil Sangams: Myth and Reality என்ற கட்டுரையில் மேல் விவரம் காண்க)

4. தொல்காப்பியனாரின் ஒரு சாலை மாணாக்கரான பனம்பாரனார் பாட்டிலும் ஆதிரையாரின் சிறப்புப் பாயிரத்திலும் வடமொழி சொற்களும் (அவையம், உலகம்), பிற்காலக் கருத்துகளும் இருக்கின்றன. தமிழ் கூறும் நல் உலகம் வேங்கட மலைக்குள் சுருங்கி விட்டதை மாமுலனார் போன்ற புலவர்களும் வேங்கடத்துக்கு அப்பால் உள்ள நாடுகளை ‘மொழி பெயர் தேசம்’ என்று குறிப்பிடுவர். ஆகையால் ஏறத் தாழ ஒரே காலத்தைப் பற்றி அல்லது மாமுலனாருக்குப் பிந்திய காலத்தைப் பற்றியே சிந்திக்க வேண்டி இருக்கிறது.

5. தொல்காப்பியர் 68 இடங்களில் பயன்படுத்தும் “என்மனார்” முதலிய சொற்கள் சங்கச் சொல்லடைவில் இல்லை என்பதோடு ‘ஆர்’ விகுதி பிற்கால விகுதியாகும். வினைச் சொற்கள் ஆன், ஆய், ஆர் என்று நெடிலில் முடிவது கலித்தொகை, பரிபாடலில் அதிகம் வரும். இவை பரிபாடல், கலித்தொகை காலத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த இரு நூல்கள் பற்றிய குறிப்பும் தொல். இல் உண்டு. இதற்கு முந்திய பரிபாடல், கலித்தொகை பற்றிய சான்றுகள் இழந்த நூற்பட்டியலிலும் இல்லை.

6. தொல். பயன்படுத்தும் இலக்கணம் ,வணிகன், காரணம் போன்ற வடமொழிச் சொற்கள் சங்க கால நூல்களில் இல்லை.

7. தொல்காப்பியர் காலப் பாண்டியனை வழுதி, மாறன், செழியன் என்று சொல்லாமல் பாண்டியன் என்று மட்டும் அழைப்பதையும் கருத்திற் கொள்க. அகம், புறம் முதலிய பாடல்களில் இச் சொல் உண்டு என்றாலும் அவைகளின் காலம் சங்க கால இறுதிக் கட்டமா என்பதை ஆராய வேண்டும்.

8.தர்ம, அர்த்த, காம, (மோட்சம்)= அறம், பொருள், இன்பம், (வீடு) என்ற வடமொழி வரிசை திருக்குறள் காலத்தில் தோன்றி பதினென் கீழ்க்கனக்கு நூல்களில் பெருகுவதைக் காணலாம். புறம் 28, 31 பாடல்களில் காணப்படும் இந்த இந்து மதக்கருத்துக்கள் தொல். இல் 1363, 1038 சூத்திரங்களிலும் காணக்கிடக்கிறது.

9.பரைத்தமை: பரத்தையிற் பிரிவு என்பது தலைவனின் ஒழுக்கக் கேட்டிற்கு அடையாளம். சங்க நூல்கள் இவைகளை அன்றாட வாழ்வியல் நிகழ்ச்சியாகப் பேசும். ஆனால் திருக்குறள் காலத்திலிருந்து இதைக் கண்டனப் பார்வையில் காண்கின்றனர். தொல்காப்பியர் இதை ஒரு பிரிவாக இலக்கணத்திற் சொல்ல மனமில்லாமல் ஒதுக்கிவிட்டது போலத் தோன்றுகிறது. அதாவது காலத்தின் தாக்கம். பிற்கால இறையனார் களவியல் இதை ஒரு சூத்திரமாக வைத்து நூல் செய்துள்ளார். ஏழாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டதாக பலர் சந்தேகிக்கும் சிலப்பதிகாரத்தில் பரத்தையர் வாழும் வீதியை இளங்கோ அடிகள் 22 வரிகளில் வருணிக்கிறார்.

10.எதுகை:- குறளைப் போல, அதிகம் காணப்படுகிறது. ஆய்த எழுத்துப் பிரயோகமும் சங்க நூல்களை விட அதிகம்.

11.ஒட்டகம்: தொல்காப்பியர் ஒட்டகம், குதிரை முதலிய சொற்களைப் பயன்படுத்துவதும் இவரது காலத்தைக் காடுகிறது. சங்க காலத்தின் இறுதிகட்டத்தில் வந்த சிறுபாணாற்றுபடையிலும் அகம் 245லும் மட்டுமே ஒட்டகம் வருகிறது.

12.தொல்காப்பியர் 287 இடங்களில் தனக்கு முந்தி இருந்தவர்கள் கூறியது என்று பல விதிகளைக் கூறுகிறார். அவருக்கு முந்திய அத்தனை பேரின் நூல்களில் ஒரு சில கிடைத்திருந்தாலும் கூட, இந்தக் கட்டுரைக்குத் தேவையே எழுந்திராது. ஆக அவர் கூறுவது நாமறிந்த சங்க காலப் புலவர்கள் என்றே கருதவேண்டும்.

13. தொல்காப்பியர் பயன்படுத்தும் சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள் பட்டியல் மிக மிக நீண்டது; கீழே காண்க:

எழுத்து அதிகாரம்: உவமம், காலம், காரம், காயம், திசை, பூதம், பூதன், மதி, ஆசிரியர், இமை, உரு, உருவு, துணி (12)

சொல் அதிகாரம்: அத்தம், ஆனை, இலக்கணம், உவமம், கருமம், களம், காரணம், திசை, தெய்வம், பூதம், சுண்ணம், வண்ணம் (12)

பொருள் அதிகாரம்: அத்தம், அந்தரம், அம்போதரங்கம், அமரர், அமுதம், அவை, ஆரம், உலகம், உவமம், உரு, ஏது, கபிலை, கரகம், கருமம், கரணம், காமம், காயம், காரணம், காலம், குணம், குஞ்சரம், சிந்தை, சின்னம், சூதர், தாரம், திசை, தூது, தெய்வம், நாடகம், நிமித்தம், பழி, பருவம், பலி, பூதம், மங்கலம், மண்டிலம், மந்திரம், மதி, மாயம், மானம், முகம், முரசு, வருணன், வள்ளி, வாணிகம் (46)

கீழ்கண்ட வார்த்தைகள் பிராக்ருதம் மூலமாக நுழைந்த சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள்: அரசன், அரணம், அவை, ஆசான், ஆசிரியர், ஆணை, இமை, இலக்கணம், உரு, ஏமம், ஐயர், கவரி, சுண்ணம், தாமதம், தூணி, தேயம், நிச்சம், பக்கம், PஆதீMஆஈ, பண்ணத்தி, பார்ப்பனன், பையுள், மாராயம், வண்ணம்.

சில சொற்கள் மீண்டும் வந்த போதும் திருப்பிக் கொடுத்தமைக்குக் காரணம் தொல்காப்பியத்தின் மூன்று அதிகாரங்களும் ஒரே காலத்தவை அல்லது ஒரே காலத்தில் இருவேறு ஆசிரியர்களால் எழுதப்பட்டவை எனபதைக் காட்டவே.

தொடரும்………………………….. பகுதி மூன்றில் காண்க.

தொடர்பு கொள்ள: swami_48@yahoo.com

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 10, 2012  •  Permalink
Posted in History, Tamil Literature
Tagged , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 10, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/10/%e0%ae%a4%e0%af%8a%e0%ae%b2%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%aa%e0%af%8d%e0%ae%aa%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%b2%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%b5%e0%ae%b1-3/

Did TOLKAPPIYAR copy from Sanskrit Books?

(Read First part: Who was Tolkappiar?. Following is the Second Part: swami)

Prof. Vaipapuri Pillai has given the following matter in Tamil in his book ‘Tamil Sudar Manikal’. So I am not giving it in Tamil in my Tamil article.

Following is an excerpt from “ History of Tamil language and Literature” by Prof. S. Vaiyapuri Pillai:

“ The Tolkappiam is directly indebted to Panini is quite clear.

For instance Panini II, 3,18 is followed in Tolkappiam II, 557:

Panini VII,3,107 is Tamilised in Tolkappiam II, 761. In a relatively late work, a sloka has been altered in Tolkappiam II, 575 in consonance with Tamil literary usage. Even from Paniniya Siksha rendered by Tolkappiar (Tolkappiam I, 83), Patanjali’s Mahabhashya is also laid under contribution. For instance, Patanjali classified compounds (samasas) into four kinds according to the place where their sense becomes full and significant, viz., Purva padartha  pradhanah, Uttara padartha pradhanah ,Anya Padartha pradhanah and Ubhaya Padartha pradhanah. This classification was adopted by Tolkappiyar and the terms are literally translated in his grammar (II,4/9)

He also indicates by adding “enba” that this matter has been taken from some ancient authority. Manu has been studied and utilised by Tolkappiar in regard to certain social prescriptions (compare Manu III, 46, 47 and Tolkappiam III, 185).This will give Tolkappiar a date posterior to 200 AD

Kautilya’s Arthashastra has also furnished material to Tolkappiam( e.g. enumeration of 32 uktis at the end of both the works) But as Kautilya’s date is a disputed point, we may leave this out of account.

Lastly Tolkappiar is very much indebted to Bharata Natya Sastra and Vatsyayana’s Kamasutra. I need only to mention the eight rasas (Natya VI 15) and eigth meipadu (Tolkappiam III, 3) and the dasavasthas (Kama V 1= Tolkappiam III, 97). This gives us a date perhaps later than fourth century AD. Considering all the earliest Tolkappiar may be assigned is the fifth century AD.

The famous Sangha of Vajranandhi was established in 470 AD and perhaps Tolkappiam was its first literary output. This accords well with the fact that its author uses (III,133) the word ‘orai’ (Sanskrit Hora) which is a Greek word borrowed in Sanskrit astrological works about third or fourth century AD.

Date of Tolkappiar

The date of Tolkappiyar has been a disputed point. But, there are very strong grounds for holding that he flourished during the second half of the 5th century A.D.

Tolkappiyar’s grammar consists of three ‘adhikaras’ or sections.The first section deals with phonology and accidence in nine subsections or Iyals; the second section, with syntax in nine iyals; and the third with poetical themes, rhetoric (rasa, figures of speech), prosody, and usages in nine iyals.

In the subsection on phonology, it may be noted with interest that the letter forms of the consonants, in particular of ‘m’ and of short ‘e’ and ‘o’ are given in nun-marapu (13-17) in the same sub section, we find an important piece of original investigation. The structure of words has been studied and the sequence of sounds noted with care (sutras 23-30). This is a feature which has not been found elsewhere in the whole range of Indian grammatical literature, not excluding Paniniyam. The peculiarity of the Tamil language in which the short ‘u’ plays such an important part is also adequately treated.

The next section, i.e. on syntax continues with the treatment of accidence or morphology in the earlier subsections. As Tamil is an agglutinative language, we see the necessity of treating of treating its morphology in extensor. Parts of speech are next dealt with; we find four parts of speech viz. peyar(noun), vinai(verb), idai (particles, increments, augments etc.) and uri (indeclinables, adjuncts etc). These correspond to the four parts of speech, in Sanskrit, viz. nama, akhyaya, upasarga and nipata. The last subsection on uri mainly consists of lexical matter.

Tolkappiar had liberal views regarding the vocabulary of Tamil language. He says that the poetic or literary vocabulary consists of common native words, artificial of affected words consisting of homonyms and synonyms, provincial and local words and Sanskrit words (echchaviyal, 1).

 

Besides making this general observation, he provides us a cardinal principle for our guidance. He tells us that, , if in course of time new words get in to currency, they should not, on the score of their newness, be treated as unacceptable (echchaviyal 56).

Sanskrit Words

So far as Sanskrit words are concerned, he uses several of them in his grammar. He defines Sanskrit technical terms, e.g.suttiram, patalam, pindam (seyyul 161) ambotarangam (seyyul 145, Kandigai (marapu 98). He formulates rules regarding Sanskrit words, e.g. Bharani etc.(uyir Mayangiyal 145), chittirai phalakai (pullimayangiyal 79), tamarai (Sanskrit. Tamarasa (pullimayangiyal 98). He translates Sanskrit terms, e.g. Tam verrumai= Sanskrit Vibhakti; avaiyalmoli=asabhya; nul=sutra.

Also he translated Sanskrit sutras (eg. Pirappiyal 1= Panini siksha 12; meypattiyal 3= Bharata Natya Sastra, VI-15). He refers to classifications mentioned in Sanskrit works such as the eight kinds of marriage (Kalviyal 1), ten kinds of poetic defects (marapiyal 95, 105) and 32 kinds of uktis ( marapiyal 95, 107).

In addition to the above Sanskrit elements, he uses several Prakrit words also e.g. paiyul (uri 45), kamam (uri59), pannatti (Seyyuliyal 173), padimai (ahattinai 30) etc.,  he adopts Prakrit sutras  e.g the 21st and 22nd sutras of molimarapu corresponds to two  sutras of Prakrita –prakasam (I:36, 42)

The third section, that is, on poetic themes etc., deserves careful examination. Some sub sections, the first five, are believed to throw much light on the social customs of the ancient Tamils.the subsections one, three, four and five treat of love themes and the second sub section, of non-love themes, technically known as ‘aham’ and ‘puram’ respectively.

Taking ‘aham’ first some general considerations relating thereto are first mentioned in the first iyal (ahaattinai iyal). There are seven love aspects of ‘tinais’, including five regional tinais. The first, known as ‘kaikilai’, is the one sided love of a man for an immature girl. The last, known as ‘perundinai’ is the unequal love leading to excesses. The five regional ‘tinais’ deal with mutual love reciprocated in equal degree, between a youth and a maid well matched in every respect. These are called regional because the Tamil land is divided into five regions- mountainous (kurinji), forest or pastoral (mullai), agricultural (marudam), maritime (neydal) and desert (palai)- to each of which a particular love act is ascribed. This reciprocated love is divided into two kinds, pre marital love and marital love; the former being called ‘kalavu’ and the latter ‘karpu’.

Kalavu, Tolkappiyar takes care to add, corresponds to the Ghandarva union of the Aryan system of marriages, made famous by the union of Dushyanta and Sakuntala. The third subsection deals with Kalvu and the fourth with karpu. The fifth subsection, poruliyal and sixteen sutras (177-192) of seyyuliyal treat of some miscellaneous matters relating to love. The second subsection deals with non-love themes (puratinai) whose sub divisions have been noticed already.

Even the rough outline is sufficient to show the utterly artificial or at best conventional character of the treatment. Tolkappiyar himself recognises the distinction between the art and reality in a sutra (ahattinai 56). The former he calls ‘nataka valakku’ and the latter ‘ulagiyal valakku’, corresponding to natya dharma and loka dharma of Bharata Natya Sastra (Ch. XIV, 69-73). Hence one must be careful when trying to find out any substratum of reality beneath the artificialities mentioned above. To deduce the existence of free love in ancient Tamilakam on the evidence of these artificialities is to follow the will-o-the-wisp. The ‘tinais’ may have had some meaning and function in pre Tolkappiyam days; but they never had any influence on the development of Tamil literature. Today as it has been for many centuries past, they have no meaning except for the antiquarian.

But we may absolve Tolkappiyar of all responsibility for originating these ‘tinais’. Even in the opening sutra of the third section, he refers to previous authors collectively. As Tolkappiyar was a Jain, perhaps we owe to Jain authors, these infelicitous classifications. At any rate, the conception of the meaning of the lovers in a grove, all alone, their mutual love of equal intensity and their immediate union so characteristic of the pre marital love of regional tinais (kalavu) corresponds to the Jain conception of enjoyment in Bhoga Bhumi.

 

The famous commentator on Tirukkural defines kalavu as the sanctionless union of two lovers who remain changeless being free from disease, old-age and death, who are well matched in beauty, wealth, age, family, character, love etc., and who meet each other induced by fate, all alone with no one in their vicinity. The commentator has developed the idea of bhoga bhumi and made the utterly conventional character quite obvious. But Tolkappiyar, be it said, keeps the extra mundane aspect entirely in the background and is more in accordance with the spirit of the love lyrics of the Sangam age. He is mainly concerned with the several situations when the various characters in the stray love scenes are entitle to speak. It is only the later grammarians that have tried to piece together a connected love drama and made it schematic and thoroughly conventional”.

Please read the third part TOLKAPPIYAN WAS A GENIUS. Contact swami_48@yahoo.com

 

5 Comments
by Tamil and Vedas on September 10, 2012  •  Permalink
Posted in Sanskrit Literature, Tamil Literature
Tagged ,

Posted by Tamil and Vedas on September 10, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/10/did-tolkappiyar-copy-from-sanskrit-books/

WHO WAS TOLKAPPIYAR?

There is an interesting story about Tolkappiar in the commentary written by Nachinarkkiniar (abbreviated as Nachi.)  Nachi was a Brahmin who lived in 14th century Tamil Nadu. He wrote commentary after commentary like the greatest commentator of India, Adi Shankara. Nobody has beaten Adi Shankara in Sanskrit and Nachi in Tamil. Nachi was a Tamil enthusiast and so he believed Tolkappiam was written even before the Vedas were classified in to four by Veda Vyasa. So he committed many blunders. In spite of his blunders, still he is held in high esteem by all the Tamil scholars for his sheer qualitative and quantitative Tamil commentaries.

(Kanchi Paramacharya Swamikal has pointed out the blunder committed by Nachi. without naming him in one of his lectures. See his 1932 lectures in Madras)

Tolkappiyar’s name was Trnadumagni and he was one of the 12 disciples of Agastya was the old story. Agastya’s wife was Lopamudra.

Now I give the version of PT Srinivasa Iyengar’s translation from his book “History of the Tamils”, page 224)

“ The worst myth is what what Nachinarkiniyar tells us in his commentary on the prefatory ode to the Tolkappiyam, called Payiram, that Agathiyanar asked his disciple, Trnadumagni, to escort the master’s wife, Lopamudra of Vidarbha to the Podhiya Hill. He at the same time warned his disciple not to approach his wife nearer than the length of four rods. When Trnadumagni and Lopamudra had to cross the river Vaigai, the river was in flood, and fearing that she would be washed away by the river, he extended his walking stick to her and asked her to cling to it. He thus isobeyed his master’s solemn injunctions, for in crossing the river, he was but one rod’s length from her.The irate master, when he heard of this, exclaimed, “ May you two not reach Swarga”. The pupil in turn said, “ As you have cursed us for no fault of ours, may you not reach svarga”. This legend was invented perhaps to explain the fact tht the Agathiyam has perished, where as the Tolkappiyam has not.”

 

My Comments:

People who wanted to date Tolkappiyar must remember certain facts:

  1. The Payiram says that it was launched at the court of Nilam Tharu Thiru Vil Pandyan in front of the teacher Athangottu Asan, who was well versed in the four Vedas.
  2. Tolkappiar’s Tamil is not very far from Sangam Tamil. So there was not a big gap between the two.
  3. Tolkappiayar mentined Vedic Gods Indra and Varuna as Tamils’ Gods. He also mentioned Dharma Artha Kama Moksha (Aram Porul Inbam Veedu).
  4. He also mentioned the pamyra flag of Balarama, Krishna’s brother.
  5. He used the word Adhikaram for the the three sections like Tirukkural and Sillpadikaram.
  6. If anyone argues any of the above as interpolation then we have to reconsider everything in Tolkappiyam. We are shaking the very foundations of Tamil. My guess is, if given into computer, his vocabulary will show that he belongs to 5th century or fourth century AD. No body dared to probe into this for the fear being dubbed as a Tamil Traitor.
  7. If he was proved to be a Brahmin belonging to Kappiya Gotra and his original name was Trna Dumagni or Trna Bindu, he must be the person who invented the special Tamil letter (247th in Tamil Alphabet known as Aytha Ezuthu). Trna Bindu means Three Dots=  Aytha Ezuthu of Tamil language.

 

Please read DID TOLKAPPIYAR  COPY SANSKRIT BOOKS? In the second part: London swami. Contact swami_48@yahoo.com

*****************

8 Comments
by Tamil and Vedas on September 9, 2012  •  Permalink
Posted in History, Tamil Literature
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 9, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/09/who-was-tolkappiyar/

தொல்காப்பியர் காலம் தவறு-1

ஒல்காப் புகழ் தொல்காப்பியன் என்று கற்றோரும் மற்றோரும் போற்றும் தமிழ் அறிஞனின் உண்மைக் காலம் எது என்பது பலருக்கும் புரியாத புதிராக இருந்து வருகிறது. இதனால் ஒரே ஆசிரியரே அவரை கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு என்றும் கி.மு.ஆயிரம் ஆண்டு என்றும் எழுதிக் குழம்புவதையும், மற்றோரைக் குழப்புவதையும் காணலாம். மற்றும் பலர் மொழி இயலின் அடிப்படைக் கொள்கைகளை காற்றில் பறக்கவிட்டுவிட்டு 20,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தியவர் என்று பிதற்றுவதையும் பார்க்கலாம். தமிழின் மீது தீராக் காதல் கொண்டவர்கள், தொல்காப்பியன் காலம் எதுவானாலும் சரி—அவர் பாணிணிக்கு முந்தியவர் என்று சொன்னால் போதும் என்று வட மொழி வெறுப்பில் தவிப்பதையும் காணலாம்.

உலகமே வியக்கும் வண்ணம் முதல் இலக்கண நூலை எழுதிய பாணினியைக் குருவாகக் கொண்டே தொல்காப்பியர் நூலை எழுதினார் என்பதை இரு மொழியும் அறிந்தவர்கள் அறிவர். பி.எஸ்.சுப்ரமண்ய சாஸ்திரி, வையாபுரிப் பிள்ளை போன்றோருக்கு இது புரியும். தமிழையும் சம்ஸ்கிருதத்தையும் இரு கண்களாகக் கருதுவோருக்கு இது விளங்கும். ஒல்காப் புகழ் தொல்காப்பியனுக்கும் இது தெரிந்தே உளது என்பதை கட்டுரையில் போகப் போகக் காண்பீர்கள்.

அதனால்தான் தொல்காப்பியரின் புகழைப் பாட மறந்த பாரதியும் கூட பாணினியின் புகழைப் பாட மறக்கவில்லை:

“ நம்பருந்திறலோடு ஒரு பாணினி

ஞாலம் மீதில் இலக்கணம் கண்டதும்” என்று பாடினான்.

வையாபுரிப் பிள்ளை போன்றோரின் கருத்துக்களை முன்வைப்பதற்கு முன் என் கருத்துக்களை முன்வைக்கிறேன்.

தொல்காப்பிய சூத்திரங்கள் 1610

மொத்த அடிகள் 3999

சொல் வடிவங்கள் 5630

தொடை விகற்பம் 13,708

பிரிவுகள் 3: எழுத்து, சொல், பொருள் அதிகாரங்கள்

என்று நாம் எல்லோரும் படித்திருக்கிறோம்.

பெரிய பெரிய புதிர்

தொல்காப்பியர் ஏன் வேத கால தெய்வங்களான இந்திரனையும் வருணனையும் தமிழ்க் கடவுள் என்று கூறினார்?

தொல்காப்பியர் சிவன், கணபதி போன்ற தெய்வங்களைக் குறிப்பிடாதது ஏன்?

வள்ளுவர், இளங்கோ போலவே அதிகாரம் என்ற சொல்லை நூலில் புகுத்தியது ஏன்?

வள்ளுவர் போலவே அறம், பொருள், இன்பம், (வீடு) (தர்ம அர்த்த காம (மோட்ச) என்ற வேத வழி முறையை வலியுறுத்துவது ஏன்?

பலராமனின் கொடியான பனைக் கொடியைக் குறிப்பிடுவது ஏன்?

தொல்காப்பியர் நான்மறை முற்றிய பிராமணன் அதங்கோட்டு ஆசார்யார் (ஆசான்) தலைமையில் நூலை நிறவேற்றியது ஏன்?

த்ருண தூமாக்கினி என்பதே இவருடைய ‘ஒரிஜினல்’ பெயர் என்றும் பாணினி ‘ஸ்டைலில்’ பாணினீயம் என்று பெயர் வைத்தது போலவே தொன்மையான காப்பியக் குடியில் வந்தவர் தொல்காப்பியர் என்றும் அதன் மூலம் நூலுக்கு தொல்காப்பியம் என்று பெயரிட்டதாகவும் நச்சினார்க்கினியர் முதலியோர் கூறுவது ஏன்?

சங்க கால இலக்கியத்துக்குப் பின்னர் வந்த சொற்களை மூன்று அதிகாரங்களிலும் பயன்படுத்துவது ஏன்?

இதுவரை எந்த தமிழ் அறிஞரும் இந்த சொற் பிறப்பியல் விஷயத்தை அலசாமல் மறைத்தது ஏன்?

மொழியியலில் எல்லோரும் ஒத்துக் கொண்ட கொள்கைகளை தொல்.ஐ மதிப்பிடும்போது மட்டும் “அறிஞர்கள்” கண்டு கொள்ளாதது ஏன்?

தொல். ஆய்த எழுத்து ( ஃ ) பற்றிப் பேசுவதால் முதல் நூற்றாண்டுக்கு முன்னர் வைக்க முடியாது என்று பல அறிஞர்கள் வாதிடுவது ஏன்?

ஏதேனும் சிறிது இசகு பிசகு வந்தால், இது எல்லாம் இடைச் செருகல் என்று சொல்லி சில “தமிழ் அறிஞர்கள்” தப்பிக்க முயல்வது ஏன்?

பொருள் அதிகாரம் பிற்காலச் சேர்க்கை என்று வெளி நாட்டு அறிஞர் பலரும் கூறுவது ஏன்?

இதற்கெல்லாம் விடை காண்போம். சுருக்கமான விடை:- தொல். உடைய காலம் நாலாவது அல்லது ஐந்தாவது நூற்றண்டுதான். ஆனால் அவர் கூறும் விதிகளோ அவருக்கு 1000 ஆண்டுக்கு முந்திய தமிழ் மொழியின் பழைய விதிகள்.

கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த குடியின் விதிகளை அவர் தொகுத்தளித்தமைக்கு தமிழ் கூறு நல் உலகம் அவருக்கு என்றும் கடப்பாடு உடையதே.

தொல்காப்பியரை ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் வைக்க அவருடைய சொற்களே சாட்சி. இதோ ஒவ்வொன்றாகப் படியுங்கள்.

காண்க: பகுதி 2. தொடர்பு கொள்ள: swami_48@yahoo.com

************

 

1 Comment
by Tamil and Vedas on September 9, 2012  •  Permalink
Posted in History, Tamil Literature
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 9, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/09/%e0%ae%a4%e0%af%8a%e0%ae%b2%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%aa%e0%af%8d%e0%ae%aa%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%b2%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%b5%e0%ae%b1%e0%af%81/

Ancient Tamil Dress

 

Picture shows Reed Skirt of women of Hawaii (USA)

(Tamil version of this article is posted in two parts with references: London swami)

Sangam Tamil literature sings about the reed skirts of Tamil women. The skirts were made up of dried grasses or reeds. I was looking for such dress in the sculptures and paintings, but in vain. Recently I came across such reed skirts worn by women of Hawaii. Even today women in Pacific islands wear such reed skirts. While I was reading a book on the customs during the age of the Brahmanas (part of Vedic literature), I read another interesting fact. Brahmin priests were wearing reed skirts made up of certain types of grass for the Yagas (fire ceremonies).

The Priest-King of Indus valley civilization wears an embroidered shawl. Incidentally Brahmana scriptures mention embroidered woollen cloths. Tamils also wore dress with flower designs on it, says 2000 year old Purananuru (274).

Silappadikaram is the most popular Tamil epic that sings the glory of ancient Tamil kingdoms. Adiarkku Nallar, one of the commentators, gives 36 types of Tamil clothes. Their names include clothing imported from Malaysia, Burma, Orissa and Gujarat ( all the 36 types are given in my Tamil version of this article).

Nakkirar, one of the famous poets of Sangam period, says that “we need one Nazi measure of food every day, two pieces of clothes. It shows the ancient Tamils wore one upper garment and one under garment like Dhoti. We have descriptions of shirts called ‘Kanchukam’, mostly worn by soldiers or foreign body guards from Rome (Yavanas=Milechas). Those Milechas were described as speechless, dumb and men of gestures (sign language)—Mullai Pattu lines 66-67.

One great thing about the Tamils was that they produced cloths looking exactly like a snake skin. Ancient Egypt was believed to have imported all the clothes for the mummies from Tamil Nadu. When we look at the Tamil name of the Egyptian God of weaving ‘Neith’, we have to accept the fact that Tamils were the main source of clothes for Egyptian Pyramids.

The clothes that looked like a snake skin were praised by many Tamil poets in the Sangam anthologies. A verse in Akananuru describes a wedding scene. The bridegroom noticed that bride was sweating under her sari. When he took off  her sari to let some air, she looked like a shining sword out of its sheath. His real intention was to have a look at her beautiful face. She tried to hide her body with her hair and the garlands as soon as he took her clothes off. This verse throws some light on the type of clothes (may be saris) they wore during weddings.

Andal ,a poetess who lived in the seventh century AD describes about a wedding sari called Kooraip Pudavai. This type of sari, red in colour, is still used by the Brahmin ladies on the wedding day.

REED DRESS reference from the Vedic Literature:

Picture: Embroidered shawl of Indus Priest King

From “India of the age of the Brahmanas” by Jogiraj Basu

‘’garments made up of wool, cotton and silk were worn by the people. Cotton and wool, sewing and knitting  are often referred to. The term sutra refers to cotton and urna to wool which was made up of sheep’s hair. The general dress consisted of three parts—the main portion fitting the body called vaasa, an outer or over garment called aadhi vaasa and an under garment named niivi.

Warp, woof and different aspects of weaving are referred to in SB 3-1-2-18.

Suvaasa (good garment) and suvaasaa (well clad) occur frequently in SB and AB etc.

“ garment is a man’s outward appearance, whence people on seeing a well clad man, asks who can this be? for he is perfect in his outward appearance.” (SatapataBrahmana)

When a cloth is woven it is embroidered at the border before the actual texture is woven; it is embroidered in the middle and again it is embroidered at the end” (Aitareya Brahmana 2-11-10)

Special garments were prescribed for the priests performing sacrifice. Skirts made up of Kusa grass were used in certain sacrifices. From the S.B. we learn that the sacrificial garment consisted of a garment of pure wool not dyed, an under garment made of silk called “taarpya”, an outer garment like adhi vaasa and a head dress or turban (Usniisa). Kings and queens wore such head dress. Indra’s wife Indrani had a most variegated (multi coloured and embroidered) head band, says S.B. 14-2-1-8

Sages, mendicants and Brahmacharis used to put on garment made of hides of black antelope (krsnaajina).

Female ascetic Sabari in the Ramayana was called Krishnaajinaambharadharaa i.e. one who puts on the garment made of black deer skin.

Sanskrit dramas describe the red colour dress of the prisoners who were sentenced to death.

 

Tamils designed the first Bra (ssiere)?

World Tamil souvenirs and Tamil magazines show ancient Tamil women wearing bra. There is a convention of drawing or painting Tamil women like this for hundreds of years. But we don’t see such a custom or costume in any other ancient civilization. They did not wear brassiere. Neither did the Tamil women in ancient paintings at Sithannavasal or temple sculptures. They were shown with bare breasts. Not even in Ajanta paintings in Maharashtra. But the Tamil convention of drawing or painting women with bras made me think that Tamils should have designed it first. But it needs more in depth research on the origin of Bras.

*****************

 

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 8, 2012  •  Permalink
Posted in தமிழ் பண்பாடு, Culture, Tamil, Women
Tagged , , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 8, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/08/ancient-tamil-dress/

தமிழர்களின் தழை உடை-1

Picture shows the Reed Skirt worn by women of Hawaii (USA)

(English version of this article is also posted in my blogs: London swami)

தமிழர்களின் தழை உடை (Reed Skirt) பற்றி சங்க இலக்கிய நூல்களில் நிறைய குறிப்புகள் உள்ளன. ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் தமிழ்ப் பெண்கள் எப்படி உடை அணிந்தார்கள் என்று கண்டுபிடிக்க பல சிற்பங்களையும் ஓவியங்களையும் கூர்ந்து கவனித்தேன். ஆனால் தழை உடை பற்றி கிடைக்கவில்லை. இப்பொழுது பசிபிக் தீவுகளில் தழை உடை அணியும் படம் கிடைத்தவுடன் மீண்டும் இது பற்றி ஆய்வைத் துவங்கினேன்.

தழை உடையை எல்லாப் பெண்களும் அணியவில்லை. கானகப் பகுதிகளில் வாழ்ந்தவர்களும் விலை மாதர்களும் அணிந்தனர். உடனே இந்த உடை பற்றி தப்புக் கணக்குப் போட்டு விடாதீர்கள். யாகம் செய்யும் பிராமணர்களும் தர்ப்பைப் புல்லால் செய்யப்பட்ட தழை உடைகளையே அணிந்தார்கள்(*reference is given at the end). இப்போதும் ஹவாய் முதலிய பசிபிக் மஹா சமுத்திரத் தீவுகளில் தழை உடை அணிகிறார்கள். இது பாவாடை போல இருக்கும்.

தழை உடை பற்றிய குறிப்புகள்: குறுந்தொகைப் பாடல் 125,159,214,294; குறிஞ்சிப்பாட்டு வரி 102; ஐங்குறு நூறு 72. இது தவிர, அக நானூறு, கலித்தொகையிலும் பல பாடல்களில் தழை அணி வருகிறது.

36 வகை ஆடைகள் (36 Types of Clothes)

சிலப்பதிகாரத்துக்கு உரை எழுதிய அடியார்க்கு நல்லார் தமிழர்களின் 36 வகை உடைகளின் பெயர்களைப் பட்டியலிட்டுள்ளார். அவையாவன: கோசிகம், பீதகம், பச்சிலை,  அரத்தம், நுண் துகில், சுண்ணம்,  வடகம், பஞ்சு, இரட்டு, பாடகம், கோங்கலர், கோபடம், சித்திரக் கம்மி, குருதி, கரியல், பேடகம், புரியட்டம், காசு, வேதங்கம், புங்கர் காழகம், சில்லிகை, துரியம், பங்கம், நல்லியம், வண்டை, கவற்றுமடி, நூல் யாப்பு, தேவாங்கு, திருக்கு, பொன்னெழுத்து, குச்சரி, தேவகிரி, காத்தூலம், கிறைஞ்சி, செம்பொத்தி, பனிப்பொத்தி. இவைகளில் சில கடாரம், காழகம் (மலேசியா, பர்மா), கூர்ஜரம் (குஜராத்) ஆகிய இடங்களில் இருந்து இறக்குமதியானது பெயரில் இருந்தே தெரிகிறது. அதே போல நமது துணிகள் எகிப்திய நாட்டின் இறந்தோர் உடலைச் (மம்மி) சுற்றவும் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டது.

எகிப்திய நெய்தல் தெய்வத்தின் பெயர் நெய்த்(Neith). இதுவே தமிழ்ச் சொல்!

 

தமிழர்களின் நெசவுத்திறன்

Picture of Mohanjadaro Priest King

வேத காலத்தில் எழுந்த பிராமணங்கள் என்னும் நூல்களிலும் சங்க இலக்கியத்திலும் பூ வேலைப்பாடு (Embridered)  அமைந்த ஆடைகளைச் செய்ததாக எழுதிவைத்துள்ளனர். இந்த ஆடையை சிந்து சமவெளி புரோகிதரின் (Priest/ King) உடலிலும் காணமுடிகிறது. இதைப் புறநானூறு “ நீலக் கச்சை பூவார் ஆடை” (புறம். 274, உலோச்சனார்) என்று புகழ்கிறது.

ஆண்கள் மேல் துண்டும், கீழே வேஷ்டியும் மட்டும் அணிந்தனர். “உண்பது நாழி, உடுப்பவை இரண்டே” (புறம்.189) என்ற நக்கீரர் வாக்கியத்தால் இதை அறியலாம். மாங்குடி மருதனார் பாடிய மதுரைக் காஞ்சியும் இதை உறுதிப்படுத்துகிறது:

“ திண்டேர் பிரம்பிற் புரளும் தானை

கச்சம் தின்ற கழல் தயங்கு திருந்தடி” (மதுரை. வரிகள் 435-436)

மேல் சட்டையை சிலர் அணிந்தனர். வீரர்கள், பொற்கொல்லர் ஆகியோர் அணிந்ததை பாடல்கள் காட்டுகின்றன. மேல் சட்டைக்கு ‘கஞ்சுகம்’ என்று பெயர்.

மிலேச்சர்கள் என்று அழைக்கப்பட்ட அந்நிய நாட்டவர்கள் (யவனர்கள்) சட்டை அணிந்ததையும் முல்லைப் பாட்டு கூறுகிறது:

“ உடம்பின் உரைக்கும் உரையா நாவின் படம்புகு மிலேச்சர்” (வரி 66-67)

தமிழர்கள் நெய்த ஆடை மிகமிக மெல்லியதாக இருந்ததைப் புலவர்கள் பல இடங்களில் பாடி இருக்கின்றனர்: “இழையறிவாரா, வொண் பூங்கலிங்கம்” (புறம். 383) என்றும் பாம்பின் தோல் போல மெல்லிய ஆடைகளை மன்னன் நல்கினான்: “நோக்கு நுழைகல்லா நுண்மைய பூகனிந்து அரவு உரி அன்ன அறுவை துவர” (பொருநர். 82-83) என்றும் பாடுகின்றனர். மஸ்லின், நைலான் போன்ற சிறந்த ஆடைகள் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இருந்தன!!

( அறுவை, கலிங்கம்=துணி, அரவு உரி= பாம்புத் தோல் )

தொடரும்…………. (பகுதி இரண்டில் பெண்களின் ஆடைகள், தமிழர்களின் Brassiere பிரா—கண்டுபிடிப்பு, கூரைப்புடவை, கல்யாணப் புடவை முதலியவற்றைக் காண்போம்).

For more of the same, contact: swami_48@yahoo.com

*REED DRESS reference in the Vedic Literature is given below:

From “India of the age of the Brahmanas” by Jogiraj Basu:

“ When a cloth is woven it is embroidered at the border before the actual texture is woven; it is embroidered in the middle and again it is embroidered at the end” (Aitareya Brahmana 2-11-10)

Special garments were prescribed for the priests performing sacrifice. Skirts made up of Kusa grass were used in certain sacrifices. From the Satapata Brahmana we learn that the sacrificial garment consisted of a garment of pure wool not dyed, an under garment made of silk called “taarpya”, an outer garment like adhi vaasa and a head dress or turban (Usniisa). Kings and queens wore such head dress. Indra’s wife Indrani had a most variegated (multi coloured and embroidered) head band, says Satapata Brahmana14-2-1-8

Sages, mendicants and Brahmacharis used to put on garment made of hides of black(deer) antelope (krisnaajina).

Female ascetic Sabari in the Ramayana was called Krishnaajinaambharadharaa i.e. one who puts on the garment made of black deer skin.

******

Leave a comment
by Tamil and Vedas on September 8, 2012  •  Permalink
Posted in தமிழ் பண்பாடு, Culture, Tamil
Tagged , , , ,

Posted by Tamil and Vedas on September 8, 2012

https://tamilandvedas.com/2012/09/08/%e0%ae%a4%e0%ae%ae%e0%ae%bf%e0%ae%b4%e0%ae%b0%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%ae%bf%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%b4%e0%af%88-%e0%ae%89%e0%ae%9f%e0%af%88-1/

« Older Posts
Newer Posts »