கலித்தொகையில் ஒரு அதிசயச் செய்தி

சங்க இலக்கிய நூல்களில் ஒன்று கலித்தொகை..எட்டுத்தொகை நூல்களில் ஒன்றான கலியில் நிறைய புராண இதிஹாசச் செய்திகளைக் காண முடிகிறது. சங்க நூல்களில் இதுவும் பரிபாடலும் என்ன வகையைச் சேர்ந்தவை என்பதை தலைப்பே காட்டிவிட்டது. அதாவது பரிபாடல், கலி என்பதெல்லாம் பாட்டின் வகைகள்.

 

நாடக வழக்கினும் உலகியல் வழக்கினும்

பாடல் சான்ற புலனெறி வழக்கம்

கலியே பரி பாட்டு ஆயிரு பாங்கினும்

உரியதாகும் என்மனார் புலவர் –(அகத்.53)

என்று தொல்காப்பியர் கூறுகிறார்.

 

கலித்தொகையில் ஐந்து திணைகளுக்கு ஐந்து பகுதிகள் உள்ளன. இவைகளை 5 புலவர்கள் பாடியதாகக் கருதுவர். ஆனால் சி.வை தாமோதரம் பிள்ளை, பேராசிரியர் எஸ். வையாபுரிப் பிள்ளை ஆகியோர் நல்லந்துவனார் என்ற ஒரே புலவர்தான் 5 பகுதிகளையும் இயற்றினர் என்பர்.

 

ஐந்து புலவர்கள் பாடியது உண்மை என்று கொண்டால் பாலைக் கலியைப் பாடியவர் பாலை பாடிய பெருங் கடுங்கோ ஆவார். அவர் ஒரு அதிசியச் செய்தியைக் கூறுகிறார். பொய் சொல்பவன் நிற்கும் மரம் வாடிவிடுமாம்! தற்காலத்தில் பொய் சொல்வதைக் கண்டுபிடிக்க ஒரு கருவியே (Lie Detector) உள்ளது. ஒருவன் பொய் சொல்லும்போது அவனது நாடி நரம்புகளில் ஏற்படும் மற்றங்களைக் கணக்கிட்டு பொய் சொல்கிறானா உண்மை சொல்கிறானா என்று கண்டுபிடித்துவிடும். பாலை கலி அதிசயமும் ஏறத்தாழ இந்த வகையில்தான் வருகிறது. வள்ளுவர் கூட மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் என்று கூறுவார். முகர்ந்து பார்த்தாலேயே வடிவிடுமாம் அனிச்சம் பூ.

 

பாலை பாடிய பெருங் கடுங்கோ கூறுகிறார்:

விரி காஞ்சித் தாதாடி இருங்குயில் விளிப்பவும்,

பிரிவஞ்சாது அவர் தீமை மறைப்பென்மன்; மறைப்பவும்

கரி பொய்த்தான் கீழ் இருந்த மரம் போலக் கவின் வாடி,

எரி பொத்தி என் நெஞ்சம் சுடுமாயின் எவன் செய்கோ? (பாலைக் கலி 33)

பொருள்: காஞ்சிப் பூ மலர்ந்தது. குயில்கள் கூவுகின்றன. இந்தக் காலத்தில் பிரிந்திருக்கலாமா? நானும் மறைக்கத்தான் பார்க்கிறேன் முடிய வில்லையே! பொய் சாட்சி சொன்னவன் வந்து கீழே நின்ற மரம் பட்டுப் போனது போல இருக்கிறதே என் நிலை !

 

ஒருவனுடைய உடலில் ,எண்ணத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் தாவரங்களில் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது தமிழன் கண்டு பிடித்த விஞ்ஞான உண்மை. மாத விலக்குள்ள பெண்கள் துளசி முதலிய புனிதச் செடிகளைத் தொட மாட்டார்கள், பட்டுப் போய் விடும் என்பதால். மாத விலக்கு காலத்தில் பெண்களின் உடலில் ஏற்படும் மாற்றங்களை நான் விளக்கத் தேவை இல்லை.

 

சிலர் செடிகளை வளர்த்தால் அவைகள் செழித்துப் பூக்கும். அவர்களுக்கு பச்சை விரல்கள் (Green Fingers) இருப்பதாக ஆங்கிலத்தில் குறிப்பிடுவார்கள். இதுவும் நம் எண்ணத்தின் சக்தியாக இருக்கலாம். ஆராய்ச்சிக்குரிய விஷயம்.

 

ஆதி சங்கரர் வாழ்க்கையிலும் இப்படி ஒரு செய்தி உண்டு. தெற்கில் எல்லோரையும் வாதத்தில் வென்று வடக்கே சென்றவருக்கு மண்டன மிஸ்ரர் என்ற மாமேதையை வெல்ல வேண்டும் என்று ஆசை. ஆனால் இருவரும் புத்திசாலித்தனதில் ஈடு இணையற்றவர்கள். வாதத்தில் யார் வென்றார்கள் என்று சொல்ல நடுவர் வேண்டுமே !

 

மண்டன மிஸ்ரருக்கு இணையாகக் கல்வி கேள்விகளில் சிறந்தவர் அவருடைய மனைவி சரசவாணி. படிப்பில் சரஸ்வதி. வேத கால மாமேதைப் பெண்களான மைத்ரேயி, கார்க்கி போன்ற அறிஞர். சத்தியத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட சங்கரர் அந்தப் பெண்மணியே நடுவராக இருக்கலாமே என்றார். என்ன இருந்தாலும் மண்டன மிஸ்ரர் வெற்றி பெற்றால், நாளைக்கு யாராவது மனைவி நடுவராக இருந்ததால் அவர் வெற்றி பெற்றார் என்று சொல்லிவிடலாமே.

 

சரசவாணி அதி மேதாவி அல்லவோ! உள்ளவியல், உயிரியல்( Psychology, Bilology) அனைத்து விஞ்ஞான பாடங்களையும் கற்றவர் போலும். அருமையான ஒரு “ஐடியா”(idea) சொன்னார்.இருவரும் மாலை போட்டுக் கொள்ளுங்கள். யார் மாலை முதலில் வாடுகிறதோ அவர்தான் தோற்றவர். இதில்தான் அறிவியல் வருகிறது. நிறைகுடம் தழும்பாது ! குறைகூடம் கூத்தாடும் ! அமைதியாக சரக்கோடு பேசுபவர்கள் ஆ, ஊ என்று கூச்சலிட மாட்டார்கள், பதட்டம் அடைய மாட்டார்கள். உடலில் வெப்பம் ஏறாது. நாடி நரம்புகள் முறுக்கேறாது. டென்சன் (Tension) இல்லாமல் கூல்(cool) ஆக இருப்பார்கள். சரக்கில்லாத ஆசாமிகள் குரலை உயர்த்துவார்கள். பதட்டத்தில் உடம்பில் உஷ்ணம் தலைக்கேறும். உடலில் போட்ட மாலையும் வாடி விடும்!

 

21 நாட்களுக்கு வாதப் ப்ரதிவாதங்கள் நடந்தன. மண்டன மிஸ்ரர் மாலை முதலில் வாடியது. ஆண்களுடன் நேருக்கு நேராக உட்காரக்கூடாது என்பதால் சரசவாணி திரைக்குப் பின்னால் அமர்ந்து வாதத்தைக் கேட்டாள் என்பது சங்கர விஜயம் சொல்லும் கதை.

 

இதைப் போலத்தான் பாலை பாடிய பெருங் கடுங் கோவும் மரம் வாடும் என்றார். அங்கே வாடியது மரம். இங்கே வாடியது மாலை.

 

( மண்டன மிஸ்ரர் கிராமத்தில் ஆதி சங்கரர் கேட்ட கேள்விக்கு சம்ஸ்கிருத ஸ்லோக வடிவில் பெண்கள் பதில் சொல்லியது, சரசவாணி செக்ஸ் (Sex) தொடர்பான கேள்விகளைக் கேட்டு ஆதி சங்கரரைத் திணறடித்தது, சங்கரர் சூப்பர்மேன் (Super Man) போல திவசம் நடந்த வீட்டுக்குள் மந்திர சக்தியால் மரத்தை வளைத்துக் குதித்தது, மண்டன மிஸ்ரர் வீட்டுக் கிளிகள் வேதம் பற்றி உரையாடியது ஆகியவற்றை தனிக் கட்டுரையில் தருகிறேன். நியூ சை ன் டி ஸ்ட் (New Scientist, March issue) மார்ச் பத்திரிக்கையில் வந்த பேசும் அதிசியக் கிளிகள்  (Animal Einsteins) பற்றிய செய்திகளுடன் எழுதுவேன்.

 

Hindu Goddess’ march to Denmark !

Picture shows Gundestrup cauldron with Gajalakshmi

(This is the fifth part in my thesis to prove that Kalidasa lived before Sangam Tamil period. Kalidasa’s date was around 1st century BC. Tamil poets have used a lot from his 1000+ similes in various places. For some of these we may find a common source. But a lot of similes and idioms and phrases show beyond any shadow of doubt that they knew Kalidasa’s works and they deliberately used them in Sangam Tamil poems. Art Historian Sri C Sivaramamurti and others used different methods to arrive at the same date of first century BC. Sivaramamurti showed how Junagadh Rudradaman inscription of second century AD had echoed Kalidasa’s poems)

Lakshmi is praised by various Tamil and Sanskrit poets from Vedic days. They used the words THIRU (Tamil) and SRI (in Sanskrit) to mean wealth as well as Goddess Laksmi. Goddess Lakshmi is in charge of wealth. There are innumerable references to the goddess in Tamil and Sanskrit works. But the interesting form of Lakshmi  is GAJA LAKSHMI(Gaja in Sanskrit means elephant). Goddess Lakshmi seated on a lotus flower and two elephants on either side pouring water on her is known as Gaja Lakshmi. This particular aspect of Lakshmi is considered very auspicious. In India, particularly in Chettinadu of Tamil Nadu, palatial houses have Teak doors with the wooden figures of Gajalakshmi till this day.

Gajalakshmi’s figures have travelled from the Himalayas to the southern most part of Sri Lanka. It is in the form of old coins, lamps, wooden figures, idols and stone sculptures. It has travelled from India to Denmark !! We have Gajalakshmi figure carved in to Gundestrup silver Cauldron. Now it is in Copenhagen. When they dug up a marshy area in Jutland , Denmark in 1891 they recovered a big silver vessel which is dated to second century BC. A very interesting fact about this vessel is that there is a god surrounded by animals like we see in the Indus valley seal (For more details please read my article Vishnu in Indus Valley Seal)

The earliest reference to Gajalakshmi is in Sri Suktam of the Vedas:

“Laksmir –divyair-gajendrair-manigana-kasithai: snabitha hemakumbhair nithyam sa pathma hastha”

(Holding a lotus in hand she is bathed by water from the gem studded golden pot by the celestial elephants)

Later Valmiki, Kalidasa and Sangam Tamil poets described the goddess in detail. We get lot of materials with the figure in coins, sculptures, idols etc. from second century BC onwards .The Bharhut sculptures show a beautiful Gajalakshmi which is in Kolkatta museum at present.  Ellora, Mahabalipuram cave temples also have got these sculptures.

Gajalakshmi coins are in plenty belonging to different dynasties of different periods. The oldest coin was issued by an Indo Greek king Azilises of North West India in first century BC. Later kings of Kosambi and Mathura Bijaasata Mitra and Visaka Deva respectively issued coins with Gajlakshmi. In Sri Lanka we find Gajalakshmi on the coins of 1st century AD. The coins were recovered from Anuradhapuram,Kantharodai , Manthottam in Sri Lanka and Karur of Tamil Nadu..

Buddhists and Jains “worshipped”

Not only Hindus but also the Jains and Buddhists respected or probably worshipped Gajalakshmi. The Buddhist kings of Sri Lanka issued such coins. Bharhut sculpture of Gakjalakshmi is another proof for it. Jain Tirthankar Mahavir’s mother Trishala had a dream of 14 auspicious signs before the birth of Mahavir. The fourth dream was of Gajalakshmi.

Michael Michener read a paper at a seminar in British Museum, London where he listed all the old kings who issued coins of Gajalakshmi. The list includes coins of Indo Greek king Azilesas, Mathura King Raju vula , Andhra King Shrive Satakarni(1st century) ,Jayanagar (8th century AD) and Nayak Kings of Tamil Nadu.

In the 2000 year old Sangam literature, we have references in the books:

Nedunal vaatai .88-89 and Kalitokai 44-8.

Madurai Kanchi of Mankudi Maruthan 353

Kapilar being a Brahmin well versed in Sanskrit used lot of Kalidasa’s similes and expressions. In Kalitokai, Kurinji Kali 44-8 he described Gajalakshmi.

Another Brahimn poet Nakkirar, who would have read all Kalidasa in Sanskrit used a lot of Kalidasa’s works on Muruga (Lord Skanda) in his Tirumurukatruppatai and Lakshmi in Nedunalvatai.

“Have massive door posts daubed with ghee and white mustard

And held by a stout lintel named after Uttara star,

Where on are carved the figures of Goddess Lakshmi,

With the elephants holding water lilies on either side

And fitted with double doors, iron clamped….. (Nedu88-89)

(Nachinarkiniyar interpreted these lines as Gajalakshmi. English translation is based on his commentary. Arthasastra also advised kings to install such figures in the fort doors)

In Sivaka Sinthamani (2595), we see the same picture.

In Kalidasa we have references to Gajalakshmi in the books:

Raghuvamsa 12-93: Kalidasa was describing the battle between Rama and Ravana with beautiful similes in every sloka/couplet. The commentators struggled to comment on this sloka because they did not know what he was using as simile. They guessed that a wooden plank with wheels was used when two elephants clashed in the battle field. But anyone who reads it can easily see he used Jayalakshmi (goddess of victory) in between two elephants to mean Galjalakshmi .

In Meghadutam 79, Kalidasa described the lotus and conch (Sangha Nidhi and Padhma Nidhi) pictures drawn on the doors. They are considered two of the nine treasures of Kubera. Saivite saint Appar also mentioned these treasures of Kubera in his Thevaram hymns.

Arthasastram of Kautilya (second century BC) listed several gods and goddesses to be installed in the forts and Gajalakshmi was one of them

Tamil References:

குறிஞ்சிக் கலி

வரிநுதல் எழில் வேழம் பூநீர் மேல் சொரிதரப்,

புரிநெகிழ் தாமரை மலரங்கண் வீறு எய்தித்,

திரு நயந்து இருந்தன்ன தேங்கமழ் விறல் வெற்ப! (கலி.44-8-5/7)

மதுரைக் காஞ்சி

விண் உற ஓங்கிய பல் படைப் புரிசை

தொல் வலி நிலை இய அணங்குடை நெடி நிலை(352-353)

நெடுநல்வாடை

ஐயவி அப்பிய நெய் அணி நெடு நிலை

வென்று எழு கொடியொடு வேழம் சென்று புக

குன்று குயின்றன்ன ஓங்கு நிலை வாயில்

திருநிலை பெற்ற தீது தீர் சிறப்பின் (86-89)

அப்பர் தேவாரம்

சங்க நிதி பதும நிதி இரண்டும் தந்து

தரணியொடு வானாளத் தருவரேனும்

மங்குவார் அவர் செல்வம் மதிப்போம் அல்லோம்

மாதேவர்க்கு ஏகாந்தர் அல்லார் ஆகில் (அப்பர் 6-346)

References

  1. The Gundestrup Cauldron by Timothy Tailor-Scientific American, March 1992
  2. Ancient coins of India by A. Cunningham (pages 74,86,92 and 100)
  3. Foreign influence on Ancient Sri Lankan Coinage by Jayasinghe-1997
  4. Lakshmi bathed by elephants on ancient Indian coins by Michael Michener-seminar in British Museum-2-12-2000

BULL FIGHTING: Indus Valley to Spain via Tamil Nadu

 

Bull fighting is practised till this day in two different parts of the world- Tamil Nadu in India and Spain in Europe. Both are poles apart culturally and geographically. Bull fighting in Europe is at least two thousand years old. It has its origin in Mithraism cult. They have 2000 year old Roman sculptures showing killing bulls. Mitra is a Vedic God of friendship. We have archaeological evidence about Vedic Mitra from the Bogakoy (Turkey) inscription dated to 1400 BC. All the important Vedic gods Indra, Mitra, Varuna and Ashwins find their place in the inscription of Hittite Friendship treaty with the Mittannis. But the Mithraic cult has nothing to do with the Vedic Mitra. It has come to Europe from Persian Mithra. We did not know how it got corrupted to killing bulls. In the Vedas, Indra was identified with the bull. Probably the Zoroastrians who opposed the Vedic hierarchy of gods and changed them upside down (Asura as Sura and Sura as Asura) might have done it to avenge Indra (bull).

 

In India the earliest archaeological evidence comes from the Indus Valley seals according to some scholars. But it is doubtful. It looks like a ritual killing of a buffalo to satisfy a god or a goddess. Those who argued that it was the most ancient bull fighting figure did not put together all the available seals. Other available seals clearly show it was a ritual killing of a buffalo to a god or goddess(Please see the pictures) . Bengalis sacrifice buffaloes to goddess Durga during Durga Puja.

 

If we consider our Hindu mythology pre dates the Indus seals we have the earliest reference of a killing of buffalo in the story of Mahisasuramardhani. Probably this is the only reference to a woman killing a buffalo in the world. In Indus seals men kill buffaloes for the gods. In the story of Mahisasura, it was a demon that comes in the form of a buffalo and got killed by the goddess. There are beautiful sculptures portraying this episode from Mahabalipuram in Tamil Nadu to Ellora in the North.

 

Bull fighting in Spain started around 18th century. There are different versions of bull fighting. In Spain the bull is killed ,that too with a weapon like we see in the Indus seals. This type of bull fighting has spread to Latin America and Mexico when the Spanish culture was introduced.

 

Whether it is Tamil Nadu or Spain special kind of bulls are raised exclusively for this purpose with a special type of diet and special training. Tamils have practised this ancient sport for at least two thousand years. They call it Jalli kattu or Manju Virattu or Eru Thazuvuthal. It means chasing the bull or tackling the bull. In ancient Tamil Nadu the horns of the bulls were tied with coins, may be gold coins. Whoever tackled the bull took it and in some places the owner of the bull gave his daughter to the person who tackled the bull. They were considered heroes. Like the Kshatriyas practised Swayamvaram ( a princess choosing her own husband from among the kings and princes), the Yadava Chief’s girls (cowherd community) choose their husbands from among the heroic bull fighters.

 

Now the bull fighting is conducted every year in Alanganallur, Palamedu, Avaniapuram and several other places around Madurai. Huge crowds gather to watch such events. After protest from animal welfare groups the government has introduced new laws for the safety of the animas and the bull fighters.

Lord Krishna started Bull Fighting

 

We have lot of proof to believe that the Bull fighting was started by Lord Krishna who was the most popular cowherd (Yadava Kula Tilaka) in the world. Kaliyuga started in 3102 BC after the death of Krishna. But Mahabharata war took place between 1000 and 1500 BC according to majority of the scholars. Even if we go by this date, Krishna was the first one to have a fight with almost all the animals. He fought with an elephant, a bull, a python, a horse, a cran , a donkey and many more . All were set up by his uncle Kamsa according to Hindu mythology. These anecdotes have produced huge literature in Tamil and Sanskrit which has got no parallel in any part of the world. Krishna’s episodes are mentioned in film songs even today in almost all the Indian languages. The bull Krishna fought was Aristasura.

 

The proof for Krishna starting this comes from 2000 year old Sangam Tamil literature. Kalitokai is one of the eight anthologies of Sangam (Cankam) period. Nalluruthtiranar who sang Mullai Kali gave a graphic description of bull fighting. Justifying his name Shiva (Rudra), the poet mentioned Lord Siva in all his poems. Justifying that it was started during Mahabaharata days the poet gave lot of references to Mahabharata episodes. He said that it was practised by the Ayar community (cowherds)in the pastoral areas.

 

The poet mentioned how the bulls tear the bull fighters apart like the buffalo riding Yama, God of Death. The colourful bulls are described and compared to various personalities -white bull to Balarama and black bull to Krishna and so on. The Mullaik Kali has got 16 poems beautifully describing the pastoral culture of ancient Tamilnadu. Anyone who reads this Mullaik Kali will get a better picture of how it was practised in ancient Tamil Nadu. All the suspense, gossip, flirting, amorous desires of Ayar girls are dealt with in hundreds of lines- a feast to Tamil lovers.

*****************