Adivasi women from Dinamalar newspaper

Compiled  by London Swaminathan


Date: 28 October 2016


Time uploaded in London: 12-56


Post No.3297


Pictures are taken from various sources; thanks


According to foreign “scholars”, all dark-skinned people, particularly tribal people, are Dravidians. But I have been saying that they are neither Dravidians nor Aryans, because no such thing is found in Sangam Tamil literature and Vedic literature. According to foreign writers these were the people once occupied Indus valley cities; but I have been arguing these people have nothing to do with Indus valley Civilization. These were the people who have been living in tis country from Bhimbetka Cave (Madhya Pradesh) days along with the Vedic culture. There are hundreds of tribes in India with different customs. There is no uniform culture. The surprising thing about the tribes is that they tie MANGALA SUTRAM (Thaali in Tamil) around bride’s neck. So, following piece gives a severe blow to Aryan-Dravidian theories—swami


Following is an excerpt from ‘The Hindu at Home’ written by Rev J E Padfield written in 1908.


Hitherto I have been speaking of things as they are in the Telugu country. Farther south, in the Tamil speaking parts, there many varieties the marriage rites amongst the various aboriginal tribes.


Vellalar and Milk Bowl

The Karakat Vellalans, for instance, who live on and near the Palani Mountains in South India, have very peculiar marriage customs. The ceremony is performed in a booth (Pandal), erected for the purpose before the house door of the bride. The bride and bridegroom are seated on the floor with their faces towards the east. A lamp kept burning on a stool near where they sit, whilst a measure of grain and a rude image of Ganésha made of cow dung, is placed near them. After both have prostrated themselves before the symbol, the bride- groom receives the mangalasutram from some of the relatives present, which he proceeds to tie around the bride’s neck. At the same time a bowl of milk is brought, in which a few leaves of the peepul tree have been steeped. The relatives on both sides then sprinkle some of this milk upon the heads of the pair.


The newly-married couple then prostrate themselves before their several relatives, and the day’s ceremony is concluded with a feast and a formal distribution of betel. This concludes the marriage ceremony. On the following day the bridegroom gives a grand feast, when various marriage presents are distributed to the bride and her relatives.


Maravans and Conch Shells

Amongst the Maravans, a people dwelling mostly in the extreme south-east of the peninsula, the marriage ceremonies are very strange and unusual. After a marriage has been agreed upon by the principal members of two families, a few of the relatives of the intended bridegroom go to the house of the bride, and then, with or without her consent and, even perhaps without having sought the consent of the bridegroom they tie upon her neck the mangalasutram whilst conch shells are blown loudly outside They then escort the bride to the house of her husband. A feast is given which lasts for several days.


Processions are formed through the streets and a cocoanut broken before an image of Ganésha. These and a few other one ceremonies conclude the marriage rites. There is one curious custom which must be noted when these people have not the means to pay for the feast and other expenses. They simply tie on the mangalasutram, upon which the parties live together as man and wife. The other ceremonies, however, must be gone through at some time or other, when means admit of it. Should the husband happen to die before the defect has been supplied, the friends and relatives at once borrow money, if they have none by them, and proceed to complete the marriage ceremonies in the presence and on behalf of the corpse. The dead body supposed to be the bridegroom is placed on a seat with the woman by it. After this gruesome ceremony, the mangala- sutram is taken off the woman and she is free, as a widow, to remarry.


Kallans and Boomerangs

Amongst the Kallans, an important caste in the south, a marriage alliance depends upon consanguinity, and it is entirely irrespective of the wishes of either parties to the contract, or even of their parents. When a wedding has been fixed upon, the sister of the bridegroom, with a present in her hand, goes to the house of the parents of the bride and ties some horse-hair around the bride’s neck. She then takes her, accompanied by some of her relatives, to the house of the bridegroom where a feast is prepared. After the feast the pair are conducted to the house of the bridegroom where a solemn exchange is made of vallari thadis or boomerangs. Another feast is then given in the bride’s house, and the bride is presented by her parents with some rice and a hen. The bride and bridegroom, now husband and wife, then repair to his home and the marriage ceremony is complete.


Tottiyans and Bullock-sadle


There is a caste of cultivators in the south called Tottians, who perform their weddings as follows. Two booths are erected, outside the limits of the village, and in each of them is placed a bullock-saddle, and upon these are seated the bride and bridegroom, whilst the relatives and friends congregate around. The attendant priest addresses the assembly, after which the price of the bride, usually so much grain, is carried under a canopy of white cloth to the house of the bride’s father. This procession, which is heralded by music and dancing, is met by the friends of the bride who receive the grain, and they all go together into the house. Here betel is distributed and mutual congratulations exchanged, after which the whole party is led to the bride’s booth by the priest.


Arrived there, the priest receives at the hand of the bridegroom a small chain of black beads and a tiny circlet of gold. The priest then proceeds to tie the chain round the bride’s neck and attaches the circlet of gold to her forehead, with which ceremony the marriage is complete. This is succeeded by the usual feasting, without which it does not seem possible for a marriage to take place anywhere.




There are people of a very low status like the Poleiyans, for instance, whose marriage ceremony merely consists of a declaration of consent made by both parties at a feast to which all the relatives are invited. I now proceed to describe the nuptial rites of the hill tribes of Southern India which are of the most simple and primitive character.


Todas: Foot on Bride’s Head!


Amongst the Todas early betrothals are common, and the agreement is ratified by an interchange of buffaloes. When the time comes for the marriage to be consummated there is another exchange of buffaloes.

The only ceremony is that the woman bows down before the man and he places his foot upon her head. This humiliating acknowledgment of submission on the part of woman is not what one would have expected in a tribe where polyandry is practised. The wife is installed in her position by proceeding to perform some household duties, such as cooking and drawing water.


The Kotas, a tribe dwelling on the slopes of the Nilgiri Hills, perform their marriages in the following manner. It is usual for the couple to be betrothed when they are quite young and, when the girl becomes of a marriageable age, she is sent for to the house of her future father-in-law. The usual marriage feast is given, followed by music and dancing, and the ceremony is concluded by the bridegroom’s mother tying the mangalasutram round the bride’s neck.


Kurumbas: No Marriage rites!!

Amongst the Kurambas, who are also dwellers on the Nilgiri slopes, there seem to be no marriage rites whatever. When a couple decide to come together, or even after they may have been living together for some time, a feast is given to their friends and the marriage is complete.


With the Irulas, another Nilgiri tribe, there is no marriage ceremony, neither is there any previous betrothal. When a youth comes of age to choose a wife, he finds one for himself and the matter is ended.



The Badagas, who are dwellers on the Nilgiri plateau are said to be the descendants of Canarese colonists. Amongst this people marriages are contracted without any special rites and the marriage tie is held by them very loosely. After a couple have agreed to come together, a time of probation is allowed during which either of the parties may draw back and decline to go further with the connection. A man may make several of these temporary alliances before definitely decides upon a partner for life. There is some feasting when a definite alliance has been agreed to, and that is all there is by way of rites and ceremonies.




திருக்குறளில் அந்தணரும் வேதமும் ! (Post No.3296)


Written by S. NAGARAJAN


Date: 28 October 2016


Time uploaded in London: 5-38 AM


Post No.3296


Pictures are taken from various sources; thanks. Pictures are representational; may not have direct connection to the article below.


Contact :– swami_48@yahoo.com



சங்க இலக்கிய ஆய்வு – கட்டுரை எண் 1


திருக்குறளில் அந்தணரும் வேதமும் !



இந்த ஆய்வில் சங்க இலக்கியம் மட்டுமே இடம் பெறுகிறது. சங்க இலக்கியம் என்பது : –                               எட்டுத் தொகை நூல்கள்,

பத்துப்பாட்டு  நூல்கள்,

பதினெண்கணக்கு நூல்கள் ஆகியவையே.


அந்தணர் என்போர் அறவோர்மற் றெவ்வுயிர்க்கும்    

செந்தண்மை பூண்டொழுகலான்   (குறள் 30)


எவ்வுயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகலான் அந்தணர் என்போர் அறவோர்.

இனிய நீர்மையும் கருணையும் கொண்டவர் ஆதலின் அந்தணர் அறவோர் ஆவர்.

ஈர நெஞ்சத்து அந்தணர் (பரிபாடல் 14) என்பதால் கருணை உள்ளம் கொண்டவர் அந்தணர் என்பது பெறப்படுகிறது

அறவாழி அந்தணன் (குறள் 8)

இமயவில் வாங்கிய ஈர்ஞ்சடை அந்தணன் (கலி 88) என்ற இடங்களில் இறைவனை அந்தணன் என்ற சொல் குறிக்கிறது.


மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும் பார்ப்பான்

பிறப்பொழுக்கம் குன்றக் கெடும்   (குறள் 134)

ஓத்துக் கொளல் என்பது வேதம் ஓதுதல்.

ஒருவேளை வேத்ம ஓதுவதை மறந்தாலும் கூடத் திருப்பி ஓதிக் கொள்ளலாம். ஆனால் ஒழுக்கத்தை இழந்தால் பார்ப்பான் உயர்வு ஒழிந்து இழிவான்.

மறப்பினும் என்று உம் போட்டுச் சொல்லப்படுவதால் வேதம் ஓதுவதை அந்தணன் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டான் என்பதை அவர் குறிப்பிடுகிறார்..

மிகக் கடினமான பயிற்சியை மேற்கொண்டிருக்க வேண்டியிருப்பதாலும் தொடர்ந்து தினசரி அதை ஓத வேண்டியிருப்பதாலும் வேதத்தை மாற்றவும் முடியாது. மறக்கவும் முடியாது.

ஜட பாடம், கன பாடம் என்பது எல்லாம் சிக்கல் நிறைந்த ஓதல் பயிற்சிகள். கனபாடத்தில் தேர்ந்தவர்களே கனபாடிகள் ஆவர். ஆனால் இந்த வேதம் ஓதுதல் மறந்தாலும் கூட ஒருவேளை திரும்பப் பெறக்கூடும். ஆனால் ஒழுக்கம் இழந்தாலோ, பிறப்பே கெடும் என அறிவுறுத்துகிறார் வள்ளுவர்.

வேதியர்க்கு அழகு வேதமும் ஒழுக்கமும் என்று இந்த இரண்டையும் இணைத்துப் பின்னாலே வந்த நறுந்தொகை கூறுகிறது.

பார்ப்பான் என்பது மெய்ப்பொருள் அல்லது பிரம்மத்தைப் பார்ப்பான் என்பதைக் குறிக்கும்.


நிறைமொழி மாந்தர் பெருமை நிலத்து

மறைமொழி காட்டி விடும்    (குறள் 28)


நிறைமொழி மாந்தர் ஆணையில் கிளந்த

மறைமொழி தானே மந்திரம் என்ப என்ற தொல்காப்பிய வரிகளை இங்கு நோக்கினால் அர்த்தம் எளிதாகப் புரியும்.


தவமும் தெய்வத்திருவருளும் அறிவும் உடையோரின் சொல்லே மந்திரம் ஆகிறது. அதையே மறைமொழி என்று இங்குக் காண்கிறோம்.


அந்தணர் நூற்கும் அறத்திற்கும் ஆதியாய்                    

நின்றது மன்னவன் கோல்         (குறள் 543)

அந்தணர் நூல் வேதமாகும். அதற்கும் அறத்திற்கும் ஆதியாய் நிற்பது மன்னவனால் செலுத்தப்படும் செங்கோல்.

ஆகவே அறத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு வேத நூலைப் போற்ற மன்னவன் கோல் செங்கோலாக அமைதல் வேண்டும்.


அருமறை சோரும் அறிவிலான் செய்யும்                          

பெருமிறை தானே தனக்கு        (குறள் 847)


அரிய மறைப்பொருளை உணர்ந்து அதன் வழி நடக்காமல் இருக்கும் அறிவிலாதவர் தனக்குத் தானே பெரும் தீங்கினை இழைத்துக் கொள்வர்.

இங்கு உபதேசம் குறிப்பிடப்படுகிறது. கேட்ட மறைப் பொருளை – உபதேசப் பொருளை உட்கொள்ளாதவன் அறியாமையால் தனக்குத் தானே தீங்கு இழைத்துக் கொள்வதை இந்தக் குறள் நன்கு உணர்த்துகிறது.


செவியுணவிற் கேள்வி யுடையார் அவியுணவின்               

ஆன்றாரோ டொப்பர் நிலத்து   (குறள் 413)

செவியுணவு என்பது கேள்வி.

வேள்வியில் ஆகுதியாக்கப்படும் அவி உணவு தேவருக்கான உணவு.  செவி உணவாகிய கேள்வியில் மிக்கார் இங்கு நிலவுலகில் இருப்பினும் கூட அவி உணவைக் கொள்ளும் தேவரோடு ஒப்பாவார்.

கேள்வியையும் வேள்வியையும் வள்ளுவர் கையாளும் பாங்கு நம்மை பிரமிக்க வைக்கிறது.


அவி சொரிந்து ஆயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன்

உயிர் செகுத்து உண்ணாமை நன்று  (குறள் 259)

இந்தக் குறளில் மாபெரும் அறப் பண்பை வள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார்.

ஹவிஸ் என்பது தமிழில் அவி ஆயிற்று. நெய்யை ஆகுதியாக ஹவிஸாகக் கொடுத்து ஆயிரம் வேள்விகளைச் செய்வதைக் காட்டிலும் ஒரு விலங்கின் உயிரைப் போக்கி அதன் ஊனை உண்ணாமை நன்று என்கிறார் வள்ளுவர்.

ஆக, –

அந்தணர் அறவோர் எனப்படுவதும் அவர்கள் வேதம் ஓதுதலைச் செய்யும் ஒழுக்கம் உடையவர் என்பதும், இந்த அந்தணர், வேதம், அறம் இவை செழித்திருக்க மன்னவன் செங்கோல் சரியாக இருக்க வேண்டும் என்பதும் வள்ளுவரின் கூற்று.

மறைப்பொருளை உணராமல் இருப்பவன் தனக்குத் தானே கெடுதி செய்து கொள்கிறான் என்பதை வலியுறுத்திய வள்ளுவர் அவி உணவை உட்கொள்ளும் தேவரோடு கேள்விச் செல்வத்தில் மேம்பட்டவர் ஒப்பாவார் என்றும் அவி சொரிந்து ஆயிரம் யாகங்களைச் செய்வதை விட ஒரு உயிரைக் கொன்று அதன் மாமிசத்தை உண்ணாமல் இருப்பது நன்று என்றும் கூறுகிறார்.

வேதம், பார்ப்பான், ஹவிஸ், தேவர், மன்னவன் கோல், அறம் ஆகிய அனைத்தும் சரியான விகிதத்தில் இணைக்கப்பட்ட அறச் சாறை சில குறள்களிலேயே அள்ளித் தருகிறார் வள்ளுவர்.

மிக உயரிய நூலாக வேதம் கருதப்படுவதையும், அதை ஓதுபவர் அறவோர் என்பதையும், அதைக் காப்பதே மன்னவன் கடமை என்பதையும் வள்ளுவர் குறள்களில் நிலை நிறுத்திக் காண்பிக்கிறார்.

இதுவே வேதம் மற்றும் அந்தணர் பற்றிய வள்ளுவர் கொள்கை!


பின்னாலே எழுந்த ஏராளமான தமிழ் இலக்கிய நூல்களில் இந்தக் குறள்களை அடியொட்டிய ஏராளமான பாக்களைப் பார்க்கலாம். அதன் அடியொட்டிய அற்புத வரலாறுகளையும் படிக்கலாம்.


சங்க இலக்கியம் குறிக்கும் தெய்வங்களைப் பற்றிய எனது முந்தைய கட்டுரையைப் படித்த தமிழ் ஆர்வலரின் மடலே இந்தக் கட்டுரைத் தொடரை ஆரம்பிக்கக் காரணம். (அவரது மடலைக் கட்டுரையின் விமரிசனப் பகுதியில் காண்க)

பல ஆண்டுகளாக எழுத வேண்டும் என்று நினைத்திருந்த இந்தத் தொடருக்குப் பிள்ளையார் சுழி போட வைத்த அன்பருக்கு நன்றி. சங்க இலக்கியங்களைத் தாமே பயின்றால் இன்று நமக்கு போலியாக ஊட்டப்படும் பல பொய்க்கருத்துக்கள் போகும்; தமிழ்ச் சமுதாயம் மேம்படும்.

பூர்வ ஜன்மத்தை அறிய முடியும்: மனு சொல்லும் செய்தி (Post No.3295)


Written by London Swaminathan


Date: 27 October 2016


Time uploaded in London: 20-37


Post No.3295


Pictures are taken from various sources; thanks



மனு தர்ம சாத்திரத்தில் உள்ள அதிசயச் செய்திகளை இது வரை நாலைந்து கட்டுரைகளில் கொடுத்துவிட்டேன்; எல்லாம் என்னுடைய பிளாக்கில் நிரந்தரமாக இடம் பெற்றிருக்கிறது; நிதானமாகப் படியுங்கள். கட்டுரையைக் கண்டு பிடிக்காமல் போனால் எனக்கு ஈ மெயில் e mail அனுப்புங்கள். கட்டுரையின் முகப்பின் என் ஈ மெயில் e mail உள்ளது.


‘பூர்வ ஜன்மம் அறியும் உபாயம்’—என்பதை  முதலில் காண்போம்:


“நன்னடத்தையும், வேத பாராயணமும், சுய கட்டுப்பாடும் (புலனடக்கம்), அக்னி கார்யமும் உடையோருக்கு தாழ்வு/ வீழ்ச்சி என்பதே வராது (மனு 4-146)


“தினமும் வேத பாராயணம், தவம், பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமை — ஆகியன இருந்தால் முன் ஜன்மப் பிறவிகளை அறிய முடியும். (4-148)


“தினமும் வேத அத்தியயனம் செய்து பூர்வ ஜன்மத்தை அறியும் த்விஜன் (இரு பிறப்பாளன்) நித்திய ஆனந்தம், சதா ஆனந்தம் பெறுவான் (4-149)


பூர்வ ஜன்மத்தை அறிதல் பற்றி சுவாமி விவேகாநந்தர் சொன்னதை முன்னர் ஒரு கட்டுரையில் கொடுத்து இருக்கிறேன். அவரும் கூட பூர்வ ஜன்மத்தை தன்னால் அறிய முடியும் என்றும், ஒரு திரைப்படச் சுருள் போல அவை அனைத்தும் நம் உள்ளே சுருட்டி வைக்கப்பட்டுளது என்றும் ஆனால் கடந்த காலத்தை அறிய தனக்கு விருப்பமில்லை என்றும் சொல்லி இருக்கிறார்.


பிராமணன் வெங்காயம் சாப்பிடலாமா?


“பிராமணர்களைக் கொல்லும் விஷயங்கள்:–வேதத்தைப் படிக்காமல் இருப்பது, ஆசாரத்தைக் கடைப்பிடிக்காமல் இருப்பது, கடமையிலிருந்து தவறுவது, தவறான உணவு வகைகளைச் சாப்பிடுவது- இவையே பிராமணன் மரணம் அடையக் காரணங்கள் (இவை இல்லாவிடில் மரணமில்லாப் பெரு வாழ்வு கிட்டும்) –மனு 5-4


“வெங்காயம், வெள்ளைப்பூண்டு, காளான் (MUSHROOMS) வகைகள் ஆகியவற்றை இருபிறப்பாளர்கள் (பிராமண, க்ஷத்ரிய, வைஸ்யர்)  சாப்பிடக்கூடாது. –மனு 5-5


“மரத்திலிருந்து வரும் சாறு, கன்று போட்ட பசுவின் பால் ஆகியவற்றையும் சாப்பிடக்கூடாது”  5-6


இதன் பிறகு மாமிச வகைகளில் எதைச் சாப்பிடலாம், எதைச் சாப்பிடக்கூடாது என்ற நீண்ட பட்டியலும் உள்ளது. ஆனால் இரு பிறப்பாளர் என்பதால் க்ஷத்ரியர்கள், வைஸ்யர்களுக்காச் சொன்னதாகக் கொள்ளலாம். ஆனால் யாகத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட மாமிசத்தை கடவுளுக்குப் படைத்த பின்னர் சாப்பிடலாம் என்றும் ஐந்தாவது அத்தியாயத்தில் கூறுகிறார்.


சங்கத் தமிழ் இலக்கியத்தில் பிராமணர்கள் உணவு பற்றிச் சொல்லுகையில் முழுக்க முழுக்க மரக்கறி உணவுகளே இடம்பெறுகின்றன. நாயும் கோழியும் புக முடியாத தெருக்கள் பிராம ண ர்களின் அக்கிரகாரம் என்றும் சங்கத் தமிழ் இலக்கியம் செப்பும். இதைப் பார்க்கும்போது சங்க காலத்துக்கு நீண்ட நெடுங்காலத்துக்கு முந்தையது மனு தர்ம சாத்திரம் என்று தெரிகிறது.

அகத்தியர் மாமிசம் சாப்பிட்டார்!

“யாகத்திற்காகவும், உயிரே போய்விடும் என்றபொழுது உயிர் வாழ்வதற்காகவும் பறவைகள், காட்டு மிருகங்களை, பிராமணர்கள் சாப்பிடலாம். அகத்தியர் கூட இதைச் செய்தார்” (5-22)

இதை எழுதும் போது ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வருகிறது. என்னுடைய மனைவி வழியில் சொந்தம் உடைய ஒருவர் அடிக்கடி வெளி நாட்டிற்கு அலுவலக விசயமாக வருவார். சனிக்கிழமைகளில் மாலை வரை விரதம் இருப்பார். ஹோட்டல்களில் தங்கினாலும் அமாவாசை தர்ப்பணம் செய்யத் தவறமாட்டார். ஆனால் சந்தியாவந்தனம் முதலியன செய்வதில்லை. ஒரு முறை அவருடன் லண்டனில் Mac Donald மக் டொனால்டில் சாப்பிட நேரிட்டது அவர் Chicken சிக்கன் (கோழி இறைச்சி) ஆர்டர் கொடுக்கப்போனார். உடனே நான் கோபத்துடன் நீங்கள் எப்படி இதைச் செய்யலாம்? என்று கேட்டேன். பின்னர் நீங்கள் செய்யும் உபவாசம், தர்ப்பணம் இவைகளுக்கு எல்லாம் அர்த்தமே இல்லாமல் போய்விடுமே என்றேன். வாக்குவாதம் வலுத்தது. “அகத்தியர் கூட மாமிசம் சாப்பிட்டிருக்கிறாரே” என்று சொன்னார். அப்போது எனக்கு மனுதர்மத்தில் அகத்தியர் பெயர் இருப்பது தெரியாது. ஆனால் இல்வலன் வாதாபி கதையில் அவர் நர மாமிசம் (வாதாபி ஜீர்ணோ பவ: கதை ) சாப்பிட்டது எனக்கு தெரியும்  உடனே அப்படியே அகத்தியர் சாப்பிட்டதாக வைத்துக்கொள்வோம். அகத்தியர் கடலைக் குடித்தது போல் நீங்கள் குடிக்க முடியுமா? வாதாபி ஜீர்ணோ பவ என்று சொல்லி மனிதனை ஜீர்ணம் செய்தாரே அதைப் போலச் செய்ய முடியுமா?  என்று கேட்டேன். நாங்கள் இருவரும் தமிழில் இப்படி சண்டைபோட்டதைப் பார்த்த வெள்ளைக்காரர்கள் எங்களை முறைத்துப் பார்த்தவுடன் வாக்குவாதத்தை நிறுத்திவிட்டு பேசாமல் சாப்பிட்டோம். அதிலிருந்து  அவர் மீதான மதிப்பு போயே      போய்விட்டது.


ஆக அகத்தியர் பெயரை மனுதான் சொன்னாரா அல்லது பிற்கால இடைச் செருகலா என்று தெரியாவிட்டாலும் யாராவது மாமிசம் சாப்பிட்டுவிட்டு, அகத்தியர் பெயரைச் சொன்னால் அகத்தியர் செய்த மற்ற  செயலையும் செய்யச் சொல்லுங்கள்!!


Patriotic Americans: Soldiers and Sailors Anecdotes (Post No.3294)


Compiled by London Swaminathan


Date: 27 October 2016


Time uploaded in London: 17-22


Post No.3294


Pictures are taken from various sources; thanks



Vice President Henry A Wallace, in his famous speech on “The Century of the Common Man “, told the following story of heroism and courage


The American people always had guts and always will have. You know the story of the bomber pilot Dixon and radio man Gene Aldrich and ordnance man Tony Pastula -the story which Ameicans will be telling their children for generations to illustrate man’s ability to master any fate. These men lived for 34 days on the open sea in a rubber life raft, 8 feet by 4 feet, with no food but that which they took from the sea and the air with one pocket knife and a pistol. And yet they lived it through and came at last to the beach of an island they did not know. Despite their suffering and weakness, they stood like men, with no weapon to protect themselves and no shoes on their feet or clothes on their backs and walked in military file because, they said, “if there were Japs, we didn’t want to be crawling.”



Any Volunteer Please!

During the heroic defence of the Bataan Peninsula, one of the commanding officers lined up a company of his men and asked for a volunteer for a mission of the utmost peril. Anyone willing to serve was instructed to step forward two paces from the line.


He glanced for a moment at a memorandum in his hand and, looking up, was shocked and disappointed to see the ranks unbroken.

“What, he said unbelievingly, ” not a single man!”

” You do not understand, sir, said an aide at his elbow , the whole line stepped forward Roy two paces “.

(It reminds the story of Great Sikh Guru — Guru Gobind Singh who asked for five volunteers)



Philosophy of Life!

A profound philosophy of life is reflected in the reply of the sailor who, when he was asked what he done with his pay , said, Part went for liquor and part went for women. The rest I spent foolishly.




Shortly after the Revolutionary War, Benedict Arnold was presented at Court in London. While the King was conversing with him , Lord Balcarass, a stately old noble, who had fought under General Burgoyne in the campaigns of America, was presented. The King introduced them with Lord Barcarass and General Arnold


What sir, said the haughty old earl drawing up his lofty form, the traitor Arnold!” and refused to give him his hand.


The consequence was a challenge from Arnold . They met and it was arranged that the parties should fire together. At the signal Arnold fired. Lord Balcarass, however, throwing down his pistol, turned on his heel, and was walking away, when Arnold called after him,

Why don’t you fire my Lord?

Sire, said the earl, ” I will leave that to the executioner “.







வளமான வாழ்விற்கு உதவுவது எது? (Post No.3293)


Picture: Joyner is speaking.


Written by S. NAGARAJAN


Date: 27 October 2016


Time uploaded in London: 6-24 AM


Post No.3293


Pictures are taken from various sources; thanks. Pictures are representational; may not have direct connection to the article below.


Contact :– swami_48@yahoo.com




திருநெல்வேலியிலிருந்து திரு ஆர்.சி. ராஜா அவர்களை ஆசிரியராகக் கொண்டு மாதம் தோறும் வெளி வருகிறது ஹெல்த்கேர் பத்திரிகை. அதில் செப்டம்பர் 2016 இதழில் வெளி வந்துள்ள கட்டுரை



விளம்பரங்களைக் கண்டு ஏமாற வேண்டாம், அதில் வரும் மர்மமான பெயர்களைக் கொண்ட ஊட்டச் சத்தால் பயனொன்றுமில்லை என்கின்றனர் நிபுணர்கள்!


கட்டுரையைப் படியுங்கள், உடற்பயிற்சியும் ஆரோக்கிய உணவும் இருந்தாலேயே போதும் என்னும் உண்மை புரியும்!


வளமான வாழ்விற்கு உதவுவது எது?

                  By ச.நாகராஜன்


ஆரோக்கியமான வாழ்விற்கு உடற்பயிற்சி தேவை – தசைகளில் வலுவேற்ற, எடையைக் குறைக்க, பருமனைக் குறைக்க, மன நிலையைச் சீராக வைக்க – இப்படி ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக உடற்பயிற்சியைச் செய்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது.


ஆனால் நமது செயல்திறனை மிகப் பிரமாதமான அளவிற்கு உயர்த்த ஏதேனும் உணவுத்திட்டம் – அது தான் டயட் இருக்கிறதா?

பல விஞ்ஞானிகளிடம் இந்தக் கேள்வியை முன் வைத்த போது பல நல்ல தகவல்கள் கிடைத்துள்ளன.


உடற்பயிற்சி செய்பவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட உணவு வகையை மட்டுமே சாப்பிட வேண்டும் என்பதில்லை


உடற்பயிற்சியை மேற்கொள்ளும் ஆயிரக்கணக்கான பேர்கள் தங்கள் உடற்பயிற்சியில் நல்ல விளைவைப் பெற ஒரு குறிப்பிட்ட உணவு வகை எதையும் சாப்பிடுவதில்லை என்று நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர் யாரேனும் ஒருவர் உங்களிடம் வந்து ஒரு மாஜிக் உணவுத் திட்டம் இருக்கிறது என்று கூறினால் அது மூட நம்பிக்கை என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள் என்கிறார் டாக்டர் மைக்கேல் ஜாய்னெர். இவர் மின்னஸோட்டாவில் ரோசெஸ்டரில் உள்ள மயோ கிளினிக்கில் உடற்பயிற்சி உளவியலாளராகப் பணி புரியும் ஒரு நிபுணர். தினமும் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் குறைவாக உடற்பயிற்சியைச் செய்யும் ஒருவருக்கு உணவுத் திட்டம் என்பது எந்த வித மாறுபாட்டையும் தருவதில்லை என்கிறார் அவர்.


ஆனால் தினமும் பல மணி நேரம் பயிற்சியில் ஈடுபடும் விளையாட்டு வீரர்களுக்கு ஊட்டச் சத்து உணவு தேவை என்கிறது ஒரு ஆய்வு.


வாரத்திற்கு இரு முறை யோகா பயிற்சி செய்பவர்கள், வாரத்தில் சில மணி நேரங்கள் ஓடுவதை வழக்கமாக வைத்திருப்பவர்கள், அல்லது ஜிம்மில் ஒரு மணி நேரமாவது வெயிட் மெஷினில் பயிற்சியைச் செய்பவர்கள் ஆகிய இவர்கள் அனைவரும் ஒரு குறிப்பிட்ட விகிதத்தில் தான் கார்போஹைட்ரேட்டுகள், புரோட்டீன்கள், கொழுப்புப் பதார்த்தங்கள் ஆகியவற்றை உண்ண வேண்டுமென்பதில்லை.


இந்தப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டவர்கள் அதில் இழந்த கலோரிகளுக்கு ஈடுகட்டி சக்தியை ஈட்ட அதற்காகவென்றே  உணவை உண்ண வேண்டுமென்பதில்லை, என்கிறார் ஜாய்னெர்.


இருந்தபோதிலும் சிறந்த விளையாட்டு வீரர்களும் மிக கடினமான ஏரோபிக் பயிற்சியை மேற்கொள்பவர்கள் தங்களின் தசை இழப்பைத் தடுத்து ஆற்றலை  மேமபடுத்த கார்போஹைட்ரேட், புரோட்டீன் ஆகியவற்றை அதிகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பது நிபுணர்களின் கருத்து.

எவ்வளவு புரோட்டீன், கார்போஹைட்ரேட் என்று க்ணக்கிடுவதை விட, எது ஆரோக்கியமான உணவு என்பதில் கவனம் செலுத்தினாலே போதும் என்கிறார் விளையாட்டு வீரர்களுக்கான ஊட்டச் சத்து நிபுணர் நான்சி க்ளார்க்.


இவர் எழுதிய நான்சி க்ளார்க்ஸ் ஸ்போர்ட்ஸ் நியூட்ரிஷன் கைட்புக் என்பது மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற ஒரு வழிகாட்டும் நூல்.


உணவுத் திட்டத்தில் உணவானது 85 சதவிகிதம் ஊட்டச் சத்தைக் கொண்டிருந்து 15 சதவிகிதம் பதப்படுத்தப்பட்ட உணவைக் கொண்டிருந்தால் நீங்கள் பயப்படத் தேவையே இல்லை என்கிறார் நான்சி


உடற்பயிற்சியை மேற்கொள்பவர்கள் தாங்கள் உணவருந்தும் நேரத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தல் இன்றியமையாதது. இது அவர்களுக்கு உடற்பயிற்சியால் ஏற்படும் நல்ல விளைவுகளை அதிகரிக்கும்..


எவ்வளவு நேரம் தீவிர உடற்பயிற்சியை மேற்கொள்கிறீர்கள் என்பதைப் பொருத்து துணை உணவு தேவைதானா என்பது நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. துணை உணவு என்று சொல்லி சந்தையில் விற்கப்படும் பொருள்களில் மர்மமான பெயர்களைக் கொண்ட பொருள்கள் கலக்கப்படுகின்றன. அதை ஆராய்ந்ததில் சொல்லிக் கொள்ளக் கூடிய விதத்தில் பயனொன்றும் இல்லை.



பெரும்பாலானோர் உடலின் எடையைக் குறைக்கவே உடற்பயிற்சியை விரும்பிச் செய்கின்றனர். இதில் உணவுத் திட்டத்தைப் பின்பற்றுவது என்பது எச்சரிக்கையுடன் செய்ய வேண்டிய ஒரு விஷயம்.


ஆக மொத்தத்தில் சுருக்கமாக சொல்லப் போனால் உடற்பயிற்சியை மேற்கொள்வோர் சாதாரணமான் ஆரோக்கிய உணவை மேற்கொண்டாலேயே போதும்.

விளம்பரங்கள் சுட்டிக் காட்டும் இன்னதென்று சொல்ல முடியாத மர்மமான பொருள்கள் க்லந்து விற்கப்படும் எதையும் வாங்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

மேலும் அதிக விவரங்களை வேண்டுவோர் நான்சியின் வழிகாட்டும் புத்தகத்தைப் படித்துப் பயன்பெறலாம்.


நன்றி: லைவ் ஸயின்ஸ் பத்திரிகை




மாப்பிள்ளைக்கும் பெண்ணுக்கும் வழிவிடுங்கள்: மனு கட்டளை (Post No.3292)


Written by London Swaminathan


Date: 26 October 2016


Time uploaded in London: 20-23


Post No.3292


Pictures are taken from various sources;thanks


மனு தர்ம சாத்திரத்தில் ஏராளமான சுவையான விஷயங்கள் இருக்கின்றன.


முன்னொரு கட்டுரையில் மனிதனுக்கு கிருத யுகத்தில் 400 வயது, பெண்ணின் வாய் எப்போதுமே சுத்தமானது, பெரிய ரிஷிகளைப் பார்த்து ஒருவர் என்னருமை சின்னப் பையன்களா என்று சொன்னது சரிதான், 36 ஆண்டு, 18 ஆண்டு பிரம்மச்சர்யம், திதியில் மாமிசம் சேர்ப்பது, பெண்களை நன்றாகக் கவனிக்காவிடில் அந்தக் குடும்பம் வேருடன் அழியும் , கீழ்ஜாதிக்காரன் படித்திருந்தால் அவனிடம் கைகட்டி வாய்பொத்தி கல்வி கற்க வேண்டும், ஆயிரம் தந்தைக்கு ஒரு தாய் சமம் — முதலிய பல விஷயங்களைக் கொடுத்திருந்தேன். அவைகளை இந்த பிளாக்கில் படிக்கலாம். இப்போது வேறு சில சுவையான  விஷயங்களைச் சொல்லுகிறேன்.


யார் யாருக்கு விலகி வழிவிட வேண்டும் என்று மனு சொல்லுகிறார்:-


ஒருவனுடன் 10 ஆண்டு வசித்தால் அவனை நண்பனாகக் கருத வேண்டும்.

ஒரு கலைஞனுடன் 5 ஆண்டு வசித்தால் அவனை நண்பனாகக் கருத வேண்டும்.

வேதம் அறிந்த ஒருவனுடன் 3 ஆண்டு வசித்தால் அவனை நண்பனாகக் கருத வேண்டும்.

சொந்தக்காரர்களை சிறிது காலத்துக்குள்ளேயே நண்பனாகக் கருத வேண்டும்.


ஒருவனுக்கு மரியாதை கொடுக்க பின்வரும் விஷயங்களை கருத்திற்கொள்க:-பணமுள்ளவனுக்கு மரியாதை கொடு; அதைவிட நண்பனுக்கும்,அதைவிட வயதுக்கும், அதைவிட நல்ல பணிசெய்பவனுக்கும்,   அதைவிட கல்விகற்றவனுக்கும் மரியாதை கொடுக்க வேண்டும்.


வேலைக்கரன் ஆனாலும் 90 வயதைக் கடந்து விட்டால் மரியாதை கொடுக்க வேண்டும்.


எதிரே வண்டியில் வருபவர்களுக்கும், 90 வயதைக் கடந்தவர்களுக்கும், நோயாளிக்கும், சுமை  தூக்குவோருக்கும், பெண்களுக்கும், வேத பண்டிதனுக்கும், மாப்பிள்ளைக்கும், அரசனுக்கும் விலகி நின்று வழிவிட வேண்டும். இவர்கள் எல்லோரும் வந்தால், அரசனுக்கும் வேத பண்டிதனுக்குமே முதல் மரியாதை.


அரசனும் வேத பண்டிதனும் ஒரே நேரத்தில் எதிரே வந்து விட்டால், வேத பண்டிதனுக்கே முதலில் வழிவிட வேண்டும்.


பெண்களுக்கும் வயதானோருக்கும் ஜாதி வேறு பாடின்றி மரியாதை கொடுக்கப்படுவது அந்தக்காலத்தில் பெண்களுக்கும் வயதுக்கும் இருந்த மரியாதையைக் காட்டுகிறது. மனு எவ்வளவு அளவு மனிதபிமானம் உடையவர், நல்ல சிந்தனை உடையவர் என்பதை இந்த இரண்டாம் அத்தியாய ஸ்லோகங்கள் (133- 139) காட்டுகின்றன.



வீட்டிற்கு வந்த விருந்தாளிகள் வைஸ்யர்கள், சூத்திரகளாக இருந்தாலும் அவர்களை விருந்தினராக கருதி உணவளிக்க வேண்டும்


நண்பர்கள் வந்தால் மனையுடன் உட்கார்ந்து சாப்பிடலாம். விருந்தினர்கள் சாப்பிட்டவுடன் கர்ப்பிணிப் பெண்களையும், சிறு பெண்களையும் , புதுமணத் தம்பதிகளையும், நோயாளிகளையும் சாப்பிடச் சொல்ல வேண்டும்.

குடும்பத்திலுள்ள அத்தனை பேரும் சாப்பிட்ட பின்னரே கணவனும் மனைவியும் சாப்பிடலாம். (Manu 3- 111 to 118)


கர்ப்பிணிப் பெண்கள், கன்யாப் பெண்கள் மீது மனுவுக்கு எவ்வளவு மதிப்பு பாருங்கள்.





Three Kinds of Gifts/Dhanam/Donation (Post No.3291)


Compiled by London Swaminathan


Date: 26 October 2016


Time uploaded in London: 6-06 AM


Post No.3291


Pictures are taken from various sources;thanks



Gifts to the poor not only help the poor but help the givers. He who gives receives.


English word Donate is derived from the Sanskrit word Dhana.


Liberality is a virtue that has been placed by Hinduism in the very first rank.


Gift, has always been an essential part of every sacrifice, and the feeding and supporting of the poor and the true and learned Brahmanas has been no less essential.


By these rules men were trained to sacrifice part of their wealth for the benefit of others, and thus were led onwards to a true understanding and acceptance of the great Law of Sacrifice.


Manu says: “Let him diligently offer sacrifices and oblations with faith; these, if performed with faith and with rightly earned wealth, become unperishing.


“Let him always observe the duty of charity, connected with sacrifices and oblations with a contented mind, having sought with diligence a worthy recipient.


“Something verily ought to be given ungrudgingly by him who has been asked, for a worthy recipient will surely arise who will save him from all (sins).” Manu  iv. 226-22.

The way in which charity should be done is laid down by Shri Krishna, who divides gifts, according to their nature, into sattvic, rajasic and tamasic.


The gift given to one who does nothing in return,saying, ‘It ought to be given’ at right place and time and to a worthy recipient, that gift is accounted sattvic (Good).


“That verily which is given for the sake of receiving in return or again with a view to fruit, or grudgingly, that gift is accounted rajasic (Not so good).


“That gift which is given at unfit place and time and to unworthy recipients, disrespectful and contemptuously, that is declared tamasic.”(Bad)

Bhagavad. Gita, xvii. 20-22.

That charity should be done with courtesy and gentle kindliness is a rule on which much stress is laid. We often read in the Itihasa directions to show careful respect in the making of gifts; charity should ever be gracious, for even a trace of contempt or disrespect makes it, as above said, tamasic.


The idea of showing to weakness the same courtesy that is extended to rank and superiority, a tender deference and consideration, comes out strongly in the following shloka:


“Way should be made for a man in a carriage, for one who is above ninety years old, for a sick person, for one who carries a burden, for a woman, a Snataka, a king and a bridegroom.” Similarly we find, when directions are being laid down as to the giving of food to people in the due order of their position, preference over all is given to the weak

Manusmriti, ii .138.
“Let him without making distinctions, feed newly-married women, young maidens, the sick, and pregnant women, even before his guests.”

Manusmriti iii. 114.


Source: An Advanced Text Book of Hindu Religion and Ethics, Benares, Year 1905



சிவிகையில் அமர்ந்த சீரிய குறள்! – 2 (Post No.3290)


Written by S. NAGARAJAN

Date: 26 October 2016

Time uploaded in London: 4-54 AM

Post No.3290

Pictures are taken from various sources; thanks. Pictures are representational; may not have direct connection to the article below.


Contact :– swami_48@yahoo.com




திருக்குறள்  பெருமை


சிவிகையில் அமர்ந்த சீரிய குறள்! – 2


                       By ச.நாகராஜன்




செகவீரபாண்டியனாரின் உரை தொடர்கிறது:


முற்பெரிய நல்வினை முட்டின்றிச் செய்யாதார்        

  பிற்பெரிய செல்வம் பெறுபவோ – வைப்போ                  

  டிகலிப் பொருள்செய்ய எண்ணியக்கால் என்னாம்                          

முதலிலார்க்கு ஊதியம் இல   (பழமொழி)


செய்தீவினை யிருக்கத் தெய்வத்தை நொந்தக்கால்                 எயத வருமோ இருநிதியம்  – வையத்து                     அறும்பாவம் என்ன அறிந் தன்றிடார்க்கு                  வெறும்பானை பொங்குமோ மேல்   (நல்வழி 17)


அறம் செய்யாதவர் அல்லல் உறுவர் என இவை குறித்துள்ளன. உவமைகள் கூர்ந்து ஓர்ந்து உணர வுரியன.


செய்குவம் கொல்லோ நல்வினை எனவே                    

ஐயம் அறாஅர் கசடீண்டு  காட்சி                                

நீங்கா நெஞ்சத்துத் துணிவில் லோரே                    

 யானை வேட்டுவன் யானையும் பெறுமே                        

 குறும்பூழ் வேட்டுவன்  வறுங்கையும் வருமே               

அதனால் உயர்ந்த வேட்டத்து உயர்ந்திசினோரே                

 செய்வினை  மருங்கின் எய்தல் உண்டெனின்                       

செய்யா உலகத்து நுகர்ச்சியும் கூடும்                           

செய்யா உலகத்து நுகர்ச்சி இல் லெனின்                           

மாறிப் பிறப்பின் இன்மையும் கூடும்                            

மாறிப் பிறவார் ஆயினும் இமயத்துக்                                

 கோடுயர்ந் தன்ன தம்மிசை நட்டுத்                                    

 தீதில் யாக்கையொடு மாய்தல் தவத் தலையே (புறநானூறு  214)


நல்வினையால் எல்லா இன்ப நலங்களும் உளவாம்; அதனை எவ்வழியும் செவ்வையாச் செய்ய வேண்டும் என ஒரு சோழ மன்னன் இன்னவாறு அறத்தைப் புகழ்ந்து கூறியிருக்கிறான்.


செல்வ வளங்களை அடைந்து ஒருவன் சுகபோகமாய் வாழ்வது புண்ணியத்தினாலேயாம்;  அந்த இன்ப வகைகளுள் சிவிகை ஒன்று. ஆதலால் அது இங்கே நன்கு காண வந்தது.


சிவிகை = தண்டிகை, பல்லக்கு


மனிதனை மனிதர் சுமந்து  கொண்டு போவது உயர்வையும் இழிவையும் ஒருங்கே வரைந்து காட்டியது. ஒரு சிவிகையைச் சுமப்பவர் எண்மர் ஆதலால் பொறுத்தார் என்று பன்மையில் குறித்திருக்க வேண்டும். ஒருமையைக் கொண்டே அவருடைய சிறுமையைத் தனித் தனி நுனித்து உணர்ந்து  கொள்ள நின்றது.


பொறுத்தான் என்ற உரைக்குறிப்பால்  அல்லல்களைச் சகித்துக் கொண்டு சுமையைப் பொறுமையோடு தாங்கிப் போகும் பாங்கு தெரிய வ்ந்தது.

”நான் என்ன பாவம் செய்தேனோ இப்படிக் கழுதைப் பொதி சும்க்கிறேன்” என்று சுமையாளர் நெஞ்சு நொந்து பேசுவதையும்  உலகம் கேட்டு வருகிறது.


இன்ப நிலையில் ஒருவன் இனிது வீற்றிருக்கிறான்; துன்பம் தோய்ந்து ப்லர் அவனைச் சுமந்து போகின்றார். அதனை நேரே கண்ட தேவர் புண்ணியத்தின் பயனையும், அதனை இழந்து நின்றவர் பின்பு உழந்துபடும் துயரையும் நினைந்து வியந்து நெஞ்சம் வருந்தினார். அவ்வாறு உள்ளம் ப்ரிந்து இரங்கியபோது பாடிய பாட்டே அறத்தை ஈண்டு இவ்வாறு எடுத்துக் காட்டியது.


ஊர்ந்தான் இடை வேண்டா என்றது அங்கே அறத்தின் பெருமித இன்பத்தையும், மறத்தின் சிறுமையான துன்பத்தையும் நேரே காண்கின்ற நீங்களே நன்கு தெளிந்து கொள்ளலாம்;  வேறே நான் யாதும் கூற வேண்டியதில்லை என்று கூறாமல் கூறியருளினார். இது கூர்மையுற மொழிந்த படியாம்.


அறத்தா றிதுவென வேண்டா சிவிகை                    

பொறுத்தானோ டூர்ந்தா னிடையை – ம்றுத்தார்சம்                       

பந்தன் சிவிகை பரித்தார் திரிகுவர்மற்                               

றுந்தும் சிவிகையினை யூர்ந்து   (நால்வர் நான்மணி மாலை, 33)


திருஞான சம்பந்தர் சமய போதனை செய்யச் சிவிகை யூர்ந்து சென்றார். அவர் முருகப் பெருமான் அவதாரம் ஆதலால் அவரது சிவிகையைத் தாங்கினவர் பின்பு அமரர் ஆய்ச் சிவிகையூர் நேர்ந்தார். அதனை வித்தக வினோதமாயச் சிவப்பிரகாசர் இப்படி விளக்கியிருக்கிறார். இந்த அருமைத் திருக்குறள் அந்தக் கவிஞர் உள்ளத்தைக் கவர்ந்துள்ள நிலையை இதனால் நாம் உணர்ந்து கொள்கிறோம். அறம் புரிபவன் தருமவானாய்ப் பெருமையுறுகிறான்.


தருமத்தை உரிமையாச் செய்து கொள்ளுங்கள்; அது உங்களுக்குப் பெருமகிமைகளை அருளும்; அதனை இழந்து நின்றால் இழிந்த துயரங்களை அடைய நேரும் என்று அறிவுறுத்தியுள்ளார். புண்ணியம் புரிந்து கண்ணியம் பெறுக.


உயர்ந்த நீதியும் சிறந்த அரச இன்பமும் அறத்தால் பெறலாம். இவ்வுண்மையை மூர்த்தி நாயனார் உணர்த்தி நின்றார்.



இவர் பாண்டி நாட்டிலே மதுரையம்பதியில்  இருந்தவர். வணிகர் மரபினர். சிவபெருமான்பால் பேரன்புடையவர். நறும் சந்தனம் அரைத்து நாளும் சிவபூசைக்குக் கொடுத்து வருவது இவரிடம் வழக்காமாயிருந்தது. உல்கப் பாசம் இன்றிப் பிரம்ச்சாரியாய்த் துறவி நிலையில் இருந்த இவர் யாண்டும் அறவினையே ஆற்றி வந்தார். அவ்வாறு வருங்கால் கருநடன் என்னும் மறுபுலத்து அர்சன் இந்நாட்டின் மேல் படை எடுத்து வந்து அரசைக் கவர்ந்து கொண்டான். அவன் சமண சமயத்தவன் ஆதலால் இவருடைய சிவபூசைக்கு இடர்கள் பல செய்தான். இடையூறுகளைப் பொறுத்து வந்தார்; ஒருநாள் பொறுக்க முடியாமல் இறைவனை நினைந்து இவர் உருகி அழுதார்; மறுநாள் கருநடன் இறந்து போனான். அரசு இல்லையானால் நாடு கேடாம் என்று அமைச்சர் யாவரும் ஆலோசித்து முடிவில் பட்டத்து யானையை அலங்கரித்துக் கண்ணைக் கட்டி வெளியே விட்டார்.

“இந்த  மதயானை யாரை  மதித்து எடுத்து வருமோ அவரே அரசர்” என உறுதி செய்து உய்த்தார். வேழம் விரைந்து நடந்தது. கோவில் முகப்பில் இளம் துறவியாய் ஒதுங்கியிருந்த இவரை உவந்து எடுத்து முதுகில் வைத்துக் கொண்டு வீர கம்பீரமாய் மீண்டு வந்தது; வரவே யாவரும் இவரைத் தொழுது வணங்கி அரியணையில் அமர்த்தி அரசுமுடி சூட்டிப் பரசி நின்றனர்.

(இங்கு செகவீர பாண்டியனார் பெரிய புராணம் ,மூர்த்தி நாயனார் வரலாறில் உள்ள 35,36,37 செய்யுள்களை மேற்கோள் காட்டுகிறார்)


இங்ஙனம் அரசன் ஆனபின் நீதிநெறியோடு நாட்டை இவர் பாதுகாத்து வந்தார். இவரது சிவிகையைக் கருநடனது உறவினரே தாங்கி வர நேர்ந்தனர். பல்லக்குப் போகிகள் என அவர்  ஒரு தொகையினராய்  அரசுக்கு ஊழியம் செய்து வந்தனர். அறம் புரிந்தவர் சிவிகை ஊர்வர்; அது புரியாதவர் குவிகையராய் ஊழியம் புரிவர் என்பதை உலகம் இவர் பால் உணர்ந்து நின்றது.


ஆண்டவனாய் நின்றறவோன் ஆள்வான் அஃதில்லான்     பூண்டடிமை யாவன் புகுந்து


அறம் அரசன் ஆக்கும்.


என்று இவ்வாறு தன் உரையை முடிக்கிறார்.



என்ன ஒரு அற்புதமான உரை. இப்படி விளக்கத்தைப் படித்தால் திருக்குறளின் மாண்பு புரியும்.

ஆனால் நாத்திகரின் உரையைப் படித்தால் இருக்கும் நல்லதும் நம்மிடமிருந்து போய் விடும் அல்லவா!

செகவீரபாண்டியனாரின் புத்தகத்தை வாங்கிப் படித்தால் திருக்குறளின் உண்மைப் பொருள் விளங்கும். எப்பொருள் எத்தன்மைத்தாயினும் மெய்ப்பொருள் காண்பது தானே அறிவு.

அதை விட்டு விட்டு பகுத்தறிவுச் சிங்கங்கள் எழுதும் பசப்பல் மொழிகளையும் பொய்யுரைகளையும் படிக்கக் கூடாது என்பதற்கு இந்த சிவிகைக் குறளே சீரிய உதாரணம் ஆகிறது!

********* ( இந்தக் கட்டுரைத் தொடர் முற்றும்)


குறிப்பு : (1-1-1957 இல் வெளியிடப்பட்ட மூன்றாம் பதிப்பு) திருக்குறட் குமரேச வெண்பா நூலிலிருந்து செகவீரபாண்டியனாரின் அருமையான விளக்கம் மேலே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.





Written by London Swaminathan


Date: 25 October 2016


Time uploaded in London: 20-46


Post No.3289



I have already posted two sets of pictures and line drawings. Here are some more pictures: –



Picture of Ganga Devi


Both are Ayyanar=Sastha; he dubbed one as Aryan and another as Dravidian! This is how foreigners did the Divide and Rule (the world)



Panchagni Yajna picture (Doing penance by sitting sorrounded by Five Fires; sun is the fire above our head. Hidnu Yogis do this. Parvati did this according to Kalidasa’s Kumara Sambhava.



Sacred Cows



Maharani (Princess) on the cart


Hindu Yogi






Picture of Madurai Teppakulam Festival (below)



E.Alexander Powell in his book The Last Home of Mystery (Year 1929) was very critical of Madurai Temple. He described it as House of Horrors and he described the Golden Lily tank filthy. When the whole world praised the temple, he criticised it; this shows his immaturity.


Picture of Kandy Kings (See below)img_5734

பாரி மகள் போட்ட தங்க சோறு! தமிழர் வளம்!! (Post No.3288)


Written by London Swaminathan


Date: 25 October 2016


Time uploaded in London: 19-32


Post No.3288


Pictures are taken from various sources; thanks. They are used for representational purpose. They may not have direct connection to the article below.



தயிர் சாதம், புளியஞ் சாதம், சாம்பார் சாதம் — எல்லாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். தங்க (Gold) சாதம், தங்க சோறு கேள்விப் பட்டிருக்கிறீர்களா?


செல்வம் கொழிக்கும் நாட்டில் மட்டுமே இது சாத்தியம் ஆகும். பாரி வள்ளல் ஆண்ட தமிழகத்தில் தங்கத்துக்குப் (Gold) பஞ்சமில்லை!


பாரி வள்ளல் இறந்த பின்னர் ஒரு நாள் பாரியின் மகளிர் சங்கவை, அங்கவை ஆகியோர் இருந்த இடத்துக்கு பாணர் குல மகளிர் பாடிக்கொண்டு வந்தனர். அப்படி வருவோருக்கு உணவும், உடையும், பொன்னும் கொடுப்பது பாரி கடைப்பிடித்த நடைமுறை.


ஆனால் பாரி மகளிர் வீட்டில் அரிசியும் இல்லை, பொங்குவதற்குப் பானையும் இல்லை.

ஏனெனில் வறட்சி நிலவிய காலம் அது.

பெண் என்றால் ஏதாவது தங்க நகை அணிந்திருப்பார்கள் அல்லவா? அதுவும் பாரி மன்னனின் மகள்கள் என்றால் நகை இல்லாமலா போகும்?


தாங்கள் அணிந்திருந்த பொன் நகைகளை அப்படியே உலையில் இட்டு அதையே சோறாக இலையில் போட்டார்கள் பாரி மகளிர். இல்லை என்ற சொல்லை அகராதியில் காணாத குடும்பம் பாரி மன்னன் குடும்பம்.


இந்தச் செய்திக்கு ஆதாரம் என்ன?

1200 ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுந்த பழமொழி 400 என்னும் நூலில் அருமையான ஒரு பாடல் இந்தச் செய்தியைக் கூறுகிறது:–


மாரியொன்றின்றி வறந்திருந்த காலத்தும்

பாரி மடமகள் பாண்மகற்கு – நீருலையுள்

பொன்றிறந்து கொண்டு புகாவாக நல்கினாள்

ஒன்றுறா முனிறிலோ வில் – பழமொழி



இன்னொரு பாடலில் கோழியை விரட்ட ஒரு பெண் தன் காதில் அணிந்த தங்க குண்டலங்களை எறிந்ததாக உள்ளது. இதை மிகைப்படுத்தப்பட்டக் கற்பனை என்று யாராவது நினைத்தாலும், அந்தக் கற்பனையும் கூட தங்கம் செழிக்கும் நாட்டில்தான் வர முடியும். பிச்சைக்காரகள் உள்ள சமுதாயத்தில் கல்லும் மண்ணாங்கட்டியும்தான் உவமையாக வரும்!