Hindu House Warming- Gruha Pravesa-Part 2 (Post No.3287)


Compiled  by London Swaminathan


Date: 25 October 2016


Time uploaded in London: 9-43 AM


Post No.3287


Pictures are taken from various sources; thanks. They are used for representational purpose. They may not have direct connection to the article below.



Contact swami_48@yahoo.com


Yesterday I gave an excerpt from Arthur Miles’ book. Today I give a detailed description of Gruha Pravesa from  Rev. J E Padfield’s book The Hindu At Home, Year 1908

Good Period to occupy a House

“I shall now proceed to state the considerations necessary, from a religious point of view, before the householder venture to occupy the house which he is supposed to have built. The first thing that has to be considered is the proper time of year for taking up residence in the new abode. On this point there is a little difference of opinion amongst Hindu authorities.


According to some persons, if a house is newly occupied in Vaishakham, the owner will be blessed with many sons; if in Jyéshtam, he will have abundance of joyous festivities, such as marriages and the like if the house is newly occupied in Phalgunam, the owner will be blessed with wealth. if in Magham he will have good crops and much happiness. On the other hand, there are those who maintain that, although all the other months in the vernal equinox (Uttarayanam) during which the sun is north of the equator, are good for newly entering into a house, Magham is not a propitious month. This difference of opinion is chiefly between the Tamils, who reckon by the solar system, and the Telugus, who go according to the lunar. All, however, are agreed that it is most un propitious to enter a new abode for the first time during any month of the second half of the year.


Decoration of the House

A suitable day for entering having been duly fixed upon, the house is adorned in various ways, chiefly by smearing saffron and kunkuma on the lintels and door posts of all the doors in the house, and tying over them a garland of flowers and leaves of the mango or of the neredu tree (eugenia jambos/rose apple tree). A company assembles consisting of the members of the family relatives, friends and a number of Brahmin pundits, band of native musicians and a group of dancing girls may also be in attendance, all of course in proportion to the means of the householder. A procession is formed from the house then inhabited by the owner to his new abode. As the company passes along, the band plays and every now and then the company will stop before the house of a friend or that of some great person, when the dancing women will go through their performance of dancing and singing to the sound of a kind of harp and cymbals, and beating of the tom-tom. The thing is so arranged that the procession arrives at the house at the propitious moment, before fixed upon, when they all enter walking over grain that has been spread in the door way and all along to the western side of the central portion of the house.


Worship is then performed to Ganésha, Vastu- purusha, Venkatéshvara and other gods, after which the family priest makes the following declaration in the name of the house-owner, concluding with a prayer The declaration is:


On an auspicious day, under a lucky star,

At a fortunate moment of time, (He must enter) his new and beautiful home, (It being) decorated with flowers and tender leaves.

He must enter accompanied by relatives, Brahmins and others,

(And worship) Vignésh vara and all other gods, With hymns of praise.”

Sudine suba nakshatre suba lagne subamsake

Nutane svagruhe ramie pushpapallavaranjite

Praviset bandhu mitrascaiva brahmane parivaritah

Vignesam sarvadevamsca svasti vachanapurvakam


The prayer is


“O God of gods! O great God Be gracious unto us, o supreme God!

Preserve us, O preserve us,

Lord of the universe!

Yea ever more preserve us

Home happiness and domestic joys

Do thou ever increase unto us


Devadeva Mahadeva prasida paramesvara

Raksha Raksha jagannatha savanasmanirantaram

Gruhasaukyam kutumbasya mamavardhaya sampratam


After this is over, presents of cloths and jewels, a cording to the ability of the house-owner are given to the chief workmen who have been engaged in the erection of the building. It is now quite a custom in India for chief workmen to be thus rewarded, and even some Europeans follow the ideas of the country so far as to give a jewel or two to the chief workmen after any important building work is finished. The ceremonies of the day are concluded with a blessing after the following manner. A metal dish with coloured rice is produced, and some of the attendant Brahmins take a handful of this and having repeated mantrams, cast the rice into the cloth of the house-owner who holds up a corner of it for the purpose. This blessing consisting of quotations from the Vedas is a very long one. The concluding portion only is here given. The translation, in this case, is a rather free one :

May thy life continue for a hundred years, and may thy mental and physical powers remain perfect for a hundred years.

Satamanam bhavati. Satayuh purushah. Satendriya. Ayushyevendriye. Pratishtati.


The family priest then takes the rice, by handfuls, and pours it on the heads of the house-owner, his wife his children and any relatives who may be present. On the following day there is a feast in the new house and, if the guests are numerous, an awning may be put up in the yard to accommodate them. When the owner is not a Brahmin, his Brahmin guests will receive their portion of the feast in an uncooked form, and this they will take away with them to cook in their own houses.

on an occasion of this kind, all castes,even Brahmins, will give food to all sorts of people, but the principal guests are relatives and friends. With this feasting the house-warming is concluded.


There are various things that cause a house to become defiled. Some of these are only trifling, such as bees settling in the house, or an owl, or a certain kind of kite settling upon it or flying into it, or any fungus growing anywhere inside. These necessitate a minor kind of purification. The great defilement is caused by death. If any other than one of the chief members of the family is at the point of death, his relatives carry him out of the house into the outer verandah, or some such place. The reason for this may be seen from the following idea. There are twenty-seven lunar mansions (nakshatram), of which fourteen are disastrous and thirteen auspicious. Should a person die inside the house during any one of the fourteen inauspicious periods, the house must be abandoned by the whole family and left vacant for two, three, or six months, according to the particular star then in the ascendant. If, however, the death takes place outside the house, in the outer verandah for instance, only that portion must be divided off and abandoned for the set period. If the death takes place during any of the auspicious periods, the house only has the ordinary contamination of the family and is, with them, purified on the eleventh day after the death It will be thus seen that it is a very risky thing for anyone to die inside a house, as the good or bad periods are only known though in the case of the heads of the household the risk is usually run, sometimes the dying patient will ask to be taken outside to avoid possible trouble to the family.


Defilement and Purification

After any defilement the house is purified in the following manner, portions of the ceremony or the whole being performed according to its relative importance.


The most important purification is when, after temporary abandonment, the family again comes into residence. The house is thoroughly cleaned up and probably white washed. The family assemble, with their family priest and several other Brahmins or friends. Ganésha, under the name of Vighnesha, is worshipped. Water is poured into a vessel (kalasam), which is adorned with flowers, sandal, and the like, and this having been worshipped and all the gods having been invoked, the water is sprinkled by the priest over the various parts of the house and over the people present.


Food is then cooked and partaken of by the company. The following are specimens of the slokas or verses repeated by the priest in the worship of the kalasam; they are a declaration and a prayer.

The declaration is

“This puny havachanam rite Is holy and destroys sin.

It is for the purification of a house, the body and other things

And also for that of the mind

The Ganges with all other holy rivers,

And all the gods, rishis, and ancients,

Also the Vedas and sacrifices

Having been invoked into these vessels (now before us),

Which is having adorned and worshipped

With sandal flowers and coloured rice.

He must pray to the supreme God

That all his desires may be fulfilled


Punyahavachanam karma pavitram papanasanam

Gruhadehadi sudhyartham atmasudhyarthameva ca

Gangadi punyatirthani devan sarvan rsin pitrun

Avahya kalasamgresu vedan yajnan visodhakan

Gandhapushpakshatairevam alankrutya prapujya ca

Prarthayetparamatmanam sarvabhista palaptaye

The prayer is

I am a sinner ;all my deeds are sinful.

I am of a sinful mind; I am born in sin.

O God in mercy save me!

Thou who art merciful to those who flee to thee

There is no sinner equal to me:

There is no deliverer like unto thee.

Ever knowing me to be a sinner,

As is thy pleasure, so do.

Papoham papakarmaham papatma papasambavah

Trahimam krupaya deva saranagatavatsala

Matsama patako nasti tvatsamo nasti mocakah

Papinam mam sada njatva yatheccasi tatha kuru


A purification ceremony is gone through if the well becomes ceremonially contaminated

There are various other occasions calling for purification. A robber might break into a house and go into the kitchen, and as he would probably be a low caste man, the full purification ceremony would be

Necessary. If a dog or any other unclean animal were to die in or near the house, the place must be purified by sprinkling water mixed with cow dung, or with cow’s urine. This is a minor purification which is often resorted to for lesser defilements.


Doubtless home life, true domestic happiness, is much influenced by the immediate surroundings; but, after all, habit and custom are much if not everything in such matters, and certainly many an Indian home is happy in spite of what may seem to us its dullness and monotony.


The old English proverb which says that “Home is home be it ever so homely” expresses a truth that can be applied in many ways it is the hearts that make the home. What must be deplored, however, is the hard bondage to superstition that is so evident in every page of this description.




சிவிகையில் அமர்ந்த சீரிய குறள்! -1 (Post No.3286)


Written by S. NAGARAJAN

Date: 25 October 2016

Time uploaded in London: 5-51 AM

Post No.3286

Pictures are taken from various sources; thanks. Pictures are representational; may not have direct connection to the article below.


Contact :– swami_48@yahoo.com




திருக்குறள்  பெருமை


சிவிகையில் அமர்ந்த சீரிய குறள்! -1




நல்லனவற்றைச் சிவிகையில் வைத்து ஊர்வலமாக எடுத்துக் கொண்டு சென்று போற்றுவது நமது பழைய மரபு. அந்த வகையில் ஒவ்வொரு குறளுமே சிவிகைக் குறள் தான்! என்றாலும் சிவிகையைத் தன்னுள்ளே கொண்டுள்ள இந்தக் குறள் அறத்தின் மாண்பை சிறப்பாக எடுத்துக் கூறுவதால் இது அறக் குறள் ஆகிறது. அறம் வெல்லும். பாவம் தோற்கும். இது பாரதம் வாழ் அனைவரும் ஏற்றுக் கொண்ட அறக் கொள்கை.

குறளுக்கு வருவோம்.



அறத்தா றிதுவென வேண்டா சிவிகை                                 பொறுத்தானோ டூர்ந்தா னிடை    (குறள் 37)


அறத்தின் பயன் இது போன்றது என்பதை காட்சி அளவையால் உணர்க.. பல்லக்கைச் சுமப்பவனோடு அதில் ஏறிச் செல்பவனின் காட்சி அளவையால் அது அறியப்படும்.


பரிமேலழகரின் இந்தத் தெளிவுரை காலம் காலமாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு வந்துள்ளது.


(ஏப்ரல் 1968இல் வெளி வந்துள்ள திருக்குறள் உரைக் களஞ்சியம் நூலில்) வித்துவான் ஆர் கன்னியப்ப நாயக்கர் பரிமேலழகர் வழியே சென்று, இன்னும் தெளிவாக “அறத்தின் பயன் இதுவென்று யாம் ஆகம அளவையான் உணர்த்தல் வேண்டா.சிவிகையைக் காவுவானோடு செலுத்துவானிடைக் காட்சியளவை தன்னுளே உணரப்படும்.” என்று விளக்கம் தருகிறார்.


ஆனால் நாத்திகவாதிகளுக்கு இந்தக் குறளை வழக்கம் போலத் திரித்தால் தானே மனம் ஆறுதல் அடையும்! சமுதாயத்தைத் திசை திருப்ப முடியும்.


ஆகவே சென்ற நூற்றாண்டின் பிற்பாதியில் புதிய உரைகள் தோன்றலாயின.


பல்லக்கில் ஏறி பவனி வருபவனையும் அதைச் சுமந்து செல்பவனையும் பார்த்து அறத்தின் இயல்பு இது என்று விளம்ப வேண்டாம். பல்லக்கில் ஏறியவர் நல்வினை செய்தவர், அதைத் தூக்குபவர் தீவினை இயற்றியோர் என்று கூற வேண்டாம். இதைப் பார்த்து அறத்தின் இயல்பு இது என்று கூறுதல் வேண்டாம்.


இதுவே புதிய உரை.


ஆயிரக் கணக்கான சொற்களை இடம் பார்த்து ஆழ்ந்த பொருளுடன் தரும் வள்ளுவர் இப்படி ஒரு எடுத்துக்காட்டைக் காட்டி இதைப் பார்த்து அறத்தை எடை போடாதே என்று சொல்வாரா?


சரி, ஒரு குறளைத் தனியே பார்த்து இப்படிப் பொருள் சொல்லும் பகுத்தறிவுவாதிகள் குறளில் வரும் இரு வினை (குறள்

5),நல்வினை (குறள் 335), தீ வினை (குறள் 201,209,210, 319) போன்றவற்றிற்கு எப்படிப் பொருள் கொள்வார்கள்?

“தீவினை செய்தால் பிற்பகல் தாமே எப்படி வரும்? தீவினை ஏதாவது ஏஜன்ஸி ஒன்று வைத்திருக்கிறதா? பகுத்தறிவுக்கும் தர்க்கத்திற்கும் ஒத்ததாக இல்லையே!” என்றல்லவா பகுத்தறிவுச் செல்வங்கள் கூற வேண்டி வரும். அப்போது திருவள்ளுவரை அவர்கள் என்ன செய்வது? ஓரங்கட்டுவதா?

ஆகவே பகுத்தறிவு என்ற பெயரில் எவ்வளவு பசப்பினாலும் திருக்குறள் அவர்களின் ஏமாற்று  மொழிகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. அனைத்துக் குறள்களையும் ஒருசேரப் படித்தவுடன் இயைபு நன்கு புரியும்.


சரி ஒரு பக்கம் சற்றே தெளிவாக இல்லாத் மயங்க வைக்கும் பரிமேலழகர் உரை! (காட்சி அளவையான் என்று அவர் முடித்து விடுகிறார்), இன்னொரு பக்கம் கார் எஜமானரையும் அதை ஓட்டுபவரையும் பார்த்து அறத்தின் பயன் இது என்று சொல்லாதே என்று சொல்லும் நாத்திகச் செல்வங்கள்…


எப்படி இந்தக் குறளின் பொருளைத் தெளிவாக விளங்கிக் கொள்வது?


இங்கு தான் நமக்குக் கைகொடுத்து உதவுகிறார் கவிராஜ பண்டித செகவீரபாண்டியனார்.


மதுரையில் வாழ்ந்த முதுபெரும் புலவர். தமிழை ஆய்ந்து கற்று உணர்ந்தவர். இவ்ரது திருக்குறட் குமரேச வெண்பா திருக்குறளை நன்கு விளக்குவதோடு அதற்கு எடுத்துக்காட்டாக முதல் இரு அடிகளில் ஒரு வர்லாறையும் முன் வைக்கும்.

அதில் அவர் இப்படிக் கூறுகிறார்:



உற்ற மணிச்சிவிகை யூர்ந்தாரேன் மூர்த்தியார்      கொற்றவனேன் தாழ்ந்தான் குமரேசா – பற்றும்           அறத்தா றிதுவென வேண்டா சிவிகை                      பொறுத்தானோ டூர்ந்தா னிடை


குமரேசா! அறம் புரிந்த மூர்த்தி நாயனார் சிவிகையூர்ந்து சென்றார். அதனைத் துறந்து நின்ற அரசன் ஏன் தாழ்ந்தான்? எனின், அறத்து ஆறு இது என வேண்டா; சிவிகை பொறுத்தானோடு ஊர்ந்தான் இடை ஓர்ந்து உணர்ந்து கொள்ளலாம்.


செகவீரபாண்டியனாரின் உரையில் சில முக்கியக் குறிப்புகளை மட்டும் கீழே காணலாம்:


பல்லக்கில் அமர்ந்திருப்பவனும் அதனைச் சுமந்து செல்ப்வனும் ஆகிய இந்த இருவரிடையே புண்ணிய பாவங்களின் பலனை முறையே தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளுக என்பதாம்.

சிவிகையை ஊர்ந்து செல்பவன் அறம் செய்தவன்; அதனைச் சுமந்து போகின்றவன் பாவம் செய்தவன் என்பதை யூகமா உணர்ந்து கொள்கின்றோம். ஒத்த பிறப்பினையுடைய மக்களுள் ஒருவன் சுகமாய் உயர்ந்திருப்பதையும், மற்று ஒருவன் இளிவாய்த் தாழ்ந்து நிற்பதையும் உலகில் பல இடங்களில் காண்கின்றோம். இதற்குக் காரணம் என்ன? முன்னவன் ஏதோ நல்ல புண்ணியம் செய்துள்ளான்; பின்னவன் அவ்வாறு செய்யாமல் அயர்ந்து நின்றுள்ளான் என இன்னவாறு  அனுமானமாய் நாம் துணிந்து  கொள்கின்றோம். நேரே  கண்ட காட்சியிலிருந்து யூகமாகக் கருதிக் கொள்வது உறுதியான விவேகமாய் வந்தது. அனுமானம், ஆகமம், அருந்தாபத்தி முதலிய பிரமாணங்கள் எல்லாம் காட்சியளவைக்கு இன்மா மாட்சி புரிகின்றன.


உலகெலாம் காக்கும் ஒருவ்ன் ஒருவன்                    உலகெலாம் காலால் உழன்றும் – விலையுண்டாங்கு          ஆராது நல்கூரும் என்றால் அறம்பாவம்                 பாராதது என்னோஇப் பார்   (பாரதம்)


ஒருவன் தலைமையான அரசனாய் உலகம் முழுவதும் ஆளுகிறான்; ஒருவன் விலை அடிமையாய் உண்ண உணவும் இன்றி வருந்துகிறான். இந்த உயர்வு தாழ்வுகளை நேரே பார்த்திருந்தும் புண்ணிய பாவங்களின் பல்ன்களை உணர்ந்து கொள்ளாமல் விழி கண் குருடராய் மக்கள் இழிந்து உழலுகின்றார்களே! என்று பெருந்தேவனார் இங்ஙனம் பரிந்து இரங்கியிருக்கிறார்.


– அடுத்த பகுதியுடன் கட்டுரை முடியும்



HINDU HOUSE WARMING CEREMONY: Gruha Pravesa!- Part 1 (Post No.3285)


Compiled  by London Swaminathan


Date: 24 October 2016


Time uploaded in London: 18-10


Post No.3285


Pictures are taken from various sources; thanks. They are used for representational purpose. They may not have direct connection to the article below.



Contact swami_48@yahoo.com


Vastu Purusha
“In the district round Calicut, when a house is completed it must be handed over to its owner with due ceremony Vastu Purusha, a supreme being lying on its back with its head to the north and its legs to the south, supports the earth. The forests of the earth are this being’s hairs, the oceans its blood, the wind its breath. When the earth is dug, and the trees are felled, the being is bound to be disturbed, wherefore it must be propitiated or it will wreak vengeance on its disturbers.


53 columns of Rice Flour!

A ceremony must be performed immediately a house built, or the owner of the building will have untimely deaths in his family. A square is marked off in the centre room by fifty-three columns made of rice flour, and red and black powders are sprinkled over the columns. Leaves, containing grain and pieces of cocoanut, are placed on the top of each column. The architect and the carpenters perform puja (worship) with flowers, incense and lights. Troublesome demons are propitiated with toddy, and the blood of a fowl is offered to the boy satan (Kutty Satan). Then all the workmen who have been engaged in the building break cocoanuts on the walls, and howl to drive away evil spirits.


The house is handed over to a third person by the chief carpenter, and there are few who are willing to assume the responsibility for the owner, since if a demon should be left in the building it would for ever pursue the person who takes over. A man is sought who is supposed to bring good luck, and who has no trouble in his family. He is frequently a poor man, who cannot resist the bribe of money and rice. He is dressed in new clothes, taken to the centre room where the columns have been erected, and made to stand facing the door with each foot on a banana leaf. The others thereupon all leave him, and stand on the outside. The man opens and shuts the door three times, and the carpenter calls out to him:

“Have you taken charge of the house?”

The man replies “Have all the workmen received their wages?”

The carpenter, without answering, asks again. “Have you taken charge of the house?” There must be no direct answers, or questions, for about ten minutes.


Finally, the man inside says: “I will take charge of the house,” and picking up the two banana leaves on which he has been standing, he runs away as fast as he can, without looking back. The workmen pelt him with bananas and cow-dung as he runs, and sprinkle cow-urine in his path. After this, the workmen are fed with boiled milk and rice which have been prepared in the new house, and the owner may move in.


This is from the book The Land of the Lingam by Arthur Miles; I will give another detailed version from an older book tomorrow.


To be continued………………….


Hindu Yogis and Brahmins’ Drawings from 1900 (year) Books (Post No.3284)


Copied  by London Swaminathan


Date: 24 October 2016


Time uploaded in London: 17-23


Post No.3284


Contact swami_48@yahoo.com





Picture: Churning of the Milky Ocean



Picture: Sacred well in Benares/Varanasi/Kasi



Picture: South Indian Brahmin Family


Picture of  Smartha Brahmana



Picture of a Hindu Sanyasin


Picture of Kalki Avatar (Tenth Incarnation of Vishnu, yet to come.






There are more pictures of Hindu Gods and Ascetics. I will post them separately.


இந்த ஆண்டு இக்நோபல் பரிசு பெற்ற மேதைகள்! –2 (Post No.3283)


Written by S. NAGARAJAN

Date: 24 October 2016

Time uploaded in London: 9-34 AM

Post No.3283

Pictures are taken from various sources; thanks.


Contact :– swami_48@yahoo.com



பாக்யா 21-10-2016 இதழில் அறிவியல் துளிகள் தொடரில் 299வது அத்தியாயமாகப் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ள கட்டுரை

இந்த ஆண்டு இக்நோபல் பரிசு பெற்ற மேதைகள்! – 2


கார்களிலிருந்து வெளியேறும் புகையைச் சமாளித்தல்

இரசாயனத்திற்கான இந்த ஆண்டின் இக்நோபல் பரிசு பிரபல கார் உற்பத்தி நிறுவனமான வோல்ஸ்வேகனுக்கு அளிக்கப்படுகிறது. இது  காரிலிருந்து வெளியேறும் புகையைக் குறைத்த விதமே அலாதி தான்! கார்கள் சோதனை செய்யப்படும் போது ஆடோமேடிக்காக குறைந்த புகையே வெளியேறுவது போலக் காட்டும் வண்ணம் அது கார்களை வடிவமைத்தது! இந்த அபாரமான சாதனைக்காகத் தான் அதற்கு இந்தப்  பரிசு. இந்த மோசடியில் வோல்ஸ்வாகன் 14.7 பில்லியன் டாலர்களை (அதாவது 1470 கோடி டாலர்கள்) நஷ்ட ஈட்டுத் தொகையாக இதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குத் தருவதாக ஒத்துக் கொண்டதால் மனம மகிழ்ந்து இக்நோப்ல பரிசு வழங்கப்படுகிறது! ஒரு மென்பொருளை காரினுள் நிறுவி இந்த மோசடியை வோல்ஸ்வேகன் நிறுவனம் செய்திருந்தது. சட்டம் அனுமதிக்கப்படும் புகை அளவையே அந்த  மென்பொருள் சோதனையின் போது காட்டும். இதை நியூயார்க் டைம்ஸ் பத்திரிகை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டி விட்டது. இதனால் அபராதத் தொகையை வேறு வோல்ஸ்வேகன் கட்ட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது.


சொறிதலுக்கு ஒரு பரிசு

மருத்துவத்திற்கான இக்நோபல பரிசு ஜெர்மனியில் உள்ள ஐந்து விஞ்ஞானிகளுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அரிப்பு ஏற்பட்ட போது சொறிதலுக்கான் அதிசய ஆராய்ச்சிக்காக அவர்களுக்கு இந்தப் பரிசு வழங்கப்படுகிறது. PLOS ONE – ப்ளாஸ் ஒன் என்ற பத்திரிகையில் 2013ஆம் ஆண்டு அவர்கள் தங்கள் ஆராய்ச்சி முடிவை வெளியிட்டிருந்தனர். ஒரு மனிதனுக்கு இடது கையில் முன் பக்கம் அரிப்பு ஏற்பட்டால அவர் கண்ணாடி முன்னே நின்று கொண்டு தங்களது வலது கை  முன் பக்கத்தில் அதே இடத்தில் சொறிந்து கொள்ள வேண்டும். இப்படிப்பட்ட “கண்ணாடி பிரதிபலிப்பு சொறிதலானது; சில தோல் வியாதிகள் கொண்டவர்களுக்கு சொறிய வேண்டும் என்ற அரிப்பு உணர்ச்சியை அறவே நீக்குமாம். இது தான் அவர்களது கண்டு பிடிப்பு! இந்த அபாரமான ஆராய்ச்சிக்காக இக்நோபல் பரிசைப் பெற்ற விஞ்ஞானிகள் கிறிஸ்தோப் ஹெல்ம்சென், கரினா பால்மெர், தாமஸ் எஃப் முண்டே, சில்க் ஆண்டர்ஸ் மற்றும் ஆண்ட்ரியாஸ் ஸொரெஞ்சர் ஆவர். (Christoph Helmchen, Carina Palzer, Thomas F.Munte, Silke Anders, Andreas Sprenger)


பொய் சொல்வதில் நிபுணத்வம்

உளவியலுக்கான பரிசு ஐந்து ஆய்வாளர்களுக்கு – எவ்லீன் டெப்பி, மார்டென் டி ஷ்ரிவெர், கார்டன் லோகன், க்ரிஸ்டினா சுஷோட்ஸ்கி மற்றும் ப்ரூனோ வெர்ஷுர் (Evelyne Debey, Maarten De Schryver, Gordon Logan, Kristina Suchotzki, Bruno Verschuere)  ஆகியோருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஆறிலிருந்து 77 வயதான ஆயிரம் பொய்யர்களை எவ்வளவு அதிகம் அவர்கள் பொய் சொன்னார்கள் என்று இவர்கள் ஆராய்ந்தனர். அவர்களின் பதிலைக் கேட்டறிந்த ஆய்வாளர்கள் இதில் உண்மையைத் தான் அவர்கள் சொல்கிறார்களா என்று முதலில் ஆராய வேண்டியிருந்தது.


எவ்வளவு அடிக்கடி பொய் சொல்கிறார்கள், அதில் அவர்களது நிபுணத்வம் எப்படி இருக்கிறது என்பதை ஆராய்வதே ஆய்வின் நோக்கம். இதிலிருந்து அவர்களின் பொய் சொல்லும் நடத்தையையும் வயது மாற மாற இதில் எற்படும் மாறுபாட்டையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டியிருந்தது. குழந்தையாக இருந்த போது ஆரம்பித்த பொய் சொல்லும் பழக்கம் வளர்ச்சி அடைந்து இளவயதில் அபாரமாக முன்னேறிப் பின்னர்  மிகவும் மோசமடைந்தது. அதே போல பொய் சொல்லும் எண்ணிக்கை அளவும் குழந்தையாக இருந்த போது ஆர்ம்பித்து வளர்ச்சி அடைந்து இள வயதில் முன்னேறி பின்னர் சற்று குறைந்தது.

இதை 2015ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் ஆக்டா சைகோலாஜிகா (Acta Psychologica) என்ற பத்திரிகையில் வெளியிட்டனர்.

இந்த அரிய ஆராய்ச்சிக்காக அவர்களுக்கு உளவியல் பரிசு வழங்கியது பொருத்தம் தானே!


மிருகங்களாக மாறி ஆராய்ந்தவர்கள்!

 உயிரியலில் இக்நோபல் பரிசைப் பெறுவபர்கள் சார்லஸ் ஃபாஸ்டர் (Charles Foster) மற்றும் தாமஸ் த்வைட்ஸ் (Thomas Thwaites) ஆகிய இரு விஞ்ஞானிகள் ஆவர். இவர்களில் சார்லஸ் காடுகளில் வெவ்வேறு கால கட்டங்களில்  பூமியில் வாழும் பாலூட்டி இனங்களில் ஒன்றான பேட்ஜர், மான், நரி, பறவை போல எல்லாம் தானே மாறி அவைகளுடன் வாழ்ந்து ஆராய்ந்தவர். தாமஸ் ஒரு வெள்ளாடு போல செயற்கை அவயவங்களுடன் வெள்ளாடாக மாறி ஆல்ப்ஸ் மலையில் வெள்ளாட்டுக் கூட்டத்தில் வாழ்ந்து பார்த்தவர். ஆடுகள் எப்படி மலைகளில் மேய்ந்து உணவைத் தின்னுமோ அது போலவே ஒரு செயற்கை வயிறை உருவாக்கிக் கட்டிக் கொண்டு அதில் புல் போன்ற உணவு வகைகளை உண்டு ஆராய்ந்தார். ‘கோட் மேன் – ஹௌ ஐ டுக் எ ஹாலிடே ஃப்ரம் பீயிங் ஹ்யூமன் (Goat Man – How I Took a Holiday from Being Human)  என்ற புத்தகத்தில் தனது அனுபவங்களை இவர் விவரித்துள்ளார்.


சார்லஸும், ‘பீயிங் எ பீஸ்ட் (Being a Beast)  என்ற புத்தகத்தில் தனது அனுபவங்களை விவரித்துள்ளார்.பேட்ஜர் மிருகமாக மாறி வெல்ஷ் மலையில் புழுக்களை உண்டு தான் வாழ்ந்த விதத்தையும்  நீரில் நீந்தி மீன்களை லபக்கென்று வாயால் கவ்வியதையும்  அவர் விவரிக்கும் விதம் ருசிகரமானது.

ஆக வித்தியாசமான இந்த மிருகங்களுக்கு – மன்னிக்கவும் – மிருக ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு பரிசு வழங்கப்பட்டது நியாயம் தானே!



அறிவியல் அறிஞர் வாழ்வில் .. ..

பிரபல விஞ்ஞானியான அலெக்ஸாண்டர் கிரஹாம் பெல் (AlexanderGrahamBell) த்னது 29ஆம்  வயதிலேயே டெலிபோனைக் கண்டு பிடித்தார். அதனால் மிகவும் புகழ பெற்றதோடு பெரிய பணக்காரராகவும் ஆனார். புதுப் புது யோசனைகள் தோன்றவே வாழ்நாள் இறுதி வரை எதையாவது கண்டு பிடித்த வண்ணம் இருந்தார். அவருக்கு வானில் பறக்கும் விமானம் ஒன்றைக் கட்ட வேண்டும் என்ற ஆசை தோன்றவே அயிரத்தி எண்ணூற்று எண்பதுகளில் சிலரின் துணையோடு ஒரு விமானத்தைக் கட்டலானார். பெரிய பட்டம் போன்ற அமைப்பை உடைய அவரது விமானம் ஒரு மோட்டார் மற்றும் ஒரு பைலட்டைத் தாங்கிச் செல்லக் கூடிய வகையில் வடிவமைப்பைக் கொண்டிருந்தது. ஒரு மலை உச்சியில் தன் ‘பட்ட விமானத்தை வைத்துக் கொண்டு நல்ல காற்றுக்காகக் காத்திருப்பது அவர் வழக்கம். பல வாரங்கள் இப்படிக் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும் மலையின் அடிவாரத்தில் ஒரு கோபுரம் ஒன்றை அவர் கட்டினார். அவரது தந்தையார் அதில் அமர்ந்து தனது மகன் விமானத்தில் பறப்பதைப் பார்க்க வசதியாக இருக்கும் படி அது கட்டப்பட்டது.


1907ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் க்ரஹாம் பெல்லின் பட்டம் போன்ற விமானம் ஒன்று 168 அடி உயரம் பறந்தது. பின்னர் கடலில் விழுந்தது. அதில் இருந்த  பைலட் நீந்தி ஒருவாறு க்ரை சேர்ந்தார். பெல்லினால் விமானத்தை நீடித்துப் பறக்கச் செய்ய முடியவில்லை என்றாலும் அமெரிக்க விமான இயல் துறைக்கு அவரது பங்களிப்பு மகத்தானது. 1922ஆம் ஆண்டு அவர் இறந்த போது அவர் கட்டிய கோபுரத்தின் அடியிலேயே அவர் உடல் புதைக்கப்பட்டது.




பாத்திரம் அறிந்து தானம் செய்! (Post No.3282)


Written  by London Swaminathan


Date: 24 October 2016


Time uploaded in London: 6-35 AM


Post No.3282


Pictures are taken from various sources; thanks. They are used for representational purpose. They may not have direct connection to the article below.



Contact swami_48@yahoo.com



தமிழில் ஒரு பழமொழி உண்டு. பாத்திரம் அறிந்து தானம் செய்.

பாத்திரம் என்றால் நாம் உடனே எவர் சில்வர் பாத்திரம், அலுமினிய பாத்திரம், தாமிரப் பாத்திரம் என்று உலோகத்தால் ஆன பொருளை நினைப்போம். இதன் உண்மைப் பொருள் அதுவல்ல.


பாத்திரம் அறிந்து தானம் செய் என்பது பகவத் கீதையில் உள்ளது.


தானம் செய்வதிலுள்ள மூன்று வகைகளை கிருஷ்ணன் விவரிக்கிறான்.

இது புறநானூற்றிலும், திருக்குறளிலும் உள்ளது.


நல்ல தானம் (சாத்விகம்) எது?

தகுதியான இடத்தில், தகுதியான காலத்தில், தகுதியுள்ள ஆளுக்கு (பாத்ரம்) கொடுப்பதே உத்தம தானம்; உயர்ந்த தானம் (17-20)


தாதவ்யமிதி யத்தானம் தீயதே அனுபகாரிணே

தேசே காலே ச பாத்ரே ச தத்தானம் சாத்விகம் ஸ்ம்ருதம்


இந்த ஸ்லோகத்தில் இன்னொரு வரியையும் சேர்த்துள்ளார்

நமக்கு உதவி செய்யாத ஒருவருக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்.

அதாவது ஏற்கனவே நமக்கு ஏதோஒரு வகையில் உதவி செய்தததால் அந்த நபருக்கு தானம் கொடுத்தால் அது தானம் இல்லை. அது நன்றிக் கடன் ஆகும்.


ராஜச தானம் எது?



யத் து ப்ரத்யுபகாரார்தம் பலமுத்திஸ்ய வாபுன:

தீயதே ச பரிக்லிஷ்டம் தத் தானம் ராஜசம் ஸ்ம்ருதம் —17-20


பின்னொரு காலத்தில் இவன் உதவி செய்வான் என்று கருதியோ பயனைக் கருதியோ செய்யப்படும் தானமும், மனவருத்தத்துடன் செய்யப்படும் தானமும் ராஜசம் என்று கூறப்படும்.



கடைசியாக மூன்றாவது  வகை தானத்தைப் பற்றி கூறுவார் கிருஷ்ணன்:-


அதேசகாலே யத்தானம் அபாத்ரேப்யஸ்ச தீயதே

அசத்க்ருதம் அவக்ஞாதம் தத்தாதமச உதாஹ்ருதம் (17-22)


தகுதியற்ற இடத்திலும் காலத்திலும் தகுதியற்றவர்களுக்கும் (அபாத்ரம்)

மதிப்பின்றி, அவமானப்படுத்தும் வகையிலும் எது கொடுக்கப்படுகிறதோ அது தாமசம் என்று கூறப்படும்.


சிலர் அரசியல் கட்சிகளுக்கும் சிலர் பயங்கரவாத இயக்கங்களுக்கும் மிரட்டிப் பணம் பறிப்பர். குடி போதைக்கும் போதை மருந்துகளுக்கும் அடிமையானோர் பணம் கேட்பர். அவர்களுக்குக் கொடுப்பத எல்லாம் கொடை என்றாலும், கடைத்தரமான நன்கொடையாகும்.


இன்னும் சிலர் நல்ல காரியங்களுக்காக நன்கொடை வசூலிக்கப் போனால் நாக்கில் நரம்பின்றித்  தூற்றுவர். இன்னும் சிலர் “இன்று போய் நாளை வா” என்று தினமும் சொல்லி காலம் கடத்துவர். இறுதியில் நாமே போகாமல் இருப்போம். இவை எல்லாம் கடைத்தர தானம்.

வள்ளுவனும் அழகாகச் சொல்லுகிறான்:

வறியார்க்கொன்று ஈவதே ஈகை மற்றெல்லாம்

குறியெதிர்ப்பை நீரதுரைத்து (குறள் 221)


வறுமையில் வாடுவோருக்குக் கொடுப்பதே தாஅனம். மற்ற தானங்கள் எல்லாம் பலனை எதிர் பார்த்துக் கொடுப்பதே ஆகும்.


இப்பொழுது ஒருவருக்குக் கொடுத்தால் அது புண்ணியத்தைச் சேர்க்கும். அதுவே போகும் வழிக்குத் துணையாகும் என்று வேதம் சொல்லும். அதியே வள்ளுவனும் சொல்லுவான்:

அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன்

பெற்றான் பொருள் வைப்புழி (226)


பிறருடைய பசியைத் தீர்ப்பதே பெரிய தருமம்/அறம். அப்பொருள் பிற்காலத்தில் தனக்குச் சேர்த்து வைக்கும் இடமாகும்.


ஆனால் இப்படிச் செய்வது இரண்டாம் வகை தானம் (தாமசம்).

புறநானூற்றில் தானம்


இம்மைச் செய்தது மறுமைக்கு ஆம் எனும்

அறவிலை வணின்கன் ஆய் அல்லன்;

என்று ஆய் அண்டிரனை முடமோசியார் பாராட்டுகிறார் (பூரம் 184)


அதாவது அடுத்த ஜன்மத்தில் புண்ணியம் கிடைக்கும் என்பதற்காக ஆய் அண்டிரன் தானம் செய்யவில்லை. பிறருடைய வறுமையைக் கண்ட மாத்திரத்தில் இயல்பாகப் பொங்கி எழும் மனிதாபிமான அடிப்படையில் வாரி வழங்குவானாம்! இது முதல் வகைத் தானம். ஆய் அண்டிரன், பேகன், கர்ணன், பாரி வள்ளல் போன்றோர் சாத்வீக (உத்தம) தானம் செய்தோர் ஆவர்.



பேகன் என்னும் குறுநில மன்னனை பரணர் பாடிய பாடலிலும் (புறம் 141) இக்கருத்து எதிரொலிக்கிறது.

எத்துணை ஆயினும் ஈத்தல் நன்று என

மறுமை நோக்கின்றோ அன்றே

பிறர் வறுமை நோக்கின்று அவன் கை வண்மையே


மழை மேகத்தைக் கண்டு தோகை விரித்தாடிய மயில், குளிரால் நடுங்குகிறது என்று எண்ணி, மயிலுக்குக்குப் போர்வை அளித்தவன் பேகன்!





Rare pictures of Brahmins from an Old Book, year 1908 (Post No.3281)


Compiled  by London Swaminathan


Date: 23 October 2016


Time uploaded in London: 18-27


Post No.3281



Contact swami_48@yahoo.com



The Hindu at Home

By The Rev. J E Padfield



Picture of a Brahmin Mendicant and his Disciple


Picture of a Brahmin Widow



Picture: Sivite Priest with sacred Marks (Sivite=Saivaite)


Picture below:Bride and Bridegroom


மனைவி பற்றி யஜூர் வேதம் (Post No3280)


Written by London Swaminathan


Date: 23 October 2016


Time uploaded in London: 7-07 AM


Post No.3280


Pictures are taken from Facebook and other sources; thanks. (Pictures are used only for representational purpose; no connection with the current article.)


Contact swami_48@yahoo.com



This article is available in English as well


மனைவி என்பவள் கணவனில் பாதி — என்று யஜூர் வேதம் சொல்கிறது.

அர்த்தோவா ஏஷ ஆத்மேனோய பத்னீ.

This article is available in English as well

இது பற்றி ப்ருஹஸ்பதி எழுதிய வியாக்கியானத்தில் (உரையில்) கூறுவார்:-

கணவனில் பாதி மனைவி என்று கருதப்படுகிறது. இதனால் அவன் செய்யும் பாவ, புண்ணியங்களிலும் அவளுக்கு சரிபாதியைப் பங்கிட்டுக் கொள்வாள்.


மஹாபாரதமும் மனைவி என்பவள் , கணவனில் சரிபாதி என்று சொல்லும் ஸ்லோகத்தை மோனியர் வில்லியம்ஸ் எடுத்துக்காட்டுகிறார்:-



மனைவி, மனிதனில் பாதி; கணவனின் உண்மை நண்பன்

அன்புள்ள மனைவி குணம், இன்பம், ப்செல்வம் – ஆகியவற்றின்

ஊற்று; விசுவாசமான மனைவிசொர்க லோகம் புகவும் துணை புரிவாள்

இனிமையாகப் பேசும் மனைவி தனிமைத் துயரைப் போக்குவாள்;

அறிவுரை வழங்குவதில் அவள் தந்தையைப் போன்றவள்

வாழ்க்கை என்னும் வறண்ட வழியில் அவள் ஒரு ஓய்வுவிடுதி!


பத்மபுராணம் சொல்லுகிறது:-


பதிரேவ ப்ரிய: ஸ்த்ரீணாம், ப்ரஹ்மாதிப்யோபி சர்வச:

ஆத்மானம் ச ஸ்வபர்தார மேக்வபிண்ட மனீஷயா

பர்துராக்ஞாம் வினா நைவ கிஞ்சித் தர்ம சமாசரேத்



மனைவியின் அன்புக்குப் பாத்திரமானவன் கணவன்

எல்லாக் கடவுளரையும் விட அவளே நெருக்கமனவள்

அவளும், அவள் கணவனும்

உடல் வேறு; உயிர் ஒன்றே!

கணவனின் அனுமதியின்றி

எந்த வழிபாட்டையும் அவள் செய்யக்கூடாது.


தெய்வப் புலவர் திருவள்ளுவரும் சொல்லுவார்:-

தெய்வந்தொழாஅள் கொழுநந்தொழுதெழுவாள்

பெய்யெனப் பெய்யும் மழை – குறள் 55



வேறு எந்தத் தெய்வத்தையும் தொழாது, தன்னைக் கொண்ட கணவனையும் மட்டும் தொழுது, துயில் நீங்கி எழும் மனைவி, பெய் என்று சொன்னால் உடனே அவள் சொற்படி மழை கொட்டும்.


இந்துமதத்திலுள்ள அர்த்தநாரீஸ்வர தத்துவம் (சிவன் பாதி, உமா பாதி) ஆண்-பெண் சரி நிகர் தத்துவத்தை விளக்க வந்ததே.


அவன் இன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது– என்பதை அவள் இன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது என்று சொல்லவேண்டும்.


இந்துமதச் சடங்குகளை மனைவி இல்லாதவர் செய்ய முடியாது. மேலும் கணவனுடன் மனைவியும் நிற்கவோ- உட்காரவோ வேண்டும் அல்லது சடங்குகள நிறைவு பெறாது.


பெரும்பாலான இந்துமதப் பெண்கள், குடும்பத்தின் நலன் கருதி ஏதேனும் ஒரு காரணத்துக்காக விரதம் இருக்கிறாள். உப்பில்லாமல், ஒரு நாள் முழுதும் உணவருந்துவாள். சிலசமயம் முழுச் ச்சாப்பாட்டையும் தவிர்ப்பாள்.  இன்னும் சிலர் வேறு சில நேர்த்திக் கடன்களை செலுத்துவர். பண்டிகைகளை முறைப்படி கடைப்பிடிக்க பெண் இனமே உதவுகிறது. குழந்தைகளை மதாசாரப்படி வளர்ப்பவளும் தாய்தான்.


காந்திஜியின் அன்னையும் சிவாஜியின் அன்னையும் சொன்ன கதைகள்ள்தான் அவர்களைப் பெருந்தலைவர்கள் ஆக்கியது.


உபநிஷத (கி.மு.850) காலப் பெண்கள், ஞான முதிர்ச்சியில் ஆண்களையும் மிதமிஞ்சினர். மைத்ரேயி, கார்கி வாசக்னவி, காத்யாயனி போன்ற பெண்கள், ஆன்மீக வரலாற்றில் அழியா இடம் பெற்றுவிட்டனர்.






Compiled by London Swaminathan


Date: 23 October 2016


Time uploaded in London: 6-53 AM


Post No.3279


Pictures are taken from Facebook and other sources; thanks. (Pictures are used only for representational purpose; no connection with the current article.)


Contact swami_48@yahoo.com



This article is available in Tamil as well


Sir Moiner Williams gives the following translation of the definition of a wife as found in the Mahabharata :


A wife is half the man, his friend;

A loving wife is a perpetual spring

Of virtue, pleasure, wealth; a faithful wife is his best aid in seeking heavenly bliss;

A sweetly- speaking wife is a companion

In solitude, a father in advice,

A rest in passing through life’s wilderness,”



The woman is part of her husband and so she worships through him; what he does, she does.

The “Yajur Veda says

“The wife is half the self of her husband”.

Ardhova esha atmenoyatpatnii


Upon this there is a comment by Brihaspati, some what as follows:

“It has been said that the wife is half the self of her husband, and in consequence she shares equally with him all the good and evil done by him.”


A Passage on this subject is quoted from the Padma Purana:

The husband is the beloved of the wife

He is more to her than all the gods. Herself and her husband

Be it known are one person.

Without the consent of her husband

Any kind of worship she must not perform.”

Patireva priya striinaam

Brahmaadibyopi sarvasah

Atmaananca svabarataara mekapindamaniisayaa

Bharturaaknjaam vinaa naiva kinchitdharmam samaasaret


With the consent of her husband a wife may go on short pilgrimage without him when he is unable to accompany her, but this is very seldom. Strictly with his consent, she may also perform and keep vows for instance, to do without salt in her food for a stated period or to abstain from milk or various of eatables for a given time. All this is one the object of obtaining for herself or some on to her something desired- wealth, or children, or deliverance from disease.


Tamil Poet Tiruvalluvar also says,

Even the clouds will obey and pour out rain at the bidding of a wife

Who prefers to worship her husband rather than any other God

-Tirukkural 55



There is also a most touchingly beautiful piece in the Ramayana to be found translated into English by Ward (History of the Literature and Mytholoogy of the Hindus (Vol.II, page 408)


It purports to be the address of Sita to her husband Rama. Rama was banished by the king, his father Dasaratha, at the instigation of his third wife Kaikeyi, who wished the succession for her own son, Bharata. He was doomed to perpetual exile in the forest, and his wife expresses her determination to go with him.


As a beautiful expression of tender affection I cannot refrain from quoting the piece at length. It serves to show that the affectionate nature of a true woman is ever the same, despite its surroundings.


“Son of the venerable parent! hear,

‘Tis Seeta speaks. Say art not thou assur’d

That to each being his allotted time

And portion, as his merit, are assign’d

And that a wife her husband’s portion shares

Therefore with thee this forest lot I claim.

A woman’s bliss is found, not in the smile

of father, mother, friend, nor in herself:

Her husband is her only portion here,

Her heaven hereafter. If thou, indeed,

Depart this day into the forest drear,

I will precede, and smooth the thorny way.

O hero brave, as water we reject

In which our nutriment has been prepared

So anger spurn, and every thought unkind,

Unworthy of thy spouse, and by thy side,

Unblam’d, and unforbidden, let her stay.

O chide me not; for where the husband is,

Within the palace, on the stately car,

Or wandering in the air, in every state

The shadow of his foot is her abode.


My mother and my father having left,

I have no dwelling place distinct from thee.

Forbid me not, for in the wilderness,

Hard of access, renounce’d by men, and fill’d

With animals and birds of various kind,

And savage tigers, I will surely dwell.

This horrid wilderness shall be to me

Sweet as my father’s house and all the noise

Of the three worlds shall never interrupt

My duty to my lord. A gay recluse,

On thee attending, happy shall I feel

Within this honey-scented grove to roam,

For thou e’en here canst nourish and protect

And therefore other friend I cannot need.

To-day most surely with thee I will go,

And thus resolved, I must not be deny’d.


Roots and wild fruit shall be my constant food

Nor will I, near thee, add unto thy cares,

Not lag behind, nor forest-food refuse;

But fearless traverse evr’y hill and dale,

Viewing the winding stream, the craggy rock.

And, stagnant at its base, the pool or lake.

In nature’s deepest myst’ries thou art skill’d

O  hero– and I long with thee to view


Those sheets of water, fill’d with nymphaas

Cover’d with ducks, and swans, and silvan fowl

And studded with each wild and beauteous flow’r

In these secluded pools I’ll often bathe

And share with thee, o Rama, boundless joy

Thus could I sweetly pass a thousand years

But without thee e’en heav’n would lose its charms

A residence in heaven, O Raghuvu,

Without thy presence, would no joy afford.

Therefore, though rough the path, I must, I will

The forest penetrates, the wild abode

Of monkeys, elephants, and playful fawn.

Pleas’d to embrace thy feet, I will reside

In the rough forest as my father’s house.

Void of all other wish, supremely thine

Permit me request-I will not grieve

I will not burden thee refuse me not

But shouldst thou, Raghuvu, this prayer deny,

Know, I resolve on death-if torn from thee.



The main question is whether a woman can have any worship at all apart from her husband; she has a kind of daily worship of her own.


At the time of her marriage, at the marriage of her children, and at certain other periods and at some festivals, the wife must sit with her husband during the time he is engaged in the performance of certain acts of worship, though she seems to be there only as a kind of complement of her husband takes no and active part in the ceremonies. If a man has lost his wife, he cannot perform any sacrifices by fire (oupasana) which shows that the wife has some indirect connection with the ceremony, and also in part accounts for the anxiety of a widower to remarry.


At the midday service when the man per forms the ceremonies before taking food, the wife may attend upon him and hand him the things used by him, but she can take no real part with him. The woman is not a twice-born (dvija) nor does she wear the sacred thread (which is the mark of the second birth (upanayana). She cannot read the Vedas, or even hear them read, nor can she take part in her husband’s sacred services.



தங்கத் தமிழாம் சங்கத் தமிழ் தெய்வத் தமிழே! (Post No.3278)


Written by S. NAGARAJAN

Date: 23 October 2016

Time uploaded in London: 5-50 AM

Post No.3278

Pictures are taken from various sources; thanks


Contact :– swami_48@yahoo.com



By ச.நாகராஜன்


தமிழ் இன்றேல் தெய்வம் இல்லை; தெய்வம் இன்றேல் தமிழ் இல்லை. இரண்டும் இரண்டறப் பின்னிப் பிணைந்தவை என்பதை தமிழ் இலக்கியம் காட்டும்; தமிழ்ப் பண்பாடு காட்டும். தமிழ்ச் சமூகம் காட்டும்.


இதை உடைக்க நினைப்பவர் உடைபட்டுப் போவர்.

பிரம்மாண்டமான வரலாறைக் கொண்ட தமிழ் இலக்கியத்தில் தெய்வத்தைப் பிரித்தால் மிஞ்சுவது சவமே.

அதாவது சிவ இலக்கியம் சவ இலக்கியம் ஆகி விடும்!

சங்க இலக்கியம் மிகவும் பழமையானது.


அதில் தெய்வம் பற்றிய பாட்லகள் ஏராளம் உள்ளன. அனைத்தையும் தொகுத்து விளக்கினால் அது ஒரு கலைக் களஞ்சியமாக ஆகி விடும்.

ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்கும் சங்க இலக்கியத்திலிருந்து எடுத்துக் கொடுக்கப்பட்ட குறிப்புகள் கீழே உள்ளன.

விநாயகரிலிருந்து ஆரம்பிப்போம்


  • விநாயகர் :                                               ஒருகைமுகன் தம்பியே (திருமுருகாற்றுப்படையில் காணப்படும் வெண்பா 7)
  • சிவன் முதுமுதல்வன்  (புறம் 166)                           தொல்முது கடவுள் (மதுரைக் காஞ்சி 42)

பணிவில் சீர்ச் செல்விடைப் பாகன் திரிபுரம் செற்றுழிக்

கல்லுயர் சென்னி இமயவில் நாணாகித்

தொல்புகழ் த்ந்தாரும் தாஅம்

(பரிபாடல் திரட்டு  1: 72-78)

  • உமை கொடிபுரை நுசுப்பினாள் கொண்டசீர் தருவாளோ (கலைத்தொகை கடவுள் வாழ்த்து 7)
  • திருமால் மறு பிறப்பறுக்கும் மாசில் சேவடி மாயோனே    (பரிபாடல் 3)


  • இலக்குமி அகனமர்ந்து செய்யாள் (குறள் 84)

அவ்வித்து செய்யவள்   (குறள் 167)

  • பிரம்மா- நான்முகன் தாமரை பயந்த தாவில் ஊழி நான்முக ஒருவற் சுட்டி   (திருமுருகாற்றுப்படை 164-165)


  • முருகன் முருகமர் மாமலைப் பிர்ந்தெனப் பிரிமே (ஐங்குறுநூறு 308;4)                                               ஒடியா விழவின் நெடியோன் குன்றத்து (அக்நானூறு 149-16)
  • தெய்வயானை மறுவில் கற்பின் வாணுதல் கணவன் (திருமுருகாற்றுப்படை -6)
  • வள்ளி என்னுள் வருதியோ நல்நடை கொடிச்சி                     முருகு புணர்ந்து இயன்ற வள்ளிபோல நின் (நற்றிணை 82 3,4)
  • இராமன் கடுந்தெறல் இராமன் உடன் புணர் சீதையை     வலித்தகை அரக்கன் வௌவிய ஞான்றை    (புறநானூறு 358 :18,19)


  • பலராமன், கண்ணன்


பால்நிற உருவின் பனைக்கொடியோனும்

நீல்நிற  உருவின் நேமியோனும் என்று

இரு பெரும் தெய்வமும் உடன் நின்று ஆஅங்கு

(புறநானூறு 58)   இப்படி ஏராளமான குறிப்புகளைச் சங்க இலக்கியத்த்தில் பரக்கக் காணலாம்.


இதை யார் படித்து விடப் போகிறார்கள் என்ற நோக்கில் தமிழர் பண்பாடு என்பது தெய்வத்திற்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு பண்பாடு என்பது போலவும் தெய்வங்களைப் பற்றிப் பழைய தமிழ் இலக்கியங்கள் குறிப்பிடவில்லை என்றும் தன் சொந்த உள் நோக்கிற்காக வெள்ளையரின் வழியில் கடந்த அறுபது ஆண்டுகளாக நாத்திக பிரச்சாரம் நடைபெறுகிறது.


இவர்கள் தெய்வத்தை நம்பவில்லை என்றால் தமிழையும் நம்பக் கூடாது. தமிழை நம்பினால் அது சுட்டிக்காட்டும் தெய்வீகப் பண்பாட்டையும் மதித்துத் தழுவ வேண்டும்.

இல்லையேல் இவர்கள் அனைவரும் ‘ஜோம்பிகளாகத்’ தான் வாழ வேண்டும். ஜோம்பி என்பது கல்லறையில் புதைக்கப்பட்டு திடீரென்று இருளில் எழுந்து நடமாடும் சவம் என்ப்தை அனைவரும் அறிவர்.


தாங்கள் ஜோம்பிகளாக மாறியதோடு மொத்த தமிழ்ச் சமுதாயத்தையும் ஜோம்பிகளாக மாற்ற முயலும் இவர்களை என்ன்வென்று சொல்வது?


தமிழர்கள் விழிப்புணர்வுடன் சங்க இலக்கியத்தைத் தாமே ஊன்றிப் படிக்க வேண்டும். அது காட்டும் பண்பாட்டை நன்கு புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.


குமரி முனையில் ஆரம்பித்து இமயமலை வரை  முடிந்த் இடம் எல்லாம் சென்று நமது பண்பாட்டை ஊன்றிக் கவனிப்பதுடன் தனது ஆன்மீக அனுபவங்களைச் சிலரிடமாவது சொல்லி நல்லனவற்றைப் பரப்ப வேண்டும்.


சங்க இலக்கியம் தங்க இலக்கியம் அது தெய்வ இலக்கியமே!