Written by S.NAGARAJAN

Date: 26 NOVEMBER 2017

Time uploaded in London- 6-27 am

Post No. 4433

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may not be related to the story. They are only representational.

புத்தபிரான் போதனை

ப்ரக்ருதியின் ஆசையும் புத்தரின் கேள்விகளும்!

ச.நாகராஜன்

1

புத்த பிரானின் சீடரான ஆனந்தரின் வாழ்க்கை சுவாரஸ்யமான ஒன்று. ஏராளமான சம்பவங்களைக் கொண்டுள்ள அவரது வாழ்க்கையில், ஒவ்வொரு சம்பவமும் ஒரு பெரிய உண்மையை விளக்கும். அத்துடன்  புத்தரின் அவதார மஹிமையையும் அருளையும் கூடவே விளக்கும்.

2

ஒரு நாள் ஆனந்தர் தன் உணவை முடித்துக் கொண்ட பின்னர் நீர் அருந்துவதற்காக அருகிலிருந்த ஒரு கிணற்றுக்குச் சென்றார். அங்கு ஒரு இளம் பெண் நீர் இறைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளிடம் சென்ற ஆனந்தர், “சகோதரியே! கொஞ்சம் நீர் தா” என்றார்.

அவள் ஜாதியில் தாழ்ந்த ஜாதிப் பெண். தயங்கினாள்.அவள் பெயர் ப்ரக்ருதி.

“பூஜ்ய ஆனந்தரே! நான் ஒரு மாதங்கப் பெண்” என்று தன் ஜாதியைச் சுட்டிக் காட்டினாள்.

“ நான் உன் ஜாதி என்ன என்று கேட்கவில்லை. அருந்துவதற்கு நீர் தான் கேட்டேன்” என்றார் ஆனந்தர்.

பிறகு அவள் நீரைத் தந்தாள். அதை அருந்தி விட்டு ஆனந்தர் சந்தோஷமாகத் தன் வழியே சென்றார்.

ப்ரக்ருதிக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி. பலவித கற்பனையில் அவள் ஈடுபடலானாள்.ஆனந்தர் ஏன் தன்னிடம் வந்து நீர் கேட்க வேண்டும்.

அவள் ஆனந்தரையே தனது கணவனாக நினைத்துக் கொண்டாள்.

அவளது போக்கைக் கண்ட அவளது தாய் அவளது நிலையை நன்கு புரிந்து கொண்டாள்.

அவள் மாயாஜாலக் கலையில் வல்லவள்.

தன் மகளுக்கு ஆனந்தரை மணமுடித்து வைப்பது என்ற தீர்மானத்திற்கு வந்த அவள் வசிய ஜாலத்தை ஆனந்தர் மீது ஏவி விட்டாள்.

ஆனந்தர் எப்படியும் தன் குகைக்கு வந்தே ஆக வேண்டும் என்பது அவளது தீர்மானம்.

ஆனந்தர் அப்போது உயர்நிலையான அர்ஹத்தாக ஆகியிருக்கவில்லை.

அவர் வசிய ஜாலத்தால் நிலை கொள்ளாமல் தவித்தார். ப்ரக்ருதியைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற நினைவு இடைவிடாமல் வரவே என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவித்தார்.

கடைசியில் புத்த பிரானை மனமுருக வேண்டிப் பிரார்த்தனை செய்தார்.

புத்தர் நடந்தது அனைத்தையும் உணர்ந்து கொண்டார்.

ப்ரக்ருதியின் தாயார் செய்த வசிய ஜாலத்தை முறியடிக்கும் விதமாகத் தன் அருளை ஆனந்தர் மீது பொழிந்தார்.

ப்ரக்ருதியின் தாயார் தான் தோற்கடிக்கப்பட்டதை உணர்ந்தாள்.

தன் மகளிடம் நடந்ததை அப்படியே கூறினாள்.

ஆனால் ப்ரக்ருதியோ ஆனந்தரின் நினைவை விடவில்லை.

ஆனந்தர் பிக்ஷை எடுக்கப் போகும் போதெல்லாம் முன்னே வந்து நிற்பாள்.

ஒருநாள் ஆனந்தர் அவளிடம், “ உன் மேல் எனக்கு இரக்கம் தான் வருகிறது. நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும். என்னை விட்டு விடு” என்றார்.

ப்ரக்ருதி யோசித்தாள்.

புத்த பிரானிடமே சென்று விடலாம் என்று நினைத்து அவரிடம் சென்று முறையிட்டாள்.

புத்த பிரானுக்கு அவள் மீது கருணை பொங்கியது.

அவளை நோக்கி வினவலானார்:

“ப்ரக்ருதி! நீ எனது சீடனை மணந்து கொள்கிறாயா?”

“ஆமாம், பூஜ்யரே”

“எனது சீடனை மணந்து கொண்டால் அவன் செல்லுமிடமெல்லாம் நீயும் செல்ல வேண்டியிருக்குமே, அதற்குத் தயாரா?”

“தயார் தான், பூஜ்யரே”

“எனது சீடன் துவராடையை அணிந்து கொண்டிருப்பது போல அதே ஆடையைத் தான் நீ அணிய வேண்டியிருக்கும். அதற்குச் சித்தமா?”

“சித்தம் தான், பூஜ்யரே”

“என் சீடன் மரத்தடியே கூரையாக நினைத்து மரத்தடியில் உறங்குவது வழக்கம். அது போல உன்னால் உறங்க முடியுமா?”

“உறங்க முடியும், பூஜ்யரே”

கேள்விகள் வர வர, ப்ரக்ருதியின் மனம் உயர்நிலைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தது.

புத்தரின் கேள்விகள் அவளை ஒரு பெரிய உயரிய நிலைக்குக் கொண்டு செல்லவே அவள், அவர் தாள்களில் பணிந்து தனக்கு த்ரி ரத்னமே தேவை என்ற தனது முடிவைச் சொன்னாள்.

அவளைக் கருணையுடன் தனது சிஷ்யையாக ஏற்றுக் கொண்ட புத்த பிரான் அவளுக்குப் புகலிடத்தை அளித்தார்.

3

ப்ரக்ருதி சிறந்த சிஷ்யையாக மாறினாள். ஜாதியில் உயர் ஜாதி, தாழ்ந்த ஜாதி என்பது இல்லை, தனது உபதேசம் அனைவருக்குமானது என்பதை புத்த பிரான் நிரூபித்தார்.

-subham-

Brahma from Cambodia

பிரம்மா ஏன் தலையை இழந்தார்? தக்ஷன் ஏன் தலையை இழந்தான்? (Post No.4428)

Written by London Swaminathan 

Date: 24 NOVEMBER 2017

Time uploaded in London- 10-30 am

Post No. 4428

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

தலைகளை இழந்த இந்துக் கடவுள்கள்-1 என்ற முதல் பகுதியில் விஷ்ணு தலையை இழந்த விநோதக் கதையையும் விநாயகருக்கு யானைத் தலை வந்ததன் கார ணத்தையும் கொடுத்தேன். இந்த இரண்டாவது பகுதியில் பிரம்மா ஏன் தலையை இழந்தார்? தக்ஷனுக்கு ஏன் ஆட்டுத் தலை கிடைத்தது என்பதைக் காண்போம். பிருகுவின் தலை போனது எப்படி? பிருகுவின் மனைவி தலையை விஷ்ணு துண்டித்தது ஏன் ? என்பதையும் அறிவோம்.

பிருகு முனிவர் பற்றிய சுவையான கதை:–

தக்ஷ யக்ஞத்தில் தலை இழந்தவர்களில் இவரும் ஒருவர். தேவீ பாகவதத்தில் இவர் கதை உள்ளது. இவர் பிரம்மாவின் மானச புத்திரர்களில் ஒருவர். மனைவியின் பெயர் புலோமசை. இவருடைய புதல்வன் கவி. பேரன் சுக்ரன்.

பிருகு முனிவர் குளிப்பதற்காக ஆற்றுக்குச் சென்றபொழுது, புலோமன் என்ற அரக்கன், பிருகுவின் மனைவியை — நிறைமாத கர்ப்பிணியை  — தூக்கிச் சென்றான். அம்மா கதறிதையக் கேட்டு கர்ப்பத்தில் இருந்த சியவகன் வெளியே வந்து அரக்கனை எரித்தான்.

அரசர்களுக்குப் புத்திரப் பேறு இல்லாவிடில் ரிஷிகளை வேண்டுவர். அதன்படி ஒரு அரசனின் ஒரு புதல்வியை மணந்து அரச மரத்தைச் சுற்றச் செய்து பிள்ளை வரம் பெறச் செய்தார். அவளுடைய தங்கைக்கும் புத்திரப் பேறு இல்லாததால் பலாச மரத்தைச் சுற்றச் செய்து பிள்ளைவரம் கிடைக்கச் செய்தார்.

பிருகு முனிவர் ‘பெரிய கடவுளை’ அறியச் சென்ற காலையில் பிரம்மா, சிவன் ஆகியோர் கோபிக்க அவர்களுக்குச் சாபம் தந்தார். விஷ்ணுவிடம் சென்று அவரையும் உதைக்க எத்தனிக்கையில் , அவர் பிருகுவின் காலைப் பிடித்து உபசரிக்கவே அவரே உயர்ந்த கடவுள் என்று முடிவு செய்தார்.

தக்ஷ யக்ஞத்தில் வீரபத்ரரால் தலை, தாடி, மீசை ஆகியவற்றை இழந்தார். இவருடைய மனைவி அசுரர்க்கு அடைக்கலம் கொடுத்ததால் அவ ளை விஷ்ணு கொன்றார். அதனால் கோபித்த பிருகு இனி, விஷ்ணு பூமியில் பிறக்கக்கடவது என்று சபித்தார். விஷ்ணு, இவரது மனைவியின் தலையை வெட்டியதாகவும், அதை இவர் ஒட்டிவைத்து மீண்டும் உயிர்ப்பித்ததாகவும் புராணங்கள் சொல்லும்.

சில தத்துவங்களை விளக்க வந்த கதைகள் பிற்காலத்தில் தத்துவங்கள் இல்லாமல் கதைகளாக மட்டும் தனித்து நின்றன. இதனால் அவை எல்லாம் பொரிவிளங்காய் உருண்டை ஆகிவிட்டன! பொரி விளங்காய் உருண்டை = பொருள் விளங்காத புதிர்கள்.

Brahma Temple in Pushkar, Rajasthan

பிரம்மா தலை

பிரம்மா தலையை இழந்ததற்கும் இரண்டு காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. முதல் கதை.

பிரம்மா ஐந்து தலைகளுடன் அவதரித்தார். அவர் அவதூறாகப்   பேசியதால் சிவ பெருமானுக்குக் கோபம் வந்து ஒரு தலையைக் கிள்ளி எறிந்தார்.

இன்னும் ஒரு கதை– அவர்  சத ரூபா என்ற பெண்ணைப் படைத்து அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால் அந்தத் தலை கிள்ளி எறியப்பட்டது என்பர். மற்றொரு கதை:- சிவனுக்கும் ஐந்து தலை; பிரம்மாவுக்கும் ஐந்து தலை; இதனால் குழப்பம் அடைந்த பார்வதி பிரம்மாதான் சிவன் என்று நினைத்து அருகே சென்றதாகவும் உடனே சிவன் கோபம் அடைந்து ஐந்தாவது தலையைக் கிள்ளி எறிந்ததாகவும் சிவன் கையிலுள்ள கபாலம் பிரம்மாவின் கபாலம் (தலை) என்றும் கூறுவர்.

Stamp issued to honour of Brahma by France

தக்ஷன் தலை

தக்ஷன் என்பவன் பிரம்மாவின் புதல்வன் அவன் தன் மகள் சதியை சிவ பெருமானுக்கு மணம் முடித்தார். ஒரு பெரிய யாகம் நடந்தபோது சதி வேண்டியும் சிவ பெருமானை யாகத்துக்கு அழைக்கவில்ல. இதனால் கோபத்துடன் யாக சாலைக்கு வந்த சிவபெருமான் யாகத்தைச் சீர்குலைத்தார். பலருக்கு கை கால்கள் உடைந்தன. தக்ஷன் தலையையும் வெட்டி வீழ்த்தினார். பின்னர் தேவர்கள் வேண்டவே அவனுக்கு ஆட்டுதலை ஒன்றை எடுத்துப்  பொருத்தினார்கள்.

.

–SUBHAM–

Written by S.NAGARAJAN

Date: 24 NOVEMBER 2017

Time uploaded in London- 6-09 am

Post No. 4427

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may not be related to the story. They are only representational.

அறிவியல் துளிகள் தொடரில் பாக்யா 24-11-2017 இதழில் வெளியாகியுள்ள (ஏழாம் ஆண்டு 40வது) கட்டுரை

கின்னஸ் சாதனை நிகழ்த்திய விண்வெளி வீராங்கனை! 

 ச.நாகராஜன்

 “இன்னும் பல உலகங்களுக்கு நான் செல்ல விரும்புகிறேன். சந்திரன், செவ்வாய் ஏன் இன்னும் பல இடங்களுக்கும் நான் செல்ல விரும்புகிறேன்.” – 2017, ஏப்ரல் 13ஆம் தேதி விண்வெளியிலிருந்து பெக்கி விட்ஸன் கொடுத்த பேட்டியில் கூறியது

அமெரிக்க விண்வெளி வீராங்கனையான பெக்கி விட்ஸன் (Peggy Whitson)  மற்ற எல்லா அமெரிக்க விண்வெளி சாதனையாளர்களையும் விஞ்சி அதிக நேரம் விண்ணில் இருந்து சாதனை படைத்திருக்கிறார். அமெரிக்க விண்வெளி ஆய்வு நிறுவனமான நாஸாவில் இன்னும் பணி புரிவதால் இன்னும் பல சாதனைகளைப் படைக்க முடியும் என்று அவர் நம்புகிறார்.

அமெரிக்காவில் ஐயோவா மாகாணத்தில் 1960ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 9ஆம் தேதி பிறந்த பெக்கிக்கு இப்போது வயது 56.

உயிரியலிலும் இரசாயனத்திலும் பட்டப் படிப்பு படித்த பின்னர் அவர் நாஸாவில் ஸ்பேஸ் ரிஸர்ச் செண்டரில் சேர்ந்தார்.

தனது 29ஆம் வயதில் 1989,மே, 6ஆம் தேதி சாம்ஸ் என்பவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார்.

1992இல் அனுபவமிக்க அவரை மிர் ஷட்டில் திட்டத்திற்கு திட்ட விஞ்ஞானியாக நாஸா நியமித்தது.

1996இல் அவர் விண்ணில் செல்லத் தகுதியானவர் என்பதை நாஸா அறிவித்து அவருக்கு பயிற்சி கொடுக்க ஆரம்பித்தது.

இரண்டு வருட காலம் கடுமையான பயிற்சிக்குள்ளானார். பின்னர் விண்வெளி வீரருக்கான அலுவலகத்தில் 1998-99இல் விண்வெளியில் செல்பவர்களுக்கான உதவிக் குழுவில் தரையில் இருந்தே பணி புரிய ஆரம்பித்தார்.

பன்னாட்டு விண்வெளி நிலையத்திற்கு அவரை அனுப்ப நாஸா முடிவு செய்தது. 2002இல் ஜூன் மாதம் 5ஆம் தேதி அவர் விண்ணில் பயணமானார். ஆறு மாதங்கள் விண்வெளி நிலையத்தில் இருந்தார். மனித வாழ்க்கை சம்பந்தமான 21 ஆய்வுகளை அவர் அங்கு வெற்றிகரமாக முடித்தார்.

     2002, டிசம்பர் 7ஆம் தேதி பூமிக்குத் திரும்பினார். அப்போது அவர் விண்ணில் இருந்த நேரம் 184 நாட்கள்,22 மணி 14 நிமிடங்கள்.

எக்ஸ்பெடிஷன் 16இல் அவர் மீண்டும் விண்வெளிக்கு 2008, அக்டோபர், 10ஆம் தேதி சென்றார்.

பமீலா மெல்ராய் என்ற பெண்மணியும் அவரோடு இணைந்து சென்றார். ஆக விண்வெளியில் முதல் ஜோடிப் பெண்மணிகளாக இவர்கள் திகழ்ந்தனர். இது ஒரு சாதனை.

    விண்வெளி நிலையத்தில் இருந்தபோது நிலையத்தின் விரிவாக்கத்திற்காக அவர் கடுமையாக உழைத்தார்.

191 நாட்கள்,19 மணி 18 நிமிடங்கள் விண்வெளியில் இருந்த பிறகு, 2008, ஏப்ரல் 19ஆம் தேதி பூமிக்குத் திரும்பினார்.

இந்தக் கால கட்டத்தில் பல ஸ்பேஸ் வாக் எனப்படும் விண்வெளி நடைப் பயிற்சியைச் செய்து அதுவரை அதிகமாக விண்வெளி நடை நடந்த சுனிதா வில்லியம்ஸின் சாதனையை முறியடித்தார்.

2009 முதல் 2012 வரை மூன்று ஆண்டுக் காலம் விண்வெளி   வீ ரர்களின் தலைவியாகப் பணியாற்றி இந்தப் பதவியை வகித்த முதல் பெண்மணியாகச் சாதனை படைத்தார்.

விண்வெளியில் செல்லும் முன்னர் அதற்கான ஆயத்தங்களைச் செய்வது,  அவர்க்ள் விண்வெளியில் ஓடுபாதையில் சுற்றும் போது அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்வது , விண்வெளி நிலையத்திற்குத் தேவையான அனைத்தையும் செய்து உதவுவது போன்ற பணிகளைத் தலைவியாக இருந்து ஆற்றுவது என்பது கடுமையான வேலை மட்டுமல்ல; பொறுப்பான வேலையும் கூட. ஒவ்வொரு திட்டத்தின் வெற்றிக்கும் இவரே காரணமாக அமைந்தார்.

எக்ஸ்பெடிஷன் 50/51இல் 2016 நவம்பர் 17ஆம் தேதி அவர் விண்ணுக்குப் பறந்தார். 56ஆம் வயதில் விண்வெளிக்குச் சென்ற மிக அதிக வயது கொண்ட பெண்மணி என்ற சாதனையைப் படைத்தார்.

மூன்று மாதம் தங்குவதற்காகச் சென்றவர் அங்கு ஆறு மாதங்கள் தங்கிப் பணி புரிந்தார்.

289 நாட்கள், 5 மணி, 1 நிமிடம் விண்வெளியில் இருந்து, இந்த 2017இல் செப்டம்பர் மாதம் 2ஆம் தேதி பூமிக்குத் திரும்பினார்.

  அமெரிக்க வீரர்களில் மிக அதிக காலம் – (தங்கி இருந்த நாட்களை மொத்தமாகக் கூட்டிப் பார்க்கும் போது) – இருந்தவர் என்ற சாதனையை இப்போது படைத்திருக்கிறார்.

கின்னஸ் புக் ஆஃப் வோர்ல்ட் ரிகார்ட்ஸ் அவரைச் சாதனையாளராக அறிவித்தது. கின்னஸுக்கு விண்வெளியில் இருந்தவாறே ஜுலை 26இல் அவர் பேட்டி கொடுத்த போது,”சரியான அணுகுமுறை இருந்தால் நீங்கள் எவ்வளவு காலம் வேண்டுமானாலும் விண்வெளியில் சந்தோஷமாக, திருப்திகரமாக விண்ணில் இருக்கலாம்” என்றார்.

    விண்வெளியில் அவர் நடந்த ஸ்பேஸ் வாக் மொத்தம் 10.

இது அதிகமாக ஸ்பேஸ்வாக் செய்த பெண்மணி என்ற சாதனையோடு அதிகமான நேரம் விண்வெளியில் நடந்த பெண்மணி என்ற சாதனையையும் அவரை சாதிக்க வைத்தது.

அவர் படைத்த சாதனைகளின் பட்டியல் :-

எக்ஸ்பெடிஷன் 16

• ஒரே நேரத்தில் ஜோடிப் பெண்மணிகளில் ஒருவராக விண்ணில் இருந்தது.
• 2008, அக்டோபர், 10 – பன்னாட்டு விண்வெளி நிலைய முதல் பெண் கமாண்டராக இருந்தது
• 2008, டிசம்பர், 16 – ஐந்தாவது ஸ்பேஸ் வாக்கை முடித்து, ஸ்பேஸ் வாக்கில் மொத்தம் 32 மணிகள்,36 நிமிடங்கள் நடந்து சாதனை படைத்தது

விண்வெளி அலுவலகத்தில் :-

• 2009 – ராணுவத்தில் பணிபுரியாதவராக இருந்தும் விண்வெளி அலுவலகத் தலைவியாக ஆனது

எக்ஸ்பெடிஷன் 50/51 இல் :-

• 2016,நவம்பர், 17 – 56 வயதில் மிக அதிக வயதான பெண்மணியாக விண்ணுக்குச் சென்று பன்னாட்டு விண்வெளி நிலையத் தலைமைப் பொறுப்பை இருமுறை ஏற்றது
• 2017, மார்ச், 30 – மொத்தம் கூட்டிப் பார்க்கையில் அதிகமான நேரம் விண்வெளியில் நடந்தவராக ஆனது
• 2017, ஏப்ரல், 24 – அமெரிக்காவைச் சேர்ந்தவர்களில் மிக அதிகமாக விண்வெளியில் இருந்தது. அனைத்து நாடுகளையும் எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தாலும் அதிக நேரம் விண்ணில் இருந்த பெண்மணியானது ( 534 நாட்கள், 2 மணிகள், 48 நிமிடங்கள்; பூமிக்குத் திரும்பியபோது அவர் விண்ணில் இருந்த மொத்த நாட்கள் 665)
• 2017,மே, 23 – பத்தாவது ஸ்பேஸ் வாக்கில் மைக்கேல் லோபரஸுடன் நடந்தது

     2017, நவம்பர், 17 – 665 நாட்கள் இருந்து சாதனை படைத்த போது விண்வெளியில் தாக்குப் பிடித்து இருக்க முடிவோரின் பட்டியலில் எட்டாவது இடத்தில் இருக்கிறார்.

  உலகெங்கும் வாழும் அனைத்து மங்கையருக்கும் உத்வேகமூட்டும் ஒரு பெண்மணியாகத் திகழும் இவரைப் பற்றி இந்தியப் பெண்கள் அறிவது அவசியம்.

பெண்களால் எதையும் மண்ணில் மட்டுமல்ல, விண்ணிலும் சாதிக்க முடியும் என்று நிரூபித்த ஒரே சாதனையாளர் பெக்கி தான்!

அறிவியல் அறிஞர் வாழ்வில் . . .

40 டாலர் விலையில் (சுமார் 2600 ரூபாய்) இப்போது வெளியாகியுள்ள ‘வியூ ஃப்ரம் எபவ்” (View From Above) என்ற புத்தகத்தை விண்வெளி வீரரான கமாண்டர் டெர்ரி விர்ட்ஸ் (Commaner Terry Virts) எழுதியுள்ளார்.

அதில் விண்வெளியில் சென்ற போது எப்படியெல்லாம் அதை அனுபவித்து உணர்ந்து கொண்டார் என்பதை அழகுற எடுத்துக் கூறுகிறார்.

நூலில் உள்ள சில சுவையான குறிப்புகள் இதோ:-

“நான் என் வாழ்நாளில் அது போன்ற ஒரு நீலச் சாயையை பார்த்ததே இல்லை. கறுப்பு-வெள்ளை உலகத்திலிருந்து மிக மிக உயர்ந்து ஒரு வண்ணத்தை முதன் முதலில் பார்ப்பது போல இருந்தது. என் மகளின் நீலக் கண்களை முதன் முதலில் பார்த்தது போல இருந்தது.”

“ஒரே நாளில் உலகத்தைப் பற்றிய எனது கருத்து முற்றிலுமாக மாறிப் போனது.”

200 நாட்கள் விண்வெளியில் கழித்த அவர் 2015ஆம் ஆண்டில் ஜனவரி மாதம் நடந்த ஒரு திடுக்கிடும் சம்பவத்தை நினைவு கூர்கிறார்.

திடீரென்று விண்வெளி நிலை அபாய எச்சரிக்கை மணி ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. அந்த எச்சரிக்கை ஒலி அம்மோனியா லீக் ஆகிக் கொண்டு இருக்கிறது என்பதை அறிவிக்கத் தான்!

அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு விண்வெளி ஸ்டேஷனில் இருந்த அனைவரும் ரஷிய பகுதிக்கு ஓடினார்கள். பல மணி நேரம் அங்கு ஆய்வை நடத்தினார்கள்! ஆனால் கடைசியில் தான் தெரிந்தது அது ஒரு “ஃபால்ஸ் அலார்ம்” (தவறான எச்சரிக்கை மணி ஒலி) என்று!

நாஸாவிலிருந்து ஓய்வு பெற்று விட்ட அவர் பூமியின் சுற்றுப் பாதையையும் தாண்டிச் செல்லும் எதிர்கால விண்வெளிப் பயணம் பற்றிய ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டுள்ளார். செவ்வாய் கிரகத்திற்குச் செல்லும் ஃபாஸ்ட் ட்ராக்” பயணங்களும் இதில் அடக்கம்.

***

Written by London Swaminathan 

Date: 23 NOVEMBER 2017

Time uploaded in London- 18-30

Post No. 4425

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

விஷ்ணு ஏன் தலையை இழந்தார்?

பிரம்மா ஏன் தலையை இழந்தார்?

பிருகு ஏன் தலையை இழந்தார்?

தக்ஷன் ஏன் தலையை இழந்தார்?

கணபதி ஏன் தலையை இழந்தார்?

புராண,  இதிஹாசங்களில் சுவையான கதைகள் உள்ளன. ஆனால் அவைகளுக்குப் பின்னுள்ள தத்துவங்கள் மறைந்து விட்டன. அவைகளை பின்னொரு சமயம்  தனிதனியாகக் காண்போம். முதலில் தலை இழந்த கடவுளரின் கதைகளைச் சுருக்கமாகக் காண்போம். விஷ்ணுவுக்குத் தலை போன கதை சதபத பிராமணம் முதலிய நூல்களில் மட்டும் உள்ளது; வேறு எங்கும் காணக் கிடைக்கில.

முதலில் கணபதி!

முழு முதற் கடவுளான விநாயகப் பெருமானுக்குத் தலை கழன்று, யானைத் தலை வந்து, ஆனைமுகன் ஆனதற்கு இரண்டு வரலாறுகள் உண்டு. பார்வதி தேவி குளியல் அறைக்குள் நுழைந்த சமயம் ‘மகனே! எந்த ஆண்மகன் வந்தாலும் இந்தப் பக்கம் வராமல் பார்த்துக்கொள்’ என்று கண

பதியைக் காவல் வைவத்தாள் தேவி.

அவரும் ‘தாய் சொல்லைத் தட்டாதே’ என்று வழி மேல் விழி வைத்துக் காத்திருந்தார். அப்போது சிவ பெருமான் அங்கே வரவே அவரையும் தடுத்தார் கணபதி; யாரென்று பாராமல், அல்லது மகன் என்றும் பாராமல்– அவர் தலையைச் சிரச் சேதம் செய்தாராம் சிவ பெருமான்.

‘முப்புரம் எரிசெய்த அச்சிவன் உறை ரதம் அச்சது பொடிசெய்த அதிசூரனுக்கே’ இந்த கதி. பிள்ளைக்கு ஒரு குறை என்றால் தாய் வாளாவிருப்பாளா? சிவனைக் கோபித்தார்; உடனே தலை வேண்டும் என்றார். சிவனும் அருகில் இருந்த ஆனைத் தலையைத் தூக்கி அவர் தலையில் பொருத்தினார்.

அந்தக் காலத்தில் தலை அறுவைச் சிகிச்சை எல்லாம் சர்வ சாதாரணமாக நடந்தது போலும்! கண்ணை மாற்றி ஆபரேஷன் செய்த கண்ணப்ப நாயனாரை அறிவோம்; ஆயிரம் தாமரை மலரில் ஒன்று குறைந்ததே என்று சிவனுக்கு கண் தாமரையால் பூஜித்த விஷ்ணுவை அறிவோம்; பின்வரும் கதைகளில் தலை ஆப்ரேஷன் பற்றியும் அறிகிறோம்.

கணபதி பற்றிய இரண்டாவது கதை:-

சனைச்சரனைக் கண்டால் எல்லோருக்கும் பயம்; இந்துக் கடவுள்களுக்கும் பயம்! “டேய், சனியனே! அந்தப் பக்கம் சனைச்சரன் வருகிறான்; அவனைப் பார்த்து, கீர்த்து தொலைத்து விடாதே; பொல்லாத பயல்; அவனவன் கர்ம வினைக்கு ஏற்ப பலன் தருபவன்; பெரிய வீட்டுப் பிள்ளை என்றும் பார்க்க மாட்டான்” என்று எச்சரித்திருந்தாள் உமை;  கணபதி சிறு பிள்ளைதானே! தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை! சனைச் சரனைப் பார்த்துவிட்டார்; உடனே விநாயகப் பெருமானின் தலை சாம்பலாகப் போயிற்றாம்; ஒவென்று உமையம்மை கதற, அந்தப் பக்கம் வந்த பிரம்மதேவன் அம்மையாரே! உடனே வேறு தலையைப் பொருத்துங்கள்; மாற்று அறுவைச் சிகிச்சை செய்யும் உறுப்புகள் எல்லாம் ஒரு சில மணி நேரத்துக்குள் கிடைக்க ஆஸ்பத்திரிகள் விமானம் ஹெலிகாப்டர், அதி வேக டாக்ஸி எல்லாவற்றையும் பயன்படுத்துவதை நீர் அறியீரா? என்று பிரம்மதேவன் சொல்ல, அவரும் அருகில் கிடைத்த யானையின் தலையை அவசரம் அவசரமாகப் பொருத்தினாராம்.

கதை கேட்க வேடிக்கையாக இருக்கிறது. ஆனால் யானைக்குள்ள முழு அறிவும் சிறு வயதிலேயே பிள்ளையாருக்குக் கிடைத்ததைக் காட்ட இப்படி ஒரு கதை போலும்.

என்ன இருந்தாலும் அந்த ஆனைமுகத்தைக் காணும் போது நமக்கு ஆனந்தம் பெருகுகிறது.

ஒரு வேளை யானை வேட்டை பெருகி தந்தங்களை ஏற்றுமதி செய்தவுடன் உலக நிறுவனங்கள் யானை வேட்டைக்கும் தந்த ஏற்றுமத்திக்கும் தடை விதித்தது போல அந்தக் காலத்திலும் யானை வேட்டை அதிகரிக்கவே இப்படி கடவுள் தலையில் யானையை வைத்து அந்த வேட்டையைத் தடுத்தனர் என்று சொன்னாலும் பொருத்தமே. தசரதர் யானை வேட்டைக்குப் போய் முனிவர் மகனைக் கொன்ற கதைதான் நமக்குத் தெரியுமே.

இன்று லண்டன் முதலிய நகர்களில் யானைப் பாதுகாப்புக்காக, சிலை வைத்து நிதி சேகரிக்கின்றனர் வெள்ளைக்காரர்கள்; நாமோ சின்னக் கதை மூலம் யானை வேட்டையைத் தடுத்துவிட்டோம்!

லக்கி (Lucky) கடவுள் விஷ்ணு!

அடுத்ததாக விஷ்ணுவுக்குத் தலைபோன கதையைக் காண்போம்:-

கடவுளரிலும் ‘லக்கி’ கடவுள் உண்டாம். எல்லாக் கடவுள்களையும் விட விஷ்ணுதான் அதிர்ஷ்டசாலி என்று பிராமண நூல்கள் புகழ்கின்றன. அவரை சிரேஷ்ட (இதிலிருந்து வந்த தமிழ்ச் சொல் சிறப்பு) — சிறப்பான கடவுள் என்று அவை பகரும். ஒரு போட்டியில்     விஷ்ணு வெற்றி பெற்றார். இதனால்  இந்திரனுக்கு அவர் மீது பொறாமையாம். விஷ்ணுவின் தலையை சிரச் சேதம் பண்ணி விட்டாராம். இதற்கு முன் ரிக் வேதம், தமிழ் வேத மான திருக்குறள் ஆகியவற்றில் வாமானாவதாரம் மட்டுமே பேசப்பட்டது (அடி அளந்தான் என்பான் வள்ளுவன்) மூன்றடியால் உலகளந்தவன் என்று வேதம் கூறும். ஓங்கி உலகளந்த உத்தமனுக்கு இங்கோ தலையே போயிற்று; இது பற்றி தைத்ரீய ஆரண்யகம் முதலியவற்றில் இன்னும் ஒரு கதையும் உண்டு.

போட்டியில் விஷ்ணு வெற்றி பெறவே தேவர் தலைவனான இந்திரனுக்குப் பொறாமைத் தீ எழுந்ததாம்; உடனே ஒரு சதித் திட்டம் தீட்டப்பட்டது. ஜேம்ஸ் பாண்டு ஸ்டைலில் ஒரு புதிய திட்டம் தீட்டினர் தேவர்கள்; எறும்புகளை அனுப்புவோம் அவை விஷ்ணுவின் வில்லில் உள்ள நாணைச் சாப்பிடட்டும் . அப்பொழுது வில் ‘டமார்’ என்று விலகும்; அதை வைத்திருக்கும் விஷ்ணுவும் தலை சாய்ப்பார் என்று.

அவர்கள் திட்டப்படியே நடந்தது! எறும்புகள் அரிக்க, நாண் கயிறு அறுந்து போக, வில்லின் மீது சாய்ந்து நின்று கொண்டிருந்த பெருமாள் மீது வில் தெறிக்க, அவர் தலை உருண்டதாம். சதபத பிராமணத்தின் 14ஆவது பிரிவில் உள்ள கதை இது.

பிராமண நூல்கள் நிறைய தத்துவ கதைகளை  மறை மொழியில் மொழியும்; அது போன்ற ஒரு கதை இது.

தலை என்பது ஒருவரின் மதிப்பு, பெருமை என்ற பொருள் உடைய ஒரு சொல். ஒருவரைத் தலைவன் என்று சொன்னால் அவருக்கு மட்டும் தலை இருக்கிறது, தொண்டர்களுக்கு எல்லாம் தலை இல்லை என்று பொருளல்ல ; மந்திரி சபையில் பல தலைகள் உருண்டன என்றால் பலர் பதவி இழந்தனர் என்று பொருள்; அலுவலத்தில் நாளை மாற்றங்கள் வரப் போகிறதாம்; யார் தலை உருளப் போகிறதோ என்கிறோம்– ஆகவே தலை போதல் என்பதன் உட்பொருளைக் காண்பதே பொருத்தம்.

பிரம்மா, தக்ஷன் கதைகளை இன்னும் ஒரு பகுதியில் காண்போம்.

TAGS:– தலை போன, தலை இழந்த கடவுள், விஷ்ணு தலை, யானைத் தலை

–தொடரும்

Written by S.NAGARAJAN

Date: 23 NOVEMBER 2017

Time uploaded in London- 6-29 am

Post No. 4424

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may not be related to the story. They are only representational.

பாரதி இயல்

இந்தத் தொடரில் 15வது கட்டுரையாக விஜயா பாரதி எழுதிய ‘பாரதியாரின் Annotated Biography (With a National Historical Background) என்ற கட்டுரை பற்றிப் பார்த்தோம். அவரது ப்ளாக் பாரதியாரைப் பற்றிய முக்கிய செய்திகளைத் தரும் ஒன்று.

மஹாகவி பாரதியார் பற்றிய நூல்கள் – 43

விஜயா பாரதி குடும்பத்தினர் எழுதியுள்ள கட்டுரைகள்

ச.நாகராஜன்

1

மஹாகவி பாரதியாரின் மூத்த புதல்வி தங்கம்மா பாரதி அவர்களின் பெண் விஜயா பாரதி. அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகத்தில் பாரதி பற்றிய் ஆய்வைச் செய்து பிஹெச்.டி. பட்டம் பெற்றவர். கடந்த 40 ஆண்டுகளாக கனடாவில் வசித்து வருகிறார்.

இவரது கணவர் (காலம் சென்ற) பேராசிரியர் திரு பி.கே. சுந்தரராஜன் பாரதி பற்றிய கட்டுரைகளை எழுதியவர். இவர்களது பெண் மீரா சுந்தரராஜனும் பாரதியார் பற்றிய கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார்.

இவர்களின் கட்டுரைகளை விஜயா பாரதியின் ப்ளாக்கில் படிக்கலாம்.

http://subramaniabharati.com/2013/01/18/reputation-of-bharati-2/

இந்தக் கட்டுரையில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள குறிப்புகள் கீழ்க்கண்ட கட்டுரைகளின் சில பகுதிகளே. முழுக் கட்டுரையையும் படிக்க விரும்புவோர் அணுக வேண்டிய தொடுப்பு இது:

Click to access reputation-of-cs-bharati.pdf

http://subramaniabharati.com/2013/02/02/bharatis-works-not-by-bharati/

இந்தக் கட்டுரைகளைப் படிக்க வேண்டியதன் அவசியம் இவை பாரதியாரின் வமிசாவளியினரால் எழுதப்பட்டுள்ளது; அது மட்டுமின்றி, பாரதியை முறையாக ஆய்வு செய்வோரால் சிரத்தையாக எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதே காரணம்.

2

முழுக் கட்டுரையையும் இங்கு தர முடியவில்லை; சில முக்கிய விஷயங்களை மட்டும் பார்ப்போம்.

பாரதியாரின் இறுதி ஊர்வலத்தில் 13 பேர்களே கலந்து கொண்டனர். இதன் காரணம் என்ன?

The practical considerations given by my aunt make sense.  But they leave some unanswered questions.  After all, Madras was the epicenter of British South India. Would there not have been many, many people – politicians, journalists, and the intellectual elite – living in Madras who knew about Bharati and his work?

This is a more troublesome issue. I believe that Bharati’s funeral procession reflected the prejudices of his society. In particular, why was Bharati neglected by the elite of his times?

As far as Bharati is concerned, everybody talks about the great “poverty” in which he lived (rather like James Joyce!). My grandmother, Chellamma, says in her book, Bharatiyar Charithiram:

“Sometimes, there was no rice to cook in the house.  Bharatiyar would be upstairs, immersed in discussions with his disciples. …. If we had four annas in our hands, we would buy some bananas and satisfy our hunger.  We would receive milk from the milk woman in advance, without payment. …We spent two or three months like this.”

Apparently Bharati did not even want to hear the word illai (“there is not”). There was a strict rule in the house that his family should not even mention the words, “There is no rice in the house.”  Instead, he said jokingly, “say Aharam Iharam,” to signify arisi illai.

Bharati talks about the miseries of poverty in his poem, Lakshmidevi Saranpuguthal.  What concerned him was the demoralizing nature of poverty: “the mind that hates even the Vedas, the demeaning behavior of the lowly, association with the unworthy, all the efforts that go to waste (like a lamp that is submerged in a well), gaining nothing even if you cross the ocean,” and so on.

*

In her book, my aunt, Shakuntala, says that Bharati’s close friend Surendranath Arya gave a speech at the poet’s funeral, and that this speech resembled the famed speech given by Marc Antony in Shakespeare’s Julius Caesar. I have always wondered why she compared Arya’s speech with Marc Antony’s.  Nobody has a record of Arya’s speech.  But, I wonder if the speech was cleverly presented, in the sense that he had to repeat certain facts, in order to clarify certain points, and yet avoid an open condemnation of certain facts, people, or experiences that happened in Bharati’s life!

*

3

பேராசிரியர்  திரு P.K. சுந்தரராஜன் எழுதியுள்ள கட்டுரையில் ஒரு பகுதி:

It was shortly after Bharati’s death in 1921 that people who had known him began to write short accounts about him and their memory of the contact. A group of Bharati acquaintances – S. Somasundara Bharati, V Sakkarai Chettiar, and Parali Su Nellaiyappar – published a Bharatiyar Charithiram by Bharati Prachuralayam, the company that owned by members of the Bharati family. Bharati’s half-brother, C Visvanathan, a Manamadurai schoolteacher, wrote in 1929, his book, Bharati and His Works, also published by Bharati Prachuralayam. Similar books were published by Suddhananda Bharati, Akkur Ananthachari, Ku Pa Rajagopalan, Pe Ko Sundararajan (Chitty), Sakthidasan Subramanian, Thi Ja Ranganathan and a few others. This publishing activity lasted through 20 years roughly, until 1940. In 1941, Bharati’s widow,

Chellammal, published her 1Bharatiyar Charithiram,which has remained a Classic in Bharati Studies. And Va. Ra. (Va Ramaswamy Iyengar,) a close disciple of C Subramania Bharati, published his 2Mahakavi Bharatiyar three years later, in 1944. Va. Ra. had known Bharati in person, a credential which has nothing to do with skills or training in literary criticism. His book, like many another of this genre, is simply gushy, expresses uncritical admiration for the poet, and focuses on stray events of the poet’s eventless life, much of it hearsay. Bharati’s wife, Chellammal’s book describes the poet’s brief life story, the intricacies of his family life, his relationships with his wife and children, and his many relatives and friends and associates; we will be hard put to find another equally authentic source. Then there is the style of her book, which emanates from the heart!

Soon after India attained her freedom from British rule, the poet who sang,

Aduvome pallu paduvome

Ananda sudanthiram adainthuvittom enru

began to be paid attention to, and there is a whole range of writing on Bharati during the 1950s and the 1960s. Every educated Indian, regardless of how badly educated, had to write on C. Subramania Bharati’s writings, in English and in Tamil. If you were a High Court judge, with time hanging on your hands, you used up your life with a learned treatise on the poetry of Bharati. Books by K S Ramaswami Sastriyar, P Thirukoota Sundaram, M P Sivagnanam, known  popularly as Ma. Po. Si, Pa Mi Sundaram, M S Subramania Iyer, P Mahadevan, Sami Palaniappan, and scores of others repeated the same stuff about Bharati being a great patriotic poet, who “gave his life for the country.” In any case, not a single piece of writing on Bharati, during the 1950s and the 1960s, shows any understanding of how the words work, and why his poetry created the Renaissance in 20th century Tamil literature. Yadugiri Ammal’s book ,Bharati

Ninaivugal is an atrocious book, with many errors of fact, the objective of the writer being to establish herself as a dearer person to C Subramania Bharati than his own two children, 1 Bharatiyar Charithiram, Chellamma Bharati, Edited by S. Vijaya Bharati (Chennai: Amudha Surabi Publications,

2003;originally published by Shakti Karyalayam, 1941).

2 Mahakavi Bharatiyar Va Ra Chennai: Shakti Karyalayam, 1944

3 Bharati Ninaivugal Yadugiri Ammal Chennai: Amudha Nalayam, 1954

*

பாரதியார் பற்றி எழுதப்பட்ட பல புத்தகங்களை விமரிசனம் செய்து இப்படி எழுதியுள்ளார் திரு சுந்தரராஜன்.

*

The Hindu, under the title, 4This Day that Age writes about the following news that happened onMarch 11, 1954:

“The poems of Subramania Bharat(h)i have been brought out by the Madras Government and copies are available with the Publications Depot in Madras city. Giving this information in the Madras Legislative Council on March 10, Mr. C. Rajagopalachari, Chief Minister, showed the House a sample set. . . . . Mr. V. Chakkarai Chettiar enquired if the family of the poet would get a share of the proceeds of sales or profits. The Chief Minister replied: we provided for certain benefits to the family when when we took up this business. There is no profit likely to be made by Government on the publication.” Notice the ignorant assertion of the then Chief Minister of Madras, that Bharati’s books are not likely to be profit-making! ***

It is against this background that the poet’s granddaughter, S Vijaya Bharati, produced the firstever systematic study of C Subramania Bharati’s Works. This was a thesis submitted to Annamalai University for a PhD degree in Tamil, written in English; and it was examined by Professor L. P. KR. Ramanathan Chettiar, and her guide, Mu Varadarasanar, the Tamil scholar of this time, and externally, by Kamil Zvelebil of Czechoslovakia’s Charles University.

***

*** S. Vijaya Bharati’s comment: When the copyright of Bharati’s writings was bought from C. Viswanatha Iyer, the Government paid Bharati’s wife and two daughters a sum of Five Thousand rupees (Rs. 5,000); at that time, Bharati’s family did not get any additional benefits other than that. Neither the Government nor the agreement that

Chellamma made with Bharati Proachuralayam did recognize that any share of the profit would be paid to the family in the future. The Chief Minister’s reply to Chakkarai Chettiar’s question that the Government had already paid some “benefits” was not true; and the Chief Minister’s expectation that there was no profit to be made on the publication of Bharati’s works is totally unacceptable.

*

4

தஞ்சாவூர் பாரதி பதிப்பு பற்றி மீரா சுந்தரராஜனின் கட்டுரையில் ஒரு பகுதி:

Thanjavur Research Edition

Many of these cases are illustrated by the Thanjavur “research” edition of Bharati’s works.

When Bharati’s birth centenary was celebrated in 1982, the Chief Minister of Madras called for the preparation of a “special edition” of Bharati’s works. 3 lakhs of rupees (Rs 300,000) were allotted for this work, and the project was given to Tanjavur University. The Editorial group chosen  for this work included Chu. Chellappan, Pa. Chidambaram, Chini Vishwanathan, T.N. Ramachandran, and T.V.S. Mani. The Editor of the book was Ma. Ra. Po. Gurusamy. The first edition of this book was published in 1987; the second in 1989; and the “corrected,” third edition appeared in 2001. As far as I am aware, no further editions have appeared since then.

I am deeply troubled by this book, which raises various, serious concerns. The sources for the Thanjavur edition include all of the questionable items that I have listed above. They were not the original publications, from Bharati’s own lifetime, Bharati Ashramam, Bharati Prachuralayam, or the first Government editions. As a result, poems of questionable authorship are included in this book, and appear alongside those which are certainly Bharati’s (the book is organized chronologically). Overall, there are about 50 such poems in the book.

The establishment of the text of Bharati’s poems, as it appears in this edition, also presents certain grave problems. The authoritative sources of Bharati’s poems are not given priority in the establishment of the text. Rather, these sources are indicated only in the footnotes to specific poems. For example, a given poem might be reprinted in the Tanjavur edition as it appeared in a journal (eg. Swadesamitran): the text would not be taken from Bharati’s own book publication, or from any of the authoritative publications brought out after his death. As the editor  of the Thanjavur edition says: “The first  version in which the work is published is the one that has been used. Even if Bharati himself has corrected it, those corrections are only indicated in the footnotes” (“Specialty of the Edition,” in the Front Matter of the Thanjavur Edition, 3rd edition 2001).

The editor also says that he has done this in order to give researchers the opportunity to read various versions of the poem, and “choose” whichever ones they think are “best.” He notes: “In order to accomplish this goal, it is sure that the edition will be helpful.”

…From the point of view of the rightful attribution of Bharati’s authorship, this is a nightmare! This attitude will only promote the proliferation of works wrongfully attributed to Bharati, and doubtful judgements about Bharati’s works. If we give researchers the opportunity to “select” versions of Bharati’s works, the original versions are likely to be lost. Each researcher will favor his or her own “findings.” In my opinion, this should absolutely not be allowed. It interferes fundamentally with the establishment of authenticity in Bharati’s texts. What is needed, is just the opposite: a “standard” version of Bharati’s works, based on accurate principles of establishing their authorship and authenticity. Otherwise, the publications are based on, and promote, the false attribution of works not by Bharati to him, and the persistence of words and phrases not approved by him – an inaccurate and shameful situation.  I find some of the poems “atrocious;” and I am absolutely sure that they harm Bharati’s  reputation.  Adding insult to injury, the text of the Thanjavur book is full of mistakes, so that Bharati’s poems are presented to the public flaunting wrong words and other lamentable errors.

*

5

தஞ்சாவூர் பதிப்பு பற்றி சீனி. விசுவநாதன் அவர்களும் தன் மனக்குறையைத் தெரிவித்துள்ளார்.

இப்படி பல தகவல்களைத் தருகிறது விஜயா பாரதி அவர்களின் ப்ளாக்.

இத்துடன் பாரதியாரின் கவிதைகள் பற்றிய அவரது ஆய்வு நிச்சயமாக பாரதி ஆர்வலர்களால் படிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. பல முக்கியமான சுவையான செய்திகளைத் தெரிந்து கொள்ள இது உதவும்.

விஜயா பாரதி அவர்களின் ப்ளாக் தரும் தகவல்கள் பல கேள்விகளை நம்முள் எழுப்புகிறது.

பாரதி ஆர்வலர்கள் ஒவ்வொரு கவிதையாக எடுத்து வைத்துக் கொண்டு அதைப் பற்றிய பல்வேறு குறிப்புகளையும் படித்து, பின்னர் தனது நோட்புக்கில் கவிதையைப் பதிவு செய்து கொள்வது ஒன்றே சாலச் சிறந்தது  என்ற முடிவுக்கு நாம் வர வேண்டியிருக்கிறது!

****